ท่ามกลางหมู่มวลนกกาและแมกไม้เขียวขจี เราเห็น ‘ต้อม-เป็นเอก รัตนเรือง’ กำลังนั่งแก้ผ้าอยู่

ค่าที่ว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่มีคนมาสัมภาษณ์มากที่สุดคนหนึ่งของประเทศ ความคิด ความเห็นต่อเรื่องราวต่างๆ ถูกอัดเทป เรียบเรียง และเผยแพร่ให้คนนับหมื่นนับแสนได้อ่าน ทั้งบนเว็บไซต์และตีพิมพ์เป็นหนังสือ

แม้นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนนั่งสนทนากับเขา แต่คล้ายว่าได้นั่งพูดคุยกันมาแล้วหลายหน

“ผมมาอยู่กรุงเทพฯ แค่ช่วงนี้ โปรโมตหนังจบ เดี๋ยวผมก็กลับเชียงใหม่” เป็นเอกว่าอย่างนั้น

‘ครัวสาว’ คือหนังใหม่ในรอบ 8 ปีของเขา ที่มาของหนังเรื่องนี้ เป็นเอกเห็นจากข่าวหนังสือพิมพ์สมัยเขายังหนุ่ม เมียเดินไปสารภาพกับตำรวจว่าจงใจลงมือฆ่าผัวด้วยการทำอาหารให้กิน โดยไม่มียาพิษ ที่มามอบตัวเพราะพักหลัง ผีผัวมาหลอกทุกวัน คุณตำรวจได้ยินอย่างนั้นก็บอกว่า “คุณแค่ทำอาหาร มันไม่ผิดกฎหมาย”

เรานัดเจอกับเขาที่ออฟฟิศ 185 Films (ผู้อำนวยการผลิตครัวสาว) เพื่อไถ่ถามถึงหนังใหม่ และมุมมองความคิดในวัย 64 ที่ยังสนุกกับการทำหนัง เขาทำหนังมานาน ปีหน้าก็จะครบ 30 ปีพอดี เปรียบเป็นนักบินก็นับว่าเป็นนักบินรอบจัดคนหนึ่งทีเดียว

หลายคนเรียกเขาว่าเป็นผู้กำกับระดับโลก ถึงอย่างนั้นเป็นเอกว่า เขายังเป็นนักทำหนังที่หาเงินไม่เป็น (ดีแต่ใช้) ยังตื่นเต้นนอนไม่หลับทุกครั้งที่ออกกอง ยังทำหนังเหมือนหนังนักเรียน และยังไม่มั่นใจทุกครั้งที่ตัดสินใจ

และเพื่อให้สอดคล้องกับครัวสาวที่นำเสนออาหารไทย เราชวนเขาคุยเรื่องรสนิยมอาหาร เป็นเอกว่าเขาไม่สั่งอาหารดิลิเวอรี ไม่ชอบกินอาหารเสิร์ฟเป็นคอร์ส ไม่สน (อาหาร) ไทยแท้ ไม่แคร์มิชลิน เรื่อยไปถึงประสบการณ์กินอาหารไทยตอนไปโปรโมตหนังที่ต่างประเทศ

เป็นเอกว่าในวัยนี้ เขากินอาหารแค่ 2 มื้อ คือมื้อเช้ากับมื้อเที่ยง ส่วนมื้อเย็น “ผมกินแค่ถั่วกับไวน์ 2 แก้ว” 

2 ชั่วโมงคือระยะเวลาของบทสนทนาระหว่างเรา ชั่วขณะหนึ่งในระหว่างนั้น ผู้เขียนนึกถึงคำพูดของนักเล่าเรื่องฝีมือเหนือชั้นที่ได้ฟังเมื่อหลายปีก่อน อาจจำไม่ได้เป๊ะๆ แต่เขาพูดทำนองว่า คนไม่ใช่รูปปั้น มันไม่ได้อยู่ทื่อๆ ที่เราจะเอาคุณค่าไปสวมใส่ให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คนมันเปลี่ยน

ไม่ต่างอะไรจากคนอื่น วันและวัยทำให้ความคิดหรือมุมมองของเป็นเอกต่อประเด็นๆ หนึ่งเปลี่ยนแปร แต่การสนทนากับเขาครั้งนี้คล้ายเป็นการยืนยันว่า คนคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตมาถึงอายุปูนนี้ มันจะมีอยู่บางเรื่องที่ทำจนเป็นนิสัย-ไม่เปลี่ยน

ถ้าให้สรุปชีวิตและความคิดของเป็นเอก รัตนเรือง ในวันและวัยนี้ เรานึกถึงคำๆ หนึ่ง 

คำๆ นั้นคือ ธาตุแท้

เวลาโปรโมตหนังใหม่ คุณมีวิธีเลือกสื่อมาสัมภาษณ์ยังไง

ผมไม่ได้เป็นคนเลือกเลย ฝ่าย PR เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด ผมไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลย (หัวเราะ) เขาเลือกมาแล้วผมก็ทำตาม

ถ้าทีม PR จัดคิวให้คุณโปรโมตทางทีวีก็พร้อมไป

ใช่ๆ แต่เขาคงรู้สึกว่าการไปออกทีวีมันไม่เวิร์กกับผมมั้ง ผมว่ารายการประเภทแบบนั้น ถ้านักแสดงไปออกดูจะคุ้มกว่าในแง่การโปรโมต หลังๆ ผมพยายามจะทำกิจกรรมการโปรโมตให้น้อยที่สุด น้อยเท่าที่จะน้อยได้ ใจจริงอยากให้คนอื่นทำ ผมอยากให้มีการโปรโมตเยอะๆ แต่ผมอยากทำน้อยๆ

Process การทำหนัง ตั้งแต่เกิดไอเดีย จนเขียนสคริปต์ จนถ่ายทำ จนตัดต่อ จนเดินทางไปเทศกาลหนัง จนเข้าฉายในโรง การโปรโมตหนังอาจจะเป็นกิจกรรมที่ผมชอบน้อยสุด แต่ไม่ทำไม่ได้ มันต้องทำ แล้วต้องทำให้ดีด้วย หมายความว่าเราจะไปนั่งหน้าเครียดๆ ให้สัมภาษณ์ไม่ได้ เพราะเราคือหน้าตาของหนังเรา โดยเฉพาะหนังประเภทแบบผม คนจะรู้จักผู้กำกับมากกว่าอย่างอื่น

ตั้งแต่ฝันบ้าคาราโอเกะ เรื่องไหนโปรโมตน้อยสุด

เรื่องนี้น้อยสุด แต่เป็นเพราะว่าสื่อมันเปลี่ยนไปด้วย ผมทำหนังมาจะ 30 ปี นี่เข้าปีที่ 29 แล้ว ตอนทำหนังเรื่องแรกๆ ผมทำกับค่ายหนัง ผมทำกับไฟว์สตาร์ สมัยนั้นมันไม่มีหรอกที่จะ Release หนังเป็นแบบ Limited จำกัดโรง แบบหนังอาร์ตอะไร มันไม่มี สมัยก่อนไม่มีหนังอาร์ต

หนังผมก็ถูกจัดจำหน่ายเหมือนกับบุญชู ซึ่งเข้าเต็มโรงหมดแล้ว วิธีการโปรโมตมันมีวิธีเดียวคือคุณก็ต้องไปออกสื่อที่ดังที่สุด สมัยนั้นต้องไปเยี่ยมแท่นพิมพ์ไทยรัฐ นักแสดงและผู้กำกับส่วนมากต้องไปเยี่ยมแท่นพิมพ์ไทยรัฐนะ ก่อนหนังจะเข้าโรง (หัวเราะ) เพราะว่าไทยรัฐนี่มีอิทธิพลมาก

แล้วคุณก็ต้องพยายามพูดให้มากที่สุด มันจะมีอยู่แค่ 4 – 5 สื่อ คุณต้องไปโผล่หัวให้มากที่สุด ให้คนเห็นหน้ามากที่สุด ในสมัยนี้มีสื่อเยอะแยะไปหมด แล้วเดี๋ยวนี้วิธีการโปรโมตมันฉลาด มัน Target ได้ หนังผมที่เขาโปรโมตกัน ผมไม่เคยเห็นเลยในมือถือผม เพราะผมไม่ใช่ Target แต่แฟนผมเขาเห็น

หรือเมื่อวานไปงาน Made by legacy มีคนมาทักเต็มเลย ยินดีด้วยนะครับพี่ต้อม หนังพี่จะเข้าโรงแล้ว แสดงว่าเขารับรู้ มัน Target ได้แม่นขึ้น พอมันแม่นขึ้น มันก็ไม่ต้องเหวี่ยงแห สมัยก่อนต้องสาดกระสุนไป แต่ถ้าโปรโมตเรื่องนี้ Target คนกลุ่มนี้ ซึ่งมันก็ดี ไม่ต้องทำเยอะ

ตอนทำหนังคุณ Target คนดูไหม ทำนองว่าทำให้คนกลุ่มไหนดู

ใครจะดูก็ดู ทุกครั้งที่เริ่มโปรเจกต์ ผมไม่เคยคิดไกลไปถึงขนาดนั้นว่าใครจะดูวะ กูจะทำให้ใครดู ไม่เคยคิดไปถึงตรงนั้น มันแค่ว่า เฮ้ย ไอเดียนี้อยากทำว่ะ มันมีคำถาม คำถามนี้มันเกิดขึ้นอยู่ในชีวิตเราตอนนี้ ส่วนมากมันจะเป็นอย่างนั้น ผมเป็นคนไม่คิดหน้าคิดหลัง ส่วนมากได้ไอเดียแล้วนั่งเขียนบทเลย

มีหลายครั้งที่เขียนไปถึงจุดหนึ่งก็ไปต่อไม่ได้ ก็เลิก เลิกแล้วทิ้งไว้ เดี๋ยวมันก็จะเกิดไอเดียใหม่ แต่ไอเดียที่เกิดส่วนมากมันต้องอยู่กับเรามานานพอสมควร จนเรารู้สึกว่า เฮ้ย มันไม่ไปไหนสักทีวะ เราถึงจะลงมือเขียนบท

ไม่คิดว่าวัยรุ่นจะดูหรือไม่ดู

วัยรุ่นไม่น่าดูอยู่แล้ว คือหนังเราเป็นหนังแบบผู้ใหญ่ หมายความว่าคุณจะรู้สึก หรือ Appreciate หนังเรา มันต้องมีชีวิตคล้ายๆ เรา ต้องมีความคิดคล้ายๆ เรา อ่านหนังสือคล้ายๆ เรา ฟังเพลงคล้ายๆ เรา เขาถึงจะ Appreciate ไปกับหนัง มันไม่ใช่สำหรับทุกคน เพราะผมก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้วนี่

แต่มันก็ไม่จริงอีก ผมรู้สึกว่าทุกอย่างแม่งน็อกรอบ ถึงที่สุดแล้ว บางอย่างมันจะเชย เชยเสร็จมันก็มีรุ่นต่อมาที่มาดูแล้วชอบ ไอ้ความเชยที่มันอยู่ตรงนี้ รู้ตัวอีกที มันน็อกรอบมาเจอกันพอดี วันก่อนผมอ่านบทความแล้วมันบอกว่า คุณสมบัติของ Gen Z มีอะไรบ้าง เช่น ไม่ใช้อีโมจิ แม่งกูหมดเลย (หัวเราะ) มันอาจจะมาน็อกรอบไว้ก็ได้มั้ง ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน

ที่จะตอบคือ ไม่ได้คิดครับ ถ้าคิดเยอะขนาดนั้นจะไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ Day 1 ที่ผมเริ่มทำหนัง ผมไม่ได้เข้ามาทำเพราะว่าอยากดัง อยากได้รางวัล อยากรวย ผมไม่เคยเข้ามาทำหนังเพราะเหตุผลเหล่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ ผมมีอาชีพที่ค่อนข้างดี

ทำโฆษณา

ใช่ ผมทำโฆษณาชีวิตดีมาก แต่มาทำหนังเพราะอยากลองทำ ทำให้เพื่อให้รู้ว่าชอบเปล่าวะ มึงจะชอบทำหนังไหม ปรากฏว่าชอบ มีความสุขมากถึงแม้หนังมันจะออกมาดีบ้าง ไม่ดีบ้าง บางเรื่องเราก็เอาอยู่ บางเรื่องเอาไม่อยู่ แต่ว่ากิจกรรมที่ออกไปกับพรรคพวก ไปกินนอนกัน 4 – 5 เดือน แล้วก็ไปทำอะไรยากๆ ร่วมกัน ผมชอบ ทำแล้วมีความสุข จุดประสงค์ในการทำหนังของผมคือผมทำเพราะมันสนุก

หนังเรื่องหลังๆ คุณยังเอาคำถาม เรื่องราวในชีวิต มาใส่ในงานอยู่ไหม

ผมไม่ค่อยทำแบบนั้นแล้ว เช่น ผมทำหนังเรื่องฝนตกขึ้นฟ้า ที่เอาหนังสือพี่วินทร์ (เลียววาริณ) มาทำ ผมก็ไม่ได้ตั้งคำถามอะไรทั้งสิ้น แค่อยากทำหนังดูคนไล่ยิงกัน อยากจะลองดูว่าถ้าเราทำหนังที่มันไม่ต้องส่วนตัวมาก จะเป็นยังไง แต่พอออกมามันก็ดูส่วนตัวอยู่ดี มันเป็นรสมือแบบเรา เพราะเราเป็นคนทำ

เรามีความชอบแบบหนึ่ง เรามีรสนิยมแบบหนึ่ง มันเกิดจากสิ่งที่ประกอบมาเป็นเรา ตั้งแต่แบ็กกราวนด์ชีวิต เติบโตมายังไง ชอบฟังเพลงอะไร มันหล่อหลอม สมมติคุณเป็นพ่อครัวทำกับข้าว คุณก็จะมีรสมือแบบหนึ่ง

หรือผู้กำกับบางคนเขาจะมีรสมือที่ทำอะไรแม่งก็ Commercial ฉิบหาย ทำอะไรแม่งก็ได้เงิน 100 ล้าน 1,000 ล้าน ซึ่งมันไม่ได้แปลว่าเขาเก่งกว่าเรา หรือเราเก่งกว่าเขา มันแค่ทำอาหารคนละแบบ

พูดถึงหนังเรื่องล่าสุด ‘ครัวสาว’ อะไรคือเชื้อที่ทำให้คุณอยากทำเรื่องนี้

คนทำหนังที่ผมรู้จักอยู่ LA เขากำลังหาคอนเทนต์อยู่ว่าอยากได้เรื่องไปทำซีรีส์ แต่ว่าอยากได้เรื่องที่ทำจากเรื่องจริง เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์ หรือไม่ก็ทำจากหนังสือ ผมเคยอ่านข่าวเรื่องนี้มานานแล้ว คือผมยังเป็นวัยรุ่นเลย มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ แล้วก็ไปสารภาพกับตำรวจว่าเขาฆ่าสามีด้วยการทำอาหาร

เล่าๆ ไป ตำรวจแม่งก็งง มึงเป็นใครวะ เดินเข้ามาในสถานีตำรวจแล้วมาสารภาพ ตำรวจถามว่าคุณใช้ยาพิษเหรอ ไม่ได้ใช้ยาพิษ ก็แค่ทำอาหารให้กิน ผ่านไป 20 – 30 ปีจนสามีป่วยตาย เขาบอกว่าเขาเนี่ยเป็นคนฆ่า ให้จับเขา ตำรวจบอกจับไม่ได้เพราะว่าทำกับข้าวให้คู่ชีวิตกินมันไม่ผิดกฎหมาย เพราะไม่ได้ใช้ยาพิษ มันเป็นเรื่องปกติ

แต่ผู้หญิงบอกว่าเขาจงใจว่าจะฆ่า ตำรวจบอกแล้วทำไมคุณถึงมาบอก มันผ่านไปตั้งไม่รู้กี่ปีแล้ว ทำไมเพิ่งมามอบตัว เขาบอกว่าหลังๆ มาเนี่ย แม่งชอบเห็นผีผัวตัวเอง เหมือนกับผัวแค้นอะ ไม่ยอมไปเกิด แล้วก็มาหลอกหลอน เขาก็ไปหาพระมาใส่แล้ว ไปราดน้ำมนต์มาแล้ว ไปหาหมอดูอะไรมาหมดแล้ว ทุกคนก็บอกว่าให้มึงมอบตัว เพราะว่าถ้ามึงมอบตัวเขาก็จะหยุดมาหา หยุดมาหลอกมึง

แต่ส่วนตัวผมดันไปคิดว่า หรือผัวแม่งติดใจอาหารที่เมียทำวะ ตายไปแล้วก็ยังอยากแดกฝีมือเมียอยู่ มันเคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น ผมก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้โปรดิวเซอร์ฝรั่งคนหนึ่งฟัง เขาบอกว่าน่าสนใจ เขาก็เลยเอาเรื่องที่ผมเล่าไปเขียนเป็นบท

ตอนแรกเขียนออกมาเป็นบทซีรีส์ ผมไม่ได้เป็นคนเขียน ฝรั่งที่ LA เขียน เขามีทีมเขียนเลย เขาเขียนออกมา 10 ตอนมั้ง เขียนไปได้สัก 2 ตอน เขาส่งมาให้ผมอ่าน อ่านไปแล้วก็เราไม่ชอบเลยว่ะ ไอที่เขาเขียนมา ผมบอกเขาว่าขอเอามาเขียนเองได้ไหม พอเขาอนุญาตผมก็เลยเอามาเขียนเอง

เขียนๆ ไป ผมก็คิดว่าเป็นซีรีส์แม่งยาวไปว่ะ ผมก็เลยบอกเขาไปว่าถ้าเกิดไม่ทำเป็นซีรีส์ได้ไหม เพราะผมไม่ชอบดูซีรีส์ ไม่รู้เขียนยังไง แต่ถ้าเขียนเป็นหนัง เป็น Feature Film ผมว่าผมเขียนได้ เขาก็เลยบอก เอาสิ ลองดู มันก็เลยเกิดเป็นโปรเจกต์นี้ขึ้นมา

เคยนำเสนอเรื่องอาหารมาแล้วใน Food Lore พอลงมือเขียนบทครัวสาว คุณสนใจเหลี่ยมไหนของอาหารไทย

ผมมีเพื่อนเป็นพวกทำอาหารเก่งๆ หลายคน แต่ไม่ได้เป็นเชฟมีชื่อเสียงนะ เป็นเพื่อนๆ ที่ชอบทำอาหารกินเอง เรารู้คนนี้ทำอาหารอร่อย ทำเก่ง มีอยู่ 2 คนที่ทำอาหารเก่ง ก็เลยบอกเขาว่ากำลังจะทำหนัง เรื่องมันเป็นแบบนี้ มันจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่จะฆ่าผัวด้วยอาหาร แต่ว่าไม่มียาพิษนะ

เขาก็จะลิสต์มาให้ว่าอาหารที่แม่งกินแล้วเป็นโรค กินแล้วเป็นเบาหวาน เช่น ข้าวเหนียวทุเรียน ปาท่องโก๋จิ้มนมข้น สามชั้นทอด ไอพวกของทอดทั้งหลายนี่ตัวดี มื้อเช้า มื้อกลางวัน มื้อเย็น มีเมนูอะไรบ้าง บทร่างแรกๆ ก็ใช้ลิสต์อาหารของเขามาใช้เขียน ว่ามันกินไอนี่

แต่ว่าพอจะเริ่มลงมือทำหนังจริงๆ ตอนทำ Pre-Production ตอนนั้นมันต้องจริงจังแล้ว ผมก็เลยไปหาเชฟโจ้ (วรวุฒิ ตริยเสนวรรธน์) เป็นพี่ชายของเชฟหนุ่ม (วีระวัฒน์ ตริยเสนวรรธน์) เขาเปิดร้านอาหารอยู่ที่อีสาน ชื่อ Samuay & Sons

ตอนนี้เขามาเปิดร้านอยู่กรุงเทพฯ ชื่อ โสมะ คือเชฟหนุ่มน้องชายเชฟโจ้จะเป็นคนลงมือทำมากกว่า แต่เชฟโจ้เขาเป็นคนศึกษาอาหารไทยโบราณ เขาศึกษาว่าอาหารไทยโบราณมันทำอะไรกับสุขภาพ ผมก็ไปปรึกษาเขา บอกว่าจะทำหนังแบบนี้ ช่วยให้ความรู้ผมหน่อย เขาก็บอกว่าคนไทยสมัยก่อนไม่มียาใช้ ยาฝรั่งเอาเข้ามา ก่อนจะติดต่อกับฝรั่งเราใช้สมุนไพรเป็นยา ก็คือผัก ขิง ข่า กระเทียม หอมแดง

เชฟโจ้เขาบอกผมว่า พี่ต้อมถ้าอาหารมันกินแล้วเป็นยาได้อะ กินผิดมันก็เป็นยาพิษไง เขาก็ถามว่าพระเอกของพี่มันต้องตายภายในกี่ปี ตอนแรกเขาบอกเอาภายใน 5 ปีไหม โห่ เร็วไปว่ะ เราอยากให้การแก้แค้นมันใช้เวลานานๆ เหมือนที่เราเคยอ่านในข่าว งั้นขอสัก 15 – 20 ปีแล้วกัน โอเค เดี๋ยวจัดให้พี่

ถ้าอยากให้คนนี้ตายใน 15 ปี 20 ปี ต้องกินอะไรบ้าง ต้องทำยังไง เขาก็จะลิสต์มาให้ แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่า อ๋อ การกินอาหารแบบไทยโบราณ เราต้องรู้ว่าคนกินเป็นธาตุอะไร ทุกคนเราจะมีธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ ผมเป็นคนธาตุดิน คนธาตุดินก็จะมีนิสัยแบบหนึ่ง มีความคิดแบบหนึ่ง อาหารที่กินแล้วถูกโฉลกกับคนธาตุดิน กินแล้วยิ่งแข็งแรง ก็จะเป็นแบบหนึ่ง แต่อาหารที่กินแล้วฆ่า ธาตุดินก็จะเป็นแบบหนึ่ง

ตัวละครสามีเป็นคนราษีเมษ คนเกิดราศีเมษเป็นคนใจร้อน ชอบแข่งขัน เห็นคนอื่นเก่งกว่าตัวเองไม่ได้ กูต้องเอาชนะ คนราศีนี้มักจะตับอ่อนแอ ม้ามอ่อนแอ คุณอยากให้มันตายเร็วๆ ใช่ไหม คุณก็ให้แม่งแดกเบียร์เยอะๆ เขาก็จะลิสต์เป็นเมนูมาให้

แล้วผมก็เริ่มเขียนบท อันนี้บทที่ออกไปถ่ายหนังแล้ว ผมก็จะเริ่มเขียนจากสิ่งที่เชฟโจ้เขาลิสต์มาให้ เขาก็เป็นที่ปรึกษาของของโปรเจกต์นี้มาตลอด อีกคนคือเชฟแอน เขาอยู่เชียงใหม่ ก็ได้มาเป็น Food Stylist ให้หนังเรา เขาเป็นคนทำอาหารในเรื่อง

ทำงานกับ เบลล่า บุญแสง ครั้งแรกเป็นยังไง ประทับใจอะไรเขา

เบลล่าสุดยอดเลย ผมเป็นคนที่ไม่เคยมั่นใจในอะไรเลย ทั้งตัวเอง ทั้งการทำหนัง ทุกครั้งที่ออกไปทำหนัง เชี่ย คราวนี้แม่งเหี้ยแน่ๆ  ทุกคนแม่งจับได้แน่ๆ ว่าที่ผ่านมากูฟลุก มันจะมาระเบิดตอนนี้แหละ พวกทีมงานจะรู้กันว่าอยากให้พี่ทำสิ่งนี้นะ สิ่งที่เขาเก่งปล่อยให้เขาทำไปเลย ฟังเขา ที่เหลืออีก 8 อย่างฟังเขา พวกเราช่วยกัน ทีมงานผมจะรู้จุดอ่อนจุดแข็งของผม เพราะทำงานกันมาจะ 30 ปี ไม่เคยเปลี่ยนทีม

เบลล่าเป็นนักแสดงที่มั่นใจมาก ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยเล่นหนัง เขาเล่นเป็นตัวประกอบในหนังของโต้ง (บรรจง ปิสัญธนะกูล) เรื่องหนึ่งมั้ง แต่เป็นตัวประกอบนั่งฟังพระสวด แต่เขามั่นใจมากว่าเขานี่แหละคือตัวละครตัวนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าเอาอะไรมามั่นใจนะ แต่ว่าเราชอบลุกเขามากจริงๆ มีคนที่เข้าตาอยู่ 3 คน แล้วก็นั่งคุยกับทั้ง 3 คน แล้วทุกคนก็ดูดีหมดเลยนะ แต่เลือกเบลล่าเพราะว่าผมชอบลุกเขามาก บังเอิญในบทมันเขียนด้วยว่าเขาเป็นคนจากสงขลา เป็นคนใต้ ผิวต้องคล้ำหน่อย เข้มๆ หน่อย เบลล่าคล้ำสุดใน 3 คนนี้

แต่มันก็ไม่จริงหรอก เพราะว่าเกิดผมชอบอีกคนที่ผิวไม่คล้ำมากกว่า ผมก็เปลี่ยนบทให้ตัวละครมาจากเชียงใหม่ก็ได้ ตอนคุยกันก็บอกเขาว่า เอาวะ เหี้ย จับมือกันโดดเหวนะ เขาบอกว่าพี่โดดเหวกับหนูแล้วพี่จะปลอดภัย เขามั่นใจขนาดนั้น แล้วไม่ผิดหวังจริงๆ เดี๋ยวไปดูหนังก็จะเห็นเลยว่าเขาเล่นยังไง

ตัวละครนี้มันต้องเริ่มตั้งแต่เป็นคนที่ Nobody มากๆ เป็นเด็กเสิร์ฟ เวลาไปร้านอาหาร พนักงานเอาอะไรมาเสิร์ฟ คุณเคยเห็นไหมว่าเขาเป็นใคร ไม่เคยหรอก ขอบคุณครับ แล้วรับมากินใช่ไหม ตัวละครนี้จะเริ่มจากการเป็นอากาศธาตุมากๆ เขาโตจากแบบนั้นจนในที่สุดคุมหนังทั้งเรื่อง คุมชีวิตคนในหนังไว้ แล้วเบลล่าเอาอยู่ การตัดสินใจครั้งนี้ผมว่าผมฟลุกอีกแล้ว

รอดตัวไป เขาทำได้ดีมาก ตั้งใจมาก และเวลาถ่ายหนังกับนักแสดงสมัยนี้ ไม่รู้เป็นอะไร พอเราสั่งคัตปั๊บ ทุกคนจะควักมือถือออกมา แล้วก็ทำเชี่ยอะไรกับมือถือก็ไม่รู้  สิ่งที่ผมชอบในเบลล่ามากคือเขาจะไม่ควักมือถือมาเล่นเลย ทำงานคือทำงาน ตั้งใจ ยกเว้นแต่ว่าเขาได้เบรกนานๆ มาก เขาอาจจะไปนั่งเช็กข้อความอะไรของเขา ซึ่งผมประทับใจมาก

แล้วกฤษณ์ล่ะ เราเคยเห็นเขาแสดงหนังมาบ้าง ทำงานกับเขาเป็นยังไง

ทุกคนรู้จักกฤษณ์กันหมดเลย ผมไม่ได้รู้จัก ปรากฏว่าหนังเรื่องนี้บทผู้ชายหายาก แคสต์เท่าไหร่ก็ไม่ได้สักที เกือบจะยกธงขาวยอมแพ้แล้ว กฤษณ์มาเป็นคนสุดท้าย ถ้าคนนี้ยังไม่ได้อีก ก็คิดว่าอาจเลื่อนถ่าย วันแคสต์ผมไม่อยู่ ทีมแคสต์ติงส่งคลิปมาให้ดู ผมไปไหนมาไม่รู้ กลับถึงบ้านนั่งดู โห่แม่ง บุคลิกเขามีเสน่ห์มากเลยนะ

แต่ที่รู้สึกว่าคนนี้แม่งใช่เลย คือวิธีการพูด ความ Friendly หน้าตา ท่าทางทุกอย่างคือแม่งน่าฆ่ามาก (เน้นเสียง) เราก็รู้สึกว่าไอเนี่ยแม่งควรตาย รู้สึกว่าคนนี้ใช่แน่ๆ เลย แต่ก็ไม่แน่ใจนะ อย่างที่บอกผมไม่เคยแน่ใจ ไม่เคยมั่นใจอะไร ก็เลยนัดคุยกับเขา กินกาแฟกัน แม่งเขาใช่คนนั้นจริงๆ ด้วยว่ะ

เพียงแต่ผมมีความกังวลนิดๆ ตอนที่เลือกกฤษณ์ บางทีนักแสดงที่เคยแสดงหนังมา บางทีเราต้องมาปลดล็อกเขา เพราะว่าเขาจะติดการแสดงแบบหนึ่งมา แบบที่เราไม่ได้ต้องการ นักแสดงหลายๆ คนเวลาแสดงจะต้องการบอกคนดูว่ากำลังคิดอะไร จะด้วยท่าทาง จะด้วยการขมวดคิ้ว หรืออะไรก็ตาม

ต่อให้ไม่มีบทพูด เขาก็พยายามจะสื่อสารกับคนดูว่าเขากำลังผิดหวังอยู่ กำลังเศร้าอยู่ หรือเดี๋ยวอีกสองซีนเขาจะต้องตายนะ เขาถูกเทรนด์มาแบบนั้น ซึ่งหนังเรามันไม่ต้องการสิ่งนั้นเลย คนดูต้องตามเราไปเรื่อยๆ แล้วในที่สุดคุณจะได้รับรางวัล ได้รับความเพลิดเพลินเอง มันมีความกังวลตรงนี้ เพราะกฤษณ์เขามีประสบการณ์ แต่ปรากฏว่าเขาแนบเนียนมาก

ตอนเราทำเวิร์กช็อปส่วนมากเราไม่ได้เวิร์กช็อปเรื่องการแสดง เราจะช่วยกันหาว่าไอตัวละครคนนี้มันเป็นใครมากกว่า ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงคิดแบบนี้ คือหนังเรามันไม่ได้เดินเรื่องด้วยเนื้อเรื่อง หนังเรามันเดินเรื่องด้วยตัวละคร มันเป็นเพราะตัวละครตัดสินใจทำแบบนี้ แล้วมันก็จะพาเรื่องไป

ทำหนังเล่าเรื่องเมียทำอาหารฆ่าผัว กังวลไหมว่าคนดูยุคนี้สมัยนี้จะไม่อิน

ไม่นะ ถ้ามันจะไม่คุยกับคนยุคนี้ มันก็คุยกับคนบางกลุ่ม หนังทุกเรื่องมีคนดูของมัน พอคุณถามคำถามนี้ ผมกลับรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้แม่งจะเวิร์กกับคนยุคนี้ เพราะว่าผมว่าตอนนี้คนยุคนี้แม่งเริ่มจะน็อกรอบ เริ่มกินหางมาถึงยุคผม อันนี้พูดเข้าข้างตัวเองเปล่าไม่รู้นะ แต่รู้สึกว่ามันจะเวิร์กกับคนยุคนี้

หนังผมความแปลกในวิธีการเล่าเรื่อง หรือความประหลาดของตัวละคร ยุคหนึ่งคนงง ทำไมไอเหี้ยนี่เลือกทำแบบนี้วะ ตัวละครนี้พอมันเจอเหตุการณ์นี้ ทำไมมันเลือกแบบนี้วะ แม่งไม่เห็น Make sense พี่เขาแม่งประหลาด แม่งติสต์แดก คือการที่ตัวละครของผมไม่ทำอะไรตามขนบ สำหรับคนยุคนี้มันเป็นเรื่องธรรมดา

เพราะคนยุคนี้เขาก็เป็นคนอย่างนั้นกัน อะไรที่มันไม่เป็นไปตามขนบ 1 2 3 4 เขาไม่ได้ตกใจเท่าคนรุ่นก่อนๆ ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าจะวนมาเจอกันพอดี เดี๋ยวเราลองดูกันเมื่อหนังเข้าโรง ผมอาจจะล้มหน้าฟาด เลือดกบปากก็ได้นะครับ แต่ว่าก็เป็นแบบนี้มาหลายเรื่อง ไม่เป็นไร คนเรามันก็ต้องมีความหวัง

ทุกวันนี้คุณยังเข้าโรงหนังอยู่ไหม

เข้าอยู่ตลอด ถ้าจะดูหนังก็ไปดูที่โรง เรื่องไหนอดดูในโรงก็ถือว่าอดไป ไม่หามาดู

ซีรีส์ที่กำลังฮิตอยู่ตอนนี้ คุณดูหรือยัง

คือผมไม่ค่อยตามดูซีรีส์ ซีรีส์มันมีหลายตอน แต่หนังเราดูจบในชั่วโมงครึ่ง ซีรีส์มันต้องตาม เคยดูจบเรื่องเดียวคือ Chernobyl มี 5 ตอน แล้วมันสนุกก็ดูจนจบ ผมไม่มีนิสัยในการดูซีรีส์

ไม่กลัวตกขบวนเหรอ ข่าวไม่ตาม อะไรฮิตก็ไม่รู้

ไม่กลัว คือผมไม่เคยขึ้นขบวนนั้น เขาจะไปไหนกันมันไม่เคยรับผมไปอยู่ดี ผมไม่เคยโบกขึ้นด้วย เท่ากับผมไม่ตกขบวน คำว่าตกขบวน คือคุณอยู่บนนั้นแล้วลงไปเยี่ยว ไม่ตามต่อ แบบนี้คือตกขบวน ผมไม่เคยขึ้นขบวนนั้นตั้งแต่แรก มันไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตเรา ผมเป็นคนที่สนใจแต่ตัวเองและสิ่งที่ตัวเองทำ เพื่อนก็มีแค่จำนวนหนึ่ง

แต่เพื่อนน่าจะยังโทรมานัดกินเหล้า พบปะ พูดคุยข่าวสาร

ใช่ๆ ผมเพื่อนไม่เยอะ ส่วนมากก็มากินที่บ้าน บ้านผมที่เชียงใหม่มันไกลจากตัวเมืองมาก ผมอยู่แม่ริม มันคือทุ่ง คือป่าเลย มีวัดป่าเป็นเพื่อนบ้าน มีพระอยู่ 4 รูป บรรยากาศจะเงียบหน่อย อยู่ๆ มันก็คล้ายๆ ผมชินกับชีวิตแบบนี้ ชอบชีวิตแบบนี้ เวลามากรุงเทพฯ ที แม่งเหนื่อยชิบหาย ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ยังเหนื่อยเลย ไอรังสีของกรุงเทพฯ มันรู้สึกได้เลย

