แดดร่ม ลมตก สภาพอากาศในเดือนกรกฎาคม ดูจะครึ้มฟ้าครึ้มฝนไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่ใช่ว่าเราจะรอวันที่ฟ้าเป็นใจ วันนี้พวกเรายกขโยงกันไป lost in local ที่ต่างจังหวัด และหมุดหมายของเราคือ ‘มหาชัย’ จังหวัดสมุทรสาคร เมืองท่าปลายทางของสถานีรถไฟสายชานเมืองกรุงเทพฯ

เห็นอย่างนั้น เราจึงอยากลองสวมบทบาทเป็นตัวเอกในชีวิตตัวเอง ออกไปโลดแล่นผาดโผนรอบๆ เมือง แล้วมองหาเรื่องเล่าเจ๋งๆ มาฝากทุกคน

ความพิเศษของทริปนี้คือ เราพกกล้องกล้อง FUJIFILM INSTAX MINI 13 จาก Synnex Thailand ติดกระเป๋าไปด้วย เพื่อสแนปช็อตเท่ๆ ระหว่างทาง แต่ถ้าจะเอาไปถ่ายรูปทีมตอนเดินเที่ยวเฉยๆ มันคงธรรมดาไปหน่อย Photo Stories รอบนี้ เราเลยถ่าย ‘มหาชัยเมนคาแรกเตอร์’ กลุ่มคนโลคอลที่คอยขับเคลื่อนเมืองนี้อยู่เบื้องหลัง มาเพิ่มสต๊อกคนเฟี้ยวให้เต็มคลัง a day ไปเลย

บรรยากาศของเมืองสมุทรสาครที่เต็มไปด้วยกลิ่นคลาสสิกของตลาดสด และแหล่งอาหารทะเล ตัดสลับกับ 6 คาแรกเตอร์เหล่านี้ที่คอยขับเคลื่อนเมืองอยู่เบื้องหลัง นอกจากจะใจดี เป็นมิตร แล้วยังสู้ชีวิตอย่าบอกใคร 

เรามาเริ่มทำความรู้จักรอบๆ เมืองนี้กันเลยดีกว่า 

“มาเที่ยวมหาชัยสิ สนุกนะ”

ป้าหน่อย แม่ค้าสุดฮอตร้านขายปลา ผู้สวมเครื่องหัวดอกไม้เติมสีจี๊ดให้ตลาดมหาชัยสดกว่าเดิม 

“ขอเชิญชวนครับ สมุทรสาครริมทางรถไฟ มาพบกับบี้ ทุกอย่างยี่สิบ”

บี้ พ่อค้าสารพัดของ 20 บาท หนุ่มพิจิตรผู้สักลายเสริมหนังเหนียวและเมตตามหานิยม คนรักเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตที่เปิดเพลงเยียวยาจิตคนบนท้องถนน

“แต่ก่อนลุงอยู่เรือ ตอนนี้ชอบแต่งรถ พอหลานๆ มาเที่ยวแล้วชอบก็ชื่นใจ ลุงเลยอายุยืน”

ลุงจาด คาวบอยหนุ่มในร่างคนขับสามล้อ ผู้ยึดถือความสุขเป็นสำคัญ สีสันของศิลปะเคลื่อนที่ได้ของคนบ้านท่าฉลอมออริจินัล

“เมืองนี้เดินทางได้ง่าย จะบกหรือน้ำก็มาได้ ส่วนท่าฉลอมก็เป็นเหมือนเกาะที่เหมาะแก่การใช้ชีวิตสงบๆ”

อั๋น บาริสตาหนุ่มท่าฉลอมจากร้าน Everyday 1990 Cafe ตัวพ่อแฟชั่นสตรีตแวร์ สปอร์ต ใจดี ขี่ช็อปเปอร์ไปกลับกทม.

“ลุงลองทำมาหมดแล้ว ขี่สามล้อก็ล้ม เรือก็ยากขับไม่ได้ เหลือแต่รถนี่แหละ”

ลุงถาวร อดีตไวยาวัจกรวัด ผู้เกษียณแล้วพลัดมาเป็นฤาษีใจดีที่คอยแนะทาง ขับมอเตอร์รับจ้าง ระหว่างฟากมหาชัย-ท่าฉลอม

“หยั่งทะเลพอคะเนดูได้ แต่ความรักเกินครวญใคร่ ลึกเท่าไหร่ไม่รู้หยั่งถึง

ตานู ชายผู้ดูแลความสงบแก่อารามวัดช่องลม เซียนพระที่รักของนกนางแอ่น และผู้ที่ร้องเพลงท่าฉลอมให้ฟังได้ทั้งวัน

6 คาแรกเตอร์ที่เรานำมาฝากชาว a day ในวันนี้ ล้วนเป็นคนธรรมดา แต่เราอยากมองว่าพวกเขาแสนพิเศษ

รูปภาพดังกล่าวเราไม่ได้เก็บไว้แต่อย่างใด แต่ให้เป็นของขวัญแทนใจ ที่เราได้พบกับเหล่าเมนคาแรกเตอร์ชาวมหาชัย-ท่าฉลอม ให้เก็บไว้สักครั้งที่ได้พบ 

ใครที่สนใจอยากซื้อกล้อง FUJIFILM INSTAX MINI 13 หรืออุปกรณ์ไอทีที่ครบครัน เราเชียร์ให้มุ่งตรงไปที่ Synnex Thailand ได้เลย ของดีมีคุณภาพและรับประกันหลังการขาย ทำให้พวกเราได้บันทึกรูปถ่ายสวยๆ ในวันนี้

ทั้งหมดทั้งมวล เรากำลังมองหาเมนคาแรกเตอร์ เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนมั่นใจในการเป็นตัวเอกในชีวิตของตัวเอง เพราะความธรรมดา หากลองเปลี่ยนมุมมองอาจกลายเป็นความพิเศษขึ้นมาก็ได้ 

มองมุมกลับปรับมุมมอง จงสนุกในสิ่งที่ทำ หมั่นเติมสีสันให้กับชีวิต มีจริตต่อคนที่เจอ และคงคาแรกเตอร์ที่แตกต่างของตัวเองไว้

แต่ยังอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นอย่างสงบสุข แค่นี้วันธรรมดาหนึ่งวันก็แสนพิเศษได้เพราะมุมมองของตัวเราเองแล้ว

The post มหาชัยเมนคาแรกเตอร์ บันทึกภาพคนเฟี้ยวที่เมืองจะไม่ลืม appeared first on a day magazine.

ภาพของเด็กน้อยที่ยืนเอาหน้าแนบกระจก จ้องมองของเล่นชิ้นโปรดด้วยแววตาเป็นประกาย กำลังกลายเป็นเพียงอดีต วันนี้บนชั้นวางในร้านจึงเต็มไปด้วย ‘ความเหงา’ เหล่าตุ๊กตาและหุ่นยนต์ทำได้เพียงนั่งรอท่ามกลางฝุ่นจางๆ ไร้มือเล็กๆ มาหยิบจับ ไร้เสียงเจี๊ยวจ๊าวที่เคยปลุกให้พวกมันมีชีวิต ทำได้เพียงเฝ้ามองผ่านกระจกออกไปสู่ถนนที่มีแต่ผู้คนก้มหน้ามองจอ รอคอยวันที่อาจมาไม่ถึง 