ทั้งที่เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดกรุงเทพฯ วันนี้เบื่อกรุงเทพฯ

ผมเป็นคนกรุงเทพฯ 1,000% แล้วก็ไม่ค่อยชอบธรรมชาติ ไม่เคยคิดว่าจะอยู่ในธรรมชาติ แต่พออายุมากขึ้น ผมก็เปลี่ยนไป กรุงเทพฯ ที่เราชอบ ที่เรารักมันหายไปแล้ว ตอนเด็ก ๆ ที่ผมโตมา ต่อให้มันมีห้างเอ็มโพเรียมก็ตาม มันก็ยังมีร้านข้าวซอยที่กินประจำ ร้านข้าวมันไก่ที่ผมชอบกิน และมันก็มีร้านแพงๆ

หรือซื้อกางเกงมา ขาแม่งยาวไป ก็เอาไปให้พี่ตรงกลางซอยตัด เขาตัดเย็บกันตรงนั้น ตอนนี้สิ่งเหล่านี้มันไม่มีแล้ว ร้านข้าวซอยป้าแกก็ปิดไป เพราะแกสู้ค่าเช่าไม่ไหว ตอนนี้มันกลายเป็นร้านญี่ปุ่นแพงมาก เมืองห่าอะไรก็ไม่รู้

คือกรุงเทพฯ มันกลายเป็นสนามเด็กเล่นของคนเก๋ คนรวย คนฮิป คนธรรมดาไปอยู่ไหนไม่รู้ ไอ้สิ่งที่ผมเคยรักเคยชอบในกรุงเทพฯ มันหายไป เสน่ห์มันหาย แต่ก็อายุด้วยแหละ พออายุมากขึ้นผมไม่ต้องการความอึกทึกขนาดนั้น

พักเรื่องการทำหนังไว้ก่อน อยู่เชียงใหม่ คุณเป็นคนทำอาหารกินเองไหม

แฟนทำ แฟนผมทำอาหารเก่งมาก ผมเป็นคนล้างจาน (หัวเราะ) แฟนผมทำอาหารทุกอย่าง ส่วนมากเราจะทำอาหารแปลกๆ กินกัน อาหารโมร็อกโก แขกบ้าง อินเดียบ้าง อาหารไทยก็ทำ เป็นบ้านที่ชอบลองกิน เป็นคนชอบกิน

วันนี้ วัยนี้ เลือกไหม เน้นกินอะไร เลี่ยงอะไร

ผมเลือกกินมาก แต่ชอบกินอะไรซ้ำๆ ร้านอาหารที่ไปส่วนมากไปจนไม่ต้องสั่งแล้ว เดินไปนั่งเขาก็รู้แล้ว เมนูซ้ำๆ ก็อย่างเช่น กะเพรา ก๋วยเตี๋ยวหมูต้มยำ แล้วก็ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เป็นคนชอบกินเนื้อ

ไม่สั่งดิลิเวอรี

คือผมไม่ค่อยชอบกินอาหารที่มาในถุง ยิ่งก๋วยเตี๋ยวนี่กินไม่ได้เลย ถ้ามาในถุงแกะออกมามันจะเป็นรูปถุง เส้นมันจะเป็นก้อนๆ ผมกินไม่ได้ ดังนั้นผมก็จะไม่ค่อยใช้บริการดิลิเวอรีอะไรพวกนี้ ถ้าไม่ทำกินที่บ้านก็เดินไปกินที่ร้าน ขับรถไปกินที่ร้าน แล้วผมชอบกินอาหารร้อนๆ ด้วย ไม่ชอบกินแบบชืดๆ

แต่ก็เข้าไมโครเวฟได้

บ้านผมไม่มีไมโครเวฟ ทีวีก็ไม่มี ผมเหมือนฤาษี (หัวเราะ)

เหมือนนักบวช

ใช่ๆ เหมือนนักบวชที่มีภาพยนตร์เป็นศาสนา

ย้อนไปเด็กๆ อาหารการกินในบ้านคุณเป็นยังไง

ผมเติบโตมาในบ้านที่ไม่กินเผ็ด กินเผ็ดไม่เป็น เพิ่งจะมากินเผ็ดเป็นตอนเริ่มทำหนัง ทำโฆษณา พอออกกองถ่ายมัน อาหารมันเริ่มเผ็ดขึ้นเวลาเขาทำ ผมก็ต้องกิน หลังๆ เราก็ชอบนะ อาหารที่มันรสจัดหน่อย

ผมโตมากับหมูทอด ต้มฟัก อาหารไม่ตื่นเต้นเลย อาหารพื้นบ้านธรรมดาทั่วไป น้ำพริกกะปิอะไรแบบนี้ แต่สมัยนั้นมันดีนะ ยาฆ่าแมลงแทบไม่มีในยุคที่ผมเติบโตมา มันไม่ต้องระวังเท่าสมัยนี้ ริมรั้วบ้านผมจะมีต้นกระถิน ก็เด็ดกินเลย ซูเปอร์มาร์เก็ตมันยังไม่มีเลยมั้ง แต่มีตลาด

ใครเป็นคนทำอาหารในบ้าน

คือพ่อแม่ผมเป็นคนทำงานทั้งคู่ แม่ทำงานสถานทูต พ่อทำงานบริษัทเอกชน บ้านเราก็จะมีแม่ครัวที่ทำอาหาร

โมเมนต์บนโต๊ะอาหาร กินข้าวพร้อมกันถือเป็นโมเมนต์ที่ดีไหม

ดีนะ พ่อผมเป็นคนเจ้าระเบียบ หมายความว่าการกินข้าวก็ต้องกินด้วยกันเป็นครอบครัว เกิดคุณกินอิ่มก่อน คุณก็ยังลุกไปไม่ได้นะ คุณต้องนั่งรอจนคนอื่นกินอิ่ม มันค่อนข้างมีระเบียบมาก ไม่ได้โตมาแบบยังไงก็ได้  คือจะมาลุกไปก่อนนี่ โห่ ไม่ได้เลยครับ เป็นบาปเลย (หัวเราะ) แล้วผมไม่เคยแหกกฎนี้ คือพ่อผมไม่ถึงกับดุนะ แต่ว่าเราก็ไม่กล้าขัดขืน เขาไม่เคยดุถึงขั้นว่าตี เราก็เคารพเขามาก ไม่กล้าจะไปขัดขืนคำสั่ง

อาหารดีๆ แพงๆ คุณกินไหม

ผมไม่ค่อยกินอาหารแพงว่ะ กินบ้างนะ ส่วนมากเวลาไปกินอาหารแพงๆ ผมมักจะไม่ได้เป็นคนออกเงิน คือเมืองไทยอาหารแม่งอร่อยแทบทุกอย่าง ไม่รู้จะไปกินอาหารแพงๆ ทำไม มันจะมีมิชลินใช่ไหม กี่ดาวก็ว่ากันไป ผมไม่กินเลย คือถ้ากินแล้วรู้สึกว่ามันแพงมาก เราจะรู้สึกไม่ชอบชอบใจ

เขาถึงบอกว่าอาหารมันสะท้อนปูมหลัง รสนิยม คุณภาพชีวิต

ใช่ๆ ผมเป็นคนชอบกินของอร่อย ชอบกินของดี แต่ถ้าแพงไม่กิน พอมันแพง มันก็มาพร้อมกับอย่างอื่น ผมแม่งแทบจะไม่เคยใส่กางเกงขายาวเลย ผมใส่กางเกงขาสั้น ผมแต่งตัวแบบนี้ แล้วให้ผมไปกินร้านที่มันหรูๆ ดีๆ มันไม่ได้

ทำไมเราต้องอยากกินอะไรขนาดนั้น ต้องเคารพกฎบ้าๆ บอๆ ที่มันไม่ได้เกี่ยวชีวิตเรา มึงจะมาห้ามกูใส่ขาสั้นทำเหี้ยอะไรวะ แม่งนี่เมืองไทยร้อนจะตายห่า (หัวเราะ) มึงให้กูใส่สูทเหรอวะ ไอเหี้ย ก็ใช่ ร้านมึงไม่ร้อนไง ร้านคุณแม่งมีแอร์ไง แต่จากบ้านผมไปร้านคุณเนี่ย ผมทำไงกับไอสูทชุดนี้วะ ไอห่า มันตลกดี แต่บางทีเขาชวนไปกินก็ไปนะ ผมจะมีรุ่นพี่ที่แบบว่ารวยๆ มีเงินเยอะ บางทีนัดกินข้าวก็นัดร้านแบบนี้ แต่เขาจะเลี้ยง

มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินในกระเป๋าใช่ไหม จะกินก็กินได้

เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว ผมเลือกชีวิตแบบนี้ เพราะผมไม่อยากทำงานเยอะ ผมอยากทำงานน้อยๆ อยากทำเฉพาะสิ่งที่อยากทำเท่านั้น ไม่อยากต้องไปทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ผมทำแบบนั้นมาหลายสิบปีแล้ว ต้องไปทำสิ่งที่ไม่อยากทำ แล้วก็ต้องกล้ำกลืนเข้าไป ผมทำอย่างนั้นนานมาก แล้วได้เงินเยอะด้วย

ตอนนี้ไม่อยากทำอย่างนั้นแล้ว ทีนี้ก็มานั่งคิดว่าเงินที่มีอยู่ก็ไม่ได้มาก ถ้าเราใช้ชีวิตแบบไม่ต้องแพง ไม่ต้องหรู ใช้ชีวิตแบบสมถะแบบคนปกติทั่วไป ผมก็ไม่ต้องบ้าคลั่งหาเงินขนาดนั้น ผมเลือกชีวิตแบบนี้ ทำแต่งานที่อยากทำ

เวลามีคนมาออฟเฟอร์งานให้ทำ ถ้าดูๆ แล้วผมไม่ชอบ ไม่อยากทำ ผมสามารถปฏิเสธได้เสมอ จริงๆ แล้ว ชีวิตผมตอนนี้ปฏิเสธงานมากกว่ารับงานนะ มันเป็นความหรูหราอีกแบบหนึ่ง การทำสิ่งนี้ได้มันก็เหมือนคุณมีเงินเยอะ การที่คุณสามารถ say no กับทุกอย่างได้ถ้าตีเป็นเงิน คุณรวยมากนะ

ผมเคยคุยกับเพื่อนเรื่องนี้ เฮ่ย คนรวยนี่มันวัดกันที่ไหนวะ ทุกคนก็จะคิดว่าคนรวยมันต้องวัดกันที่เงินในธนาคาร ผมว่าอันนั้นมันก็เป็นความรวยแบบหนึ่ง แต่ความรวยมันมีหลายแบบ ผมว่าใครก็ตามที่สามารถเลือกได้ว่าตอนบ่ายกูอยากนอนหลับสักชั่วโมงหนึ่ง วันไหนก็ได้ของชีวิตนี้นะ โดยไม่ต้องแคร์อะไรเลย ผมว่าคนแบบนี้แม่งรวยมากนะ

คือเวลาว่างนี่แม่ง โดยเฉพาะสำหรับคนยุคนี้สมัยนี้ เวลาว่างเป็นความร่ำรวยแบบหนึ่งเลย เพราะคนส่วนมากจะบ่นว่าไม่มีเวลา พอผมเลือกชีวิตแบบนี้ ผมก็ต้องเป็นคนไม่สุรุ่ยสุร่าย มันก็กลับมาที่คำถามไม่เลือกกินอะไรแพงๆ เกี่ยวกับเงินไหม เกี่ยวแน่นอน

อาหารที่เสิร์ฟมาเป็นคอร์ส ก่อนกินต้องฟังสตอรี่ยืดยาว โดยนิสัยคุณชอบไหม

ไม่ชอบ พิธีกรรมบ้าๆ บอๆ แล้วที่มึงมาเล่าให้กูฟัง มึงก็ท่องมาหรือเปล่าวะ บางร้านมีคนบอกอร่อยมากพี่ พี่ต้องไปกิน อร่อยยังไงแม่งก็ตลกอะ ผมไปกินอาหารไทยแล้วจ่ายหัวหนึ่งเป็นหมื่น กินแล้วไงวะ ต้องไม่ขี้ไป 3 วัน 4 วันงี้เหรอ ต้องอั้นขี้ไว้เหรอ

ตอนไปเมืองนอก เช่นว่าไปฉายหนังตามเทศกาล คุณกินอาหารไทยบ้างไหม

ไม่ค่อยได้กินอาหารไทยเลย เวลาไปต่างประเทศกินอาหารฝรั่งตลอด อ๋อ เคยครั้งเดียว กินส้มตำกับอาหารอีสานที่สตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เคยแค่ครั้งเดียว ส่วนมากถ้าไปเทศกาลหนัง เขาก็จะพาไปกิน

แล้วถ้าวันไหนผมต้องอยู่คนเดียว ไม่มีใครพาไปกิน ง่ายสุดคือกินราเม็ง (หัวเราะ) เดี๋ยวนี้ทุกประเทศมีราเม็งหมดแล้ว คุณไปประเทศอะไรแม่งมีราเม็งหมดแล้ว อร่อยหมดเลยด้วย ไม่ต้องไปญี่ปุ่นแล้วก็ได้ ผมเพิ่งไปซิดนีย์มา เอาหนังไปฉาย ร้านราเม็งเต็มไปหมดเลย เยอะกว่าเซเว่นอีก อยู่ๆ คนก็กินราเม็งกัน แล้วมันนั่งคนเดียวได้ มีเคาน์เตอร์ให้นั่ง ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร

ส้มตำที่ว่ารสชาติถูกปากไหม บางคนบอกอาหารไทยที่ต่างประเทศรสชาติไม่เหมือนที่ไทย

เฮ่ย อร่อยแต่นี่นานแล้วนะ เป็นสิบปีแล้ว พี่คนนั้นเขาเจ๋งมากเลย ตลกดี ตอนนั้นผมเอามนต์รักทรานซิสเตอร์ไปฉาย แล้ววันนั้นมันว่าง ผมยืนอยู่กับแฟนรอข้ามถนนกันอยู่ แล้วแฟนผมบอกอยากกินราดหน้า ทำไมเราอยากกินราดหน้าที่สวีเดนวะ ระหว่างที่กำลังรอไฟแดง มันมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเรา แม่งคนไทยแน่เลย พี่คนนี้ดูทรงคนไทยแน่ๆ

เราก็ไปถามเขา พี่ครับ คนไทยปะฮะ ไอ้เหี้ย แม่งคนไทยจริงๆ ด้วย (หัวเราะ) เราบอกเขาว่าผมอยากกินราดหน้า ในสตอกโฮล์มมันมีราดหน้าปะ มีร้านอาหารไทยไหม เขาบอกมากินร้านพี่เลย แม่งเขาเป็นเจ้าของร้านอาหารอีสาน ก็เลยไปกินอาหารอีสานกัน อร่อยนะ

กินๆ ไปเขาก็ถามว่าน้องมาทำอะไร อ๋อ ผมเอาหนังมาฉาย ห้ะ หนังอะไร หนังไทยครับ หนังไทยเลยเหรอ ฉายที่ไหนเนี่ย เดี๋ยวคืนพรุ่งนี้ฉาย อุ๊ยอยากไปดู คนไทยเต็มร้านเลย ผมก็เลยเอาตั๋วไปให้เขา 20 ใบ เขามาดูหนังผมกันสนุกสนาน

กลับมาตอบคำถาม ผมว่ารสชาติจะเป็นยังไงมันอยู่ที่เมืองด้วย สมมติคุณไป LA ผมรับรองรสชาติแม่งเหมือนที่ไทยเลย เพราะคอมมิวนิตีคนไทยแม่งใหญ่มาก มันจะมีตลาดรังสิต มันเขียนไว้เลยว่าตลาดรังสิต มีร้านอาหารไทยเต็มเลย

หรืออย่างซิดนีย์ก็มีอาหารไทยขายเยอะ คนไทยอยู่เยอะมาก ถ้าอย่างนี้รสชาติมันจะเหมือนนะ แล้วเดี๋ยวนี้มันยิ่งง่ายเลย เมื่อก่อนคนเปิดร้านอาหารไทยที่ต่างประเทศ ต้องรอวัตถุดิบจากไทย ต้องกลับมาไทยแล้วขนไป หรือไม่ก็ฝากเพื่อนขนมาให้

เดี๋ยวนี้ไม่ต้อง แม่ง Freeze dry มาทุกอย่าง ส่งข้ามคืนรุ่งขึ้นได้เลย มันขึ้นอยู่กับว่าคุณอยู่ที่ไหน ถ้าคุณไปประเทศที่ไม่ค่อยรู้เรื่องอาหารไทย มันก็อาจจะยากหน่อย อย่างปารีสนี่ผมเชื่อว่าต้องมีร้านอาหารไทยอร่อยๆ มีแน่ๆ หรือลอนดอนมีแน่ๆ

ยุคหนึ่งคนเถียงกันเรื่องอาหารไทยแท้ คุณว่าแท้ไม่แท้อะไรเป็นตัวแบ่ง

ผมไม่มีความรู้ตรงนี้วะ ในชีวิตผม วันๆ ผมกินอาหารไทยน้อยมากนะเดี๋ยวนี้ ผมชอบกินอาหารญี่ปุ่นมากกว่า เวลาไม่รู้จะกินอะไร เวลาไม่มีไอเดียว่าจะกินอะไร ผมก็ไปแต่ร้านญี่ปุ่น หรืออย่างพิซซานี่กินบ่อยมาก เพราะหลานชอบกิน ต้องพามันไปกิน

อาหารไทยถ้าจะได้กินคือแม่ของแฟนผมทำ เขาทำอาหารเก่งมาก ถ้าอยู่กรุงเทพฯ ก็จะได้กินฝีมือเขา อาหารไทยแท้หรือไม่แท้ ผมไม่แคร์ เราชอบกินของอร่อย ขอแค่อร่อยผมกินได้หมด แต่กะเพรานี่แม่งอาหารไทยเปล่าวะ

พริกก็ไม่ใช่ของไทยแล้ว

หรือไข่ดาวก็ดูไม่ใช่ของไทย แต่ถ้าเป็นอาหารไทยแท้ ผมเดาว่ามันอาจจะเป็นอาหารชาววัง แต่โอเคมันคงมีอิทธิพลมาจากที่อื่นด้วย ข้าวแช่นี่มันดูเหมือนอาหารไทยมากนะ แต่ผมดูๆ ไปก็รู้สึกว่ามันดูมีอิทธิพลจากชาติอื่นยังไงก็ไม่รู้ แต่เขาก็เคลมว่าข้าวแช่คืออาหารชาววัง

มันมีฝรั่งคนหนึ่งน่าสนใจ เขาชื่อเดวิด ทอมป์สัน (David Thompson) เป็นคนออสเตรเลีย เปิดร้านอาหารชื่อ น้ำ (Nahm) อยู่ที่โรงแรมแถวๆ สาธร (โรงแรม COMO Metropolitan Bangkok) ที่หลายคนไม่ค่อยรู้คือเขาเป็น Expert เรื่องอาหารไทย คนยกย่องเขาว่าเป็นคนทำอาหารไทยแบบ Authentic แต่เป็นฝรั่ง

เดวิด ทอมป์สัน เขาสะสมหนังสืองานศพของพวกตระกูลเก่าแก่ เจ้า หรือเชื้อพระวงศ์ พวกผู้ดีเก่า สมมติคุณตาคุณยายตาย ในหนังสืองานศพเขาชอบบันทึกสูตรอาหารไว้ มันเป็นสิ่งที่เขาทำกัน เดวิด ทอมป์สัน สะสมของพวกนี้ แล้วเขาก็ทำอาหารตามสูตรทุกอย่างแบบเป๊ะๆ โดยที่เขาเคลมว่านี่มันคืออาหารไทยแท้จริงๆ ที่ยังไม่โดนบิดพลิ้ว

เพื่อให้เห็นภาพ อร่อยของคุณมันต้องรสชาติเป็นแบบไหน

ไม่รู้เลยว่ะ บางร้านแม่งทำเผ็ดฉิบหาย กินแทบไม่ได้ แต่แม่งอร่อย คือกินไปก็ทรมานไปนะ แต่มันอร่อยอะ ผมไม่มีคำนิยามเลย มันต้องกินแล้วจะรู้เองว่า โห อันนี้อร่อย รสชาติใช้ได้ มันมีหลายร้านที่เขาชื่นชมแซ่ซ้องกันเลยนะว่าอร่อยฉิบหายเลย รีวิว 5 ดาว ผมไปกินแล้วไม่ชอบก็มีนะ ไม่อยากพูดชื่อร้าน แต่มันอาจจะถูกปากคนอื่นอีก 10,000 คนไง แค่มันไม่ถูกปากเรา

ทำไมคนยุคนี้ชอบให้คนอื่นมาบอกว่าลองกินอันนี้สิ อันนั้นสิ

อ้าว (หัวเราะ) ยุคนี้มีมือถือไง มันเช็กได้ มันทำให้เรารู้สึกอยากกิน มันมีรีวิว แต่ผมเป็นพวกไม่ดูอะไรพวกนี้ ไม่ค่อยเช็กรีวิว อยากไปกินผมก็ไปกิน แล้วถ้าไม่อร่อย ก็ถือว่าผมซวยไป แต่ถ้าอร่อยผมก็ เย้ นั่นแหละ สมัยนี้เขาเช็กรีวิวก่อน แต่เราก็ไม่ชัวร์อีกนะว่ารีวิวพวกนี้มันก็เพื่อนมึงเปล่าวะ

บางร้านชีวิตพลิกเพราะรีวิวเลย ขยับขยายสาขา มันมีอิทธิพลขนาดนั้น

อ๋อใช่ๆ มันดีนะ ก็นี่ไง Gelato ของพี่กฤษณ์ ผมยังไม่เคยกินนะ เคยผ่านไปหนหนึ่ง แถวยาวฉิบหายเลย แต่เขาบอกมันแพงมาก ทุกคนก็ด่ากันว่าแพง มึงไปด่าเขาแพงเนี่ย มึงรู้ว่าเขาใช้อะไรทำบ้าง เขาอาจใช้ของแพงก็ได้ใช่ไหมล่ะ แพงก็อย่าไปกิน นี่มึงไปด่าเขา

เหมือนยุคหนึ่งที่ผมทำหนังออกมาแล้วโดนด่าเยอะๆ แต่ไม่ได้โดนด่าว่าหนังห่วย ส่วนมากจะโดนด่าแบบประเด็นอะไรที่มันแรงๆ คนแม่งก็ไปดูฉิบหายเลยนะ ผมว่ามันก็คล้ายๆ กัน ยิ่งด่ามึงยิ่งโปรโมตให้เขา

วัยนี้ คุณแคร์เรื่องการกินอาหารเพื่อสุขภาพแค่ไหน

แคร์นะ แต่ผมไม่ได้เข้มงวดกับการกินขนาดนั้น รู้ตัวว่าอายุขนาดนี้ไม่สามารถกินแบบที่เราเคยกินตอนอายุ 30 ได้ มันกินน้อยลงไปเอง อย่างเดี๋ยวนี้ถ้าไม่มีนัดกับเพื่อน ถ้าอยู่บ้าน บางทีข้าวเย็นผมแทบไม่กินเลย บางวันกินถั่วกับไวน์ 2 แก้ว มื้อเช้ากับมื้อเที่ยงผมกินเยอะเลย เย็นไม่ค่อยกิน อายุขนาดนี้ความเป็นห่วงสุขภาพมันจะตามมาเอง

ไม่ถึงขั้นกินผักต้มจิ้มน้ำพริก

ไม่ขนาดนั้น ผมไม่ได้มีกฎเกณฑ์ในการกินเท่าไหร่ แต่บังเอิญว่าโดยส่วนตัวของที่ชอบกินมักจะเป็นของที่ค่อนข้างโอเค อย่าง Junk Food ผมไม่กิน ไม่ใช่เพราะสุขภาพนะ ของหวานผมก็ไม่กิน เค้กอะไรแบบนี้ ไม่กิน ไม่ชอบ แต่ไม่ถึงขั้นว่ากูจะไม่กินไอนี่ ต้องไม่กินไอนั่น ที่เขาทำ IF อะไรกันผมก็ไม่เคยทำ

ผมว่าตัวเราเป็นหมอที่ดีที่สุดของตัวเอง เราใช้วิธีสังเกตตัวเอง อย่างวันนี้รู้สึกไม่ค่อยดี รู้สึกว่าจะป่วยยังไงไม่รู้ เพราะเมื่อคืนแม่งหนัก แล้วมันไม่ได้หนักงี้มานานแล้วไง เนี่ยเดี๋ยววันนี้รู้สึกจะเป็นไข้ละ เย็นๆ นี้เป็นแน่เลย งั้นเดี๋ยวเย็นนี้กูต้องกินข้าวต้มละ วันนี้ต้องงดแอลกอฮอล์ แล้วก็นอนหัวค่ำ ผมจะสังเกตตัวเองเอา แล้วก็ออกกำลัง

ไม่รู้คุณเห็นหรือยัง ‘ครัวสาว’ เป็น 1 ใน 8 หนังไทยที่มีลุ้นเป็นตัวแทนส่งเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศ

ยังไม่เห็น ไม่รู้ 

เข้าชิงบ่อยๆ ยังรู้สึกอะไรไหม แอบลุ้นให้เป็นหนังตัวเองไหม

มันไม่ได้มีผลอะไรกับผมหรอกครับ หนังผมจะได้เป็นตัวแทนหรือไม่ได้เป็นตัวแทนส่งไปออสการ์ ผมก็ทำเรื่องต่อไปอยู่ดี ถึงยังไงผมก็ทำหนังด้วยวิธีของผมอยู่ดี มันก็หาเงินมาทำยากอยู่ดี หนังเราเคยเป็นตัวแทนส่งไปออสการ์ตั้งไม่รู้กี่เรื่องแล้ว มันไม่เห็นเปลี่ยนชีวิตผมให้ดีขึ้นหรือแย่ลง ผมก็ยังทำหนังของผมเหมือนเดิม

ผมว่าถ้าจะดี มันคงดีกับคนที่ร่วมงานกับผมในหนังมากกว่า สิ่งนี้มันไปส่งผลที่ดีกับอาชีพ เช่น นักแสดง ถ้าหนังที่เขาเล่นได้เป็นตัวแทนไปออสการ์ นักแสดงเขาก็เหมือนมีเครดิตสูงขึ้น เวลาหนังได้รับรางวัลอะไร ผมลุ้นให้นักแสดงได้รับรางวัล ผมจะมีความสุขมากเวลานักแสดงได้รับรางวัล เพราะว่ามันดีกับเขา เขาต้องการสิ่งนี้ มันเหมือนเป็นใบเบิกทาง เพราะนักแสดงที่ผมเลือกมาเล่นหนัง ส่วนมากเป็นนักแสดงหน้าใหม่ เขาไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ รางวัลมันดีกับเขา

เวลาทำหนังแล้วนักแสดงได้รางวัลบ่อยๆ มันดีตรงที่ว่าพอจะทำเรื่องต่อไป ผมอยากได้นักแสดงคนไหน โทรไปส่วนมากเขาจะอยากมาเล่นให้ ถึงแม้เราจะมีเงินให้เขาแค่ เศษ 1 ส่วน 5 ของที่เขาเคยได้ คือรางวัลมันคงเป็นการบอกว่าคนกลุ่มหนึ่งเขา appreciate กับสิ่งที่เราทำ ซึ่งก็ไม่มีอะไรแย่ ไม่มีอะไรเสียหาย

ถ้าการที่หนังถูกส่งไปชิงออสการ์คือใบเบิกทางให้นักแสดงได้รับการยอมรับ แล้วผู้กำกับล่ะ อะไรทำให้ผู้กำกับคนหนึ่งได้รับการยอมรับ

ไม่รู้ว่ะ ผมว่าคนที่ทำงานสร้างสรรค์ จะเป็นผู้กำกับหนัง จะเป็นช่างภาพ จะเป็นนักแสดง ผมว่าสิ่งที่พิสูจน์ว่าคนคนนั้นเป็นของจริงหรือไม่ใช่ของจริง มันไม่ได้วัดที่รางวัลนะ มันวัดกันที่ความยาวนานในการทำอาชีพมั้ง

ยืนระยะ

ใช่ เขาเรียกยืนระยะใช่ไหม ถ้าคุณสามารถยืนระยะได้ ผมว่าอันนี้สำคัญ เพราะสิ่งที่เราทำกันอยู่แม่งยากมาก การทำหนังเป็นกิจกรรมที่ยากที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษยชาติเลยวะ (หัวเราะ) ไม่ว่าคุณจะคิดมาดียังไง มันก็ไม่เคยเป็นไปตามแผน มันไม่เคยได้อย่างใจสักอย่าง เพราะฉะนั้นวิธีเดียวที่คุณสามารถพัฒนาฝีมือตัวเอง คือต้องทำแล้วทำอีก ทำแล้วทำอีก ทำแล้วทำอีก ถึงที่สุดคุณต้องยืนระยะให้ได้

สมมติผู้กำกับทำหนังไปถึงเรื่องที่ 4 ที่ 5 คุณอาจจะเริ่มรู้สึกว่ากูพอจะทำเป็นแล้ววะ อาจจะยังไม่เก่ง แต่มันอาศัยการทำหนัง 4 – 5 เรื่อง กว่าคุณจะรู้สึกว่า อ๋อ ถ้ากูคิดแบบนี้แล้วอยากทำให้ได้อย่างที่คิดมันต้องทำแบบนี้วะ เรื่องแรกเรื่องสองเรื่องสามมันยังทำไม่ได้ Know how กับประสบการณ์มันไม่พอ

เพราะฉะนั้น เวลาคนตั้งใจทำหนังแทบตายแล้วมันออกมาห่วย ผมไม่เคยไปรู้สึกแย่กับเขา หรือไปซ้ำเติมอะไรเขา เพราะการทำการหนังมันยาก ทุกคนพร้อมจะล้มตลอดเวลา ทุกคนพร้อมจะเฟล การทำหนัง 1 เรื่อง โอกาสเฟลมันมากกว่าโอกาสที่มันจะสำเร็จ ถ้าตอบคำถามก็คือ การได้รับการยอมรับคือคุณได้ทำเรื่องต่อไป ถ้าคุณไม่ได้รับการยอมรับ คุณจะจบลงแค่เรื่องนี้

ไม่มีใครให้เงินคุณทำ ไม่มีนายทุนให้เงินทุน ส่งไปชิงกองทุนที่ไหนก็ไม่มีใครให้ ฉายไปก็ไม่มีคนดู นั่นคือจบ อาชีพผู้กำกับหนัง คุณจะได้ทำอะไรหรือไม่ได้ทำอะไร มันไม่ได้ถูกกำหนดโดยคุณนะ คุณอาจจะมีไอเดียได้ คุณอาจจะสร้างความฝันขึ้นมาได้ แต่ว่าการที่มันจะถูกทำหรือไม่ถูกทำมันขึ้นอยู่กับคนอื่น ซึ่งมันก็แฟร์ มันก็เลยทำให้เราต้องตั้งใจทำงานมากๆ

หลังๆ มานี้ คนเบื้องหลังถูกมองเห็นมากขึ้น ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี แต่คนเบื้องหลังบอกว่าช่วยจ่ายค่าตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อกว่านี้ได้ไหม ในฐานะคนทำหนังทุนไม่สูง คุณมองเรื่องนี้ยังไง

ผมแม่งไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เพราะอะไรรู้ไหม เพราะกองถ่ายผมค่าตอบแทนต่ำมาก คนที่ทำงานกับผม เขาทำเพราะเขาสนุก อยากทำ ชอบทำหนังด้วยกัน แต่ให้เขาไปดาวน์รถคันใหม่จากหนังผมคงไม่ได้ คือเราจะบอกกันเสมอว่าเวลาหนังได้ไฟเขียว ได้ทำปั๊บ เราจะบอกทุกคนว่าอย่าไปดาวน์รถนะ อย่าไปซื้อบ้านนะ มันไม่ขนาดนั้น

นักแสดงที่ผมเลือกมาเล่นหนัง โอกาสที่จะเป็นซูเปอร์สตาร์น้อยมาก เพราะว่าเราไม่สามารถจ่ายค่าตัวเขาไหว ถ้าจะพูดเรื่องค่าตอบแทน ผมว่าอย่างนี้ เราไม่ใช่ฮอลลีวูด มาตรฐานในการตอบแทนไม่มีทางเป็นแบบนั้น แต่ผมคิดว่าทุกคนในกองถ่ายควรจะถูกทรีตแบบแฟร์ หมายความว่าเขาต้องถูกทรีตแบบมีศักดิ์ศรี

ถ้าผมมาทำงานในกองถ่าย ผมเป็นใครก็ได้ สมมติผมเป็นคนหาพร็อป ต่อให้ผมได้เงินน้อย แต่ถ้าผมมีความรู้สึกว่า เฮ้ย โปรดิวเซอร์แม่งแคร์ผม ดูแลผมอย่างดี ในเมื่อทุกคนได้เงินน้อย งั้นเรามารีบถ่ายให้จบภายในเวลาด้วยการวางแผนที่ดี อย่าไปมั่ว เตรียมงานให้ดี ถ่ายให้เนี๊ยบ หลังจากนั้นทุกคนจะได้ไปหาเงินหาทอง

กองผมทุกคนจะได้รับการทรีตแบบดีมาก กับข้าวกองผมอร่อยแน่ๆ อันนั้นผมใช้เงินส่วนตัวจ่าย กาแฟทั้งกอง 3 เดือนผมออกเอง เพราะผมชอบกินกาแฟ เพราะงั้นทุกคนก็จะได้กินกาแฟที่อร่อย อาหารต้องอร่อย อาจจะไม่ได้มี 5 อย่างบนโต๊ะ อาจจะมีแค่ 3 อย่าง แต่มันเหมือนทำหนังอะ เราก็จะเลือกคนทำอาหารที่ทำด้วยใจ ตั้งใจทำให้ทุกคนกิน