เมื่อความตื่นเต้นถูกย่อส่วนเหลือแค่ปุ่ม ‘สั่งซื้อ’ สิ่งที่หายไปจึงไม่ใช่แค่ร้านค้า แต่คือพื้นที่ที่ความสัมพันธ์ได้เติบโต แน่นอนว่าร้านเล็กๆ ไม่มีวันวิ่งกวดทันแพลตฟอร์มยักษ์ใหญ่ในเรื่องราคาหรือความเร็ว แต่สิ่งที่โลกออนไลน์ให้ไม่ได้คือประสบการณ์ที่จับต้องได้จริง ทางรอดของร้านของเล่นในวันนี้ จึงไม่ใช่การแข่งกับเทคโนโลยี แต่คือการรักษาหัวใจของชุมชน เป็นพื้นที่ให้เด็กๆ ได้สบตากับของเล่นจริงๆ ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนรอยยิ้ม และส่งต่อความรู้สึกที่เงินก็ซื้อไม่ได้

สุดท้ายแล้ว อนาคตของร้านของเล่นอาจไม่ได้อยู่ที่ความยิ่งใหญ่ แต่อยู่ที่การเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้กำลังซื้อแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง แต่เรากำลังโอบกอด ความสุขและความผูกพัน ที่ไม่มีวันบรรจุลงในกล่องพัสดุใบไหนได้เลย

The post เรื่อง ‘เล่น’ ที่ไม่ขำ ร้านในวัยเยาว์กับความทรงจำที่จางลงบนชั้นวาง appeared first on a day magazine.

ไม่ว่าโลกข้างนอกจะหมุนไปเร็วแค่ไหน แต่ในพื้นที่นี้หลายสิ่งหลายอย่างยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความทรงจำทำให้เรารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปฟังเสียงของยุคอดีตที่เคยคึกคักรุ่งเรืองของสวนสัตว์แห่งนี้ ‘ป้าบัว’ หรือน้องบัวน้อย กอริลลาตัวแรกของไทย อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ยุค 90 พร้อมกับสัตว์ตัวอื่นอีกหลายๆ ตัว ผ่านหลายช่วงเวลามาพร้อมกัน

ย้อนกลับไปในยุคก่อนที่ประเทศไทยเจอวิกฤตต้มยำกุ้ง ผ่านเลยมาจนถึงยุคโควิด และดำเนินเดินทางมาถึง ณ ปัจจุบัน ทุกอย่างในที่นี่ยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นสไตล์การตกแต่งสวนสัตว์ สิ่งของต่างๆ ประตูทางเข้า ป้ายบอกทาง ภาพวาดฝาผนัง จากสิ่งที่ได้พบเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหน้าที่กับสัตว์หลายตัวสะท้อนถึงความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้นตลอดหลายปี นอกจากนี้ยังรับรู้ได้ถึงความพยายามของผู้คนที่ยังคงดูแลสวนสัตว์แห่งนี้ให้ดำรงอยู่ และยังคงเชื่อในแนวทางที่ทำมาตั้งแต่เริ่มต้น

แม้เวลาจะผ่านไปหลายยุคสมัย แต่พลังใจและความมุ่งมั่นของคนที่นี่ยังคงเหนียวแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่ยังทำให้สวนสัตว์พาต้ายังคงดำรงอยู่ผ่านเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องดีและร้ายมาได้ และที่แห่งนี้ก็จะยังคงดำรงอยู่ต่อไป ตราบใดที่ลมหายใจของคนที่นี่ยังอยู่

The post พาต้า สวนสัตว์บนห้างที่ยังคงมีลมหายใจ appeared first on a day magazine.