ต้นทุนมันไม่เท่ากัน หนังของผมทุกอย่างมันจะอันเดอร์บัดเจ็ตนิดๆ เสมอ แต่ถ้าคุณไปทำกับแพลตฟอร์ม อิสรภาพในการที่คุณจะทำตามใจตัวเองมันก็น้อยลง คุณต้องฟังเขาเพราะเขาจ่ายเงินให้คุณ เขาสั่งให้คุณตัดต่อแบบนี้ คุณก็ต้องแก้ให้เขา

แต่พอมาทำแบบกองแบบผม ทุกคนสามารถออกความเห็นได้ แล้วกองเราก็ทำหนังกันเหมือนนักเรียนมาก ทำมาจะ 30 ปีแล้วก็ยังรู้สึกว่าทำหนังนักเรียนอยู่ พอมันเป็นแบบนี้ ค่าตอบแทนมันก็อาจจะน้อยหน่อย แต่คุณได้ทำสิ่งที่ใจปรารถนา ไม่ต้องฟังคนมาก

ตอนทำหนังคุณมีเผลอรู้สึกบ้างไหมว่าต้องการพิสูจน์ตัวเองอะไรบางอย่าง

ถ้ามัวแต่คิดว่าต้องมาพิสูจน์อะไรกับใคร ผมคงไม่ต้องทำห่าอะไรแล้วละ เพราะถ้าผมยังต้องพิสูจน์อะไรอยู่ ทำหนังเรื่องนี้คงไม่มีใครมานั่งสัมภาษณ์แบบนี้ คุณต้องรู้จักผมแล้ว เมื่อคืนผมเพิ่งคุยกับป๋าเต็ด ป๋าเต็ดบอกว่าเขาแม่งเป็นคนแบบ Forrest Gump คือเขาไม่ตั้งคำถามอะไร อยากทำอะไรก็ทำไปเลย ดีชั่วเขาก็ทำ แต่ผมไม่เคยดู Forrest Gump ผมก็เลยไม่รู้ว่า Forrest Gump มันเป็นยังไง

พอป๋าเต็ดบอกแบบนั้น ผมว่าผมคงคล้ายๆ Forrest Gump ผมไม่ค่อยคิดอะไรมากไปกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า การพิสูจน์ตัวเองมันต้องมองไปตรงนู้น (ชี้นิ้วไปที่ไกลๆ) ไปตรงที่มีคนยืนรอตบมือให้เรา หรือจะกระทืบเราอยู่ ตั้งแต่ผมเป็นวัยรุ่น เรียนจบ จนเริ่มทำงาน ผมไม่เคยมองเกินไอกระดาษสี่เหลี่ยมตรงนี้เลย ผมอยากทำตรงนี้ให้แม่งดีมากๆ แล้วผมไม่เห็นอย่างอื่น

ผมไปเรียนเมืองนอก พอเรียนจบงานแรกที่ผมทำคือไปทำบริษัทออกแบบกราฟิกที่นิวยอร์ก โห เท่มากเลยอะ ออฟฟิศมีแค่ 6 คน แล้วผมถูกจ้างเข้าไป ครูเป็นคนพาเข้าไป ผมทิ้งขยะกับซื้อกาแฟให้คนอื่นกินอยู่ 1 ปี ไม่ได้แตะงานดีไซน์เลย ผมเป็นเบ๊อะ ต้องไปถึงออฟฟิศก่อนทุกคนเพื่อไปเปิดออฟฟิศ เปิดแอร์ เปิดทุกอย่าง ต้องเอาขยะไปทิ้ง เอาถุงขยะใหม่มาใส่

พอทุกคนเริ่มเข้ามาออฟฟิศ ผมก็มีหน้าที่ไปซื้อกาแฟให้ทุกคนกิน ที่ออฟฟิศไม่มีเครื่องทำกาแฟ ผมก็ต้องวิ่งลงไปร้านจีน ใกล้ๆ วิ่งไปซื้อ ผมก็จะรู้หมดว่าทีมกินกาแฟแบบใส่น้ำตาล 2 ช้อน คนนี้ไม่ใส่น้ำตาล คนนี้ไม่ใส่นม กินกาแฟดำ 6 คน 7 คน ผมจะรู้หมดทุกใครกินอะไร แล้วผมซื้อได้ถูกใจทุกคน การทิ้งขยะของผม ถุงขยะผมจะเนี้ยบมากเลยเวลาเอาไปวางข้างนอก รอรถขยะมาเก็บ ถุงขยะของผมนี่วางไว้อย่างเนี้ยบ

หน้าที่ผมมีแค่นี้ วันๆ ก็ทำความสะอาดออฟฟิศ รับโทรศัพท์ แต่ผมก็ไม่เคยมองเกินตรงนี้ ผมไม่เคยคิดว่าเดี๋ยววันหนึ่งกูจะต้องไปก้าวขึ้นไปเป็นหัวหน้า ผมไม่คิด พอผมอยู่มานานพอ ผมก็ถูกย้ายไปทำอีกตำแหน่งหนึ่ง วันหนึ่ง มีดีไซน์เนอร์คนหนึ่ง เขาเป็นรุ่นพี่ผม เขาออกไป ผมก็ขึ้นมาแทนเขา เพิ่งได้เริ่มออกแบบ ถึงเวลาเดี๋ยวมันมาเอง

กลับไปตอบคำถามว่ารู้สึกว่าต้องพิสูจน์ตัวเองอะไรไหม มันคงมีอะ แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาไปคิดตรงนั้นอย่างที่บอกว่าทำหนังเนี่ย มันยาก เพราะฉะนั้น พอได้ทำแล้ว มันไม่มีวันได้โงหัวออกไปจากการทำหนังได้ ตอนทำ Pre-Production มันจะมีคำถามร้อยคำถามทุกวัน ทรงผมอันนี้พี่จะเอายังไง ต้นไม้จะให้ตัดไหม พี่เลือกให้หน่อยรถเอาสีอะไร

คือคุณไม่มีเวลาไปคิดอย่างอื่น พอเปิดกล้อง ออกกองถ่ายปั๊บ คราวนี้ยิ่งไม่มีเวลาโงหัวเลย มันยาวไปจนรู้ตัวอีกทีเนี่ยหนังเข้าโรงละ แล้วก็ลุ้นเอาว่า ไอ้เหี้ย แม่ง เอาวะ กูหวังว่าคนที่มันควรจะชอบ ขอให้มันชอบเถอะ

วันนี้ วัยนี้ คุณยังสนุกกับการทำหนังอยู่ไหม

สนุกเท่า Day 1 ตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว มีความสุขมากเวลาได้ทำ แต่ความกระตือรือร้นมันลดน้อยลงเยอะนะ มันไม่เท่ากับเมื่อตอนทำหนัง 2 – 3 เรื่องแรก ตอนนั้นความกระตือรือร้นมันมหาศาลมาก ตอนนี้ความกระตือรือร้นมันน้อย ถ้าเรื่องนี้ยังหาเงินไม่ได้ ยังไม่ได้ทำ ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปทำงานศิลปะก่อนอันนี้ค่อยว่ากัน แต่ว่าความสุขในการได้ทำ เมื่อได้ทำเหมือนกลับไปเป็นเด็กเลย คือเท่ากับ Day 1 เลย ตื่นเต้น นอนไม่หลับตลอด 4 เดือน ถ่ายหนังทุกเรื่องก็ยังน้ำหนักลด 3 – 4 กิโลทุกเรื่อง

เอาเข้าจริง คุณกังวลไหมที่ตัวเองมีความกระตือรือร้นในการทำหนังน้อยลง

ช่วยไม่ได้ เรากำหนดมันไม่ได้ มันมากับอายุ มากับวิถีชีวิต เพราะว่าตอนเราเป็นเด็กกว่านี้ เป็นหนุ่มกว่านี้ ชีวิตเราไม่มีอะไร มีแต่หนัง เราทำแต่หนัง ดูแต่หนัง อ่านหนังสือหนัง หายใจเข้าออกก็มีแต่สิ่งนี้ ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วไง  ตอนนี้ผมมีลูกสาวเป็นหมาลาบราดอร์ ผมก็มีความสุขกับมัน ผมอยู่ที่บ้านเชียงใหม่ ผมก็ขี้เกียจไปวันๆ ชีวิตมันเปลี่ยน พอชีวิตเปลี่ยนมันก็มีผลกับความกระตือรือร้นของเรา พูดง่ายๆ คือมันมีอย่างอื่นเข้ามาในชีวิตเยอะขึ้น ที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับหนัง มันแย่งเอาความกระตือรือร้นนั้นไป

แต่ไม่ถึงขั้นเลิกทำใช่ไหม

ไม่ มันเสพติดไปแล้ว มันเหมือนมันติดเชื้อไปแล้ว เหมือนเชื้อโรค ผมติดเชื้อ Cinema Virus ติดไปแล้วมันไม่หาย แต่โอกาสมันน้อยลง พออายุมากขึ้นโอกาสก็น้อยลง เราก็ต้องจัดการกับตัวเอง จะไปพลุ่งพล่านมากมันก็เป็นทุกข์เปล่าๆ

มีคนบอกว่างานทำให้ชีวิตมีความหมาย คุณว่าเป็นอย่างนั้นจริงไหม

เราว่าจริง สังเกตดีๆ คนว่างงานแม่งจะแก่เร็ว ผม 64 เพื่อนรุ่นเดียวกันบางคนแม่งแก่สัสเลย เพราะมันเกษียณไว มันเลิกทำงานมาตั้งแต่อายุ 50 แล้วมันก็อยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย

คือทำงานไม่ได้แปลว่าต้องทำงานแลกเงินเสมอไปนะ หมายความว่าคนเราต้องมีสิ่งให้ตื่นมาทำ ตัดต้นไม้ ทำสวนทั้งวันมันก็คืองาน

แต่ถ้าจะให้ดีกว่านั้นอีกหน่อยมันควรเป็นงานที่มีความกดดัน เช่น ทำหนัง คือเราไปเอาเงินชาวบ้านเป็นล้านๆ มาทำหนัง คุณก็ต้องมีความรับผิด มีความกดดัน ไอความกดดันระดับหนึ่งมันดีเหมือนกัน มันช่วยให้ชีวิตเราไม่ง่ายไป มีความกดดันหน่อยมันเหมือนกินพริก เผ็ดนิดๆ

ชีวิตง่ายมันไม่ดีหรือ

เราว่าไม่ดี แต่มันไม่มีชีวิตใครที่ง่ายหรอก คนที่คุณนึกว่าคนนี้แม่งรวยมากแล้วจะมีชีวิตที่ง่าย มันก็ไม่จริงหรอก ชีวิตแต่ละแบบมันมีแรงกดดัน แรงเสียดทานอยู่เสมอ ชีวิตควรมีแรงกดดันบ้างแต่ต้องในระดับที่พอควร มันให้อะไรเราเยอะ

แรงกดดันทำให้เรามีความรับผิดชอบ และคนเป็นผู้ใหญ่ต้องมีความรับผิดชอบ ด้วยนิยามแบบนี้ คุณว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ได้ไหม

ผมไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ ถามคนรอบๆ ตัวผมได้ ความรับผิดชอบผมต่ำมาก ผมทำทุกอย่างเอาสนุกเอามันอย่างเดียว ทำหนังมาตั้งกี่เรื่องก็หาเงินไม่เป็น เป็นแต่ใช้ เขาหามาเท่าไหร่ก็ใช้หมด ผมไม่เคยเป็นผู้ใหญ่เลย ผมไม่เคยเติบโตไปทางนั้น ผมว่าผมเป็นเด็กมาเรื่อยๆ มันแค่แก่ลงแค่นั้นเอง

แล้วอะไรคือตัวแบ่งว่าคนคนหนึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ผมว่าถึงที่สุดแล้ว ความเป็นผู้ใหญ่มันไม่ใช่เรื่องอายุ มันคือความเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบ ผมมีสิ่งเหล่านี้ในระดับที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับอายุ แม้อาชีพจะเปลี่ยน แต่สิ่งที่การทำหนังและโฆษณามันเรียกร้องเหมือนกันคือมึงต้องเป็นคนครีเอทิฟ มันไม่เคยเรียกร้องว่ามึงต้องเป็นคนครีเอทิฟด้วยแล้วมึงต้องเป็นผู้ใหญ่ด้วย

เหมือนกับว่าถ้าพี่เขาไม่เหี้ยมากก็พอรับได้ (หัวเราะ) ความไม่เป็นผู้ใหญ่ของผมมันอยู่ในดีกรีที่ไม่ได้ไปขว้างปาของใส่หัวชาวบ้าน คนที่ทำงานด้วยก็รับได้ หรือแม้แต่คนรอบๆ ตัว ครอบครัวก็พอจะรับได้

ในแง่ความสัมพันธ์ล่ะ เพราะเราจะได้ยินคำว่าความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ หรือควรทรีตกันแบบผู้ใหญ่

เข้าใจกันมั้ง เพราะถ้าเป็นเด็กมันจะทะเลาะกันตลอดเวลา สมมติกับแฟนก็อาจจะตีกันทะเลาะกัน แต่ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าความเป็นผู้ใหญ่ได้รึเปล่า

สำหรับคุณ ผู้ใหญ่ที่น่ารักเป็นแบบไหน

ผู้ใหญ่ที่มีอารมณ์ขัน ผมชอบคนมีอารมณ์ขัน คนมีอารมณ์ขันส่วนมากฉลาด มีความคิด อารมณ์ขันมันเป็นผลลัพธ์ของความคิดที่ค่อนข้างซับซ้อน สมมติคุณไปดูเดี่ยวไมโครโฟนของอุดม (แต้พาณิชย์) สิ่งที่เขาเอาออกมาพูด จริงๆ มันเป็นสิ่งที่คุณเห็นทุกวัน แต่คุณไม่เคยคิด 

พออุดมเอามาเล่าแม่งตลกว่ะ หัวเราะกันขี้แทบแตก มันเป็นความฉลาดนะ เขาสามารถพลิกมุมให้มันตลกได้ ทั้งที่บางเรื่องถ้าเจอเองแม่งไม่ขำนะ ผมเลยถือว่าคนมีอารมณ์ขันแม่งฉลาด คนมีอารมณ์ขันน่าอิจฉานะ

กำลังบอกว่าตัวเองไม่ค่อยมีอารมณ์ขัน

ผมมีประมาณหนึ่ง มีให้พอใช้ชีวิตในประเทศนี้แล้วไม่ Suffer (หัวเราะ) คนอยู่ประเทศนี้แม่งต้องมีอารมณ์ขันมากนะ เพราะไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยแม่ง ตกลงแล้วบอลโลกจะได้ดูเปล่าวะปีนี้ แล้วได้ดูทีแม่ง 6,000 บาท ถ้าไม่ขำทำไงล่ะ จะไปเรียกร้องกับใคร ขับรถไปอยู่ๆ มีอะไรหล่นใส่หัวที่พระราม 2

คุณชอบอะไรในชีวิตตัวเองตอนนี้ที่สุด

ผมชอบที่ที่ผมอยู่ ผมชอบอยู่เชียงใหม่ มีความสุข รักหมาลาบราดอร์ ชื่อเปเป้ เป็นหมาที่โตในกองถ่าย รู้ว่าสเลตตีแล้วต้องเงียบ แล้วก็ชีวิตครอบครัว อีกอย่างที่ชอบมากคือ รูทีน ถ้าเปลี่ยนเป็นคำถามว่าตอนนี้มีความสุขกับอะไร ผมมีความสุขกับการที่ได้ทำรูทีนซ้ำๆ

บางคนเบื่อรูทีน ต้องการความหวือหวาในชีวิตตลอดเวลา

เขาไม่ค่อยชอบรูทีนกันไง แต่ผมชอบ การได้ทำรูทีนมันทำให้เรามีเวลาไปทำอย่างอื่น ไม่ต้องคิดเรื่องที่ต้องทำซ้ำๆ คนชอบไปค่อนแคะรูทีนว่ามันน่าเบื่อ แต่จริงๆ คุณจะรู้เลยว่าถ้าวันหนึ่งคุณทำรูทีนหรือกิจวัตรที่ทำซ้ำๆ ทุกวันไม่ได้แล้ว คุณจะคิดถึงมัน

วันหนึ่งเป็นอัมพาตติดเตียงขึ้นมาทำไง ผมชอบวิ่ง ชอบเตะบอล วันหนึ่งออกไปวิ่งไมได้ ไปเตะบอลไม่ได้ ฉิบหายเลยนะ วันหนึ่งถ้ารูทีนมันหายไปคุณจะรู้สึกว่ารูทีนโคตรมีค่าเลย ล้างจานนี่ผมเกลียดมากเลย แต่นึกภาพถ้าเป็นอัมพาต ล้างจานไม่ได้ ผมจะอยากล้างจาน คนบอกซื้อเครื่องล้างจานก็ได้ ไอ้เหี้ย แต่เครื่องล้างจานมันต้องก็เอามือใส่จานเข้าไป คุณจะทำยังไงล่ะ

เมื่อกี้คุณพูดว่ามีความสุขชีวิตครอบครัว คุณว่าครอบครัวที่สมบูรณ์ต้องเป็นแบบไหน

ผมว่ามันน่าจะเป็นครอบครัวที่คนในครอบครัวแฮปปี้ คือเราอย่าเอารูปแบบมาครอบดิ ผมไม่เคยอยากมีลูกเลย ผมแฮปปี้มากที่ไม่มีลูก ผมรักอิสรภาพมาก หวงแหนมาก คุณจะไม่มีลูก หรือจะมีลูก 12 คน มีแม่ยายมาอยู่ด้วย หรือมีคุณตาคุณยายอยู่ด้วย ถ้าทุกคนแฮปปี้ มันก็คือครอบครัวที่สมบูรณ์ หรือคุณอยู่กันแค่สองคน ไม่ได้แต่งงานด้วยซ้ำ แต่อยู่กันมานานพอที่จะเรียกว่าเป็นครอบครัว ถ้าต่างฝ่ายต่างแฮปปี้ก็จบ

ใครๆ ก็น่าจะรู้ข้อนี้ดี ทำไมบางบ้านถึงยังคาดหวัง (สูง) อยู่ ทำร้ายกันอยู่

การที่คุณรู้ว่าอะไรเป็นอะไร มันไม่ได้แปลว่าคุณทำได้ เป็นคำตอบที่โคตรจะกำปั้นทุบดินเลย มันมีคนดูดบุหรี่เต็มไปหมด คนดูดมันก็รู้ว่าดูดมากๆ จะเป็นมะเร็ง ทำไมยังดูดล่ะ หรือบางทีเราจะไปป้ายสีว่าคนอื่นทำไม่ได้เพราะนิสัยส่วนตัวที่ไม่ดี มันก็อาจจะไม่ใช่ เพราะเขาอาจจะมีความจำเป็นที่ทำให้ทำไม่ได้ ชะตากรรมนั้นมันไม่ได้อยู่ในมือเรา

เรารู้ว่าการทำให้คนคนหนึ่งมีความสุขมันเป็นเรื่องดี แต่บางทีมันทำไม่ได้ หรือจริงๆ คุณอาจจะเป็นคนเหี้ยก็ได้  คุณก็รู้ใช่ไหมว่าถ้าคุณเรียนหมอซะให้จบๆ แม่ก็จะแฮปปี้ ไม่เป็นทุกข์ วันข้างหน้าคุณก็จะไม่อดตาย ใครๆ ก็รู้ แต่รู้แล้วบางทีมันทำไม่ได้

คือชีวิตเราแม่งเป็นของเราแค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งเป็นของใครก็ไม่รู้ มันถึงครึ่งจริงๆ รึเปล่าไม่รู้ แต่เอาว่าครึ่งหนึ่งแล้วกัน อีกครึ่งหนึ่งมันเป็นเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ ผมอยากถ่ายช็อตนี้ชิบหาย ตอนมาดูโลเคชันตรงนี้แม่งได้เลย สวยมาก พอถ่ายจริงฝนตกทั้งวัน

มันถึงสำคัญว่าคุณต้องใช้ชีวิตแบบค่อนข้างรู้ตัว เพราะเวลาที่อะไรมันไม่เป็นไปตามคาด คุณจะได้ไม่ฆ่าตัวตาย ไม่เอาหัวไปฟาดกำแพง ไม่ไปทำร้ายคนอื่น

The post ‘เป็นเอก รัตนเรือง’ ในวันที่กินถั่วกับไวน์แดงเป็นมื้อเย็น และเข้าใจถ่องแท้ว่า ‘รูทีน’ คือความงดงามของชีวิต appeared first on a day magazine.

เป็นประโยคแรกที่ทำให้เรารู้จักความน่ารักของศิลปินผู้นี้

ถ้าพูดถึงศิลปินอินดี้ไทยที่นำสิ่งเล็กๆ ของความน่ารัก ความกวน และความหวังดี มาใส่ไว้ในเสียงเพลง เราขอยกตำแหน่งนี้ให้ Youth Brush หนึ่งในวงดนตรีอินดี้โฟล์ก และอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ สมาชิกหลักหนึ่งเดียวผู้รักอิสระอย่างถ่องแท้ และทำเพลงด้วยจิตวิญญาณของความรัก 

เมื่อปี 2021 a day ได้คุยกับ ดุ่ย-วิษณุ ลิขิตสถาพร ในเรื่องการเดินทางของเสียงเพลงที่ว่าด้วยความรัก ความหวังดี และการส่งต่อกำลังใจ และปีนี้ 2026 เป็นครั้งแรกที่ Youth Brush ประกาศคอนเสิร์ตใหญ่ ‘Youth Brush ฝันดี’ คงเป็นโอกาสพิเศษเหนือสิ่งอื่นใดที่เราจะได้พูดคุย ถามไถ่ และตกหลุมรักเพลงน่ารักของเขาอีกครั้ง วันนี้เราขอจับมือพาทุกคนไปโลดแล่น เดินเล่นผ่านตัวตนภายใต้เสียงเพลงแห่งความหวังดี สายไหม ลูกกวาด ซาลาเปา หมาตัวแรก แมวตัวโปรด หรือประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักไปพร้อมๆ กัน

‘ดุ่ย’ เดินตัวเปล่ามาออฟฟิศ a day ณ ห้องสัมภาษณ์เป็นครั้งแรก หลังจากที่ก่อนหน้าเป็นสัมภาษณ์ออนไลน์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีช่างแต่งหน้าผม มีเพียงชายสวมเสื้อยืดสีขาวขนาดพอดีตัว กางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม พับขึ้นมาจากปลายหนึ่งทบ และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวรุ่นหนังกลับ เดินขึ้นมาด้วยท่าทางชิลๆ สบายๆ คอยถามไถ่ตลอดทาง สร้างความเป็นกันเองตั้งแต่แรกพบ ทำให้เราเผลอคิดว่าคนแบบนี้แหละ คือ ‘อาร์ตติสต์’ ตัวจริง

ไปทำความรู้จักกับ Youth Brush ให้มากขึ้นกันดีกว่า

เดินทางมาถึงปี 2026 แล้ว Youth Brush มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

15 ปี ในวงการเพลง Youth Brush ไม่เคยหยุดอยู่กับที่ ถ้าให้มองย้อนกลับไปแล้ววิเคราะห์เป็นฉากๆ มันอาจยาก คงนึกไม่ออกหรอกว่าเปลี่ยนแปลงไปยังไง เพราะเราอยู่กับมันทุกวัน แต่จะให้พูดก็เปลี่ยนจากเดิมนะ เมื่อก่อนเรานิยามตัวเองเป็นแนวเพลงอะคูสติกส์ป็อป เน้นชิล เพราะต้นทุนของเราทำได้แค่นั้น ถ้าเป็น Full Band มันจะเสียเงินเยอะ วงอินดี้แบบพวกเรา แต่ก่อนการได้โชว์ต่างจังหวัดถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก แต่เดี๋ยวนี้พออะไรเปลี่ยนไป มีสตรีมมิง มีพื้นที่ให้เราได้ออกไปหาแฟนเพลงในหัวเมืองต่างๆ ทั้งนอกและในกรุงเทพฯ

ความจริงช่วงแรกๆ ของ Youth Brush จะเริ่มแต่งเพลงให้คนที่ชอบ แต่พอชีวิตเราอยู่ตัวมากขึ้น มั่นคงทางจิตใจเรื่องความรักมากขึ้น ไม่ได้นึกถึงใครสักคนแล้ว เราเลยแต่งเพลงให้แฟนเพลงมากกว่า ช่วงเวลาเก่าๆ ของการได้เจอแฟนเพลง เพื่อน รุ่นน้องที่ได้พบเจอและคุยกัน เรื่องราวเหล่านี้ทำให้เราเห็นการเติบโตของเขา เพราะเราก็ติดตามเขากลับด้วยเช่นกัน บางคนจะทักมาปรึกษาปัญหาความรัก ปรึกษาความฝันของตัวเองบ้าง หลังๆ มา Youth Brush เลยแต่งเพลงจากชีวิตของแฟนเพลง

ตอนนี้เราเลยพยายามทำให้เพลงของเราฟังง่ายขึ้น เติบโตขึ้น แต่ Message ที่อยากส่งยังเป็นเหมือนเดิม ไม่กดดันคน มีแต่ความใจดี และสนับสนุนให้คนเป็นอิสระ ไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา

ทำไมถึงต้องเป็นเพลงแนวนี้

อันนี้คงเป็นเพราะตัวเอง เป็นเราที่อยากจะแต่งเพลง เลยไม่อยากทิ้งสิ่งที่

Youth Brush เป็นมาโดยตลอด นั่นคือ การไม่ครอบครอง บวกกับการที่มีเนื้อเพลงที่เบาสบาย ไม่ได้อบอวลอะไรมาก ให้คนไปตีความกันในแบบของตัวเอง

เพลงส่วนใหญ่ของ Youth Brush ไม่ได้ปล่อยเป็นอัลบัม แต่จะปล่อยเป็นซิงเกิลแล้วมารวมเป็นอัลบัมอีกที ทุกเพลงเราจะได้ฟังกันทั้งหมดแล้ว อัลบัมนี้ก็เช่นกัน เราปล่อยมาตั้งแต่ปี 2019 จนถึงตอนนี้ยังไม่เสร็จเลย ยี่สิบกว่าเพลงแล้ว คิดว่าต้นปี 70 คงได้รวมอัลบัม

การแต่งเพลงสักเพลงหนึ่ง มันจะมีท่อนที่รู้สึกว่ามันเป็นเขา เขาที่คุยกับเรา ณ ขณะนั้น อย่างเพลง ‘เธอของเธอ’ ท่อนแรกที่ร้องว่า

“ให้เธอนั่งลงช้าๆ เพราะเธอเดินทางแสนไกล 

ในดวงตาเธอมีน้ำ แต่ภาวนาให้เป็นน้ำฝน”

มันจึงเหมือนเป็นการได้นั่งคุย ได้ปลอบเขามากกว่า

ขอ 3 เพลง ที่ชอบที่สุดของ Youth Brush

ถ้านึกออกเพลงแรกขอยกให้เพลง ก่อนจะสิ้นปี เพราะมันเป็นเพลงที่จะทำให้เรานึกถึงมหานคร เพราะกรุงเทพฯ มันเป็นแบบนี้จริงๆ ในมุมมองของเด็กต่างจังหวัด เราเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 15 เป็นคนที่ไม่ค่อยกลับบ้านสักเท่าไหร่ จะอยู่ทุกช่วงเทศกาลที่คนกลับบ้านกัน พอได้นั่งรถช่วงเทศกาลในกรุงเทพฯ เรารู้สึกว่าเมืองนี้เป็นอีกคน เป็นอีกอารมณ์หนึ่งเลย ความว่างเปล่า ความเดียวดาย มันชวนให้คิดถึงอะไรบางอย่าง คิดถึงใครสักคน https://youtu.be/SQhQmt9ZhmU?si=E_inSveHiY48hnYE

อีกเพลงหนึ่งคือ ช่างแม่งเถอะความรัก ทั้งหมดเป็นเพราะเราใจดีและไม่ครอบครองมาโดยตลอด มันก็เลยหมักหมม และสะสมมาเป็นตัวเรา พอเวลาที่รู้สึกว่าครอบครองไม่ได้ หรือเขาเป็นของเราไม่ได้ บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองกระจอกมาก ทำอะไรไม่ได้ เลยยอมรับความจริง และแต่งเพลงระบายมันออกมา https://youtu.be/mOCgAWalE54?si=Nc_bGPjUPYUiICUl

เพลงสุดท้าย เศร้าอยู่ เวลาที่เราหรือใครสักคนก็ตามที่บอกว่าเศร้า มักจะมีคนมาปลอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเศร้านะ” หรือไม่ก็ “เดี๋ยวมันก็หาย” ตามในเนื้อเพลงบอก (จริงๆ ความเศร้าไม่นานก็หาย มันคงจะละลาย และจากไปเหมือนเธอ) นึกในใจคือกูรู้แล้วว่าเดี๋ยวมันก็หาย แต่ตอนนี้กูเศร้าอยู่ไง ก็เลยปล่อยตัวเองเศร้าต่อไป https://youtu.be/zBq8j_1gDsw?si=D9AZ962bQNOpbyas

เพลง ‘จะเกิดใหม่ครั้งใด ขอให้เธอได้เป็นขวัญใจ’ ใครเกิดใหม่กันแน่

เพลงนี้เป็นอีกหนึ่งเพลงที่คนถกเถียงกันเยอะมากว่าใครเกิดใหม่ ความจริงประโยคนี้มาจากตอนที่เราฮัมเมโลดี  ในหัวคือนึกถึงแต่วัด ประโยคจะเกิดใหม่ หรือคำอวยพรใดๆ จะมีความเชื่อมโยงกับวัด งานวัด หรือฤดูกาลแห่งความสนุกเท่านั้นเอง 

ไม่ได้บอกว่าเราเป็นอะไรกันกับคนในเพลง แค่บอกว่าจับมือกันไปงานวัดเมื่อไหร่ ฉันจะไปกราบภาวนา คนอาจจะตีความไปว่าเป็นฝัน เป็นจินตนาการของเราก็ได้ เพราะก็มีบางประโยคบอกเหมือนกันว่า คอนเสิร์ตเมื่อวันเสาร์ทำไมไม่เจอเธอ แค่อยากบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แคล้วกันบ้าง แต่ก็รักเขา (หัวเราะ) 

ขอให้ได้เจอกันอีกในชาติหน้านะ

Youth Brush เป็นคนรักที่ดีไหม

ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เรื่องของความสัมพันธ์ก็มีอะไรเปลี่ยนไปเยอะ ไม่ปฏิเสธเลยว่าเราเป็นคนที่รักเก่ง เมื่อก่อนเราจะเป็นคนที่วิ่งตามอะไรบางอย่าง เลยรับรู้ได้ว่ามันเหนื่อย พอมาตอนนี้ เราไม่ได้วิ่งตามเรื่องความสัมพันธ์แล้ว บริบทเลยเปลี่ยนไป แต่มันก็ตรงตัวกับการเป็นคนรักที่ดี ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม เพราะถ้ามีใครสักคนเราก็จะทำให้เต็มที่ที่สุด

หลัง 2021 เราก็ได้เจอกับคนคนหนึ่งที่ทำให้เราได้รู้จักกับความรัก พอได้เจอคนที่ดี ทำให้เราไม่ต้องไปโฟกัสว่าเราจะเป็นคนรักที่ดีไหม หลังจากนั้นบริบทก็เปลี่ยนไป โฟกัสเรื่องการทำงาน เป้าหมายชีวิตแทน เขาทำให้เราได้เป็นตัวเองเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็เลยทำให้เราลืมว่าคนรักที่ดีต้องเป็นยังไง เพราะบทบาทที่เราเป็นเรามันก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

ถ้า Youth Brush เป็นคน จะเป็นคนแบบไหน

ถ้า Youth Brush เป็นคน ไม่เกี่ยวกับรูปร่าง หน้าตา ส่วนสูง และอายุ ก็คงเป็นคนแบบเดียวกับ ‘ดุ่ย’ นี่แหละมั้ง

มีบางมุมที่ไม่ได้หวานแหววหรือปลอบใจอะไร แต่บางมุมมันก็กวน ที่สำคัญต้องเป็นคนไม่เนี้ยบ สายชิล อินโทรเวิร์ต แต่ไม่ใช่สาย Perfectionist งานก็จะมีขรุขระบ้างตามสไตล์ของมนุษย์ แต่ก็มีวินัยนะ เพราะเราปล่อยเพลงตลอดเลย ไม่กดดันในตัวเองว่าจะดังหรือไม่ดัง แต่ก็อดทน เพราะเดินทางมา 15 ปีแล้ว แค่ทำสิ่งที่รักไปเรื่อยๆ เป็นคนขี้เบื่อง่ายพอสมควร เพราะเพลงแต่ละเพลงมันแตกต่าง

ส่วนการแต่งตัวคือชอบใส่เสื้อยืด รองเท้าแตะบ้าง ผ้าใบบ้าง แล้วแต่วัน บ้านๆ เหมือนเจอคนอยู่หอเดียวกัน สังเกตได้เลยว่าคนนี้เขาเป็นคนชอบแมว อาจจะเลี้ยงหรือเปล่าไม่รู้ แต่ชอบ มีนิสัยชอบนอน อาจจะไม่ได้มีพลังงานเยอะขนาดนั้น แต่ชอบมอบพลัง รับ-ส่งพลังงานดีๆ นะ

การได้เจอ Youth Brush คืออะไรที่เรียบง่าย ไม่ต้องมีมาด ไม่ต้องแต่งตัวดี ต่างคนต่างเป็นตัวเองได้เลย

ส่วนใหญ่เพลงของ Youth Brush ได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร

Elements ส่วนใหญ่ในเพลงมาจากชีวิตจริงของเราที่เจอ แค่เราต้องมีอะไรที่เป็นหมุดหมาย ในการระบุความทรงจำ ถ้ามันเข้มข้นได้ก็จะเป็นเรื่องของสิ่งมีชีวิต อย่างเรื่องแมวที่เห็นกัน เราแค่ไปชอบคนที่เลี้ยงแมว เลยคอยสังเกตเขา เวลาเขาเรียกแมวมักจะเป็นเสียงสองที่บริสุทธิ์มาก 

หรือว่าหมาตัวแรกก็แต่งจากเรื่องจริง มันจะมีท่อนหนึ่งที่ร้องว่า “ที่มาชื่อเธอในตอนเด็กมาจากมือหลวงพ่อ” แฟนเราบอกว่า ยายเคยพาไปหาหลวงพ่อเพื่อตั้งชื่อให้ ก็เลยจำได้ว่าชื่อของแฟนเขามาจากมือหลวงพ่อที่เขียนให้ ผ่านการทำพิธี ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ให้เป็นที่รักของคนรอบข้าง ให้คลาดแคล้วปลอดภัย ส่วนหมาตัวแรกเป็นเรื่องของตัวเอง ก็เลยเป็นเรื่องที่จับต้องได้ง่ายๆ เลย