ความยิ่งใหญ่ของพื้นที่ในตัววัดนั้นเน้นไปที่การรองรับคนให้ได้หลักล้าน และสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ที่คำนวณมาอย่างดีให้อยู่ได้เป็นพันปี ครึ่งวงกลมที่อยู่บนมหาธรรมกายเจดีย์ที่เราคุ้นตา ไม่ใช่จานบินแต่อย่างใด แต่ได้รับอิทธิพลมาจาก สถูปในสถาปัตยกรรมอินเดียโบราณ เรียกว่า “สถูปสาญจี” มีลักษณะเป็นครึ่งวงกลม และค่อยๆ เปลี่ยนรูปทรงมาเรื่อยๆ จนกลายร่างมาเป็นเจดีย์ในปัจจุบัน โดยการออกแบบต่างๆ ในวัดพระธรรมกาย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งเล็กๆ อย่างที่วางรองเท้าหรือจุดนั่งสมาธินั้นล้วนถูกคำนวณมาแล้ว เพื่อให้เกิดความสมมาตรและมีระเบียบเรียบร้อย แม้กระทั่งกุฏิทรงตึกสูงเหมือนคอนโดก็สามารถพบได้ที่นี่ จุดประสงค์ที่จะรองรับพระได้หลายรูปในพื้นที่เดียว ด้วยการออกแบบในรูปแบบมหึมาและสมมาตรขนาดนี้ ก็เพื่อให้เกิดสภาวะความรู้สึกนิ่งสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย รวมไปถึงเพื่อการใช้สอยพื้นที่ไว้สำหรับรองรับคนหมู่มากด้วย

วัดแห่งนี้จึงเป็นตัวแทนของวัดในรูปแบบใหม่ที่กล้าเล่น และตีความสถาปัตยกรรมให้ออกมาสากลร่วมสมัย ด้วยการปรับปรุงปรับเปลี่ยนจารีตประเพณีเดิม แล้วนำมาตีความใหม่ให้เข้ากับบริบทยุคสมัยปัจจุบัน

The post ธรรมกลาย การกลายร่างของวัดไทยในวัดธรรมกาย appeared first on a day magazine.

ศาลพระภูมิหรือศาลตายาย มีหน้าที่หลักๆ ไว้เพื่อปกปักรักษาให้คนที่อยู่อาศัยปลอดภัย ทำสิ่งใดก็ราบรื่น มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามา แต่ก็มีอีกมุมที่ทำให้คนอย่างเราๆ รู้สึกว่าศาลเหล่านั้นน่ากลัวด้วยเหมือนกัน ด้วยจากรูปลักษณ์ของศาลที่เป็นทรงบ้านเรือนไทย บ้านไม้เก่า มีโมเดลนางรำหักหรือชำรุด ดอกไม้บูชาวางกองเยอะๆ ทำให้เรารู้สึกหรือคิดไปเองว่ามีพลังงานบางอย่างที่ไม่เฟรนด์ลี่อยู่ตรงนั้น

แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน โลกมนุษย์มีความโมเดิร์นขึ้น โลกอีกมิติของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องเดิร์นตาม ทำให้ความน่ากลัวของศาลนั้นลดลง เพราะถ้าตึกห้างหรูๆ ถูกนำมาดีไซน์ในรูปทรงมินิมอล แล้วศาลมาเป็นรูปแบบไทยวัฒนธรรมลายกนก มันก็คงจะขัดกับภาพลักษณ์อาร์ตไดเรกชันที่คนออกแบบได้คิดไว้

แต่ถึงแม้ตัวศาลจะถูกเปลี่ยนรูปแบบภาพลักษณ์หรือเดิร์นขนาดไหน ตัวศาลก็ยังคงไว้ซึ่งแก่นของการสร้างศาลตามคติความเชื่อไว้อย่างเคย โดยคำนึงถึงการใช้ฮวงจุ้ยเพื่อเป็นหลักการในการจัดตำแหน่งที่เหมาะสมของศาลเพื่อให้เกิดพลังงานที่สมดุลระหว่างผู้อยู่อาศัยกับตัวพื้นที่ ทิศทางที่นิยมคือทิศทางที่ไม่อยู่ในที่อับหรือจุดสกปรก โดยส่วนใหญ่ไม่นิยมตั้งอยู่ใต้เงาตัวบ้านหรือเงาอาคาร นิยมตั้งศาลให้อยู่หน้าพื้นที่บ้าน เพื่อให้คุ้มครองพื้นที่ของตัวบ้านและอาคารได้ทั้งหมด การยกพื้นสูงของตัวศาล เพราะต้องการแยกโลกศักดิ์สิทธิ์กับโลกมนุษย์ออกจากกัน เสาเดียวของศาลจึงมีความหมายถึงแกนจักรวาล โดยศาลพระภูมิจะอยู่สูงกว่าศาลตายาย เพราะพระภูมิเป็นเทพที่คุ้มครองพื้นที่ที่มีตำแหน่งสูงกว่าศาลตายายที่เป็นเพียงวิญญาณบรรพบุรุษหรือเจ้าที่เดิม ไม่ใช่เทพ แต่ทั้งสองศาลนั้นก็มีหน้าที่เดียวกันคือคอยปกปักรักษาพื้นที่นั้นๆ ด้วยกัน