ส่วนไอศกรีมรสโปรด หนังดี นาฬิกา รถยนต์ ยางมัดผม สายไหม พอมานั่งคิดดู ว่าทำไมเราถึงชอบใส่อะไรที่มันเป็นรูปธรรม ก็ได้คำตอบว่าเราเป็นคนที่ทำวิชวลเพลง แล้วมันต่อยอดได้ อย่างในโปสเตอร์เราสามารถนำไปทำอะไรต่อให้มันรีเลทกับเพลงได้นะ ปกเพลงต่างๆ มันก็ง่ายในการทำความเข้าใจ หรือในอนาคตเราจะไปต่อยอดในการทำ Merchandise หรือเฟสติวัล Youth Brush มันก็ทำได้หมดเลย ขายสายไหม ซาลาเปา อมยิ้ม หรือลูกกวาด 

ด้วยความที่เราเรียนจบภาควิชาวิจิตรศิลป์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เราเลยผูกพันกับศิลปะ ชื่อ Youth Brush ก็มาจากตอนที่ลงเพลงแล้วไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อคลิปว่าอะไร เพราะมันต้องมีชื่อกำกับไว้ด้วย คำว่า Youth กับคำว่า Brush มันเป็นคำที่เกี่ยวกับงานวาดที่อยู่รอบตัวเรา เลยเอามาตั้งแบบไม่ให้มีคนรู้ และเราก็ไม่รู้ว่ามันจะเดินทางมาได้ไกลจนถึงทุกวันนี้

งานวาดในเพลงของ Youth Brush ทำเองทั้งหมดเลยไหม

การวาด Artwork เองมันเร็วกว่านะ เพราะเราเข้าใจเพลง เราพึ่งมาวาดตอนอัลบัมที่ 5 ปี 2019 เริ่มต้นตั้งแต่เพลงรางวัล ยาวจนถึงตอนนี้ 

เมื่อก่อนลงเพลงจะมีปกเป็นภาพถ่าย พอมีเวลามีเครื่องมือเลยวาดเองหมดเลย บางเพลงก็เป็นรูปถ่ายนะ บางเพลงก็เป็น 3D ก็แล้วแต่การเรียบเรียงดนตรี เนื้อเพลง และองค์ประกอบอีกที ถ้าดนตรีเพลงนี้มาแบบร็อกๆ เราคงไม่ได้วาดแบบ City Pop หรือวาดแนวฉูดฉาดอะไร อาจจะทำวิชวลให้มันรีเลตกับเพลงแทน 

อย่างเช่นเพลง Boyfriend from Internet เราก็จะวาดรูปแมวชูนิ้วเยี่ยม หน้าคอมพิวเตอร์ มีความเป็นมีมหน่อย เหมาะกับวัยเรียนที่กำลังหาตัวตนอยู่ เพลง Fucking Song เป็นภาพถ่าย หรือเพลงจะเกิดใหม่ครั้งใด ขอให้เธอได้เป็นขวัญใจ ก็จะวาดแนวมังงะ แต่เป็นมังงะในเวอร์ชันเด็ก หรือเพลงโลกอาจเหวี่ยงเรามาพบกัน ก็จะมาแนวเบาๆ ฟังแล้วฟุ้งๆ เพราะฉะนั้น Artwork ก็จะแกว่งๆ หน่อย ไม่ค่อยซ้ำ

สีไหนเป็นสีของ Youth Brush 

น่าจะเป็นสีชมพูได้นะ ไม่เกี่ยวกับความน่ารัก หรือความหวาน แต่มันเป็นเรื่องของการผสมผสานมากกว่า สีชมพูมันมีความเบา สดใสก็ได้ ครีเอทิฟก็ได้ สีตอนนี้อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด อาจจะเป็นสีอื่นก็ได้ แล้วแต่คนตีความกันเลย ต้องให้ไปคิดจากบ้านมาก่อนอาจตอบได้ดีกว่านี้ แต่ตอนนี้ก็เป็นสีชมพูไปก่อนละกันเนาะ (หัวเราะ)

งานอดิเรกที่ทำให้เจอแรงบันดาลใจ

ไม่มีนะ เราแค่เป็นคนชอบคุยกับเพื่อนพี่น้อง แต่เรื่องราวในเพลงส่วนใหญ่จะมาจากตัวเองทั้งนั้น เวลาได้นั่งคุยกับใครสักคน ไปเจอใครสักคนแล้วจำชีวิตมา หรือการฟังเพลงก็ช่วยได้นะ เราเสพวงดนตรีของต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ ดนตรีสากลที่เราชอบมักจะมีสถานที่ วันเวลา สิ่งของ และหมุดหมายชัดๆ ในเพลง อย่างตึกเตรียมชาญชัยที่เราอยู่ก็เอาไปใส่ได้นะ 

แต่ถ้าให้พูดถึงงานอดิเรกสมัยเด็กของเด็กต่างจังหวัดแบบเราคงเป็นการอ่านการ์ตูน ถ้าไม่มีการ์ตูนช่วยไว้อาจจะไปอีกทางหนึ่งเลย อย่าง Hunter x Hunter หรือเรื่องอื่นที่แมสๆ อย่าง นารูโตะ วันพีช ก็เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่รักในการอ่านการ์ตูนเพราะมันสนุกมาก ไม่ค่อยซนแล้ว เลยไปหาการ์ตูนเช่ามาอ่านแทน ขยับไปอีกหน่อยคงเป็นการฝึกวาดรูป เตรียมตัวไปสอบที่ช่างศิลป์ ลาดกระบัง มันเลยทำให้เรามาอยู่ถึงทุกวันนี้ การ์ตูนเลยช่วยทำให้เราเป็นเรามากขึ้น

พูดถึงคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในชีวิตหน่อย ‘Youth Brush ฝันดี Concert’

ชื่อคอนเสิร์ต ‘Youth Brush ฝันดี Concert’ คนสงสัยว่าทำไมถึงตั้งชื่อว่า ‘ฝันดี’ ความจริงมันมีคำอื่นนะ

อย่าง ‘มอร์นิง’ หรือ ‘สวัสดีตอนบ่าย’ 

เราลองถามตัวเองว่า คำว่า ‘ฝันดี’ มันรู้สึกอบอวลกว่า มันทรงพลังกว่าไหม

ไม่ได้ถึงขนาดกับบอกรัก แต่มันใกล้เคียงกับคำว่ารักเลยนะ

คำพูดที่ดูซึ้งอย่าง ‘ภูมิใจในตัวมึงนะ’ มันใกล้เคียงกับการบอกรักเหมือนกัน บางทีอาจจะแข็งแรงกว่าด้วยซ้ำ แต่ว่ามันแข็งแรงไปไง เราแค่ต้องการอะไรที่มันสบายๆ อบอวล กลับไปแล้วจะคิดถึงกัน ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ไหนก็บอกได้ ‘ฝันดี’ เลยเป็นคำตอบ

ก่อนหน้านี้เราเคยจัดโซโลที่ลิโด้มาก่อนกับ ‘Youth Brush Love You’ เราชอบคำนี้มากเพราะมันทีเล่นทีจริง แต่คำนี้มันใช้ไปแล้ว เลยมานั่งตกตะกอนคิดใหม่ พูดไปเรื่อยๆ จนกลายมาเป็น ‘Youth Brush ฝันดี’ คอนเสิร์ตใหญ่ที่จะจัดขึ้นที่ Ambience Space วันที่ 11 กรกฎาคม 2569 นี้ พองานจัดกลางคืน ทุกอย่างมันเลยเหมาะเลยควรที่เราจะได้เจอกัน 

มันพิเศษเพราะว่ามันใหญ่นี่แหละ ใหญ่กว่าเดิม ใหญ่กว่าที่เคยจัดมาทั้งหมดเลย (พูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ)

เราจัดการอะไรหลายอย่างด้วยตัวเองไม่เก่ง ปกติเราทำงานคนเดียว ไม่ต้องขอให้ใครช่วยเหลือ แต่ตอนนี้เราต้องร่วมมือให้เพื่อนมาช่วยประสานงานกับคนเยอะๆ ด้วย อย่างคอนเทนต์นี่ก็ยากเหมือนกัน ปกติเราไม่ค่อยอัปอะไรเลยนะ ปล่อยเพลงทีก็อัปแค่ไอจีอย่างเดียว Promote ครั้งเดียว ครั้งแรก แต่เราก็อยากทำให้ดีเพราะมันใหญ่นี่แหละ

ความจริงเราเป็นคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ เพราะไม่เคยจัดงานใหญ่ขนาดนี้ แต่พอมีคนเชื่อในเรา เราเลยยอม คอนเสิร์ตครั้งนี้เลยใหญ่ขึ้น ค่าบัตรแพงขึ้น แพงที่สุดที่เคยเล่นมาในชีวิตเลย ปกติราคาแค่สองสามร้อย แต่ก็พยายามคิดให้ถูกที่สุด ปกติเราเล่นแค่ชั่วโมงครึ่ง แต่พอเป็นคอนเสิร์ตใหญ่มันต้องสามชั่วโมงกับ 40 กว่าเพลง มันเลยครอบคลุมมากๆ

ส่วนในเรื่อง Production เราไม่อยากให้คนคาดหวังมาก เราว่าในราคา 900 บาท มันเป็นราคาที่พอจับต้องได้ ก็จะเน้นในเรื่องของจำนวนเพลงในเวอร์ชันของ Full Band มากกว่า เราจะได้เจอ Plasui Plasui เป็นเกสต์ที่เป็นเพื่อนกันมาเล่นด้วย ส่วนเกสต์คนอื่นๆ ข้างในอาจจะเป็นความลับไว้ก่อน แต่ว่ามีพิเศษนะ รอชมกันด้วย เมื่อก่อนเราจะเลือกศิลปินที่เรารัก หรือมาแรง แต่ตอนนี้เราเลือกที่ผูกพันกับเรามากกว่า งานโชว์จะดีขึ้นหรือเปล่าไม่รู้ แต่เขาคนนี้ผูกพันกับ Youth Brush เลยอยากนำมาให้ทุกคนรู้จัก

Youth Brush จะไปอยู่ที่ไหนของวงการเพลงต่อไป

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยากที่สุดในวงการเพลงเลย ช่วงปีหน้าหรือสองปีหน้า มันไม่ใช่เรื่องของเจนแต่มันเป็นเรื่องของเอไอแล้ว เป็นธรรมชาติที่คนจะฟังเพลงเอไอเพิ่มขึ้น อันนี้แหละน่าเป็นห่วง แค่ช่วงเริ่มต้นมันทำได้ขนาดนี้ อนาคตคู่แข่งอาจมากขึ้น แล้วเราอาจโดนกลบ ตอนนี้เลยโฟกัสแค่คนที่อยู่กับเราในตอนนี้ให้อยู่กับเราก่อน โฟกัสกับคนที่ยังแอ็กทิฟอยู่กับเรา แค่ตรงนั้นก็ไปต่อได้ แต่ก็ต้องรอดูกันไปก่อน บางทีคนอาจจะกลับมาฟังโซล มาฟังอะไรสบายๆ ก็ได้

โมเดลพี่โป้ Yokee Playboy ก็น่าสนใจนะ มันจะมีช่วงหนึ่งที่แกหายไปไม่ได้อยู่ในเรดาร์ แต่พอมี TikTok มีคนมาเล่นแผ่นเสียง พี่โป้เลยกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง เราว่าการกลับมาอยู่ได้ในช่วงที่สื่อเยอะขนาดนี้ ถ้าได้กลับมาแล้วยังไงเราก็อยู่ได้

ถ้าใครสักคนมีเราเป็นแรงบันดาลใจในการทำศิลปะ อยากบอกเขาว่าอะไร

อยากจะฝากไว้ว่าแค่ ‘ต้องทำ’ นั่นแหละ ง่ายสุด การทำอะไรสักอย่างก็น่าจะเป็นการทำให้ใครสักคนก่อน ส่วนของเราตอนแรกจะมีสองบทบาทวง Two Million Thanks ก็จะสนองนีดตัวเอง ไม่รู้ว่าจะดังไม่ดังแต่อยากทำเพลงที่มันแตกต่าง แต่ Youth Brush คือการทำเพื่อให้ใครสักคนประทับใจ สุดท้ายแล้วถ้าใครสักคนประทับใจ ไม่ประทับใจ หรือเขาไปจากเราแล้ว ผลงานยังอยู่ ต่อให้เราไม่สมหวัง แต่ผลงานมันเกิดขึ้นแล้ว มันอาจเป็นผลพลอยที่เราได้กลับมา 

‘เขาคนนั้นอาจจะไม่ชอบเรา แต่อีกพันคนชอบผลงานเรา อาจจะเป็นงั้นก็ได้’

ถ้าเราตั้งเป้าจะทำเพลงให้คนพันคนชอบ แล้วมีแค่คนเดียวที่ชอบเพลงเรา มันคงเศร้าไป ถ้าตั้งใจทำให้แค่คนเดียวประทับใจ พันคนอาจจะตามมาก็ได้ คิดบวกเข้าไว้

เด็กสมัยนี้เขาขยันนะ แต่อาจจะต้องมีการจัดการเป็นหลักเป็นแหล่งหน่อย วิธีการทำงานของคนเราไม่เหมือนกันหรอก ต้องหาด้วยตัวเอง แต่สำหรับเราอาจจะทำให้คนรอคอยหน่อยมั้ง เรามักจะปล่อยให้ความคิดถึงทำงาน เพราะถ้าทำบ่อย คนก็อาจจะไม่คิดถึง Youth Brush เลยปล่อยเพลงแค่สี่ครั้งต่อปี และจะนัดกับแฟนคลับก่อนว่าเราจะมาเจอกันนะ 

ปีหนึ่งสี่เพลง คงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง เราทำได้อยู่แล้ว รอฟังกันด้วยนะ

สุดท้ายแล้ว อยากฝากอะไรถึงคนที่รัก Youth Brush 

“ขอให้มีความสุข”

ถ้าเป็นอย่างนี้คงทำได้แค่อวยพรแหละ 

“ขอให้มีความสุข”

มีความสุขในทางที่เป็นตัวเอง จะเดินทางไปไหนก็ขอให้มีความสุข ไม่ต้องมาเจอกันก็ได้ แต่ขอให้มีความสุข สมหวังนะ

ถ้ามีอะไร อยากพูด อยากคุย อยากปรึกษา ก็ทักมาหา Youth Brush ได้เสมอ แค่ให้รู้ว่าเรายังมีกันอยู่ และเพลงของเราจะช่วยปลอบประโลมเธอเอง

The post จะเกิดใหม่ครั้งใด Youth Brush ก็จะเป็นขวัญใจ 15 ปี ของเสียงดนตรีแห่งความน่ารัก หมาแมว และความหวังดีที่ไม่ครอบครอง appeared first on a day magazine.

ถ้าผู้พูดยังเป็นวัยรุ่นวัยทดลองแล้วเริ่มมองภาพตัวเองในเวอร์ชันที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราคงไม่แปลกใจอะไร เพราะใช่หรือไม่ว่าความเป็นผู้ใหญ่มักผูกพ่วงมากับความรับผิดชอบในหลายๆ ด้าน ทั้งภาระงาน เงิน ความสัมพันธ์ ฯลฯ

เผอิญว่าในความเป็นจริงนั้น ผู้พูดอายุ 34 ปี แต่งงานแล้ว มีลูก 2 และเป็นเจ้าของเพลงหลายร้อยล้านวิว

หลายคนอาจมีภาพ กวินท์ ดูวาล หรือ GAVIN:D เป็นคนสนุกสนาน เฮฮา ร้องเพลง และสร้างรอยยิ้มผ่านคลิปตลกๆ ที่ถ่ายกับ ปุ้ย-พรรณทิพา อรุณวัฒนชัย (ภรรยา) และลูกๆ ซึ่งตัวจริงเขาก็เป็นแบบที่ว่ามา แต่จากบทสนทนาเพียงไม่กี่ชั่วโมงระหว่างเราทำให้ภาพในมุมอื่นๆ ของกวินท์หันมาให้เห็นชัดเจนขึ้น

ทั้งมุมเข้มแข็งและอ่อนแอ เป็นภาพธรรมดาๆ ที่คนคนหนึ่งพึงจะมี

จากคนที่เคยแสบซ่าแก่นเซี้ยวร้องเพลงฮิปฮอปสมัยอยู่ 3.2.1 และ Already Deadd วันนี้เขากลายเป็นศิลปินที่เขียนเพลงเศร้าเอาอกเอาใจตบบ่าตบไหล่ชายรักช้ำ

จากคนที่เคยโกรธพ่อแม่ที่ตัดเงินเดือนตอนวัยรุ่น วันนี้เขาย้อนขอบคุณเหตุการณ์ในวันนั้นที่ทำให้ต่อสู้ดิ้นรนและกลายเป็นผู้ใหญ่

จากเด็กที่ถูกสอนให้อยู่ในกรอบจนขาดความมั่นใจในตัวเอง ยิ่งตอนหมดสัญญากับ 3.2.1 ยิ่งขาดความมั่นใจหนัก มาถึงวันนี้ วันที่เขาสนุกกับการทำเพลงในแบบที่อยากทำ ซึ่งเขาบอกว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ คิดได้แบบนี้ไม่ง่าย

ล่าสุดเขาปล่อยอัลบัมใหม่ชื่อว่า ROOM101 ที่ขนศิลปินคุ้นหน้าคุ้นตามาร่วมเขียนเนื้อและฟีตกันอย่างคับคั่ง ถึงอย่างนั้น ทุกเพลงในอัลบัมสะท้อนตัวตนของเขาได้หมดจด

เราจึงถือโอกาสนี้นัดพบกับเขา เพื่อพูดคุยเรื่องผลงานใหม่ รวมถึงชีวิต ทั้งที่ผ่านมาและกำลังมุ่งไป

คล้ายเป็นการจุดพลุออกสตาร์ต ฉับพลันที่เขาเปรยออกมาว่า “ผมพูดได้ทุกเรื่อง”

ชีวิตช่วงนี้เหนื่อย แต่มีความสุข D

ช่วงนี้เห็นคุณทำหลายอย่างเหมือนกันนะ เล่าให้ฟังหน่อยว่าทำอะไรอยู่บ้าง

ตอนนี้ผมทำงาน เลี้ยงลูก แล้วก็ดูแลจิตใจภรรยาหลังจากคลอดลูกคนที่ 2 เดี๋ยวนี้ผมอ่อนไหวเรื่องครอบครัวมาก ถ้าใครพูดถึงอะไรเกี่ยวกับครอบครัว หรือคลิปใน IG ที่เกี่ยวกับลูก ดูๆ ไปผมจะน้ำตาซึม (หัวเราะ) และมีความรู้สึกว่าปีนี้ผมต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น วันไหนไม่ได้ทำงาน ผมจะอยู่บ้านเลี้ยงลูก เหมือนไม่ได้พักนั่นแหละครับ ทุกอย่างมันเหนื่อยหมด ก็ทำไป แต่โดยรวมผมมีความสุขมาก

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่าอยากเป็นดาราตลกมากกว่าศิลปิน ลึกๆ คิดว่าตัวเองเป็นคนตลกไหม

ตั้งแต่เด็ก ผมเป็นคนที่สามารถทำให้คนอื่นยิ้มได้ แม้ว่าผมเป็นคนพูดตรงมากๆ บางทีมุกภาษาอังกฤษคนไม่เข้าใจในภาษาไทย แต่ผมก็หาเหลี่ยมตลกๆ ของภาษาอังกฤษมาเล่น มาช็อตฟีลให้เข้ากับภาษาไทย กับคนไทยได้

คิดถึงขั้นอยากเป็นตลกอาชีพไหม

ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนตลกและทำตัวตลกได้ แต่ตลกที่ผมหมายถึง อาจไม่ถึงขั้นพี่บอลพี่แจ๊ส แบบนั้นผมทำไม่ได้ อาจจะแค่ตลกบางครั้งบางคราวเป็นคอนเทนต์ให้คนขำ แต่ตอนนั้นผมยังเด็กมาก ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แค่อยากสร้างรอยยิ้มให้คนอื่น

แล้วเมื่อไรที่รู้ตัวว่าอยากเป็นศิลปินแน่ๆ แล้ว

ความเป็นศิลปินมันอยู่ในสายเลือดมาตลอด ผมฟังเพลงมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ชอบเปิด Elvis, The Eagles, The Manhattan Transfer ผมไม่สามารถเลือกเพลงในรถได้ เขาฟังอะไรผมก็ต้องฟัง ผมชอบนั่งฟังอัลบัม Elvis อยู่ในห้อง ใช้แผ่นซีดีเปิด มันจะเป็นเครื่องเล็กๆ แล้วก็มีลำโพง เปิดฟังอยู่ตลอดเวลา

อีกส่วนหนึ่งมาจากการที่ผมโดนบังคับให้เล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเปียโน กลอง แต่หลักๆ คือเปียโน ผมไม่แน่ใจว่าตอนนั้นอยากเป็นศิลปินหรือยัง เพียงแต่สิ่งที่ถูกบังคับให้ทำมันหล่อหลอมให้ผมเป็นศิลปิน มันมาชัดๆ ตอนผมเข้า Kamikaze เป็น 3.2.1 พอได้สัมผัสการทำงานผมรู้เลยว่านี่คือสิ่งที่เราชอบ รักมากที่สุด ยังไม่ได้มองว่าเป็นงาน แค่รู้ว่าเป็นสิ่งที่เรารักและอยากทำ

เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มมองว่าศิลปินก็คืออาชีพหนึ่ง สร้างรายได้เลี้ยงตัวเองได้

ผมเพิ่งคิดถึงเรื่องนี้ตอนหมดสัญญาจาก 3.2.1 หลังจากนั้นผมไปเป็นทหาร พอออกมาผมบอกกับตัวเองว่าครั้งนี้มึงต้องตั้งใจทำให้ได้ ต้องหาแนวทางที่ตัวเองชอบ ต้องทดลอง ผิดพลาด จะผิดหวังแค่ไหนก็ต้องทำ ตอนนั้นผมหันไปถามปุ้ย (ภรรยา) เธอว่าเราทำได้ไหม เขาบอก ทำได้ และผมก็คิดอยู่ในใจว่า อืม กูทำได้

ทำไมถึงอยากให้คนข้างๆ ย้ำอีกครั้ง ไม่มั่นใจในตัวเองเหรอ

มันน่าจะเป็นผลการสอนของผู้ใหญ่ยุคนั้น ผมเป็นเด็กที่ขาดความมั่นใจมากๆ ถูกวางอยู่ในกรอบตลอดเวลา ผมเพิ่งมารู้เรื่องนี้ตอนเป็นพ่อแล้วนี่เองครับ การตีกรอบคือไม่ปล่อยให้เด็กเติบโตด้วยความคิดของตัวเอง มันทำให้เราไม่มั่นใจในสิ่งที่ทำอยู่ ผมเข้าไปเป็น 3.2.1 หมดสัญญาออกมาไม่มีงานทำ ไม่มั่นใจเลย

หมดสัญญา 3.2.1
ต่อไปเอาไง D ควรทำเพลงแนวไหน D

หมดทหาร เพลงแรกที่คุณทำคือ

น่าจะเป็นเพลงที่ผมไปร้องกับค่ายอินดี้ ผมโกนหัวแล้วก็ใส่ตุ้มหูใหญ่ๆ จำชื่อไม่ได้ อยากเซิร์ชเลย ขอพักแปปหนึ่งได้ไหม โทรศัพท์อยู่ไหนอะ เดี๋ยวคาใจ (หัวเราะ) ไม่รู้เขาลบไปยัง เขาน่าจะไม่ลบนะ เจอละ เธอยังรอเขา 3 ล้านวิว 9 ปีที่แล้ว (เปิดเพลงตรงนั้น) ถ้าใครยังไม่เคยฟังลองฟังดูนะครับ นี่น่าจะเป็นเพลงแรกที่ออกมาจาก Kamikaze

จากนั้นก็ปล่อย ตรงนี้ เพลงนี้เป็นฮิปฮอปผสมป็อป ตอนนี้น่าจะประมาณ 5 – 6 ล้านวิว แล้วก็เพลงได้บ่ ตอนนี้น่าจะ 10 กว่าล้านวิว 2 เพลงนี้น่าจะเป็นเพลงแรกๆ ที่ติด มีคนฟัง มันทำให้เขาเห็นว่าเรากลับมาทำเพลงแล้วนะ และผมก็เข้าไปอยู่ในแก๊ง Already Deadd

ยอดวิวขนาดนั้นก็ถือว่าเยอะประมาณหนึ่งเลยนะ โดยส่วนตัวถือว่าประสบความสำเร็จไหม

ไม่ครับ ผมถือว่านั่นคือก้าวแรก เพิ่งเห็นแสง คนเริ่มเห็นสิ่งที่เราทำ ตอนนั้นผมเริ่มไม่สนใจแล้วว่าคนจะสนใจเพลงที่ผมทำไหม ผมทำเพลงเพื่อตัวเอง ทำให้คนอื่นเห็นตัวตนของเราผ่านเพลง

ยิ่งตอนนี้ผมอายุ 34 แล้ว ผมยิ่งรู้สึกกับเรื่องนี้มากขึ้น แค่ทำในสิ่งที่ชอบไป ประสบความสำเร็จคือกำไร แต่ถ้าไม่ มันก็โชว์ศักยภาพหรือสกิลของเราที่เราทำเพลงออกมาให้คนได้ฟัง แต่ถ้าถามว่าเพลงไหนเป็นเพลงที่ดังเป็นวงกว้างน่าจะเป็นเกาะสวาทหาดสวรรค์ เพลงนี้ยอดวิว 100 กว่าล้าน

เกาะสวาทหาดสวรรค์ทำให้ชีวิตคุณเปลี่ยนไหม

ไม่เปลี่ยนนะ เผลอๆ ยังมีคนไม่รู้ว่าผมร้องเพลงนี้ คนคิดว่า D Gerrard ร้อง ผมไม่ติดอะไรนะ ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยผมมีเพลงที่ทำให้คนฟังถึง 100 ล้านวิวได้แล้ว เพลงที่เราลงทุน ลงแรง ลงเหงื่อ และโปรดิวเซอร์คู่ใจของผมคือ นีโน่ เขาเป็นคนทำบีตดนตรีเพลงนี้ ผมขึ้นทำนอง มีเขียนเนื้อไว้นิดหน่อย แล้วก็ชวน  D Gerrard มาฟีต น่าจะเป็นเพลงแรกที่เด็กๆ ก็ร้องกันได้ แต่ถามว่าคนรู้จักเพลงนี้จากผมไหม ผมว่าไม่นะ

ถ้างั้นเพลงไหนที่คนรู้แน่แล้วว่าคุณเป็นคนร้อง

น่าจะเป็นเพลง A Rocket to the Moon กับ รักได้ป่าว 2 เพลงนี้คนน่าจะรู้แล้วว่า GAVIN:D เป็นคนร้อง เป็น 2 ผลงานที่ผมภูมิใจมาก แต่เอาจริงๆ นะครับ เพลง A Rocket to the Moon เผลอๆ คนก็ยังไม่รู้ว่าผมเป็นคนเขียนและร้องเพลงนี้ คนคิดว่าศิลปินเมืองนอกเป็นคนเขียน หรืออาจจะฟังแล้วไม่รู้เลยว่าผมเป็นคนร้อง ถ้ามองให้กว้างขึ้น คนได้เห็นศักยภาพของผมเยอะขึ้น

ไทม์ไลน์ที่เราพูดถึงคือคุณเป็นศิลปินอิสระเต็มตัวแล้วใช่ไหม

ผมเป็นศิลปินอิสระมาตั้งแต่ Already Deadd แล้วครับ

การเป็นศิลปินอิสระมีข้อดีข้อเสียยังไง

ผมว่ามันมีข้อเสียเยอะกว่าข้อดี มันต้องดิ้นรนมาก อย่างแรกคือต้องหาตัวตนของตัวเองให้เจอ สองบริหารจัดการค่ายของเราเอง อย่าเรียกว่าค่ายเลย เรียกว่าบริษัทดีกว่า และต้องหาทีมงานคุณภาพมาช่วยดูแลภาพลักษณ์ของเรา คอยบอกเส้นทางว่าถ้าคุณทำเพลงแบบนี้มันจะออกมาเป็นแบบนี้

วิธีคิดแบบนี้ ผมได้มาตอนที่อยู่ Kamikaze แต่ช่วงแรกๆ ผมไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าตัดสินใจเป็นศิลปินอิสระด้วยเหตุผลอะไร อาจเพราะเห็น TJ (จิรายุทธ ผโลประการ) ด้วย มันทำให้ผมเห็นว่าเราสามารถทำเองได้นี่หว่า เป็นได้นี่หว่า ศิลปินอิสระ

คงต้องมีข้อดีบ้าง

แชมป์ MAIYARAP ล่าสุดก็เพิ่งออกจากค่ายมาประมาณปีหนึ่ง เขามาถามผมว่าทำยังไงดีครับพี่ เริ่มยังไงดี ผมก็บอกเขาหมด เชียร์ให้ทำเต็มที่ ถ้าพูดถึงข้อดี เม็ดเงินมันดีกว่าตอนเรามีค่าย ตอนอยู่ค่ายเหมือนยืมเงินเขามาทำ แต่ถ้าทำเอง ลิขสิทธิ์เพลงเป็นของเรา แล้วการมีลิขสิทธิ์เพลงของตัวเองมันดีมาก

ต้องตามรอยพี่เสก โลโซ (หัวเราะ) ถ้าอยากได้เม็ดเงินจากเพลงเรานะ การเป็นศิลปินในประเทศนี้มันไม่รวยเลยครับ ทำเพลงฮิตแค่ไหนถ้าเราไม่สามารถที่จะควบคุมหรือใช้เงินเป็น ผมบอกเลยมันไม่รวย เงินมา บริหารไม่เป็น สุดท้ายก็หายหมด

สนใจว่าศิลปินอย่างคุณมีรายได้จากไหนบ้าง

หลักๆ มาจากลิขสิทธิ์เพลงและโชว์ หลายๆ เพลงของผมมีคนเขียนร่วม ผมก็จะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ แต่บางคนก็ไม่เอา คือมันมี 2 แบบ มาสเตอร์เพลงไหนเป็นของเรา ลิขสิทธิ์จะเป็นของเรา เพราะเราลงทุนเองทั้งหมด เราจะได้ในส่วนนี้ กับอีกแบบคือ ไปร่วมเขียน ยกตัวอย่างเช่นเพลงด้วยรักและ F*CK YOU (FU) ของ HYE เพลงนี้ผมเขียนแรป ผมได้เงินมาก้อนหนึ่ง แต่ลิขสิทธิ์เป็นของ Grammy

ส่วนรายได้อื่นๆ ของผมก็มาจากหลายทาง มีทั้งธุรกิจส่วนตัว ลิขสิขธิ์เพลง โชว์ งานอินฟลูฯ งานคอนเทนต์ จริงๆ ผมมีกองทุนแล้วก็เล่นหุ้นด้วย เพื่อเก็บเงินในระยะยาว ส่วนรายจ่ายนี่เยอะมากครับ (หัวเราะ) ทั้งค่าเทอมลูก บ้านหลังใหม่ สามีอย่างผมจะจ่ายค่าเบ็ดเตล็ดต่อเดือน ก้อนใหญ่ภรรยาผมเป็นคนรับผิดชอบ

ทุกวันนี้คุณแบ่งเวลาทำงานกับให้ครอบครัวยังไง

ผมพยายามบาลันซ์ ด้านหนึ่งผมจะให้ครอบครัวเต็มที่ แต่พาร์ตศิลปิน ปีนี้ผมก็มา 100% เหมือนกัน ถือว่าราบรื่นดีนะครับ มันเหนื่อยแน่อยู่แล้ว กิจวัตรผมทุกวันนี้ คือร้องเพลงกลางคืน กลับมาตอนเช้าไปส่งลูก ถ่ายงาน ชีวิตผมมีแค่นี้ เอาให้มันเหนื่อยแหลกไปเลย ยังไม่ตายอะ

คือกำหนดสิ่งที่ต้องทำในแต่ละวันชัดเจน

ผมถือว่า schedule ตอนนี้ค่อนข้างโอเค ผู้จัดการและ PR จะชอบถามผมว่าอยากออกรายการไหน ผมบอกว่าพวกคุณเลือกเลย ชอบรายการไหน อันไหนดีต่อผม ผมจะทำ คุณวางตารางมาให้ผม แล้วเดี๋ยวผมจัดการเองว่าวันนั้นใครไปรับลูก ต้องทำอะไรบ้าง เข้านอนกี่โมง แวะไปตัดผมตอนไหนได้บ้าง ทุกอย่างจะถูกวางเป็นตาราง

วันว่างๆ คุณทำอะไร

ผมจะไปออกกำลังกาย เล่นเวตตอนกลางคืนช่วงที่ลูกหลับไปแล้ว กลางวันเลี้ยงลูก เพราะเมียผมค่อนข้างเหนื่อยมากๆ เขาต้องเลี้ยงลูกเป็นหลัก

มันมีใช่ไหมเวลาว่างๆ ที่นั่งเขียนเพลงร้องเพลง

ผมจะวางตารางเอาไว้ เดือนนี้ๆ ต้องทำกี่เพลง ผมทำแบบนี้เพราะเคยทำทีละเพลงไปเรื่อยๆ มันก็กินเงินไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่ได้ปล่อยออกมาสักที พอเราไม่ได้ปล่อยออกมา เงินมันไปจมอยู่กับเพลง

พอคิดได้แบบนั้น หลังจากนี้ สมมติเรากำลังจะทำเพลงๆ หนึ่ง ดูก่อนว่าเราอินกับอะไรในตอนนั้น มูดและคอนเซปต์เป็นยังไง เขียนชื่อ Title ให้งานชิ้นนั้นแล้วค่อยเขียนออกมา แล้วผมก็ปรึกษากับ Dream Team ไม่ว่าจะแชมป์หรือตูน Three Man Down หรือเพียว คณิน

ผมก็จะบอกเขาแนวเพลงประมาณนี้ ความคิดประมาณนี้ คอนเซปต์ประมาณนี้ สามารถทำได้ไหม ก็จะมีการคุยกันแลกเปลี่ยน ทำเสร็จแล้วก็ปล่อยเลย ตอนนี้จะเป็นแบบนั้น แต่ก็มีเพลงที่เคยทำไว้ก็เอาไปใส่ในอัลบัม จริงๆ ผมมีอีก 2 เพลงที่ผมทำไว้นานแล้ว ยังถูกเก็บไว้อยู่

ยิน D ต้อนรับเข้าสู่ห้องหมายเลข 101

มาพูดถึง ROOM101 อัลบัมนี้ใช้เวลาทำนานแค่ไหน

ครึ่งอัลบัมหลังใช้เวลาประมาณ 3 เดือน แต่ถ้าเป็นครึ่งแรกที่อู๊ดแต่ง เช่น รักทักมา หมดหนทาง Trust Me เพลงที่มันเป็นแนว R&B ฮิปฮอป และก็แนว Afrobeats พวกนี้ทำไว้นานแล้วครับ 3 ปีได้แล้ว ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี เพลงใหม่ๆ ของผมมันไม่ใช่แนวนั้นแล้ว

เรามาแนวป็อปบัลลาด ป็อปร็อกแล้วอะ อยู่ๆ จะปล่อยเพลง แอบมองเธอมาตั้งนาน (ฮัมเพลงหมดหนทาง) มันไม่ได้อะ แต่ถ้าเอามาใส่ในอัลบัม ผมว่ามันไปด้วยกันได้ เพราะมันเป็นช่วงวัยรุ่นของเรา และมีช่วงอายุที่เราโตแล้ว คือเพลงมันสามารถทำให้คนเห็นเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาของเราได้

ในห้องนี้จะมีตั้งแต่อกหัก มีความสุข เศร้า มีความมัน ความเกลียด อะไรอย่างนี้ รวมกันอยู่ในห้องนี้  ห้องนี้มันคือเซฟโซนของผม แต่ผมเลือกจบด้วยความแฮปปี้ พวกเราตั้งใจทำอัลบัมนี้กันมากๆ ผมตั้งชื่ออัลบัมก่อนแต่งเพลงอีก ROOM101 ตีกลมๆ ใช้เวลาทำประมาณ 3 – 4 ปี

เท่าที่ดู มีแค่ 1 เพลงที่คุณเขียนเนื้อ เพลงอื่นๆ คนอื่นเขียน เป็นความตั้งใจใช่ไหม

ผมไม่ได้เขียนเพลงมา 5 ปีได้แล้ว แต่พอ ROOM101 เป็นเพลงเปิดอัลบัม ผมจำเป็นต้องเป็นคนเขียนเนื้อเอง เพราะมันจะเล่าเกี่ยวกับอัลบัมนี้ คาแรกเตอร์ของผม การเติบโตจากห้องๆ หนึ่ง เพื่อที่จะไปสู่โลกที่มันใหญ่ขึ้น เพลงนี้ก็จะมีภาษาอังกฤษเยอะหน่อย

เขียนเสร็จแล้วผมก็ส่งไปให้แชมป์ดู บอกมันว่าช่วยแก้ฮุคให้มีภาษาไทยเยอะขึ้นกว่านี้ได้ไหม แชมป์บอกว่า ไม่พี่ ที่พี่ทำมาดีแล้ว ผมสามารถปล่อยเพลงภาษาอังกฤษในปีนี้ได้ไหม คงได้ แต่ผมกลัวคนจะงง

ผมไม่ใช่คนที่เขียนเพลงแล้วรอของ เพราะเดี๋ยวมันจะมาก็มา ไม่มาก็ไม่มา ส่วนมากผมจะจด แล้วแต่ช่วงระยะเวลาของชีวิตที่มีเรื่องราวเกิดขึ้น ผมก็จะหยิบมาใช้ ยกตัวอย่างเช่น เพลงผูกพันต้องลา ตอนแรกเป็นเพลงที่คู่รักลากัน เดินไปคนละทาง คือลาอย่างเดียว

แต่ผมถามตูนว่าแล้วความผูกพันล่ะ มันควรต้องมีไหม ตูนบอกมีก็ได้พี่ งั้นเป็นผูกพันต้องลาแล้วกัน ก็เลยได้เพลงนี้มา ช่วงนั้นผมทะเลาะกับภรรยาบ่อย หยิบมาสักมุมที่คนน่าจะเข้าใจง่าย เพราะเราเป็นคนผูกพัน แต่ผู้หญิงชอบบอกเลิกอะเข้าใจไหม (หัวเราะ)

มีเพลงไหนไหมที่ไม่ได้มีอะไรโยงกับเรื่องราวส่วนตัวของคุณเลย

น่าจะเป็น อย่ามากกว่าฉันก็พอ มันเป็นเพลงประชดประชัน ปกติแล้วเนื้อเพลงของ GAVIN:D จะซื่อตรงและจริงใจ ย่อยง่าย เข้าใจคนอกหัก แต่กับเพลงนี้ มันเป็นเพลงแรกที่ผมรู้สึกว่าไม่ได้เป็นตัวเองขนาดนั้น อารมณ์ประมาณว่า เธอคบกันฉันแล้ว ไม่มีใครในโลกดีไปกว่าฉันหรอก คือมันไม่ใช่อินเนอร์ผมเลย (หัวเราะ)

เราชอบเพลง เลิกเป็นเพื่อนกัน ที่สุด มีเบื้องหลังอะไรสนุกๆ น่าเล่าไหม

เพลงนี้ The Toys เป็นคนเขียน ตอนแรกเพลงนี้ชื่อว่า Happy Anniversary ผมรู้สึกว่ามันเข้าใจยาก ทอยส์เขียนเพลงนี้ออกมาเป็นเพลงป็อปกามิที่สุดในอัลบัม คอนเซปต์อันแรกที่ทอยส์เขียนมาคือ So Cool คือเท่เกินที่จะมีความรัก ผมรู้สึกว่ามันยังไม่เข้า ก็เลยบอกทอยส์ว่า Happy Birthday แล้วเมื่อไหร่จะ Happy Anniversary ล่ะ ทอยส์เอาตรงนี้ไปเขียน พอมาอีกรอบคือใช่เลย ตรงตัวตามฮุคเลย

ถามคุณบ้างดีกว่า อัลบัมนี้คุณชอบเพลงไหนที่สุด

เพลงโปรดของผมในอัลบัมนี้คือ นิรันดร์ ลูกชายผมก็ชอบเพลงนี้ นิรันดร์เป็นเพลงรักที่สมหวัง เพลงเดียวในอัลบัมนี้เลย ที่มาของเพลงนี้ตลกมาก ผมนอนแล้วฝันถึง คือฝันเป็นทำนองอะครับ ตื่นมาตอนตี 3 ก็เลยอัดส่งไปให้ตูน (Three Man Down)

อยากรู้ว่าตอนกำลังทำเพลงอยู่ มีเซนส์ไหมว่าเพลงนี้มาแน่ ฮิตแน่
มีครับ ผมจะพูดว่ากลิ่นเพลงนี้แรงมาก ไม่ได้พูดว่าเพลงนี้จะดังหรือเปล่า ถ้าพูดว่าเพลงนี้ดัง กลัวมันโมฆะ ซึ่งโดนมาหลายรอบแล้ว (หัวเราะ) มีเพลงหนึ่งชื่อว่า คิดถึงไม่ไหว ที่ผมปล่อยก่อนหน้านั้น ผมคิดว่าเพลงนี้มาแน่ๆ แล้วผมบอกบอกทีมงานเลยว่าถ้าเพลงนี้ไม่มานะ ขอให้เตะหน้าผมเลย แม่งไม่มา (หัวเราะ) หลังจากนั้นตัดสินใจว่าจะไม่พูดคำนี้อีกเลย

ที่ว่ากลิ่นเพลงนี้แรง เอาเข้าจริงมันมีสังเกตคร่าวๆ ไหม

เพลงมันจะแข็งแรง ยกตัวอย่างเช่น ได้แค่เดินมาส่ง เพลงนี้แข็งแรงตั้งแต่คอนเซปต์ พี่บอย (โกสิยพงษ์) เคยพูดว่าเวลาแต่งเพลง เราต้องเห็นภาพ กับเพลงนี้ผมเห็นภาพ ผมได้แค่เดินมาส่งที่ 7-11 ตอนกลางคืน และมันจบแค่นั้น ได้แค่นั้น หรืออาจจะแค่ได้มารับที่ห้อง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตผม ROOM101 คือห้องที่ผมเคยอยู่

ผมคิดว่าพอได้ฟังเพลงนี้ คนอื่นๆ ก็จะเห็นภาพของตัวเองซ้อนทับกัน คอมเมนต์ใต้เพลงผมจะมีคนเข้ามาแชร์เรื่องราวของตัวเองเยอะมาก ขอบคุณนะจี๊ดที่เคยให้เรามาส่ง (หัวเราะ) แล้วผมก็จะเข้าไปพิมพ์ว่าเป็นกำลังใจให้นะครับ

การทำงานร่วมกับศิลปินคนอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง สนุกสนาน ท้าทาย หรืออะไร

สนุกนะ แต่หลังๆ ผมระมัดระวังคำพูดตัวเองมากขึ้น คิดเยอะขึ้นว่าจะทำงานกับใคร ผมเลือกจากคนที่ผมเชื่อใจแล้วก็ไม่มีกำแพงต่อกันในการทำงาน แต่ก่อนมันจะมีคำว่ายิ่งอายุเพิ่มขึ้น เพื่อนเรายิ่งน้อยลง วันนี้ผมอายุเพิ่มขึ้น แต่ผมว่าเราจะเห็นเพื่อนที่แท้จริงมากขึ้นในเวลาเดียวกัน

เพื่อนที่ไม่ควรที่จะอยู่ในชีวิตก็ลากันไป ดังนั้นไม่ว่าจะศิลปินที่มาฟีต เขียนเนื้อ โปรดิวซ์ หรือทำนอง ส่วนใหญ่เป็นคนที่ผมสนิทใจจะทำงานด้วยกัน

สนิทใจที่จะทำงานด้วย ขยายความหน่อย
ผมไม่ค่อยเปิดใจเรื่องการไปชวนใครมาฟีต ถ้าไม่ใช่คนที่เคยทำงานด้วยกัน แต่อย่างแซม BLVCKHEART เราเพิ่งทำงานด้วยกันครั้งแรก พอได้ทำงานกับแซมในสตูดีโอ ผมรู้สึกว่าน้องมันก็เป็นแบบเรานี่หว่า หรือกระทั่งผมฮัมทำนองไปให้ แล้วแซมบอกพี่ร้องแบบนี้แทนไหม

จากตอนแรกที่ไม่ค่อยชวนคนไม่รู้จักมาฟีต กลายเป็นว่าเราแค่เปิดใจนิดหน่อย มันก็ยังมีคนที่เหมือนเรา จริงจังกับงาน ผมแฮปปี้กับการทำงานกับแซมมากๆ อันที่จริงผมฟังเพลงของแซมสม่ำเสมออยู่แล้ว พอเราได้สัมผัสการทำงานของเขา เราก็รู้สึกว่าน้องกำลังเดินไปในเส้นทางที่จะเป็นศิลปินที่ทุกคนจะรู้จัก ตอนนี้ก็พยายามที่จะขายทัวร์กับน้องอยู่ครับ

คุณเห็นความแตกต่างอะไรของเพลงในอัลบัมนี้บ้าง ระหว่างเพลงที่เขียนเนื้อเองกับให้คนอื่นเขียน

มันเห็นชัดเลยว่าทุกคนมีลายเซ็นของตัวเอง ROOM101 ชัดเลยว่าเป็นเด็กฝรั่งเขียนเพลงไทย ได้แค่เดินมาส่งจะมีกลอนและค่อนข้างซื่อตรง แม้แต่เพลงที่ทอยส์เขียนหรือตูนเขียนก็ตาม ฟังก็รู้เลย แต่เราจะทำยังไงให้ตัวตนของเราไปอยู่ในเพลงนั้น เราจะร้องยังไงให้คนอิน ซาบซึ้ง หรือรู้สึกว่าจริงๆ แล้ว เพลงนี้กวินท์เขียน แต่จริงๆ ไม่ได้เขียนมันต้องควบคุม ถ้าเราควบคุมได้มันจะมีเสน่ห์บางอย่างที่เวลาฟังแล้วจะรู้ทันทีว่านี่เพลงกวินท์

ที่ผ่านมาคุณได้ฉายาว่าเป็นเจ้าพ่อเพลงเศร้า ภูมิใจไหมกับฉายานี้

ไม่ใช่แค่เจ้าพ่อ ผมคือฆาตกรเพลงเศร้าเลย (หัวเราะ) ผมงงเหมือนกัน พอปล่อยเพลงสมหวังในความรักมาคนก็ยังไปฟังเพลงเศร้า เพลงอกหัก แล้วมันกลายเป็นเพลงดังหมดเลย ไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกัน อาจจะเป็นด้วยน้ำเสียงของผมที่ผมร้อง แล้วก็สีหน้าของผมที่มันดูเศร้า

คนชอบบอกว่าทำไมพี่หน้าตึงๆ เครียดๆ จริงๆ ผมไม่ได้เป็นอะไรเลย ผมแค่จริงจังกับชีวิตเฉยๆ (หัวเราะ) เราน่าจะเป็นคนสร้างกำแพง เคยเห็น Kanye West ทำหน้าของเขาไหม เขาดูเครียดเนอะ แต่เขาไม่ได้เครียดนะ นั่นคืออารมณ์ปกติของเขา แต่เขาพยายามป้องกันตัวเองจากบางสิ่งบางอย่าง ผมอาจจะเป็นแบบนั้น

เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กไหม

เพิ่งมาเป็นตอนพ้น 30 มา คนส่วนใหญ่อาจจะคิดว่าผมไม่ได้เฟรนด์ลี แต่แฟนคลับจะรู้ว่าผมเป็นคนที่เฟรนด์ลีมาก ในคอมเมนต์ต้องไปดูเวลาผมพูดคุยกับ FC ผมเป็นคนที่ช็อตฟีลได้เก่งมากๆ เลยนะ เขาก็จะบอกว่าในระหว่างที่พี่กอดเมียอยู่ที่บ้าน ผมร้องไห้ แล้วผมก็จะส่งอีโมติคอนหัวเราะไป (หัวเราะ) สนุกสนาน อยากให้เขามีความสุขไปด้วยในการฟังเพลงอกหัก

ตั้งแต่ทำงานมา ช่วงไหนที่คุณรู้สึกว่าตัวเองมีชื่อเสียงที่สุด

ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมชอบลืมว่าตัวเองเป็นศิลปิน อินฟลูฯ หรือดารา ไม่เคยคิดว่าตัวเองดังแค่ไหน คิดว่าเราจะทำผลงานอะไรให้คนยอมรับมากกว่า เราจะยังอยู่ในกระแสหรือเปล่า หรือว่าเราดังมากพอที่จะได้งานอันนี้หรือเปล่า มันไม่ได้คิดแบบนั้น คิดว่าทำยังไงให้คนเห็นความสามารถของเรา ไปสู้กันตรงนั้นดีกว่า

หนุ่มๆ นักเซนซิทิฟ ฟังไว้ให้ D มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจระบายออกไปบ้าง

FC คุณทุกวันนี้เป็นใคร เป็นหน้าใหม่ หรือติดตามกันมาตั้งแต่อยู่ Kamikaze

หลากหลาย ผมมีกลุ่มที่ติดตามครอบครัวของผมด้วย แล้วก็มีคนที่ติดตามเพลงของผมด้วย ส่วนมากจะเป็นผู้ชายหน้าเข้มๆ มีหนวดที่ติดตามฟังเพลงอกหักของผม กามิก็มีเหมือนกัน เมื่อก่อนแฟนคลับผมจะมีผู้หญิงซะเยอะ แต่พอปล่อยผูกพันต้องลา, คงดีถ้าเป็นเขา, เลิกไม่เป็น ช่วยโกหกว่ารัก จนถึงอัลบัมนี้ ผมมีแฟนคลับวัยรุ่นชายเยอะขึ้น ซึ่งยินดีมากๆ ผมชอบแฟนคลับผู้ชาย (หัวเราะ)

เพราะคิดว่าผู้ชายกันเข้าใจกันมากกว่าอะไรเชิงนั้นเหรอ

คือผมเป็นผู้ชาย แม้กระทั่งการเลี้ยงลูกของผมก็จะมีความแมนมากๆ บางทีภรรยาผมบอกต้องเบรก ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาว แต่ผมก็จะมีความ Respect ให้เขา หรือเวลาผมเรียกลูกว่า ไอ้ตี๋ มานี่ดิ ซึ่งหน้าเขาไม่ตี๋เลยครับ หน้าฝรั่ง (หัวเราะ) จริงๆ หน้าฝรั่งทั้งคู่เลย ไอ้หมวย ผมก็จะคุยเล่นในความเป็นผู้ชายของผม

ผมว่าคนที่มาฟังเพลงผม เขาไว้หนวด ดูเคร่งขึม แข็งแกร่ง แต่จริงๆ แล้วข้างในมีความเซนซิทิฟอยู่ ผู้ชายก็ร้องไห้ได้เปล่าวะ เพลงของผมก็จะเป็นตัวแทนของผู้ชายประมาณนี้ ผมอยากส่งกำลังใจให้คนแบบนี้

เพราะว่าจริงๆ ผู้ชายไม่ค่อยมีคนมาคุยในเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ พอไม่ได้ระบายมันก็จะเกิดความกดดัน พอกดดันมากๆ อาจพลั้งเผลอทำสิ่งไม่ดี เพราะฉะนั้นถ้าใครกำลังประสบกับปัญหาอยู่หรือกำลังอกหัก ก็พยายามหาคนคุย

อย่างผม ผมจะคุยกับภรรยาเพื่อดีท็อกซ์ความคิดบางอย่าง ผมเป็นคนไม่ชอบดีท็อกซ์นะ แต่เรารู้แล้วว่ามันทำได้ เพื่อที่จะแก้ไขบางสิ่งบางอย่างให้ปลดล็อกอะไรบางอย่างที่มันขุ่นเคือง ขอเป็นกำลังใจให้ฝ่ายชายทุกคนที่ กำลังเจอกับปัญหานี้อยู่แล้วไม่รู้จะคุยกับใคร หาคนคุยเว้ยมันมีทางออกเสมอ

เคยมีช่วงที่คุณไม่ยอมระบายให้ใครฟังไหม
มี สมัยก่อนผมจะเก็บ จะหมก ผมจะคิดว่าเราเป็นคนที่แข็งแกร่งมากๆ เราต้องเก็บอยู่เสมอๆ โดยที่ไม่พึ่งพาใครในเรื่องจิตใจ ผมโดนเลี้ยงมาแบบฝรั่ง ก็จะมีความพึ่งพาตัวเองสูงมาก ทุกวันนี้ ผมรู้แล้วว่าสามารถคุยเรื่องละเอียดอ่อนกับคนที่เราไว้ใจได้ หรือออกกำลังกายก็ช่วยได้ครับ

ที่บอกว่าต้องพึ่งพาตัวเอง ถึงขั้นต้องออกไปหาเงินเองเลยหรือเปล่า

ใช่ พ่อผมตัดขาดเรื่องเงินตอนผมอายุ 20 ต้องหาเงินด้วยตัวเอง ผมยังจำภาพตอนร้องไห้ในห้องน้ำได้ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมร้องไห้ในห้องน้ำ อ๋อไม่ มีอีก มีร้องไห้ในห้องน้ำอีก เป็นภาพที่ผมจำได้แม่นเลย เพราะเขาตัดเงินเดือน แต่เขามีที่อยู่ให้ มีห้องให้ มีรถให้ บ้านผมเป็นครอบครัว Middle Class ก็จะมีทุกอย่างที่เตรียมพร้อมให้เราไปใช้ชีวิตเป็นเป็นผู้ใหญ่ จริงๆ ก็ต้องขอบคุณพ่อแม่แหละที่เขาทำแบบนั้นในตอนนั้น

มันทำให้ผมแข็งแกร่ง ทุกวันนี้ผมพึ่งพาตัวเองได้ ใน 10 ปีที่ผ่านมาที่ผมต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง มันมีข้อเสียตามมาคือจะไม่ฟังพ่อแม่ ข้อดีคือเราจะพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วก็ไม่ต้องมานั่งรอว่าใครจะมาช่วย

ช่วงแรกที่ถูกตัดเงินเดือนโกรธไหม

โกรธมาก โกรธสุดๆ โกรธแบบแค้นอะ สำหรับคนอื่นอาจจะรู้สึกว่ามันไม่ได้ลำบากหรอก พ่อแม่ยังช่วยมึงอยู่เลย แต่ตอนนั้นผมไม่มีรายได้นะ สัญญาผมใกล้จะหมด (จาก Kamikaze) จริงๆ แล้วด้วยซ้ำ ผมไม่ได้มีเงินเดือนเหมือนคนอื่น เรียนมหาวิทยาลัยจบก็ไม่ได้ทำงานอะไร ไม่ได้อยากทำงานออฟฟิศ ผมไปสมัครมาแล้วนะ แต่ทำไม่ได้ ไม่อยากทำ มองไม่เห็นว่าจะประสบความสำเร็จได้ยังไง

เพื่อนยังพูดกับผมอยู่เลยว่า มึงจะทำงานประจำไปตลอดชีวิตเหรอวะ มึงจะหาเงินจากมันได้เหรอ ทุกวันนี้มันยังเป็นเพื่อนสนิทผมอยู่นะ มันออกจากงานประจำแล้ว ไปทำชาบู ไปทำธุรกิจเอง ไปทำอะไรที่ไม่ต้องมานั่งโต๊ะทั้งวันทั้งคืน เราทำงานแค่ 4 – 5 ชั่วโมงก็หาเงินได้แล้ว จริงๆ ถ้าผมไม่ได้เป็นศิลปินผมก็อาจจะขายของใน TikTok ก็ได้ แต่วันนั้นยังคิดไม่ได้ ผมรู้แค่ว่าผมต้องปลดล็อกชีวิตด้วยอะไรสักอย่าง ช่วงนั้นผมผลักดันตัวเองมากๆ อีกแรงผลักหนึ่งก็มาจากปุ้ยด้วย

วันนี้พอมีลูกแล้ว เคยคิดไว้ไหมว่าจะเลี้ยงเขาแบบไหน ประคบประหงมหรือปล่อย

อารมณ์เด็กเขาจะเปลี่ยนไปตลอด คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องปรับเปลี่ยนอยู่ทุกวัน ถามว่าเราจะมีกรอบให้เขาไหม อาจจะมี หลังๆ เริ่มมีมากขึ้น แต่ไม่ถึงขั้นว่ามีกรอบเสียจนเขาจะรู้สึกไม่ดีกับเรา กรอบกับเรื่องพื้นฐาน เช่น แปรงฟัน อาบน้ำ มันเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับร่างกายตัวเองก็ต้องทำ

และผมพูดอยู่กับภรรยาเสมอว่าช่วยสอนลูกในเรื่องเงินนะ ผู้ใหญ่สมัยก่อนเขาจะบอกว่าเงินไม่ได้เป็นสิ่งที่สร้างความสุขให้เรา ไม่ใช่หรอก เงินเป็นสิ่งที่เราสามารถใช้ได้เพื่อดำเนินชีวิต เพราะฉะนั้นสอนเขา เพราะว่าไม่งั้นจะเป็นแบบผม ที่ได้เงินมาง่ายและสามารถที่จะทำให้มันหายได้ง่ายเหมือนกัน เพราะเราไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นในบัญชี ตอนอยู่ 3.2.1 ผมใช้หมดเกลี้ยง ไม่มีใครสอนผม

กับลูก เราจะสอนเขาว่าเราทำงานได้เงิน ต้องรู้จักวิธีเก็บเงินด้วย เก็บไม่พอต้องรู้จักด้วยว่าจะลงทุนยังไง แบ่งกี่เปอร์เซ็นต์ ก็ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แม้ว่าตอนนี้เขาอาจจะไม่เข้าใจแต่ผมก็จะพูดกับเขา เขาถามว่า แดดดี้แล้วเวลาแดดดี้ทำงานเสร็จ แดดดี้เอาเงินไปทำอะไรบ้าง ดี้ก็บอกว่า แดดี้จะเก็บเงิน แล้ววางแผนเงิน ผมจะไม่ซื้อของสะเปะสะปะ เพราะช่วงนี้ลูกผมชอบซื้อของเล่น

ทุกวันนี้คุณเป็นคนใช้เงินเยอะไหม และใช้กับอะไร

หลังๆ ผมชอบเก็บเงินซื้อของใหญ่ ไม่ค่อยซื้ออะไรสะเปะสะปะ อย่างเช่นถ้าผมอยากได้ Porsche ผมก็จะเก็บเงินก้อน หรือถ้าผมอยากได้บ้านหลังใหม่ผมก็จะเก็บเงิน แต่ในชีวิตประจำวันหรือต่อเดือน ผมจะใช้เงินไม่เยอะ เสื้อผ้าผมก็เป็นเสื้อผ้าแนววินเทจ แต่เสื้อผ้าวินเทจมันเริ่มแพงละ

แต่อย่างตัวที่ผมใส่ (จับเสื้อ) อย่างนี้ตัวละ 200 ผมก็ใส่ได้ ไม่จำเป็นต้องแพง เมื่อก่อนผมใส่แบรนด์เนมเยอะมาก เงินในบัญชีหายไปเยอะ พอเราสร้างตัวตนขึ้นมาเราก็อยากแต่งตัวหรือสร้างสไตล์ที่ให้คนเห็นเรา ทุกวันนี้ผมกลับมาใช้ชีวิตที่ง่ายขึ้น คือไม่ใช้จ่ายอะไรนอกเหนือจากที่เราควรจะใช้ หาของอร่อยกิน มากกว่าที่จะต้องมานั่งซื้อเสื้อผ้าทุกวัน

ผมเพิ่งมาใส่แบรนด์เนมตอนอยู่ฮิปฮอป ตอนอยู่แก๊ง Already Deadd ผมคิดว่าการใส่แบรนด์เนม มันอยู่ใน Culture ความเป็นฮิปฮอป มันจะต้องใส่เสื้อแบรนด์เนม เข็มขัดแบรนด์เนม รองเท้าแบรนด์เนม พอออกมาจากจุดนั้น เราก็ไม่ได้ใส่แบรนด์เนมทั้งตัว เหลือแค่ไม่กี่ชิ้น แว่นอันนี้ Cartier เสื้อตัวนี้ก็จะเป็นเสื้อวินเทจของ Harley ตัวนี้ H&M ราคาไม่แพงมาก

ส่วนกางเกงยีนส์ ผมชอบใส่ยีนส์มาก ผมมีแหล่งกางเกงยีนส์นะครับ ชื่อร้านว่า Denim_Bird ราคาไม่เกินพัน จะมีพวก Levi’s Edwin Carhartt มีหมดเลย ลองเซิร์ชใน IG ก็ได้ ผมไม่เคยไปร้านเลย สั่งออนไลน์ตลอด มันก็เป็นกางเกงที่ขายในห้างนั่นแหละ แต่ผมชอบเสื้อผ้าที่คนใส่มาแล้ว ชอบเสื้อผ้าที่สกปรก ไม่ชอบของใหม่

อกหักอยากฟังเพลงเศร้า
คิดถึงเขา GAVIN:D

คุณอยู่ในวงการนี้มาแล้วกี่ปี

โห รู้อายุเลยถ้าบอก (หัวเราะ) ตอนนี้ผม 34 ถ้านับตั้งแต่ออกเพลงแรกตอนนั้นผม 17 ก็ประมาณ 17 ปีแล้ว

นานเหมือนกันนะ ในฐานะศิลปิน จาก Day 1 คิดว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน เติบโตขึ้นแค่ไหน

ผมเปลี่ยนไปมาก Guitar Mag เพิ่งเขียนถึงผมว่าอัลบัมนี้ กวินท์ดูเป็นศิลปินใหม่ ในแต่ละช่วงชีวิต ผมว่าผมเป็นศิลปินใหม่ทุกครั้ง ตอนฮิปฮอปผมก็รู้สึกว่าผมเป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง ตอนอยู่ 3.2.1 ผมก็เป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง ในวันนี้ผมก็รู้สึกว่าผมก็เป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง

แต่ถามว่ามันห่างหายความเป็นกวินท์ไหม ไม่นะ มันจะมีลายเซ็นของเราอยู่ในทุกๆ เพลง แฟนเพลงผมอาจพอรู้ อ๋อ กวินท์มันร้องอย่างนี้ มันเขียนเพลงแบบนี้ ระหว่างนั้น ผมจะถามตัวเองเสมอว่าอยากไปถึงจุดไหน ทำเพลงเพื่อความสุขหรือเพื่อเงิน หาคำตอบเพื่อให้ชัดเจนกับตัวเอง

ในช่วงแรกๆ ผมยังมองไม่เห็น คิดไม่ออกว่าทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร ผมว่าเราต้องถามตัวเองบ่อยๆ แล้ววางเป้าหมาย เพราะถ้าไม่ใช่จะได้ไปทำอย่างอื่น หรือบางทีพ่อแม่ผู้ปกครองส่งลูกไปทำในสิ่งที่เขาไม่ได้อยากทำ อยากให้เขาเป็นศิลปิน ดารา นักร้อง แต่ลูกไม่ได้อยากเป็น

ยุคนี้ผมว่าเราควรถามตัวเองให้มั่นใจว่าอยากทำจริงไหม ถ้าไม่อยากทำควรสู้ ควรบอก ยืนยันกับคนที่เขาบังคับให้เราทำว่าเราไม่ชอบ เรามีสิ่งที่อยากทำมากกว่า คนเราจะเติบโตได้ถ้าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่จะทำได้ดี ทำได้เก่งไหมนั่นอีกเรื่อง แต่พื้นฐานคือต้องถามตัวเองบ่อยๆ ไม่ว่าจะทำเพลงหรือทำอะไรก็ตาม คุณทำเพื่ออะไร ตอบให้ได้

หรือไม่ก็ไปตรวจ DNA ซะ เพราะว่าเราจะได้รู้ว่าเราชอบจริงหรือไม่ อันนี้เรื่องจริงนะ มันจะบอกเลย ผมตรวจ DNA ลูก ผลบอกว่าลูกชอบสัตว์ แล้วเขาก็พูดออกมาจากปากเลยว่าเขาอยากเป็นสัตวแพทย์ ซึ่งก็ดี แต่เขาก็ชอบดนตรีด้วย ชอบตีกลองด้วย

ถ้ามีคนบอกว่าอยากเป็นศิลปินให้ได้แบบกวินท์ คุณจะตอบว่า
อย่าเป็นแบบผมเลย (หัวเราะ) เหนื่อย แต่ขอให้ฟังเพลงอกหักของผมไปเรื่อยๆ นะครับวัยรุ่นมีหนวด ผมจะพยายามเอาใจคุณให้มากที่สุด แล้วก็ใครที่อยากได้กำลังใจตามคอนเสิร์ต ก็มาหาผมได้ ผมสามารถเป็นคนๆ นั้นที่กอดคุณได้โดยที่เราไม่รู้จักกัน

ในฐานะศิลปิน ตั้งเป้าหมายอะไรไว้อีก อยากไปถึงขั้นไหน

ผมอยากไปเมืองนอกด้วยเพลงไทย อยากมีชื่อที่เมืองนอกด้วย นี่คือที่คิดไว้ ผมมีเพลงที่แต่งไว้เยอะมาก ที่เป็นภาษาอังกฤษ แต่คิดจะปล่อย อยากเอาใจแฟนเพลงบ้านเราก่อน ทำให้เขาติดใจหลงใหลไปกับเพลงของเราให้ได้ ถ้าทำได้ก็จะทำไปเรื่อยๆ อยากให้เขามีความสุขกับเพลงอกหัก (หัวเราะ)

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดังอีกแค่ไหน หรือวันหนึ่งจะเงียบหายไป ผมคงทำเพลงเศร้าไปเรื่อยๆ ประคองมันไป เลี้ยงมันไป

คือชัดเจนว่าจะทำเพลงเศร้า ไม่อยากทำเพลงรักให้มากกว่านี้ ถี่กว่านี้

ไม่ครับ (หัวเราะ) ชัดเจนไหม คนชอบพิมพ์มาว่าเมื่อไหร่กวินท์จะทำเพลงรัก ผมทำแล้วตั้งหลายเพลง ไม่ฟังกันเลย ชอบฟังแต่เพลงเศร้าๆ กัน งั้นฟังเพลงอกหักกันต่อไปครับ

The post ศาสดาชายรักช้ำ อัลบัมใหม่ ROOM101 และความคิดที่ตกผลึกแล้วในวัย 34 ของ GAVIN:D appeared first on a day magazine.