นอกจากนี้ การที่ศาลถูกตกแต่ง เปลี่ยนรูปแบบให้เหมาะกับบริบทพื้นที่ของที่นั้นๆ สามารถสะท้อนถึงฐานะชนชั้นของศาลได้ด้วยเช่นกัน เพราะศาลก็ไม่ต่างจากบ้านหลังหนึ่งของมนุษย์ หากแต่เปลี่ยนเป็นบ้านของเทพ หรือศาลพระภูมิเจ้าที่แทน ซึ่งความอลังการยิ่งใหญ่ก็แตกต่างกันไปตามงบของผู้สร้าง แต่ในความแปลกใหม่ของศาลพระภูมินี้ก็ยังคงวางอยู่ในรากฐานความเชื่อที่ว่าเป็นสิ่งที่ทำหน้าที่ปกปักรักษาพื้นที่นั้นๆ อยู่ให้มีแต่เรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ออกไป เราจึงสามารถเห็นความหลากหลายรูปทรงของศาลอย่างทุกวันนี้

The post แปลงศาล การเปลี่ยนแปลงของศาลพระภูมิในโลกปัจจุบัน appeared first on a day magazine.

พาหุรัดแหล่งขึ้นชื่อว่าเป็น Little India ของไทยแลนด์ ทุกอณูของพื้นที่นี้แวดล้อมไปด้วยมวลพลังความเชื่อและศรัทธา ปะปนอยู่กับวิถีชีวิตประจำวันของผู้คน สิ่งของมากมายที่ขายเรียงรายกันอยู่สะท้อนถึงวิถีชีวิตความเชื่อและความเป็นอยู่ สีสันหลากสีจากผืนผ้าทั่วทุกซอกซอย กำลังสะท้อนแสงกระทบลูกตาเรา ทำให้พื้นที่แห่งนี้ยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน การเดินทางเข้ามาของชาวแขก ตั้งแต่สมัยที่พ่อกับแม่เรายังไม่เกิด ได้เริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นเรื่อยๆ ในหลายแห่งของประเทศไทย และได้มารวมตัวกันเกิดเป็นวิถีชีวิตที่หนักแน่นมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองที่นี่

วิถีชีวิตที่แตกต่างแต่ไม่แตกแยกของที่นี่ดำเนินควบคู่ไปกับถนนเส้นพาหุรัดมาตั้งแต่สมัยที่เรายังไม่ลืมตาดูโลก ทั้งวัฒนธรรมการกิน การพูด หรือแม้แต่ความหลากหลายทางศาสนาและความเชื่อ การค้าขายที่นำมาซึ่งการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมในอดีต ยังคงทำหน้าที่นั้นอย่างดีในปัจจุบัน และยังคงดำเนินอยู่ กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกันไปในทุกๆ ลมหายใจของผู้คนในย่านนี้

The post วิถีชีวิตที่แตกต่างแต่ไม่แตกแยกของย่านพาหุรัด appeared first on a day magazine.