“สวัสดีครับ ปอร์เช่ ศิวกร เป็นศิลปินครับ”

“สวัสดีค่ะ หล่อมากค่ะ”

หลังทักทาย อดไม่ได้ที่จะกล่าวชมเครื่องหน้าของชายหนุ่มชุดหนังสีดำตรงหน้า คาแรกเตอร์ความเท่ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องอย่างที่ใครเขาว่ากันจริงๆ หลังจากได้ยินเขายิ้มรับตอบคำชมด้วยท่ามือพนมเหนือหัว ทำเอาเราไหว้กลับแทบไม่ทัน

เบบี๋ T-Pop

หน้าอย่างเนี้ยะไม่รัก หน้าอย่างไหนเธอถึงจะรัก

โอ๊ยอย่ามัวแต่กั๊ก ราชรัก..มาเกย 

หากย้อนไปเมื่อปี 2014 หน้ากระจกคงมีหลายคนแอบซ้อมเต้นเพลง ‘ปาว ปาว (Shout)’ ของวง V.R.P kamikaze อย่างแข็งขันรวมถึงหนุ่มน้อยผมฟ้าปาดเจลใส่หมวกกลับหลังในยุคสมัยนั้นใครเห็นก็ว่าโคตรเท่ เด็กชายคนนั้นนั่งอมยิ้มอยู่ตอนนี้ 

“โอโห อันนี้ OG ปีลึก”

ถ้านับตั้งแต่สมัยช่วงผมฟ้าตอนนี้ปอร์เช่เติบโตมากี่ปีแล้วในวงการ

“ถ้าเป็นผลงานเพลง ผมเทรนตั้งแต่ช่วงอายุ 13 – 14 (ยกนิ้วขึ้นมานับ) ประมาณนั้น ดูเป็นผู้เฒ่ามากครับ”

อยู่มานานขนาดนี้เพราะสิ่งนี้นับเป็นความฝันในวัยเด็กเลยไหมนะ

“ที่จริงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะมาแนวทางนี้ ตอนเป็นเด็กเราก็แนวเด็กผู้ชาย โตมาอยากเป็นนักกีฬา โตมาอยากเป็นนักบินอวกาศ โตมาอยากจะทำอะไรสักอย่างที่มันเกี่ยวกับการใช้กำลัง ตอนเด็กๆ เราสายกีฬา แต่ก่อนเป็นทีมฟุตบอลโรงเรียน ก่อนเป็นศิลปินก็เคยแข่งเต้นมาก่อน พวกประกวดเต้น cover” 

ชายหนุ่มเริ่มสาธยายถึงสิ่งที่เริ่มสรรค์สร้างความเป็นศิลปินในตัวเขา หลังจากประกวดเต้นก็เริ่มหัดเรียนร้องเพลง ก้าวเท้าเข้าสู่การออดิชั่นจนผ่านเข้ารอบ ระหว่างนั้นก็เริ่มค้นพบตัวตนของตัวเองมากขึ้นหลังจากได้ชิมบทบาทของศิลปิน นักแสดงก็ได้รู้ตัวว่าอะไรที่ชอบหรือไม่ชอบจนกลั่นกรองมาเรื่อยๆ ถึงทุกวันนี้ที่พูดได้เต็มปากว่าตกหลุมรักในอาชีพปัจจุบันเข้าซะแล้ว

คิดว่าเสน่ห์ของตัวเองที่ไม่ว่าจะผ่านไปใครมา ก็มักจะแวะหลงเสน่ห์เป็นประจำคืออะไร

ถามไม่ทันจบปอร์เช่รีบสวนตลบหลังทันทีว่า “ไม่มี จริงๆ ไม่มีนะ”

หากเป็นตอนเด็กๆ เขาคงขำแล้วตอบตามสเต็ปว่าคงเป็นไฝที่คอ แต่พอโตมาเอาเข้าจริงๆ มองไปมองมาก็ยังยืนยันว่าตนนั้นไม่ได้เป็นบุคคลประเภทที่มีเสน่ห์ พอความเงียบเข้าปกคลุมชายหนุ่มก็ยิ่งพยักหน้าเพิ่มความน่าเชื่อถือ หากมีธงขาวในมือคงยกมาโบกไปมาแล้วยืนยันว่านั่นเป็นคำตอบสุดท้ายสำหรับคำถามนี้

แต่หากลงมือค้น ‘ปอร์เช่ ศิวกร’ หลักฐานก็กระแทกตาเกือบบอดว่าเขานั้นมีคนชื่นชอบไม่ใช่น้อยเลย

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอบไม่ได้เพราะว่ามันมีทั้งคนชอบ คนไม่ชอบก็มี สมมติว่ามีคนชมว่าสีหน้าการแสดงทั้งบนสเตจกับในจอออกมาดี แต่ก็จะมีคนที่บอกว่าไม่ชอบเลย ทำหน้าแบบนี้ทำไม ก็มีเหมือนกัน”

“มันคือความรู้สึกของคนที่ชอบและไม่ชอบ บางทีเราก็ไม่ได้ตรงกับ Beauty Standard ที่เขาชอบ ก็ว่าไม่ได้ เราเลยไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคนเขาชอบกันไหม ซึ่งก็แล้วแต่การชอบของแต่ละคนเลยว่าคิดยังไงกับผม ไม่ได้อยากไปบังคับเขาหรอก (ขำ)”

น้องปอร์เช่น่ะเหรอ เขาเป็นเด็กดี ชอบช่วยเหลือไม่อยากให้คนอื่นเครียด แล้วตอนนี้ตัวเองเครียดหรือเปล่า

“พื้นฐานที่มองโลกในแง่ดีแบบไม่อยากให้คนอื่นเครียด มันน่าจะเกิดขึ้นจากตัวผมเองที่เป็นคนเครียดและคิดมากอยู่แล้วด้วยแหละ แต่ไม่อยากให้ทุกคนเป็นตาม เพราะมันจะกัดกินสุขภาพจิตใจไปเยอะเลย ทุกคนมีความสุขอย่างนี้ดีแล้วครับ (ยิ้ม)”

มีคติประจำใจมั้ย

“ไม่มีเลยครับ ไม่มีคติอะไรเลย แต่เราจะคิดตลอดว่า ทำดีแล้วหรือยัง เต็มที่แล้วหรือยัง”

งั้นขอถามอีกครั้งว่าสรุป ปอร์เช่ ศิวกร เป็นคนยังไง

“เอ่อ เป็นคำถามที่ตอบยากมากครับ ถ้าให้นิยามตัวเอง ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ใช้สื่อศิลปะในการเปิดเผยอารมณ์ตัวเองแล้วกันครับ แต่ถ้าเรื่องคาแรกเตอร์ เท่ น่ารัก ตามที่เขาพูดกันนี่อาจจะยากหน่อยแล้วแต่มุมมอง มันพูดเองไม่ได้ แล้วทุกคนรู้สึกยังไงครับ (ย้อนถาม)”

“แต่ถ้าเอาจากที่คนอื่นพูดกันแล้วอธิบายมาอ่าน ก็อาจจะสรุปได้ว่าเราเป็นคนไนซ์กับเจนเทิล ซึ่งสำหรับผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันจริงหรือเปล่า”

แบบฝึกหัดชีวิต

การแสดงไม่ใช่ทาง นั่นเป็นคำตอบสมัยก่อนของ ‘ปอร์เช่ ศิวกร’ ดังนั้นเราขอชวนมาย้อนถามอีกครั้งในฐานะนักแสดงนำหนังเรื่องล่าสุด ‘เลือดรัก นักฆ่า’ ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร

“คือต้องอธิบายอย่างนี้ก่อนครับ ผมจะเรียกสองทางนี้ว่าศิลปะทางด้านเพลงกับการแสดงแล้วกัน ทั้งสองอย่างคือศิลปะเหมือนกัน แต่ผมจะถนัดทางด้านเพลงมากกว่า ส่วนการแสดงจะไม่ค่อย จะไม่ค่อยยย เข้าถึงลึกขนาดนั้นเพราะว่าศาสตร์มันค่อนข้างต่างกันมาก การที่เราเป็นตัวเองได้เต็มที่กับการที่สร้างคาแรกเตอร์มา แล้วให้คาแรกเตอร์นี้ใช้ร่างกายเราแทน”

“พอเรามีการเป็นตัวเองในการใช้อารมณ์ด้านเพอร์ฟอร์มมากๆ การสลับมาทางด้านการแสดงมันจะพลิกแบบแตกต่างกันเลยครับ ยกตัวอย่างเช่น สมมติผมเป็นคนชอบอย่างนี้ แต่ว่าตัวละครที่ผมสร้างขึ้นมาเขาไม่ได้ชอบกินแบบที่เรากิน เขาไม่ได้หายใจแบบที่เราหายใจ เขาไม่ได้กระพริบตาจังหวะตรงกับเรา จังหวะพูดก็ไม่ใช่อย่างนี้ มันเลยทำให้พอทำงานควบคู่กันเราต้องมีความแยกประสาทยากนิดนึง”

“เพราะตัวละครเราเป็นแบบนี้ แต่เราไม่ใช่แบบนั้น แต่พอเราขึ้นสเตจเราต้องเป็นตัวเราจริงๆ ผมเลยชอบทางเพอร์ฟอร์มมากกว่า ผมไม่ได้ต่อต้านการแสดง ผมอยากพัฒนาด้านการแสดงด้วย แค่ว่าจะเป็นคนที่เรื่องมาก มากๆ เกี่ยวกับเรื่องบท ถ้าบทไหนคล้ายเดิม คาแรกเตอร์คล้ายกับที่เคยเล่นไปแล้วจะไม่ค่อยสนใจมาก เพราะผมอยากท้าทายตัวเองกับบทบาทใหม่ๆ มากขึ้น”

การพลิกบทบาทไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วอะไรที่สามารถช่วยให้การแสดงเราดีได้ยิ่งขึ้น

“ผมขออธิบายในสิ่งที่โตมาแล้วรู้สึกได้แล้วกัน ผมรู้สึกว่ายิ่งเรารู้จักความรู้สึกตัวเองมากขึ้นเท่าไหร่ เราจะใช้มันเป็นเครื่องมือได้มากกว่าเดิม แต่ก่อนผมเป็นคนที่ไม่รู้จักความรู้สึกตัวเองเลยมั้ง เราจะจับไม่ค่อยได้ว่าตัวละครรู้สึกอะไรอยู่ แต่ตอนนี้พอเริ่มเวิร์กช็อปบ่อยขึ้น เริ่มเทรน เราเห็นแล้วว่าตอนเราเล่น ตัวละคร เรารู้สึกแบบไหน แล้วเราจะให้ความรู้สึกตัวละครไปต่อได้ยังไงบ้าง”

หลังจากพยายามคิดตาม คิ้วก็ถูกดึงมาขมวดโดยอัตโนมัติจนชายหนุ่มเสื้อหนังมองหน้าสวมบทอาจารย์ไล่ถามเชิงว่าเข้าใจใช่ไหม

“จะเข้าใจยากนิดนึงนะ มัน abstract ครับ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกมากๆ”

หลังจากพยักหน้ารับสารอาจารย์เสื้อหนังก็ขอตอบคำถามข้อต่อไป

ศิลปินก็ชัวร์ นักแสดงก็ใช่ อยากรู้ว่าแต่ละบทบาทชอบพาร์ตไหนที่สุด

“พาร์ตศิลปินผมชอบในการที่เราใช้อารมณ์ตัวเองได้เต็มที่ เราเป็นตัวเราได้เต็มที่ในการ explore การถ่ายทอดศิลปะการพูดตัวเอง หรือสกิลตัวเอง ส่วนพาร์ตนักแสดงผมชอบในการที่ผมได้รู้จักตัวละครตัวนี้ที่มาใช้ร่างผม เรารู้สึกสนิทกับเขามาก แต่ว่าสักวันก็ต้องปล่อยเขาไปถ้าเรื่องที่ผมแสดงมันจบลง เสน่ห์ของสองอย่างมันเลยต่างกัน มันคือการที่เราได้รู้จักตัวเองกับการที่เราได้รู้จักตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมา”

มีคนบอกว่าปอร์เช่ไปสุดทุกทาง ทั้งบนเวที ทั้งในหน้าจอ รู้สึกยังไงกับประโยคนี้

“รู้สึกขอบคุณ ขอบคุณที่ appreciate ผมแบบนั้น ผมไม่รู้หรอกว่า เราดีเท่ากับมาตรฐานที่เขาตั้งไว้หรือเปล่า แต่เราก็เต็มที่กับทุกๆ อย่างที่เราทำ เราให้เกียรติคนทำงาน เราให้เกียรติกับหลายอย่างที่มันเกิดขึ้น เราเห็นพี่ช่างไฟ พี่ทำอาหาร พี่คนทำงานเบื้องหลังเขาตั้งใจกันมาก เราไม่สามารถดูถูกความตั้งใจเขาได้โดยการที่เราทำชุ่ยๆ ใส่เขา ดังนั้นผมเลยอยากทำให้มันเต็มที่ในทุกๆ ครั้ง ทุกๆ งานเพื่อทำให้สิ่งที่เราตั้งใจมันจะสื่อสารถึงคนดู”

ลูกศิษย์ยิปมัน

2.14 นาที ตัวอย่างภาพยนตร์เรื่อง ‘เลือดรัก นักฆ่า’ ถูกปล่อยอย่างเป็นทางการจาก Netflix ตัวละครที่โผล่มาเตะต่อยจนต้องกดหยุดเพื่อวนดูซ้ำเพราะติดใจลีลาต่อสู้นั้นมีนามว่า ‘เอ็ม’ แห่งบ้าน 89

“หนังแอกชันเรื่องแรกเลยครับ เรื่องแรกแล้วก็หวังว่าอนาคตจะมีอีกครับ ติดใจ”

ชายหนุ่มเสื้อหนังคุมโทนดำยิ้มแนะนำว่าคนในภาพยนตร์นั่นเป็นภาพจริง ถ่ายทำจริง คนที่เห็นก็เป็นคนจริงๆ ที่เขารับบทแสดง

ความรู้สึกแรกหลังจากได้รับบทเป็นยังไงบ้าง

“ตื่นเต้นครับ ตื่นเต้นอย่างแรก เป็นคำตอบที่ธรรมดามากจริงๆ แต่ผมไม่ค่อยได้รับการแสดงแบบการไปแคสอะไรอย่างนี้ จะมีไปแคสเพราะอยากลอง แต่เรื่องนี้แคสเพราะสนใจจริงๆ มีคนรู้จักผมเขาเป็นแคสติงแล้วเรียกไปให้ลองแคส เราก็ เฮ้ย! เขายังนึกถึงเราอยู่ก็ดีใจ พอลองไปแคสปุ๊บ ยากว่ะ (ขำ) เหนื่อยว่ะ (ขำต่อ) ตื่นเต้น ดีใจ แล้วก็อยากทำให้มันออกมาดีครับ”

สะใจสมกับที่ไปแคสมาไหม

“เหนื่อยกว่าที่คิดไว้เยอะเลยครับ เพราะว่ามูฟเมนต์มันต่างกับการเต้นที่เราทำมากกว่า อ่อ ลืมบอก ผมว่าบางอย่างที่ผมกับตัวละครเหมือนกันคือความยืดหยุ่นครับ อันนี้คือสิ่งที่ได้ใช้เยอะมากพวกท่าเตะ ขาหรือแขน หรือพวกการฉีกขา หรือการเคลื่อนไหวที่บางครั้งต้องใช้กับสลิงนี่มันช่วยมาก มันจะมีพวกท่าที่ผมจะต้องไต่กำแพงถ้าเกิดผม flexibility น้อยขาผมจะก้าวไปไม่ได้เลยเพราะว่ามันต้องเป็นมุมองศาพอดีแต่พอเรามี flexibility เราเลยทำได้”

กลับมาตอนเวิร์กช็อป แอกชันปุ๊บ เหนื่อยกว่าที่คิดไว้ ถามว่าสะใจไหม สะใจมากๆ และอยากเล่นต่อ ติดแค่ว่ามันเจ็บตัวครับ ช้ำหมดเลย ช้ำทั้งตัว เพราะมันจะมีท่าทั้งการชกต่อยปกติรวมถึงมีการดึง เหวี่ยง ทุ่ม มันจะมีจังหวะดึงบางอย่างที่ต้องโดนตัวแล้วกระแทกบ้าง มันก็เลยจะมีแผลช้ำเป็นปกติครับ”

บทบาทครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ ยังไง

“ตัวละคร เอ็ม กับตัวละครที่ผมเคยเล่นมาแล้ว ด้านคาแรกเตอร์หรือ personality ต่างๆ ผมว่ามีความต่าง แต่ยังไม่ฉีกมาก ผมว่าฉีกจริงๆ คือการใช้ร่างกาย มูฟเมนต์ อันนี้คือฉีกจริง เพราะปกติเราไม่ใช่คนที่ต้องฝึกศิลปะการต่อสู้ ที่ต้องคอยมองทุกอย่างว่าเป็นอาวุธได้ตลอดเวลา เราไม่ได้ต้องการการป้องกันตัวตลอดเวลาอะไรขนาดนั้น”

 “ตัวละครเอ็มในเรื่อง ถูกเลี้ยงมาโดยนักฆ่า เพราะฉะนั้นจะต้องซ้อมมวยหลายๆ ประเภท มวยผสม มวยนู่นมวยนี่ ต้องฝึกใช้อาวุธ ต้องฝึกมองว่า ณ ห้องนี้ถ้าเกิดผมจะโดนพี่ตากล้องทำร้าย หรือโดนคนสัมภาษณ์ทำร้ายผมจะใช้อะไรได้บ้างเป็นอาวุธ หรือว่าผมจะต้องป้องกันตัวเองยังไง มันเลยค่อนข้างจะแตกต่างมุมมองจากผม”

“สมมติว่าผมตัวจริงนั่งแบบนี้ ผมก็จะนั่งสัมภาษณ์เลยครับว่าผมโดนทำร้ายไม่ทันได้คิดป้องกันตัวหรอก แต่ถ้าเป็นเอ็มเข้ามาในห้องต้องดูแล้วว่าอะไรใช้ป้องกันตัวได้บ้าง หนีทางไหนถึงจะดีที่สุด”

เราชอบหนังประเภทนี้อยู่แล้วด้วยเหรอ

“ผมดูอยู่แล้วครับ ผมชอบพวกหนังแอกชัน แฟนตาซี ชอบพวกต่อสู้ เอาจริงผมชอบดูยิปมัน”

แล้วแอบเลียนแบบท่าตามด้วยไหม

“(ขำ) ไม่ๆๆๆ ที่จริงเคยเรียนมวยหย่งชุนจริงๆ สมัยก่อน”

มวยอะไรนะ

“มวยหย่งชุนครับ ที่ยิปมันใช้”

เขาทำท่าแบบไหนนะ มวยหย่งชุน

“ปกติมวยเวลาต่อยมันจะต่อยอย่างนี้ใช่ไหมครับ (ทำท่าประกอบ) แต่หย่งชุนจริงๆ มันคือมวยที่ใช้ให้แม่ชีป้องกันตัว เพราะฉะนั้นจะเป็นมวยที่ใช้ในที่แคบๆ ได้ การตั้งการ์ดของหย่งชุนจะขึ้นมาเป็นสามเหลี่ยมแบบนี้ เวลาต่อยก็จะต่อยเป็นเส้นตรงสามเหลี่ยม ทุกอย่างจะเป็นสามเหลี่ยมตลอดเวลา ซึ่งจะต่างกับมวยที่เน้นคล่องแคล่วว่องไว ชก ชก ชก ของหย่งชุนจะขยับ ขยับ ขยับแค่นี้ จะไม่ค่อยมีกระโดดไปมา”

ลูกศิษย์ยิปมันออกลวดลายร่ายรำโชว์วิธีการต่อสู้ราวกับตรงนี้มีศัตรูตัวฉกาจคอยเล่นงานเขาอยู่ แต่ลองมาคิดๆ ฉากบู๊ในหนังไม่เห็นวิชายิปมันสอดแทรกอยู่นะจึงถามออกไปว่า

แต่ไม่ได้ใช้?

“ใช่ครับ มันคนละแบบกันเลย…”

หนังแอกชันเรื่องแรก ทีเซอร์ 2.14 นาทีก็รู้แล้วว่าเข้มข้น แล้วในมุมนักแสดงกลับบ้านมา ต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง

“อย่างแรกเลยคือสมัครเทรนฟิตเนสครับ คุยกับพี่เขียนบท ผู้กำกับว่าอยากให้หุ่นมันเป็นประมาณไหน แล้วเราก็มาดูว่าในระยะเวลาที่เราทำได้ทันประมาณไหนครับ เพราะเรามีเวลาเตรียมตัวร่างกายประมาณ 1 เดือน ซึ่งสำหรับการปั้นหุ่นผมรู้สึกว่าน้อยมาก”

“สิ่งที่เตรียมตัวคือเล่น ฮิต (HIIT) ครับ มันคือการ High-Intensity Interval Training การที่หัวใจเราจะอยู่โซน 3 โซน 4 ตลอดเวลาในระยะเวลา 1 ชั่วโมง เวลาพักจะน้อยมาก สมมติว่าเราตั้งโปรแกรมว่าเราจะวิ่ง 1 กิโล เอ้ย! ไม่ถึงนี่หว่า มันมี 1 กิโลนะครับ แต่เราเริ่มต้น 300 – 400 เมตรสลับกับยกเวต สลับกับโรลที่มันเป็นเครื่องดึง สลับกับพูลอัป สลับกับสกี สลับกันอย่างนี้ทั้งหมด 7 – 8 อย่าง ทำทั้งหมด 3 เซต ต้องทำเสร็จภายใน 1 ชั่วโมง เพราะฉะนั้นถ้าบางทีเราเกิดฟิตมาก เราก็เสร็จภาย 40 – 50 นาทีได้ เล่นไปแบบนี้เรื่อยๆ จนหัวใจเราแข็งแรงมากขึ้น การฝึกอย่างนี้มันช่วยให้หัวใจเราฟื้นตัวเร็วครับ”

อาจารย์คลาสการแสดงเมื่อแรกเริ่มบทสนทนาลอกคราบออกมากลายเป็นเทรนเนอร์เต็มตัวแล้วตอนนี้ หากไม่ติดว่าพื้นที่ที่เราสัมภาษณ์ถูกเซตฉากไว้ ดาราหนุ่มคงได้ลงไปนอนกลิ้งสาธิตวิธีปั้นหุ่นเป็นแน่

“เวลาเราเล่นฉากแอกชันมันไม่ได้เล่นแล้วเสร็จทันที แต่มีเปลี่ยนมุมกล้องด้วย เพราะฉะนั้นมันต้องหายเหนื่อยเร็วเพื่อที่จะต่อสู้ต่อได้ไว โดยที่ไม่พัก อารมณ์ของตัวละครต้องต่อเนื่องเราจำเป็นต้องฝึกร่างกายนี้ไว้ก่อน และเป็นการบิลด์ให้ร่างกายของตัวละคร ตัวใหญ่ขึ้นตามที่ควรจะเป็นด้วย”

ปอร์เช่ยืดตัวให้เห็นภาพพร้อมยกตัวอย่างว่า หากเทียบกับตอนนั้นเขาตัวใหญ่มากๆ พอต้องเจอแรงปะทะเยอะๆ มันต้องใช้ร่างกายเป็นตัวซับแรงแล้วก็ช่วยเซฟร่างกายด้วยในฐานะนักแสดง แต่ตอนนี้ปรับหุ่นให้ลดลงมาบ้างแล้วเพราะหากไม่ปรับหุ่นกลับคืน คงมีคนปวดคอก่อนนั่งคุยจบแน่นอน

แล้วซีนอารมณ์ล่ะ ยากไหม หรือระดับเราแล้วแค่นี้สบายบรื๋อ

“ศูนย์ครับ (พูดเสียงดัง) บอกไว้ก่อนว่าผมเป็นคนที่ไม่รู้จักอารมณ์ตัวเอง ไม่ใช่อารมณ์ตัวเองสิ ต้องบอกว่าเป็นอารมณ์ของตัวละครแล้วกัน จากที่เคยแสดงมา เหมือนเป็นจุดกังวลของผมที่คิดกับตัวเองว่า ถ้าเรากลับมาแสดงเราจะทำได้ป่าววะ รู้สึกเราอ่อนเรื่องนี้มาก แต่พอเราโตขึ้นเราเริ่มรู้จักตัวเองมากขึ้น แล้วสิ่งนั้นทำให้ผมรู้จักตัวละครมากขึ้นเหมือนกัน”

หมายถึงการเติบโตหรอ

“ใช่ ผมว่าการเติบโตนี่แหละ น่าจะรู้จักตัวเองมากขึ้นมั้ง พอเราได้ลองค้นหาความรู้สึก อารมณ์ตัวเองมันเลยทำให้เรารู้จักอารมณ์ตัวละครได้เหมือนกัน ทำให้เข้าถึงตัวละครได้มากขึ้น”

หนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกอย่างไรในมุมมองของปอร์เช่ ศิวกร

“โอออ หนังเรื่องนี้รู้สึกเหมือนกินอาหารที่มี Before taste แล้วก็มี Aftertaste ครับ หมายความว่าพอเราเห็น เรารู้สึกอย่างหนึ่ง แต่พอเราเริ่มเสพ เรารู้สึกอีกอย่างหนึ่ง หลังจากนั้นเราก็จะรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง มันมีหลายอารมณ์อยู่ในหนังเรื่องนี้ที่ผมรู้สึกนะ”

มีอุปสรรคอะไรที่ท้าทายจนถึงขั้นกลับไปนอนเครียดที่บ้านไหม

“ผู้กำกับ คนเขียนบท และนักแสดงรุ่นใหญ่ครับ รู้สึกยากมากเพราะทุกคนเก่งกันหมดเลย เล่นกับพี่ต่อ (ธนภพ ลีรัตนขจร) พี่ใบเฟิร์น (พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์) พี่คุ้ย (ทวีวัฒน์ วันทา) กำกับ พี่เจี๊ยบ (วรรธนา วีรยวรรธน) เขียนบท แล้วก็เจอ พี่ชาย (ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ) แล้วก็ไม่รู้ว่าดวงเป็นไรเวลาเล่นจะเจอนักแสดงรุ่นใหญ่ตลอด แล้วเราก็จะกดดันตลอด เพราะเรารู้ว่าเขามีศักยภาพอะไรบ้าง มีสกิลอะไรบ้าง เราต้องพัฒนาตัวเองยังไงบ้างให้สิ่งที่ทุกคนตั้งใจทำไม่ดร็อป ก็เลยกดดันว่าเราจะทำได้ดีไหม เราจะทำงานเขาเสียหรือเปล่า ถ้าเราเข้าไปเราจะทำให้มีสีสันอะไรที่มันดีขึ้นได้บ้าง”

แต่มันไม่ถึงขั้นคิดมากจนยอมแพ้ใช่ไหม

“ไม่ๆๆๆ ไม่ยอมแพ้ ผมจะยอมแพ้ยากถ้าเรายังไม่เคยลอง ถ้าลองยังไม่สุดก็ยังไม่ยอมแพ้ ต้องลองสุดไปก่อน แต่สุดของผมก็อาจจะมีสุด สุดแล้ว สุดอีก แต่ปกติเราจะไม่ค่อยยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ ครับ! ”

มีช่วงไหนไหมที่ตัวละครในเรื่องมันรีเลตกับเรา

“ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ เพราะแบ็กกราวนด์ตัวละครก็ไม่เหมือนกัน ฉากอารมณ์บางอย่างที่เกิดขึ้น เหตการณ์ที่ตัวละครเจอไม่รีเลตกับผมเลย เราเลยจะไม่ได้รีเลตกันขนาดนั้น แต่ว่าเรารู้จักตัวละครเลยทำมันออกมาได้ในระดับหนึ่ง”

ไม่เหมือนกันเลย แปลว่าต้องทำความรู้จักกันมาก

“ใช่ๆ บางอย่างมันไม่ได้ถูกเล่าในหนัง เพราะฉะนั้นเราต้องสร้างแบ็กกราวนด์ของตัวละครเอง บรรยากาศการโตมาเป็นยังไง มีเพื่อนไหม ชอบกินอะไร หายใจยังไง โดดเดี่ยวรู้สึกยังไง ตอนคลอดถูกรับมาเลี้ยงรู้สึกยังไง เราต้องเริ่มทำแบ็กกราวนด์ตัวละครให้แน่นก่อน เพื่อที่จะได้รู้ว่าจุดประสงค์ของการพูดของตัวละคร การปฏิบัติตัวของตัวละครว่ามันทำเพราะอะไร”

คิดว่าบทบาทของตัวเองมีส่วนสำคัญอะไรต่อเรื่องนี้ 

“อื้มมม เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ ตอบยังไงให้ไม่สปอยล์ดี (ขำ) ผมว่าตัวละครนี้เป็นตัวละครที่เป็นเหมือนกาวแล้วกัน เป็นกาวที่คอยเชื่อมความสัมพันธ์ของครอบครัวกับเพื่อน เป็นตัวละครที่มอบ energy ที่ดีให้กับความสัมพันธ์และสมการของบ้าน 89 หลังนี้ครับ”

บทแอกชันได้ลองแล้วตอนนี้อยากลองบทอะไรต่อ

“ฆาตกรครับ” อืม เหมาะจริงกับรอยยิ้มที่ฉีกให้ชม

โปรเพลเยอร์เวลตัน

การที่เราเป็นทั้งศิลปินและนักแสดงบาลานซ์ชีวิตยังไง ยุ่งขนาดไหน

“ไม่ยุ่งหรอกครับ เพราะผมไม่ค่อยรับงานแสดง ผมทำเพลงเป็นหลักมากกว่า ถ้าทำควบคู่กันต้องบาลานซ์ให้ดีสำหรับตัวผมมันยากตรงที่ว่าถ้าเราทำเพลงแล้ว อยากให้ลุคเป็นอย่างนี้ แต่บทบาทตัวละครต้องเป็นอีกแบบหนึ่ง มันค่อนข้างจะตีกัน เราไม่สามารถทำพร้อมกันได้ ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเพราะไม่งั้นภาพตัวละครกับภาพศิลปินเราทรงจะคล้ายๆ กัน”

“แต่ผมไม่ค่อยยุ่งหรอกอย่างที่บอกผมเรื่องมากเรื่องบทครับ ถ้าเจอบทที่ใช่ก็จะรับ”

นิสัยเรื่องมากที่พูดถึง เป็นเฉพาะเรื่องบทหรือในชีวิตจริงด้วย

“ (ขำ) เรื่องมากในชีวิตจริงด้วย อย่างที่บอกว่าผมเรื่องมากกับบท เพราะอยากพัฒนาด้านการแสดง เราอยากได้บทที่ต่างจากที่เราเคยเล่น สมมุติเรื่องหน้ามีบทที่ติดต่อเข้ามาคล้ายๆ เอ็ม จะเริ่มชั่งใจ แล้วก็จะไม่ได้กระโจนเข้าไปแบบครั้งแรก”

แปลว่าชอบลองอะไรใหม่ๆ อะไรที่ท้าทายตื่นเต้น

“ใช่ๆ ด้วยความที่เราอยากทำความรู้จักกับตัวละครด้วยแหละ เหมือนเราได้รู้จักกับคนและมุมมองใหม่ๆ แต่ความชอบลองอะไรใหม่ๆ ก็เป็นแค่เรื่องงาน กับเรื่องที่สนใจ เรามองว่าศิลปะการแสดงมัน abstract มันไม่เหมือนกับสิ่งที่เราเจอในชีวิตประจำวัน มันจะมีศาสตร์ไหนวะที่เราสร้างตัวละครขึ้นมา แล้วให้ตัวละครมาใช้ร่างกายเรา ในสมองเรารู้แหละว่าเนี่ยตัวละคร เราคิดและรู้สึกอยู่แต่ก็มีอีกซีกที่รู้ว่า อ๋อ เห็นว่าตัวละครกำลังคิดอยู่ แล้วตัวละครกำลังใช้ร่างกายเราที่แสดงอยู่”

คิดว่าหมุดหมายชีวิตในตอนนี้คืออะไร

“น่าจะคล้ายๆ กับตอนที่พูดไปว่าไม่รู้ว่าคติคืออะไร น่าจะเป็นคำที่บอกว่าทำทุกวันให้ดีที่สุดเพราะเราไม่รู้ว่าจะมีพรุ่งนี้อีกกี่วัน”

แล้วในการทำงานล่ะ เป้าหมายคืออะไร มีชัยชนะที่เราอยากจะไปคว้ามันมาไหม

“ไม่มีหรอก ผมอยากชนะตัวเองมากกว่า อยากให้อนาคตที่เกิดขึ้นภายภาคหน้ามองย้อนกลับมาแล้วภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำ ไม่อยากให้มองกลับมาแล้ว เอ้ย! เสียดายว่ะงานนี้น่าจะอย่างนี้ดีกว่า เลยอยากให้มันเต็มที่ทุกอย่างเพื่ออนาคตตัวเองที่มองกลับมาแล้วดีแล้วไม่เสียดาย”

แล้วตอนนี้มองกลับไปแล้วยิ้มได้ไหม

“โมโหมากกว่าครับ มองกลับไปและอยากไปแก้หลายอย่างเลย แต่เราก็มองว่ามันเป็นช่วงเวลาหลายอย่างที่ผ่านมา บางอันที่เราไม่ชอบที่เราคิดว่าทำแบบนี้ไปทำไมวะ แต่อย่างน้อยมันก็เป็น journey ที่ทำให้เรารู้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบจนมาถึงเราในวันนี้”

เคยทำมาหลายอย่างมาก มีอะไรที่อยากลองทำต่อหลังจากนี้ไหม

“หลังจากนี้เหรอครับ ลองสลับกันสัมภาษณ์ไหมเดี๋ยวผมสัมภาษณ์บ้างตอนนี้เลย หรือไม่ก็สลับกับพี่ตากล้องก็ได้เดี๋ยวผมถ่ายให้ครับ”

หลังขำกันยกใหญ่ขอย้อนกลับไปเมื่อกี้ที่พูดว่าตั้งใจทำทุกอย่าง อยากให้อนาคตมองกลับไปแล้วไม่เสียดาย แล้ว ถ้าถามอีกทีมีอะไรที่อยากกลับไปแก้ไขในชีวิตไหม

“ทุกอย่างเลยครับ (ขำ) ย้อนแย้งไหมๆ อธิบายง่ายๆ อย่างนี้ดีกว่า ผมมองว่าผมเกิดการผิดหวังมาเยอะมากหลังๆ เลยอยากให้ทำทุกวันให้มันเต็มที่ไม่อยากผิดหวังหรือเสียดายกับบางอย่างที่ไม่ได้ทำลงไป ถ้ามองแยกเป็นเรื่องน่าจะดีปเกินไป งั้นเรามาพูดรวมๆ กันดีกว่า ผมแค่ไม่อยากเสียดายหรือเสียใจบางอย่างที่เราเคยพลาดไป”

10 กว่าปีที่ผ่านมานี้คิดว่าความตั้งใจของตัวเองคุ้มค่าหรือยัง

“เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ คิดว่าความพยายามของผมมันคุ้มค่าหรือยัง (นิ่งคิด) เอาเป็นว่าคุ้มค่าหรือเปล่าไม่รู้ แต่ว่าทำให้ผม ณ เวลานี้ ณ ตอนนี้ ณ ตอนที่สัมภาษณ์อยู่แฮปปี้ได้ก็ถือว่าโอเคครับ”

ในปีที่ผ่าน 27 จะก้าวเข้า 28 มีอะไรที่เราค้นพบไหม

“ถ้าในวัย 27 ที่ค้นพบด้านความคิด ความหวังคือสิ่งที่อันตรายการมองโลกในแง่ดีบางอย่างคือสิ่งที่อันตราย กับสุขภาพจิตเรามาก ถ้าเกิดผลลัพธ์มันไม่ได้ออกมาอย่างที่เราคาดหวังมันไว้ มันคือสิ่งที่สามารถทำให้เราดิ่งได้เลย”

ได้ข่าวเป็นคนติดเกมมาตั้งแต่เด็ก ถ้าให้เทียบชีวิตตอนนี้คิดว่าถึงเลเวลไหนแล้ว

“มันตันกี่เลเวลครับ”

เอาเป็นว่าใกล้เจอบอสยัง

“อาจจะใกล้แล้วแต่ยังไม่ใช่ลาสบอสครับ :)”

“เมื่อกี้ดาราเหรอ เขาหล่อนะ หน้าใสกริ๊งเลย”

สงสัยปอร์เช่ ศิวกรจะหอบความหล่อเหลากลับไม่หมดคุณรปภ. เลยเผลอลื่นตกหลุมรักไปอีกคนซะแล้ว

The post ‘ปอร์เช่ ศิวกร อดุลสุทธิกุล’ โปรเพลเยอร์เวลตันตระเวนเก็บแต้มจากศิลปินสู่นักแสดง appeared first on a day magazine.