กลิ่นอายการหลงเหลือของสถาปัตยกรรมตะวันตกที่กระจายอยู่ทั่วพระนคร ตึกรูปทรงนีโอคลาสสิก ตึกอาร์ตเดโคที่ถูกสร้างแถบถนนราชดําเนิน ประตูบานเฟี้ยมแบบจีนที่อยู่ตามตึกแถว หรือตึกบรูทัลลิสต์ที่เหมือนดูหลุดมาจากยุคสงครามเย็น ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ตามตรอกซอกซอย ดำเนินควบคู่ไปกับวิถีชีวิตที่เปลี่ยนไปของยุคสมัยใหม่ เป็นเหมือนฉากละครสะท้อนร่องรอยเรื่องราวของอดีตอันยาวนานที่เกิดขึ้นมา ผู้คนต่างต้องปรับตัวรีโนเวทหรือแม้แต่ยังคงอยู่คู่ไปกับประวัติศาสตร์อันยาวนานตรงนั้นโดยที่ยังคงวิถีชีวิตแบบเดิมอยู่  ฉากละครนี้ยังคงเป็นฉากเดิมตั้งแต่อดีต แต่เนื้อเรื่องคงเปลี่ยนไปตามแต่ละเวลาของยุคสมัย มีทั้งเรื่องดีและร้าย ทั้งความทรงจำที่หอมหวานและขมคอ แต่ท้ายที่สุดแล้วเรื่องราวก็จะยังดำเนินต่อไปตราบใดที่ฉากละครแห่งนี้ยังอยู่

ฉากละครนี้ยังคงทำหน้าที่เป็นเวทีให้ผู้คนได้ดำเนินใช้ชีวิตกันต่อไปเหมือนตัวละครเล็กๆ ที่มาเติมเต็มฉากแห่งประวัติศาสตร์นี้ให้ยังคงมีลมหายใจอยู่ เราต่างร่วมแสดง ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในพื้นที่ประวัติศาสตร์นี้ และดำเนินการแสดงร่วมกัน ผ่านการเวลาและสร้างเรื่องราวใหม่ไปด้วยกัน

The post ฉากละครพระนคร ฉากละครประวัติศาสตร์ที่เราทุกคนร่วมแสดง appeared first on a day magazine.

เสียงประกาศออกรถจากชานชาลาดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าการเดินทางของรถไฟขบวนนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้คนต่างหาที่อยู่ให้ตัวเองในโบกี้รถไฟแห่งนี้ บางคนนั่ง บางคนยืน บ้างไปแอบอยู่บันไดทางขึ้น ไม่ก็ยืนอยู่รอยต่อระหว่างโบกี้ บนเส้นทางการกลับบ้านที่ทุกคนล้วนแบกความรู้สึกบางอย่างเอาไว้บนบ่า ทั้งความหวัง ความเหนื่อยล้า ความคิดถึง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงจะได้วางมันลงไว้ในอ้อมกอดของใครสักคนที่รอเราอยู่ 

เราต่างเดินทางมาจากหลากหลายที่ บรรจุสัมภาระและความรู้สึกไว้เต็มกระเป๋า เพื่อเฝ้ารอให้ถึงจุดหมายปลายทางที่เราวาดหวังไว้ ไม่ว่าเราจะเดินทางมาจากทิศทางไหน แต่ปลายทางที่ที่เราจะไปคงจะหน้าตาคล้ายๆ กัน หวังว่าเราจะได้พบกันอีก…ในขบวนถัดไป

The post ช่วงเวลาเดินทางเพื่อกลับไปหาใครสักคน appeared first on a day magazine.

พาร์ก หรือ สวนสาธารณะ พื้นที่สีเขียวอันน้อยนิดในกรุงเทพฯ ที่ล้อมรอบไปด้วยตึกใหญ่มากมาย ยังคงทำหน้าที่เป็นพื้นที่เงียบสงบภายใต้ความวุ่นวายของตัวเมือง หลายชีวิตดำเนินไปทั้งช้าและเร็วในพื้นที่นี้ แสงแดดอุ่นๆ ปนร้อนที่กระทบใบหน้า เสียงนกร้องเบาๆ กับน้องแมวที่เดินผ่านไปมา ทุกสิ่งล้วนพาให้เราสงบลงไม่มากก็น้อย บางคนนอนหลับ บางคนนั่งสมาธิ บางคนโดดเรียน บางคนแค่ต้องการหาที่อยู่ในระหว่างวัน บทสนทนาที่ผู้คนต่างๆ คุยกันทั้งเรื่องดีและร้าย เราต่างเป็นส่วนหนึ่งในพื้นที่สีเขียวที่รายล้อมไปด้วยความวุ่นวายจากเมืองใหญ่แห่งนี้ 