“(หัวเราะ) เขาจะทำคอนเสิร์ตไง”

พี่พล หรือเฮียพล ไม่ว่าสรรพนามไหน เขาคือคนที่ศิลปินมักเอ่ยคำขอบคุณตอนจบคอนเสิร์ตอยู่บ่อยๆ ซึ่งนั่นก็เพียงพอจะบ่งบอกถึงความสำคัญของเขาได้เป็นอย่างดี หลายคนนิยามเขาว่าเป็นนักออกแบบคอนเสิร์ตมือหนึ่งของวงการ

แต่ขอโทษ…นั่นเป็นคำยกยอที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา แม้จะปฏิเสธคอเป็นเอ็นแค่ไหน ปฏิเสธไม่ได้ว่าฝีมือในการปรุงคอนเสิร์ตของเขาได้รับการยอมรับจากคนในวงการเพลงไทย ศิลปินดังในยุคนี้ต่างยกหูกริ๊งขอให้เขาช่วยคิดและออกแบบคอนเสิร์ตมาแล้วทั้งนั้น

พล หุยประเสริฐ คือ Design Director จาก H.U.I. ผู้อยู่เบื้องหลังคอนเสิร์ตศิลปินไทยมากว่า 20 ปี เขารังสรรค์คอนเสิร์ตให้ศิลปินคนไหนมาบ้าง คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงในการค้นหา ให้นึกชื่อศิลปินดังขึ้นมาเร็วๆ สักหนึ่งชื่อ เขาก็อาจจะเคยทำคอนเสิร์ตให้

ด้วยศักดิ์และศรีขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อ 4 ปีก่อน เขามีความคิดจะวางมือจากการทำคอนเสิร์ต ไม่ถึงกับเลิกทำแล้วไปนอนเกาพุงอยู่บ้าน เพียงแต่อยากลดจำนวนงานลง จากปีละ 50 งาน อยากลดเหลือแค่ปีละ 5 งาน

“ผมเห็นงานตัวเองแล้วไม่ชอบงานตัวเอง เรารู้สึกว่างานมันเริ่มซ้ำ มันคล้ายเดิม แล้วก็ต้องเจอปัญหาเดิมๆ รู้สึกว่าแม่ง…ห่วยว่ะ มันดีได้กว่านี้” เขาพูดอย่างเซ็งๆ

แต่จนตอนนี้ วินาทีนี้ เขาก็ยังไม่วางมือจาก H.U.I.

เร็วๆ นี้เขากำลังจะมีคอนเสิร์ตของตัวเอง The Showcase Festival by Pol Huiprasert คอนเสิร์ตที่เขาและทีมหุยผันตัวมาเป็นผู้จัด ออกแบบเอง ร่วมกับพาร์ตเนอร์อย่างค่ายเพลง What The Duck ปักหมุดวันที่ 25 เมษายน 2569 ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี

นี่คือคอนเสิร์ตที่เขานิยามว่าเป็นภูเขาลูกใหม่ที่ยังไม่เคยปีนมาก่อน บนนั้นมีอะไรรอเขาอยู่บ้าง ยังไม่มีใครรู้ แต่เท่าที่เรารู้ 20 กว่าปีบนเส้นทางการออกแบบคอนเสิร์ต เขาได้บทเรียนไม่น้อย

เสี้ยนเอง อยากเอง ก็ต้องทำเอง

อิมแพ็คว่างพอดี อะ ลุย

“ผมว่าเขาต้องมีมุขใหม่ แน่ๆ เลย พี่พลอะ”

“ต้องออกมาดีอยู่แล้ว อยากให้เขาออกมาแสดงตัวในคอนเสิร์ตด้วย”

นั่นคือสิ่งที่ JEFF SATUR และ BOWKYLION อยากเห็นใน The Showcase Festival By Pol Huiprasert คอนเสิร์ตรวม 6 ศิลปินที่หุยผันตัวเองมาเป็นผู้จัด ศิลปินอีก 4 คนคือ VIOLETTE WAUTIER, NONT TANONT, 4EVE และ THE TOYS

อย่างที่บอก คอนเสิร์ตนี้ถือเป็นภูเขาลูกใหม่ที่ H.U.I. ยังไม่เคยสำรวจมาก่อน ให้มองอย่างนี้ ตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2013 H.U.I. เป็นแค่บริษัทรับจ้างทำฉาก ออกแบบเสตจ แสง สี เสียง ทำสคริปต์ และทำงานบนเงินคนอื่น

หรือพูดให้ชัดขึ้นคือนักออกแบบคอนเสิร์ตไม่ใช่เจ้าของเงิน ดังนั้นต่อให้มีไอเดียล้ำๆ หรืออยากเซ็ตฉากยิ่งใหญ่อลังการแค่ไหน ถ้าศิลปินหรือผู้จัดขอให้ตัดพาร์ตใดพาร์ตหนึ่งทิ้ง นักออกแบบคอนเสิร์ตก็ต้องจำใจตัดทิ้ง

แต่นักออกแบบคอนเสิร์ตอย่างพลไม่ใช่คนยอมอะไรง่ายๆ

“สมมติเราอยากได้แบบนี้แต่ผู้จัดบอกว่าไม่เอา เขาอยากได้กำไร 40% ผมก็ได้แต่ทำใจ ถ้าอยากใส่อะไรเพิ่มเข้าไป ผมต้องออกเงินเอง หลายครั้งมันเลยเข้าเนื้อ เพราะนั่นคือความอยากของเรา ไม่ใช่ความอยากของคนจ่ายเงิน”

อยากเองก็ต้องทำเอง ออกเงินเอง คล้ายโชคชะตา สภาพการณ์เอื้อให้เขาต้องทำเดี๋ยวนี้ โอกาสมาแล้ว 

“เรื่องของเรื่องคือผมจองที่อิมแพ็ค อารีน่าไว้ให้วงๆ หนึ่ง แล้วเกิดความจำเป็นบางอย่างที่ทำให้ไม่ได้จัด แต่จองฮอลล์ไปแล้วเอาไงดี อิมแพ็คฯ ไม่ได้จองง่ายๆ ด้วย มันต้องลุยแล้วล่ะ ครั้งนี้ไม่ใช่ศิลปินเป็นคนอยาก ไม่ใช่ผู้จัดอยาก เราเสือกอยากเอง เราก็ต้องจ่าย”

การผันตัวมาเป็นผู้จัดครั้งแรกของหุย ใครก็ต้องมุงเป็นธรรมดา แต่สิ่งที่คนยังเดาไม่ออกคือ หุยจะมาไม้ไหน

6 ชั่วโมงกับ 6 ศิลปิน จะออกแบบโชว์ยังไงให้คนไม่เบื่อ

ตอนนี้เรากำลังคิดรูปแบบใหม่ๆ เพื่อให้โชว์มันมีไดนามิก ที่สามารถดึงดูดผู้ชมในฮอลล์ ให้เขาสนุกและชมมันได้แบบไม่ละสายตา ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงพูดคุยกับหลายๆ ฝ่ายอยู่ ว่ามันจะเป็นไปได้มากแค่ไหน ถึงงานนี้มันจะเป็น Showcase ของเราแต่ผมก็ให้ความสำคัญกับศิลปินเช่นกัน

พอขายว่าเป็นคอนเสิร์ตที่ไอเดียมาจากนักออกแบบคอนเสิร์ตเพียวๆ มันคือการโชว์ฝีมือคนเบื้องหลังแบบเต็มที่เลยใช่ไหม

ใช่ คือเราต้องเข้าใจว่าคอนเสิร์ตๆ หนึ่ง ไม่ได้เกิดจากศิลปินคนเดียว มันมีทั้งมิวสิกไดเรกเตอร์ คอริโอกราฟ และอีกมากมายที่ช่วยกันทำจนสำเร็จ ผมอยากดึงคนเหล่านั้นมาทำในโปรเจกต์นี้ด้วยกัน ศิลปินไม่ต้องทำอะไรเยอะมาก

คนเบื้องหลังที่ผมชวนมาทำด้วยกัน เราแยกกันรับผิดชอบเลยนะ สมมติกลุ่มนี้ดูแลพาร์ตของทอย กลุ่มนี้ทำให้โบกี้ กลุ่มนี้ทำให้เจฟ แยกกันไปเลย เพื่อให้เกิดสีสันใหม่ๆ ในการทำโชว์ แต่ไอเดียมาจากหุย 100%

พอเป็นงานตัวเอง 100% ฟีดแบ็กน่าจะมาถึงตรงๆ เตรียมรับมือยังไงบ้าง

ก็กลัวนะ ผมเป็นคนกลัวเรื่องพวกนี้ รับไม่ค่อยได้อะ (หัวเราะ) ผมก็รู้สึกแพนิก เป็นเหตุผลที่ออกฟรอนต์บ่อยไม่ได้ เพราะรู้สึกว่าไม่กล้ารับ เราเข้าใจเลยเวลาศิลปินโดนด่า

ก็ต้องทำใจครับ หุยมันต้องโตขึ้น ผมทำได้แค่รอดูว่าการทดลองทำสิ่งใหม่ของหุยจะเป็นยังไง คงไม่ตายหรอกมั้ง เอาแค่ตอนนี้ก็เหมือนโดนด่านิดนึงแล้ว จะขายบัตรอยู่แล้ว รูปแบบเป็นยังไงยังไม่เคาะเลย อ๋อ ใช่ครับ ยังไม่ได้เคาะจริงๆ เพราะเราอยากทำให้ได้มากกว่าที่เขาอยากได้

ผู้ชมควรคาดหวังอะไรไว้ก่อนไหม

เขาก็ควรคาดหวังนะ เพราะมันเป็นมุมมองใหม่ของการทำโชว์ในบ้านเรา ตอนประกาศว่าจะทำคอนเสิร์ตนี้ คนโทรหาผมคนแรกๆ คือพี่บอย (โกสิยพงษ์) เฮ้ย พล กูอยากช่วยอันนี้ว่ะ ผมบอก งานพี่ผมยังไม่เสร็จเลย ยังไม่ได้ส่งงานเลย พี่บอยบอก ไม่ๆ อยากช่วยอันนี้ เพราะรู้สึกมันเจ๋งดีว่ะ เขาใช้คำนี้นะ สมัยกูก็ขายคอนเสิร์ตโดยการเป็นนักเขียนเพลงไง เดี๋ยวนี้นักเขียนเพลงหลายคนก็เอาเพลงของตัวเองมาทำคอนเสิร์ต นี่ครั้งแรกปะที่คนทำโชว์มาทำคอนเสิร์ต

แปลว่ามันน่าสนใจ ผมเข้าใจคนดูนะว่าเขาก็ต้องคาดหวัง แต่ผมกดดัน (หัวเราะ) ถ้าเป็นคอนเสิร์ตเดี่ยวผมปล่อยเต็มแม็กซ์อยู่แล้ว แต่พอเป็นรวมศิลปิน การเอาสเกลระดับคอนเสิร์ตเดี่ยวมาใส่ พูดตรงๆ คือเป็นไปไม่ได้ สมมติเอาค่าโปรดักชัน 20 ล้านมาใส่ในคอนเสิร์ตรวม 6 ศิลปิน มันเป็นร้อยล้านแน่

ความยากคือทำยังไงให้ออกมาพอดีที่สุดและยังต้องเป็นโชว์ที่เจ๋งอยู่ มันเลยต้องคิดเยอะขึ้นและซับซ้อนขึ้น แต่อย่างน้อยที่สุด ตัวผมเองรู้สึกท้าทายและตื่นเต้น ผมจะพยายามทำอะไรที่น่าสนใจในงานนี้ให้ได้

ปลายทางอยากให้คนดูได้รับประสบการณ์แบบไหนกลับไป

จริงๆ ไม่ได้คิดว่าอยากให้คนดูได้อะไร แต่มันมีโจทย์หนึ่งคือว่าเราอยากทำคอนเสิร์ตที่เราอยากเห็น ดังนั้นคนดูอาจจะได้เห็นสิ่งที่เราอยากเห็นกลับไป มันมีหลายอย่างมากที่เราคิดจะทำ คงต้องรอดูกันวันจริง บางมุกที่เราใส่ไปคือคนดูต้องเล่นกับศิลปินตลอดเวลา ก็ไม่รู้ว่าจะล้นหรือเปล่า หรือเขาแค่อยากฟังเพลงเฉยๆ

อย่างที่บอก งานนี้มันคือการทดลองสิ่งใหม่ๆ ของหุย และเป็นงานโชว์เคสคนเบื้องหลัง ไม่อยากให้คนดูคาดหวังว่ามันต้องมีโปรดักชันอลังการ เพียงแต่ทุกอย่างของโชว์มันถูกดีไซน์มาแล้วอย่างตั้งใจ

ข้ามช็อตไปถึงผลตอบรับ ถ้าคนดูชอบกระแสดี มีแผนจะทำต่อไหม

ถ้าไปรอดก็จะมีอีก และอาจเป็นดีไซน์เนอร์คนอื่นมาทำ บ้านเรามีคนในวงการที่น่าเชิดชูอยู่ตั้งเยอะ อาจเป็นคนที่เคยทำงานแข่งกับผมก็ได้ ไม่เป็นไรมาทำด้วยกัน ผมอยากเห็นงานเขากับศิลปิน ผมอยากเห็นว่าโชว์มันจะเปลี่ยนไปยังไง น่าสนใจยังไง ผมอยากให้งานนี้มันมีทุกปีด้วยซ้ำ ผมอาจจะเป็นคนเริ่มทำสัก 2 ปี ปีต่อไปก็เป็นคนอื่นมาทำ ผมอยากเห็น

มันน่าจะเป็นหมุดหมายที่ดีในวงการ

ใช่ โดยเฉพาะกับคนเบื้องหลังทั้งหมด คนดูจะได้เห็นว่า เฮ้ย งานศิลปะที่อยู่ในมือคนทำงานมันมีคาแรกเตอร์นะ ความคิดและการทำงานของคนเบื้องหลังมันมีผลต่อโชว์ที่เขาดู

ใครๆ ก็บอกว่าไทยแลนด์คือแดนคอนเสิร์ต

แต่ขอโทษ…ที่ถูกคือ กรุงเทพฯ

“มันเบื่ออะ เบื่อมาก อยากลดจำนวนงานลง”

“ปีหนึ่ง หุยต้องทำคอนเสิร์ตประมาณ 50 งาน ทำกันไม่ไหวหรอก” 

ในหนึ่งปีปฏิทิน เมืองไทยมีคอนเสิร์ตเฉลี่ย 521 งาน บริษัทหุยรับไปทำ 50 กว่างาน แปลว่าหนึ่งเดือน เขาและทีมงานต้องทำคอนเสิร์ต 4 งานเป็นอย่างน้อย บางคอนเสิร์ตมันเริ่มซ้ำ เขาแอ่นอกยอมรับอย่างลูกผู้ชาย

“ผมเห็นงานตัวเองแล้วไม่ชอบงานตัวเอง เรารู้สึกว่างานมันเริ่มซ้ำ มันคล้ายเดิม แล้วก็ต้องเจอปัญหาเดิมๆ รู้สึกว่าแม่ง…ห่วยว่ะ มันดีได้กว่านี้” เขาพูดอย่างเซ็งๆ

ในเบื้องต้น เขาอยากลดจำนวนให้เหลือสัก 5 งานต่อปี อยากจะค่อยๆ ลด แต่ว่าก็กลัวไม่มีเงิน เขาจึงแตกบริษัทแล้วให้บริษัทลูกทำงาน มองพ้นไปจากความมั่นคงในอาชีพ มันน่าสนใจตรงที่ว่า จำนวนงานที่หุยรับทำต่อปี มองลึกลงไป คล้ายเป็นกระจกสะท้อนว่าบ้านเรานิยมคอนเสิร์ตกันมากทีเดียว

แต่ในอีก 1 – 2 ปี คอนเสิร์ตจะลดปริมาณลงกว่าที่เป็นอยู่ เขาคะเนว่าอย่างนั้น 

ตอนนี้คุณทำอะไรในบริษัทหุยบ้าง

ยังเป็น Design Director แล้วก็ทำทุกอย่างในบริษัท ตอนนี้หุยมันปรับเปลี่ยนแตกแยกย่อยไปมีบริษัทลูก แต่ผมก็ยังดูภาพรวมทั้งหมดและกำลังหาก้าวต่อไปของหุยอยู่ ผมคิดว่าบริษัทหนึ่งไม่ควรจะอยู่ที่เดิมนาน มันควรโตไปเรื่อยๆ

50 กว่างานนี่เป็นคอนเสิร์ตใหญ่ทั้งหมดเลยไหม ทำกันไหวเหรอ

มันจะมีทั้งงานสเกลเล็กสเกลใหญ่ปนๆ ซึ่งไม่มีผลอะไรด้วยนะ งานเล็กงานใหญ่เหนื่อยเท่ากัน ลูกค้าที่เข้ามามีไม่กี่เจ้า เจ้าหนึ่งเขามีงานให้เราช่วยคิดช่วยทำเยอะ 2 งานใหญ่ 3 งานเล็ก มันก็จำนวนมหาศาล ทำกันไม่ไหวหรอก

แค่ของหุยปีหนึ่งก็ล่อไปครึ่งร้อย คอนเสิร์ตบ้านเราบูมแค่ไหน ทั้งในแง่ปริมาณและคุณภาพ อยากชวนวิเคราะห์

ผมอยู่ในวงการนี้มา 20 กว่าปี มันจะเห็นลูปแบบนี้บ่อย ที่ช่วงหนึ่งคอนเสิร์ตมันจะเยอะมากเลย คือนักธุรกิจเขาคิดว่าคอนเสิร์ตทำง่าย แค่จ้างศิลปินมา จ้างคนมาทำ จบ ได้กำไร ในความเป็นจริงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

อย่างปีที่แล้ว หลายๆ ศิลปินก็ขายบัตรหมดเกลี้ยง คนจะเห็นแค่ยอดภูเขา โอ้โห รวยจังเลย แม้แต่บิวกิ้นก็ตาม อย่างที่ผมบอก ตลาดคอนเสิร์ตกำลังอยู่ในจุดที่อิ่มตัวมากๆ โปรดักต์ใกล้จะหมดแล้ว ถ้าย้อนก่อนหน้านี้สัก 2 ปี มันเป็นยุคของ T-POP ขาย ขาย ขาย มีคอนเสิร์ตเยอะมาก

ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นเวฟที่ 3 หรือ 4 ที่คอนเสิร์ตบูมมากๆ ซึ่งผมตีว่าเป็น Covid Effect หมดเลย ตั้งแต่ตอนนั้นยังไม่หยุดเลย ผมคิดว่ามันอาจจะอิ่มตัวตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ก็ยัง คิดว่าใน 1 – 2 ปีนี้ คอนเสิร์จจะลดลงแน่นอน

สมมติเราเห็น 500 คอนเสิร์ต มัน Success จริงๆ ผมว่าไม่ถึง 20% ที่เหลือเท่าทุนบ้าง เจ๊งบ้าง คนทั่วไปจะเห็นแค่ตรงที่มัน Success เห็นยอดภูเขาว่า เฮ้ย! เดี๋ยววงนั้นก็จะ Sold Out แน่เลย

เทรนด์มันจะวนไปหารูที่ไม่ได้มีบ่อยๆ นั่นคือคอนเสิร์ตรียูเนียน อันนี้มาแน่ Bakery Music เปิดหัวมาก่อน เดี๋ยวมี FLURE ตามมา และเดี๋ยวบิ๊กแอส (Big Ass) ก็จะมา คนจะกลับไปคิดถึงอะไรแบบนั้น แล้วก็ตลาดที่มันโตขึ้นเรื่อยๆ คือตลาด Gen Y เพราะคอนเสิร์ตมันถูกขายในทุกรูแล้ว นี่น่าจะเป็นช่วงฟุ้งเฟ้อช่วงท้ายๆ 

ในแง่คุณภาพ คิดว่าระหว่างคอนเสิร์ตไทยกับเกาหลีแตกต่างกันยังไง

คุณภาพของงานต่างประเทศทั้งหมด ต่างจากงานไทยโดยสิ้นเชิง เพราะโครงสร้างธุรกิจคนละแบบ โครงสร้างคอนเสิร์ตต่างประเทศคือทัวร์คอนเสิร์ต เขาทำหนึ่งครั้งแล้วทัวร์ทั่วโลก ซ้อมแล้วซ้อมอีก เขามีการเตรียมการ จริงๆ ถ้าไปดูทัวร์ของศิลปินต่างประเทศ ทัวร์แรกๆ ของเขาก็ยังมีความขลุกขลัก

ผมดูทัวร์วันแรกๆ ของ Madonna ก็ขลุกขลักนะ พอมาเจอคน เจอของจริงมันต้องปรับเปลี่ยน สักเมืองที่ 6 – 7 ถึงเริ่มนิ่ง ขณะที่ของไทย ซ้อมกันมา เล่นได้อาทิตย์เดียว กำลังจะปรับปรุงให้ดีเลย รื้อแล้ว มาตรฐานมันจึงค่อนข้างแตกต่างกันอยู่ประมาณหนึ่งเลย

เท่าที่เห็น มีศิลปินบ้านเราทำทัวร์เหมือนกัน แต่ก็ทำได้แค่จังหวัดใหญ่ๆ

ผมพยายามทำนะ ทุกจังหวัดไม่สามารถทำคอนเสิร์ตในคุณภาพเดียวกันได้ทั้งหมด เพราะแต่ละจังหวัดไม่ได้เท่ากัน

ระบบคอนเสิร์ตไทยจะเปลี่ยนได้ ควรทำให้ได้อย่างเกาหลี แปลว่าอย่างน้อยต้องทำทัวร์ให้ได้สัก 7 – 8 จังหวัด แล้วควบคุมคุณภาพงานให้ใกล้เคียงกันให้ได้ ถ้าทำได้คุณภาพงานจะดีขึ้น วิธีการทำงานจะดีขึ้น มันต้องทำให้ได้ถึงจะเทียบเท่าสากล

ถ้าแต่ละจังหวัดไม่ได้ความพร้อมมากเท่ากรุงเทพฯ คิดว่าควรทำยังไงคอนเสิร์ตถึงกระจายไปต่างจังหวัดได้มากกว่านี้

ยากเลย วันนั้นก็เพิ่งจบทัวร์ Purpeech มา แล้วก็นั่งคิดตลอดเลยนะว่าจะทำยังไงให้ได้ เพราะว่ามันอาจจะเป็นเรื่องของการกระจายอำนาจของประเทศด้วยหรือเปล่า คิดว่านะ บ้านเรามันถูกศูนย์รวมมากๆ การเดินทางก็ง่าย

สมมติเราทำคอนเสิร์ตศิลปินสักคน แล้วบอกว่าจะจัด 5 จังหวัด แต่เราจัดที่กรุงเทพฯ ก่อน ถามว่าคนที่อยู่เชียงใหม่จะบินมาดูไหม ผมว่าอาจจะบินมาดูตั้งแต่วันแรกนะ ก็แปลว่าการไปหาเขาก็ไม่ได้ตอบโจทย์อะไร เพราะเขายอมบินมา

งั้นถามใหม่ ถ้าจัดที่เชียงใหม่ที่แรก คนกรุงเทพฯ จะบินไปดูไหม อันนี้ไม่แน่ เราไม่รู้ ตอนนี้มันต้องคลำหาสูตร คือฝั่งคนดูเขาก็อยากมากรุงเทพฯ กัน อยากมาดูที่อิมแพ็คฯ อาจเป็นเพราะว่าแต่ละจังหวัด มันไม่สามารถทำสเกลเท่าอิมแพ็คฯ ได้

ถ้าเรามีอิมแพ็คฯ ที่เชียงใหม่ก็อาจจะไม่แน่ หรือมีอิมแพ็คฯ ที่ภูเก็ต ที่ขอนแก่น ก็อาจจะทำทัวร์ได้มากขึ้น แล้วเราต้องอย่าลืมว่าวงการเพลงบ้านเรามันไม่ปกติ คือวงการเพลงไทยมันดันมีผับบาร์ด้วย ถ้าเปรียบกับเกาหลี ตอนเขาไปทัวร์ต่างประเทศ ก็เหมือนศิลปินบ้านเราไปเล่นตามผับบาร์ เขาอยู่ได้ด้วยสิ่งนั้น มันเลยทำให้ไม่สามารถทำทัวร์ได้ มันขี่กันอยู่ สมมติอาทิตย์หน้า Purpeech ไปเล่นที่ผับในเชียงใหม่ คนดูก็ อ้าว งั้นกูดูผับสิ

มันนำมาสู่เรื่องต่อมาคือ ค่าบัตรคอนเสิร์ต ต้องยอมรับว่าราคาค่อนข้างสูง แต่แปลกที่คนยังยอมจ่าย คุณว่าบัตรคอนเสิร์ตบ้านเราแพงไปไหม

ผมเกิดมาในยุคที่บัตรราคา 3,000 นี่คือแพงเหี้ยๆ ตอนทำราคาบัตร 3,000 เฮ้ย เอาจริงเหรอ มันแพงมากนะ 2,500 คือเฉลี่ย ตอนนี้มันพุ่งไปถึง 8,000 ถึง 9,000 มันเป็นเรื่อง Demand และ Supply ตราบใดที่เขาตั้งราคากันขนาดนั้นแล้วดันมีคนซื้อ เขาก็ขายราคานั้นแหละ

ศิลปินคือโปรดักต์แห่งความรัก เรารักมากก็ย่อมจ่ายมาก ราคามันเลยพุ่งไปแบบไม่มีจุดสิ้นสุด พอมีคนกลุ่มหนึ่งที่ทำให้ราคาบัตรขึ้น คนอื่นในตลาดก็รู้สึกว่า เอ้ย…หรือราคาบัตรเราต่ำไปเปล่าวะ มันก็ดีดขึ้นมาจนแพง

ผมเห็นด้วยว่ามันแพง แพงมากๆ ผมบอกทุกคนเลยว่าไม่ต้องไปดู ถ้าอยากเจอศิลปินแล้วลำบากชีวิต ไม่ต้องไป อย่ารักศิลปินมากกว่าตัวเอง ศิลปินก็คนธรรมดาเหมือนเรานั่นแหละ รักเท่าที่รักไหว ถ้าบัตรมันแพงมากไม่ต้องไปดู เดี๋ยวราคามันก็ลงเอง ขายไม่ออกเดี๋ยวมันลงเอง

ศิลปินบางคนก็เล่นตามผับบาร์ เราเจอเขาได้ พอทำคอนเสิร์ตจึงต้องถมเงินไปที่โปรดักชันให้มีความพิเศษขึ้นมา ในแง่นี้ถือว่ามีผลทำให้ราคาบัตรแพงไหม

ก็มีผลนะ พอเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ มันจะกลายเป็นเรื่องของคำว่าพิเศษ มันจะไม่ใช่ว่าเราไปเพื่อพบปะศิลปิน เปรียบเทียบกับต่างประเทศ สมมติเราอยากจะดู BABYMONSTER ต้องไปเจอที่คอนเสิร์ตเท่านั้น แปลว่าการไปคอนเสิร์ตคือการไปเจอศิลปินล้วนๆ

ของไทยมันต่างตรงที่ว่าเราสามารถเจอศิลปินได้ในหลายโอกาส ไปเฟสติวัลก็เจอ ไปผับก็เจอ พอเป็นคอนเสิร์ต มันเลยต้องใส่เงินเข้าไปในภาพรวมทั้งหมด ซึ่งมันก็ส่งผลต่อราคาบัตรแน่นอน

สูตรปรุงคอนเสิร์ตให้คนดู ‘รู้สึก’

พลบอกกับเราว่าคอนเสิร์ตแตกต่างจากผับตรงที่ คอนเสิร์ตคือวาระพิเศษ หมายความว่าการไปคอนเสิร์ตไม่ใช่แค่ไปนั่งฟังศิลปินร้องเพลง แต่เป็นการเปิดทุกประสาทสัมผัส เพื่อรับประสบการณ์ที่ถูกดีไซน์มาแล้ว

ลองสังเกตบางช่วงทำไมคนดูพร้อมใจกันกรี๊ดดดด อะ เดี๋ยวมีซีนซึ้งน้ำตาไหล โอ๊ะ อ้าปากค้างเหวอรับประทานเมื่อเห็นศิลปินที่รักโหนสลิงร้องเพลงมันๆ ลงมาอย่างกับทาร์ซานในหุบเขาลึก

“นั่นเป็นเหตุผลว่าตอนเราทำคอนเสิร์ตมันเลยต้องเยอะกว่าปกติ ถ้ามีคนถามว่าไม่ต้องมีโปรดักชันก็ได้ไหม แค่อยากไปดูศิลปินเฉยๆ อ้าว คุณก็ไปดูตามผับสิ เห็นศิลปินใกล้กว่าอีกนะ แทบจะเอื้อมมือถึงเลย”

“มันกลายเป็นเรื่องปกติของคอนเสิร์ตไทยแล้วมั้ง ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากทำอย่างนั้นหรอก แต่มันก็ด้วยปัจจัยของประเทศเราเป็นแบบนี้ ศิลปินบ้านเราเข้าถึงง่ายเกินไป”

คล้ายผู้กำกับหนังรักน้ำเน่า นักออกแบบคอนเสิร์ตสามารถออกแบบโชว์ให้คนดูน้ำตาไหลเมื่อไหร่ก็ได้ หรือวินาทีไหนอยากให้คนดูขนลุกยิ่งง่ายใหญ่ สิ่งที่นักออกแบบคอนเสิร์ตและผู้กำกับหนังรักทำเหมือนกันคือออกแบบบรรยากาศ

สูตรปรุงคอนเสิร์ตมีมากมายเกินกว่าจะกล่าวกันหมด และบ่อยครั้งการเรียนรู้จากเคสที่เวิร์ก อาจไม่มีประโยชน์เท่าการเรียนรู้จากเคสที่ไม่เวิร์ก

ความลับที่เราไม่เคยรู้คือ H.U.I. ก็มีแผลเหมือนกัน

เวลาขายงาน คุณสู้เพื่อไอเดียตัวเองแค่ไหน ถ้าเห็นไม่ตรงกับลูกค้า ยอมหรือไม่ยอม

ติดแดก (หัวเราะ) ติดไหมวะ ผมมีชื่อเสียงด้านนี้เหรอเนี่ย ไม่นะ ขอนึกก่อน สมมติเขามาจ้างเราทำ ผมก็แล้วแต่เขานะ แต่โอเค ในใจบางทีมันมีว่าเราชอบแบบนี้แล้วเขาไม่เอา แต่ส่วนใหญ่คนที่มาหาเราเขาก็อยากได้ไอเดียจากเราอยู่แล้ว

ส่วนใหญ่ที่มีปัญหาคือตอนถูกตัดงบ ผมเป็นคนไม่ค่อยชอบให้โดดเด็ดชิ้นงาน สมมติเวทีมีอยู่ 3 ก้อนใหญ่ๆ เขาบอกขอเอาออกชิ้นหนึ่งได้ไหมจะได้ประหยัดกว่า ผมบอกว่าเดี๋ยวคิดใหม่ให้พอดีกับเงินที่มีดีกว่า

ในแง่การทำงาน ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ โอเคก็จะมีความงอแงนิดหน่อย บ่นๆ ไปเรื่อยเปื่อย พอทำงานมาถึงจุดหนึ่งผมพยายามมาเป็นผู้จัดเองบ้าง จนเข้าใจแล้วว่าบางอย่างมันต้องใช้เงิน ที่ผ่านมา เราใช้เงินคนอื่น พอใช้เงินตัวเองเราเข้าใจแล้วว่าความอยากของมึงควรสมดุลกับสิ่งที่มีอยู่ด้วย อะไรควรอยู่ตรงไหน มีหรือไม่มี มันต้องคิดภายใต้กรอบที่จำกัดให้ได้

มันยากไหมกับการต้องคิดเรื่องใหม่ๆ ตลอดเวลาเพื่อก้าวข้ามสิ่งที่เคยทำไว้

เหนื่อยมากกว่า คือคนจะเข้าใจว่าคอนเสิร์ตควรสร้างเซอร์ไพรส์ จริงๆ แล้วคอนเสิร์ตไม่ควรมีเซอร์ไพรส์ตลอดเวลา เพราะมันจะไม่เซอร์ไพรส์ ในหนึ่งคอนเสิร์ต ผมจะหาสิ่งที่น่าสนใจประมาณ 3 – 4 ซีน แค่ไม่กี่ซีนก็ยากมากแล้ว เพราะมันต้องซ้ำไม่ได้ในทุกคอนเสิร์ต

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันใช้ซ้ำได้ ผมก็ใช้ซ้ำบ่อย เพราะคนดูในแต่ละคอนเสิร์ตเป็นคนละ Target ถึงพูดแบบนั้น แต่ตัวผมเองจะมีปัญหาเวลาต้องทำอะไรซ้ำๆ เราจะรู้สึกอยู่เสมอว่ามันมีคนเห็นว่ากูทำซ้ำ อาจจะเป็นทีมงานก็ได้ โห มุกนี้อีกแล้ว ผมเลยต้องหาของใหม่ตลอดเวลา แล้วก็กดดันตัวเอง

ดังนั้นในการทำคอนเสิร์ตของผมเป็นการทดลองเยอะมาก เพราะเราต้องข้ามเส้นที่เราเคยอยู่ และไอ้หลังเส้นนั้นเราไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีด้วยนะ เพราะถ้าเราทำถึงเส้นมันคือมาตรฐาน ทำแล้วรอดชัวร์ แต่กูไม่ยอม กูจะข้ามไปให้ได้