พื้นที่ที่เราร่วมแบ่งปันกันสูดออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ปน PM2.5 เบาๆ ไปด้วยกันและพากันพักผ่อนอยู่ในช่วงเวลานี้ โดยไม่ต้องกังวลว่าอนาคตจะเป็นยังไง เพียงแค่พาร์ก

อยู่ตรงนี้ ที่นี่ ไปด้วยกัน

The post พาร์กก่อน พาพักกายพักใจไปกับพื้นที่พักผ่อนท่ามกลางเมืองใหญ่ appeared first on a day magazine.

นี่คือรถขายบะหมี่ที่เดินทางไปตามซอกซอยในเมืองใหญ่ ผ่านย่านที่อยู่อาศัยและสถานที่ทำงาน หมู่บ้าน อพาร์ตเมนต์ หรือแม้แต่ไซต์งานก่อสร้าง รถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก เดินทางผ่านกาลเวลามาพร้อมกับการเติบโตของใครหลายคน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ วัยเรียนหรือวัยทำงาน

บ้างก็ยังคงออกเร่ขายไปเรื่อยตามการยกมือดักกวักมือเรียก บ้างก็หยุดขายอยู่เป็นที่ประจำ เหมือนกับร้านที่ผมมีโอกาสได้เจอ คุณลุงจากทั้งสองร้านเสิร์ฟประสบการณ์และใส่จิตวิญญาณลงในถ้วยบะหมี่มานานกว่า 40 ปี ด้วยอายุที่มากขึ้นการขายอยู่กับที่จึงเหมาะกับคุณลุงมากกว่า แต่รสชาติเมื่อได้ชิมก็พาย้อนไปในความทรงจำ ที่ผมมักจะได้ทานบะหมี่ป๊อกป๊อกในเช้าวันหยุด เมื่อได้ยินเสียงเคาะไม้ ป๊อก ป๊อก ป๊อก! ก็จะรีบถือถ้วยชามออกมารอซื้อบะหมี่แล้วกลับเข้าไปทานในบ้านพร้อมกับนั่งดูการ์ตูนในทีวีไปเพลินๆ

นี่สินะ คือรสชาติของการเดินทางมากว่าหลายสิบปี น้ำซุปกระดูกที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจากเตาถ่าน เส้นบะหมี่นุ่มหนึบคลุกเคล้ากับกากหมูกระเทียมเจียวที่หอมฟุ้ง หมูแดงที่เรียบง่าย และเกี๊ยวทำเองที่เคี้ยวสนุกปาก นี่คือรสชาติที่เข้าถึงได้ทุกคนไม่ว่ายากดีมีจน เมื่อเวลาผ่านไปเราต่างออกเดินไปตามทางของตน ไม่ว่าจะเป็นการทำงานหรือตามความฝัน บ้างก็ต้องจากบ้านเข้าไปในเมืองใหญ่ห่างไกล การได้ทานบะหมี่ในสไตล์นี้อาจห่างหายไปจากชีวิตกันบ้าง แต่รถขายบะหมี่ป๊อกป๊อกไม่ได้หายไปไหน ยังคงปั่นถีบและขับขี่ไปตามซอกซอย และรอให้เราได้พักฝากท้องเติมพลังในเช้าวันหยุดหรือชั่วโมงพักเที่ยงอยู่เสมอ

The post การเดินทางของรถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก appeared first on a day magazine.