ที่บอกว่าทดลองคือทดลองกับคอนเสิร์ตจริงเลย

ใช่ เราจะรู้ผลตอบรับว่ามันสำเร็จหรือไม่สำเร็จต่อเมื่ออยู่ในคอนเสิร์ตนั้นเลย ดังนั้นก็ทดลองไป และเราไม่สามารถเดินไปบอกศิลปินว่า เฮ้ยแม่งเวิร์กชัวร์ เพราะในใจลึกๆ มึงไม่รู้หรอก มันต้องไปรู้พร้อมกันวันนั้นแหละ อะเวิร์กว่ะ แต่บางทีก็ไม่เวิร์ก

คอนเสิร์ตที่ผมทำ ถ้ามีหลายรอบเมื่อไหร่มันจะดีขึ้นทุกรอบ เพราะลองอันนี้แล้วแม่งไม่เวิร์ก พรุ่งนี้ผมเปลี่ยนเลย ถ้ายังไม่เวิร์กกูเปลี่ยนอีก บางอย่างเราคิดว่าทำได้ดี ปรากฏวันจริงห่วยแตก

สมมติเปิด VTR จังหวะนี้แหละคนดูต้องกรี๊ด เอ้า กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด แต่กูว่ากูทำให้มันดังได้กว่านี้ว่ะ เอาใหม่ลองสลับ อ้าว ห่วยกว่าเดิม กลับๆ ไปใช้แบบเก่า มันเป็นแบบนี้หลายครั้ง

ตอนอุตริทดลองเปลี่ยนนู่นนี่ในคอนเสิร์ต คุณต้องปรึกษาศิลปินก่อนไหม หรือไม่เกี่ยวกับเขาเลย

เกี่ยวเป็นบางอัน มีครั้งหนึ่งผมเคยตีกับพี่บอย (โกสิยพงษ์) เรื่องเลือกเพลงให้ตูน (อาทิวราห์ คงมาลัย) ตอนนั้นแกทำคอนเสิร์ตอัลบัม Simplified ผมให้เขาเลือก 2 ไอเดีย หนึ่งคือตูนเดินใส่สูทออกมาหล่อๆ ร้องเพลงเหมือนเคย หรือให้ตูนร้องเพลง Live and Learn ในวันที่ชีวิตเดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน

ผมเถียงกับพี่บอยอยู่นานมากว่าอันไหนจะได้ ก็เลยบอกเขาว่า เอางี้พี่ เราลองกันคนละวัน สองวันไม่เหมือนกัน ไปถามตูนยอมไหม ตูนยอมอีก ก็เลยได้ลองว่าอันไหนดีกว่ากัน อันไหนคนกรี๊ดกว่ากัน

คิดว่าเพลงไหนคนกรี๊ดกว่ากัน

อาจจะเป็น ‘เหมือนเคย’ หรือเปล่า

เดินร้องเพลงออกมาหล่อๆ ใช่ไหม ไม่…วันที่ได้คือตูนเดินร้อง ในวันที่ชีวิต คนดูแม่งยืนขึ้นแบบ เฮ้ย อะไรวะเนี่ย ตอนแรกผมก็แทงเพลงเหมือนเคยเหมือนกัน มันคอนทราสต์ คนกรี๊ดแน่นอน ไม่ว่ะ พี่บอยเลือกอันหลัง เขาบอกว่าไอเดียหลังเหมาะกับตูน

แกก็แม่น

แกแม่น มันมีเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ ถ้าคอนเสิร์ตมีหลายรอบ ผมจะลองปรับ ศิลปินไม่ชอบทำอะไรหลายๆ อย่าง เราก็จะเปลี่ยนหรือทดลองในส่วนของเรา แสง สี พร็อป คอมโพสต์การยืน พวกนี้เราควบคุมได้ แต่ทุกอันก็ต้องไปเจอกันที่คอนเสิร์ตอยู่ดี ถึงจะรู้ว่าดีหรือไม่ดี

คอนเสิร์ตดีหรือไม่ดี ประเมินยังไง

บางอันก็ง่ายมากนะ เสียงกรี๊ดก็เห็นเลย อันนี้ไม่กรี๊ดว่ะ คือคอนเสิร์ตมันง่ายตรงที่ว่าคนพร้อมจะ Expose ความรู้สึก และเดี๋ยวนี้ X มันเร็วมาก ซีนนี้จบปุ๊ปผมไถแล้วนะ อ๋อ อันนี้ได้ คนดูเขาตอบสนองกันเดี๋ยวนั้นเลย

เวลาอยู่ในโชว์ผมจะเดินลงไปหาคนดูบ่อยมาก อยากไปดูว่าเขารู้สึกอะไรกัน มันน่าเบื่อไหม เสียงคนดูร้องดังไหม ซึ่งเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเยอะ สมัยก่อนถ้าเราไปคอนเสิร์ตศิลปิน คนดูร้องกันเสียงโคตรดัง คอนเสิร์ตรุ่นใหม่ๆ จะร้องเบา ร้องดังเดี๋ยวคนข้างๆ ด่า เพราะเขาถ่ายกันอยู่

แปลว่าโปรดักชันต้องเหนือชั้นถึงจะเอาคนอยู่ ซึ่งมันก็ตรงกับที่คนมักพูดถึงงานคุณว่าโปรดักชันอลังการ

คนเบื้องหลังมันชอบพาดพิงถึงผมกัน เฮ้ย งานนี้พี่พลทำแน่นอน พี่พลแม่งบ้าโปรดักชัน ผมต้องคอยบอกทุกคนว่าเวลาโปรโมตอย่าเน้นคำว่าอลังการได้ไหม คอนเสิร์ตผมไม่ได้อลังการ เวลาคิดงานผมไม่เคยคิดบนโปรดักชันเลย แค่เผอิญว่าอาวุธที่ผมมีมันคือโปรดักชัน

ผู้กำกับคนอื่นอาจจะแค่ทำสคริปต์ บล็อกกิ้ง อะไรก็ว่าไป แต่ของผมดันมีเวทีอยู่ด้วย แปลว่าถ้าผมอยากให้ศิลปินหายตัว ผมก็แค่เขียนลงไปว่าอยากให้ศิลปินหายตัวตรงนี้ มันทำได้เลย หรือบางทีศิลปินเขาอยากจะบิน มันเลยกลายเป็นว่างานผมมีโปรดักชันเวอร์ๆ เต็มไปหมด คนเลยเข้าใจว่าผมทำแต่โปรดักชัน

จริงๆ แล้วผมทำคอนเสิร์ตเหมือนละครเวที คือถ้าไม่มีสคริปต์ผมทำคอนเสิร์ตไม่ได้เลย ผมแทบจะวาดเวทีไม่ได้ด้วยซ้ำ ผมก็เลยต้องเข้าไปร่วมทำสคริปต์ด้วย มันต้องมีคอนเซปต์ก่อน คอนเซปต์มาจากเพลง คอนเซปต์ไม่ได้มาจากเวที

ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ เรานึกอยากจะสร้างโบสถ์ให้โบกี้ มันเกิดจากการคุยกับโบกี้ว่าคอนเสิร์ตนี้เราจะสื่อสารเรื่องอะไร โบกี้บอกว่า หนูอยากให้คนเข้ามาในลัทธิของ BOWKYLION โอเค ซื้อ โบกี้คือพระเจ้าของอาณาจักรนี้

พอได้คอนเซปต์มาแล้วถึงเริ่มเรียงเพลง เป็นบทกวี บทกลอน เพื่อเล่าถึงลัทธิของเขา จากนั้นค่อยคิดว่าจะทำเวทีแบบไหน เราคิดถึงโบสถ์ ถ้ามีคอนเซปต์ชัดเจน เวทีสามารถพลิกแพลงเป็นอะไรก็ได้ เพื่อไปซัปพอร์ตคอนเซปต์ที่ศิลปินอยากทำ

อย่าแค่อยาก ลุ่มหลงให้มากเดี๋ยวงานมันดีเอง

คล้ายเป็นวัตถุดิบชั้นดี ยุคนี้ สมัยนี้ คนเบื้องหลังคอนเสิร์ตทำอะไรกันบ้าง ควานหาได้ไม่ยาก พูดให้ชัดเจนคืออาชีพนี้เข้าถึงคนมากขึ้น หาใช่ลึกลับถึงขั้นไม่รู้ประตูทางเข้า หุยเองก็โพสต์คลิปลงช่องทางออนไลน์อยู่บ่อยๆ

จุดน่าสังเกตคือ คนเกือบครึ่งเข้ามาระบายความตื้นตันหลังจากไปดูคอนเสิร์ตมาแล้ว อีกครึ่งกล่าวทำนองว่าอยากทำงานด้านนี้ ต้องเรียนอะไร จะเริ่มต้นยังไงดี ฝึกงานที่ไหน ฯลฯ 

ใครๆ ก็อยากย่างกรายเข้ามาเหยียบแผ่นดินวงการคอนเสิร์ต เขาเห็นด้วยในข้อสรุปนี้

“ผมบอกกับน้องๆ เสมอว่าอย่าทำอะไรบนความอยากได้ไหม ทำอะไรที่มึงเก่ง แล้วเดี๋ยวมึงจะอยากเอง”

อย่าคิดไปทำนองว่าเขางัดคำขู่มาข่ม เป็นคำเตือนด้วยความหวังดีมากกว่า ซึ่งเราถือว่าเป็นความรัก ถ้าไม่รักคงปริปากเตือนกัน โดยธรรมชาติงานคอนเสิร์ต ค่อนไปทางเหนื่อยมากกว่าสบายอยู่แล้ว ถ้าแค่อยาก แต่ยังไม่ถึงขั้นเอาตาย จากความสุขอาจลงเอยด้วยความทุกข์

คำเตือนที่ว่าเขานำไปพูดให้นักศึกษาทุกครั้งที่มีโอกาส นอกจากออกแบบคอนเสิร์ตแบบฟูลไทม์ งานพาร์ตไทม์ที่เขาอยากทำให้ถี่กว่านี้คือสอนหนังสือ ที่ผ่านมาเขาถูกเชิญไปสอนในมหา’ลัยอยู่บ้างในฐานะอาจารย์พิเศษ เขาเลือกทำงานสอนด้วยเหตุผลว่าอยากสร้างคนเข้ามาทำงานในวงการเยอะๆ

“ตอนนี้ถือว่าน้อยมาก ควรจะมีคนอย่างผมมากกว่านี้ มันต้องค่อยๆ เริ่มมีแล้ว แต่ก็ยังไม่มี”

แม้มีเป้าหมายแบบที่ว่า ทุกวันนี้เขาก็ยังไม่ได้สวมบทบาทอาจารย์พิเศษไปสอนหนังสือบ่อยเท่าที่ตั้งใจ เพราะยังต้องคิดและออกแบบคอนเสิร์ตให้กับศิลปิน พลบอกว่าคนวัยอย่างเขา ควรปลีกเวลามาสอนเสียบ้าง ไม่ใช่รอให้เกษียณจากงานที่ทำแล้วค่อยสอน

“หลังจากสู้รบมาหลายสิบปี น่าจะถึงเวลาต้องไปสอนแล้ว วัยแถวๆ นี้กำลังดี แต่นิสัยตัวเองก็ยังชอบสู้รบ ยังสนุกกับงาน ไม่มีเวลารีไทร์จากงานแล้วไปสอน และผมไม่เห็นด้วยที่ต้องรอให้รีไทร์ก่อนแล้วค่อยไปสอน”

ทำไมถึงคิดว่าการยังทำคอนเสิร์ตอยู่แล้วไปสอนดีกว่าการวางมือแล้วค่อยไปสอน

สมัยก่อนเวลาเรียนหนังสือเราแอบมีคำถามนะ อาจารย์สอนเรานี่เขาเก่งอะไรวะ อาจารย์ควรเป็นคนที่ยังอยู่กับปัจจุบันสิ เขาต้องกำกับหนังอยู่ เขาต้องทำคอนเสิร์ตอยู่สิ ถึงจะมีอะไรไปสอน

การสอนหนังสือคือการให้เขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เราไม่ได้สอนเขาด้วยการบอกว่าคอนเสิร์ตที่เจ๋งที่สุดเป็นแบบไหน แต่เราสอนด้วยการเอางานของเราไปกางให้เขาดู มันมีข้อผิดพลาดแบบนี้นะ ผมสอนเด็กด้วยการให้เขาเห็นสิ่งนั้น

แปลว่าถ้าเราเป็นอาจารย์ที่เราไม่ได้ทำคอนเสิร์ตแล้ว เรากำลังสอนสิ่งที่มัน Outdate มากๆ ให้เขา เราต้องสอนสิ่งที่มันเป็นปัจจุบันสิ

ผมไม่อยากเอางานของตัวเองไปสอนแล้วบอกว่านี่คือมาตรฐาน ผมทำงานมาจนมีสไตล์ของตัวเอง สไตล์เป็นของใครของมัน ดีไซน์เนอร์แต่ละคนก็มีวิธีคิดที่ไม่เหมือนกัน ทุกวันนี้ก็เลยเล่าวิธีการให้เขาฟังมากกว่า ผมอยากทำหลักสูตรที่เอาคนในวงการมารวมกัน แล้วก็ให้เป็น Case Study ของเด็ก ผมพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ถึงเวลาจริงๆ ก็ทำไม่ได้ ผมทำสองอย่างพร้อมกันไม่ไหว

อาจารย์บ้านเราสอนของเก่านักศึกษา

ถูก กับอีกแบบคือไม่เคยทำงานเลย มาจากสายวิชาการ แล้วก็สอนเลย Academic ไม่ใช่เรื่องแย่นะ มันเป็นเรื่องทฤษฎีที่จะนำไปสู่สิ่งใหม่ แต่ถ้าคุณไม่เคยรู้ความจริงเลยมันเอาไปใช้งานไม่ได้

ตอนไปสอนผมบอกตั้งแต่ต้นเลยว่า เอ้า พวกมึง คิดซะว่าปีหนึ่งใหม่เลยนะ หลายปีที่เรียนมาลืมไปให้หมด กูคืออาจารย์คนใหม่ของมึง

เราเข้าใจถูกไหมว่าบ้านเรายังไม่มีคณะที่สอนทำคอนเสิร์ตอย่างจริงๆ จังๆ 

มีน้อยมากและไม่มีครู คนทำงานเบื้องหลังส่วนใหญ่ก็มาจากสาขาที่แตกต่างหลากหลาย ต่างคนต่างเข้ามาทำแล้ว Adapt วิชาที่เรียนมาปรับใช้กับคอนเสิร์ต

ถามหน่อย เวลานึกถึงคอนเสิร์ต สมมติคอนเสิร์ตของ ไมเคิล แจ็คสัน คิดว่าศิลปินเป็นคนคิดเองหรือมีคนคิดให้

น่าจะมีคนคิดให้นะ

มันต้องมีคนคิดอยู่ดีใช่ไหม แต่ที่เราไม่ค่อยรู้จักคนเหล่านั้น เพราะมันอาจไม่มีตำแหน่งนั้นในตลาดอย่างชัดเจน ถ้าเป็นหนังเรายังรู้จักผู้กำกับ แต่คอนเสิร์ตมันไม่มีชื่อคนอื่นนอกจากศิลปิน ผมอาจเป็นคนแรกๆ ที่พยายามพูดเรื่องนี้ว่ามันมีอาชีพนี้อยู่ คือนอกจากขายศิลปินแล้วควรพูดถึงคนทำงานเบื้องหลังด้วย

แต่มันยาก มันเป็นอาชีพที่ไม่ชัดเจน เพราะมันมีชื่อศิลปินกลบอยู่เยอะ เขาคือพระเอก พวกเราก็เหมือนเป็นทีมงานเบื้องหลังคอนเสิร์ตแค่นั้น 

แต่คนยุคนี้ Appreciate กับคนเบื้องหลังเยอะขึ้นนะ

ใช่ เพราะโลกมันเปลี่ยนไป จริงๆ เราต้องมองว่าโลกมันเปลี่ยนตั้งแต่เข้ายุคอินเทอร์เน็ต ทุกวันนี้เราเห็นกันหมด เราเห็นคอนเสิร์ตทะลุไปถึงเบื้องหลัง คนทำไฟก็ถ่ายตัวเองลง TikTok คนคิวฟอลโลว์ถ่ายตัวเอง บางคนอัดเสียงในหูไปปากก็พูดกับมือถือไป มันเริ่มเห็นอาชีพตรงนี้มากขึ้น ผมคิดว่าคนน่าจะเห็นความสำคัญของอาชีพเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนไปสอนในมหา’ลัย นักศึกษามองภาพวงการนี้แบบไหน

เขามองด้วยความชื่นชมนะ แต่ไม่ได้ต้องการไง ต้องการคนที่อยากมาทำงานในวงการนี้ อยากได้คนมาทำงานเยอะๆ รู้สึกว่าวงการมันมีเงินให้ได้กันอยู่ แต่ไม่ค่อยมีใครเข้ามา น่าจะเป็นเพราะมันเหนื่อย เหนื่อยกับการปรับตัวกับสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

มันไม่เหมือนเราเรียนหมอมาแล้วมันก็มีขั้นตอนของมันใช่ไหม แต่นี่มาจากไหนไม่รู้อยู่ๆ กระโดดเข้ามา โอ้โห มึงต้องอดหลับอดนอนและไม่รู้อะไรเลย มันเหนื่อย ดังนั้นหลายคนก็จะหนีออกไปจากตรงนี้ก่อนที่มันจะถึงจุดที่เขาโตพอจะหาเงินได้สบายๆ 

สมมติบริษัททำโมชันบนจอ มีไม่กี่บริษัทเอง มันมีคนอยู่แค่นี้ แล้วก็รับงานกันเยอะมาก ก็แปลว่ามีรายได้ มันยังมีช่องว่างอยู่ ผมอยากให้มีคนเข้ามาในวงการนี้เยอะๆ

ระหว่างคนชอบศิลปะกับดนตรี คิดว่าคนแบบไหนน่าจะไปได้ดีในสายงานนี้

ถ้ามุมผมนะ ต้องเป็นคนชอบศิลปะ ดนตรีรองลงมา หลังๆ พอเราทำ TikTok มันมีข้อเสียนะ มันจะมีคนอยากเข้ามาเยอะ เมื่อวานผมเพิ่งไปงานสัมมนาที่มหา’ลัยหนึ่ง ผมบอกน้องๆ ว่าอย่าทำอะไรบนความอยากได้ไหม ทำอะไรที่มึงเก่ง แล้วเดี๋ยวคุณจะอยากเอง

มันเหมือนยุคหนึ่งที่คนอยากไปทำหนังเพราะชอบดูหนังอะ แต่พอทำหนังจริงๆ แล้วแม่งเหนื่อยว่ะ ทำ a day เหมือนกัน โหดูเท่จังเลย ทำจริงมันเหนื่อยนะ ดังนั้นผมว่าจริงๆ แล้วการเข้ามาทำงานคุณต้องมีสกิลก่อน ซึ่งสกิลที่วงการนี้ต้องการคือศิลปะ คุณต้องทำดีไซน์เป็น

แต่เด็กที่เข้ามาทำงานกับผมส่วนใหญ่เป็นคนชอบดนตรี ซึ่งก็เป็นพื้นฐานที่ดี ดนตรีทำให้เราเข้าใจจังหวะ แต่คอนเสิร์ตมันมีมากกว่านั้น ชอบดนตรีอย่างเดียวไม่พอ เวลาผมเลือกคนผมจะเลือกคนที่ทำดีไซน์เท่ๆ สวยๆ มาเกลาใหม่ แบบนี้ง่ายกว่า

มันมีอยู่จริงๆ เหรอคนที่อยากทำคอนเสิร์ตตั้งแต่เด็ก

มีเปล่าวะ (หัวเราะ) แทบไม่มีเลย ตัวผมเองมาเริ่มดูคอนเสิร์ตครั้งแรกก็ตอนทำงานนี่แหละ พี่ฉอด (สายทิพย์) เขาให้ทำฉาก เราก็ทำฉาก อ๋อ คอนเสิร์ตมันเป็นอย่างนี้เหรอวะ เฮ้ย มี VTR แล้วคนกรี๊ด กรี๊ดอะไรกันวะ เราไม่รู้อะไรเลย แต่อาศัยความรู้จากสถาปัตย์มาปรับกับงานคอนเสิร์ต

สมมติว่าถ้าเขาอยากทำคอนเสิร์ตมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเรียนจบอะไรมา วันที่มาสมัครงาน เขาจะมีแพชชันเต็มไปหมดเลย และเล่าเรื่องได้หลากหลายมาก เพราะเขาชอบมันตั้งแต่เด็ก เขามีความรู้ เขาสรรหาอยากจะทำสักส่วนหนึ่งของคอนเสิร์ต เขาจะมาพร้อมของ

แต่หลังๆ มานี้ มันจะมีแต่คนที่อยากทำคอนเสิร์ต แต่ยังไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองชอบอะไร แต่กูชอบดูคอนเสิร์ต สงสัยกูอยากทำงานคอนเสิร์ตแน่เลย มันอาจจะไม่ใช่ อย่างน้อยเขาควรมีพื้นฐานและเข้าใจว่าคอนเสิร์ตหนึ่งประกอบด้วยอะไรบ้าง

ถ้าจะดีไซน์คอนเสิร์ต คุณอยากทำอะไรล่ะ อยากทำเวทีเหรอ คุณทำเวทีให้ผมดูสักเวทีหนึง่ได้ไหม ถ้าคุณทำออกมาแล้วมีแวว แล้วเดี๋ยวเรามาคุยกันอีกทีว่าคุณควรจะเข้ามาทำงานในสิ่งนี้ไหม แต่ขอล่ะ อย่าแค่ชอบดูคอนเสิร์ตแล้วก็อยากจะเข้ามาทำคอนเสิร์ต คุณจะผิดหวังแน่นอน

แปลว่าเด็กเรียนจบอะไรมาไม่สำคัญ ขอแค่มีของมาให้ดู เท่านี้ก็น่าจะผ่านฉลุย

ผมเปิดรับเด็กจากทุกคณะ ตัวผมเองก็ไม่ได้เรียนจบด้านนี้มา ผมจบสถาปัตย์ แต่ว่าก็ทำมาจนถึงกำกับได้ ผมมีความเชื่อว่าใครก็สามารถทำได้ แต่…ใช่ ต้องมีของ สมมติน้องเรียนจบมนุษย์ศาสตร์มาแต่ทำไฟเป็น ผมไม่ติดเลย 

แต่ถ้ามาโดยที่ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย มาแล้วงงๆ อันนี้จะไม่ค่อยอยากรับ มีช่วงหนึ่งรับแล้วเชื่อว่าจะพยายามบิ้วได้ สุดท้ายไม่เวิร์ก เราก็พยายามเคี่ยวเข็ญบังคับให้เขาทำ สุดท้ายเขาก็จะออกไปอยู่ดี

ตอนนี้ผมกำลังสร้างอีกทีมหนึ่ง เป็นทีมเด็ก ผมลงไปสอนเองหลังจากหยุดไปประมาณ 4 – 5 ปี ก็จะเลือกละว่าคนนี้เอา คนนี้ไม่เอา ซึ่งคนเหล่านี้ไม่มีใครเรียนตรงสายอยู่แล้ว เพราะมันไม่มีใครเปิดสอน ต้องคุยกันพักใหญ่ๆ เลยว่าเขามีพื้นฐานอะไร

ผมบอกเขาตลอดว่าขอดูก่อนสักหนึ่งเดือนว่าไปกันต่อได้ไหม ถ้าไปต่อไม่ได้ผมจะบอกเลย เพราะจะได้ไม่เสียเวลาของน้องด้วย

ระยะเวลาหนึ่งเดือนคือสามารถฟันธงได้เลยเหรอว่าคนไหนรอดไม่รอด

สามวันก็รู้แล้ว แต่น้องเขาอยากสู้ ขอลองสู้ ผมก็ให้เขาสู้ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครหลุดมาได้ เพราะมันทรมานทั้งตัวเขาและตัวผมที่ต้องสอนด้วย (หัวเราะ) แต่มันก็มีคนรอดมาได้…ไหมนะ เอาจริงๆ น้อยมากเลย คนที่หลุดมาได้คือคนที่เรามั่นใจว่าเขาทำได้

ออฟฟิศผมผสมเจน

ความแตกต่างระหว่างวัยอะไรนั่นไม่มีจริง

“ในการทำงาน เราควรหาคนที่มีเคมีเดียวกัน เจนไหนไม่สำคัญ”

เคมีที่บริษัทหุยตามหาคือต้องเป็นคนมีไอเดีย อายุเท่าไหร่ เรียนจบจากคณะอะไรมาไม่มีผลในการประเมิน จะว่าง่ายก็ใช่ แต่เขาจะขอดูผลงานและวิธีคิดก่อนทุกครั้ง ถ้าผ่านด่านแรกไปได้ ด่านถัดไปคือการนั่งเปิดใจคุยถึงธรรมชาติงานคอนเสิร์ต ถ้ายังผ่านอีก ขั้นถัดไปคือลงมือทำจริง ขั้นนี้แหละที่เป็นตัวบอก ใครใช่ ใครไม่ใช่ 

ช่วงตั้งโต๊ะรวบรวมไอเดีย เขาจะเปิดโอกาสให้น้องในทีมพูดคุยกันก่อน คุยเรื่อยคุยเปื่อย ไอเดียไหนหยิบมาใช้ได้หยิบ และที่สำคัญ เขาจะดันให้น้องรุ่นใหม่ออกไอเดียอยู่เสมอ เขาว่าเด็กรุ่นใหม่คือคนขับเคลื่อน คือ Inspiration

ในหนึ่งคอนเสิร์ต ไม่ได้มีแค่ตำแหน่งหัวเรือใหญ่คนเดียว หันไปทางซ้ายทางขวายังมีคนออกแบบเวที คอริโอกราฟ คนทำไฟ และอีกหลายสิบตำแหน่ง ถ้าทุกคนไม่เห็นภาพเดียวกัน การทำงานจะยิ่งเหนื่อย การบริหารคนจึงเป็นอีกศาสตร์ที่พลหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทุกวันนี้บริษัทหุยมีพนักงานประมาณกี่คน

หุยมีอยู่แค่ 3 คน ผมแตกบริษัทออกไป Studio H มี 7 คน หรืออย่าง H-Lab มี 10 คน และยังมี 3 บริษัท คือทุกคนเคยอยู่หุยมาก่อน แต่ผมเจือน้องออกไปอยู่บริษัทลูก หุยจะเหลือแค่เฮด

เราเคยมีความคิดว่าพอจะทำงานเราก็ไปจ้างทีมเราสิ ไปจ้าง Studio H พวกแม่งงานเยอะมากๆ มันไม่รับงานผมด้วย พี่…หนูทำไม่ไหวค่ะ ผมถึงต้องสร้างทีมเล็กๆ ขึ้นมาอีก เพราะมันไม่มีคนทำงานให้ ตอนนี้มันมีปัญหาอย่างนี้

คนที่ทำงานด้วย ส่วนใหญ่เป็นคนเจเนอเรชันไหน

มันน่าแปลกที่บริษัท หุย มีทุกเจเนอเรชันเลย ผมต้องรักษาคนที่อยู่ในแต่ละเจอเนอเรชันไว้ ไม่ว่าจะอายุ 37 หรือ 27 ผมก็ต้องรักษาพวกเขาทุกคนไว้ เพราะเขาต้องคุยกับคนรุ่นต่อไป

ตัวผมเอง ถ้าต้องคุยกับเด็กเลยก็ยากเหมือนกัน เคยคิดว่ายาก ตอนนี้ดีขึ้น แต่มันก็คุยยากกว่าอยู่ดีแหละ ดังนั้นคนที่อยู่ใกล้กันน่าจะคุยได้ดีกว่า ดังนั้นคนอายุเท่าๆ กันก็จะกระจายไปเป็นเฮด อย่างละคนๆ

ตอนทำคอนเสิร์ต คิดถึงกลุ่มเป้าหมายแค่ไหน

โอ้ ต้องคิดมากที่สุดเลย ผมทำคอนเสิร์ตเหมือนสถาปนิก สถาปนิกต้องนั่งดูว่ากลุ่มเป้าหมายเป็นใคร คุยกับใครอยู่ จริงๆ มันจะง่ายนิดนึง เพราะศิลปินที่เราทำงานด้วย เขาจะบ่งบอกอยู่แล้วว่าคุยกับใคร 4EVE คุยกับใคร บอดี้สแลมคุยกับใคร คริสติน่า อากีล่าร์ คุยกับใคร มันคนละกลุ่มเป้าหมายกันหมดเลย

Gen Z ที่คุณทำงานด้วย เห็นอะไรในพวกเขาบ้าง ในแง่การทำงาน

ก็เป็นคนทำงานนะ เป็นคนขับเคลื่อนการทำงานทั้งหมด และเป็น Inspiration ของทีมงาน พอเป็น Gen Z เขาก็จะไม่เคยทำ มันจะใหม่ มันก็จะขับเคลื่อนผิดบ้างถูกบ้าง เราก็ต้องมาคอยนั่งดูว่า เออ ผิดนะ อันนี้ถูกต้อง แล้วมันก็จะตีกันตามสูตร

ก่อนหน้านี้ ผมเคยให้สัมภาษณ์กับสื่อเจ้าหนึ่ง ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเราควรฟังคนรุ่นใหม่เยอะๆ เพราะนี่มันโลกของเขาแล้ว ไม่ใช่โลกของเรา ให้เขาเป็นคนขับเคลื่อน ตั้งแต่วันสัมภาษณ์ถึงวันนี้ประมาณปีหนึ่ง ก็แอบมีความคิดที่เปลี่ยนไปนิดนึงนะ

ผมรู้สึกว่าคน Gen X Gen Y Gen Z ไม่มีอะไรต่างกันเลย หมายถึงพื้นฐานนิสัย คนในแต่ละช่วงวัยตอนวัยรุ่นมึงก็นิสัยเหมือนกันหมดแหละ อย่างผม แม่บอกให้ไปซ้าย ผมไปขวาตลอด ไม่เคยฟังหรอก

เพียงแต่คนแต่ละเจนจะโตมาด้วยสื่อที่ไม่เหมือนกัน วิธีสื่อสารไม่เหมือนกัน โลกเมื่อ 50 ปีที่แล้ว ไม่มีออนไลน์ ผมว่ามันก็ด่ากันอย่างนี้แหละ ไม่ต่างกันหรอก เผอิญวันนี้มันด่ากันชัด เพราะมันมีช่องทางที่ทุกคนสามารถแสดงออกยังไงก็ได้ ด่าใครสักคนอาจจะมีคนร่วมเห็นด้วยเป็นล้าน

พอคิดได้แบบนี้ ถ้าเราเชื่อว่าคนแต่ละเจนไม่ได้แตกต่างกัน สเตปถัดไปคือเราต้องหาคนที่คุยกับเรารู้เรื่อง ไม่ว่าคนเจนไหนมันไปด้วยกันได้ ถ้าตราบใดเรามีเคมีที่มันคล้ายกัน

โลกตอนนี้มันแบ่งคนไปหลากหลายมาก คุณจะเห็นแต่โลกเดิมๆ เห็นแต่คนที่สนิทกับคุณ เห็นด้วยกับคุณ ผมว่าในการทำงานก็เหมือนกัน เราควรหาคนที่มีเคมีเดียวกัน เจนไหนไม่สำคัญ

ตอนตั้งโต๊ะ rainstorm ส่วนใหญ่ไอเดียมาจากคนเจนไหน

เผอิญผมแม่งก็เป็นเผด็จการประมาณหนึ่ง น้องมันก็จะมีความเกรงใจพี่ แต่ว่า Gen Z ก็ให้ไอเดียเยอะนะ บางทีเราจะมีความเป็นครู เราจะยังไม่พูด ให้เขาพูดไปเรื่อยๆ เขาก็จะมีไอเดียโยนเข้ามา อันไหนดีเราก็ Pick Up ด้วยกัน

แล้วเวลาเราใช้ไอเดียเขา เขาก็รู้สึกว่า เฮ้ย นี่แหละไอเดียกู ถ้ามันเป็นแบบนี้เมื่อไหร่ ความ Connect ระหว่างเจเนอเรชันบนเนื้องานมันจะมี ทุกวันนี้ ผมลองให้น้องรุ่นใหม่ลองทำเวที ปรากฏว่า เออ สวยดีว่ะ แล้วก็ยอมเอาไปตีราคาทั้งที่รู้เลยว่าไม่มีทางได้ เพราะมันเกินราคาไปไกลมาก พอไปตีราคามันก็แพงจริง ก็ต้องกลับมาปรับแบบใหม่ โดยมีพี่ๆ แก้ให้ 

เขาก็จะเข้าใจว่า อ๋อ โอเค ยอมพี่พลไปก่อน แต่เขาจะมีความหวังที่จะได้ดีไซน์ ครั้งหน้าถ้ารู้ว่ามันจะทะลุงบ เดี๋ยวกูจะดีไซน์ให้อยู่ในงบและงานกูจะได้ทำจริง ผมพยายามทำสิ่งเหล่านี้บ่อยมาก ให้เด็กได้ทำงาน เด็กทุกคนมีไอเดียหมด เราแค่อย่าไป Kill ไอเดียเขา ควรให้โอกาสเขา

ความรู้สึกว่าเราเป็นเจ้าข้าวเจ้าของงานสำคัญไหม

โคตรสำคัญเลย สมมติถ้าเขาทำแบบมาแล้วไม่ผ่าน อ๋อ มันเป็นเพราะเรื่องงบใช่ไหม ไม่เป็นไร ครั้งหน้าเอาใหม่ ผมจะบอกเขาตลอด กูอยากได้แบบจากมึง กูอยากเห็น กูไม่อยากใช้แบบของกูแล้ว แล้วเขาจะรู้สึกอยากสู้เพื่องานของตัวเอง

ผมว่าวงการไหนก็เป็นนะ ถ้าเรามีความรักในสิ่งนั้น เราจะให้พลังมากกว่าปกติ สมมติผมเห็นน้องในทีมทำโมชันให้ 4EVE แล้วแม่งทำโคตรดีเลย ก็หนูชอบเขาอะค่ะ โอเคกูเข้าใจละ แพชชันมันแรง เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย มึงแค่รักอะ มันดีขึ้นมาทันทีเลย ดังนั้นผมต้องทำให้เขารักงาน ให้เขาสามารถเชิดชูผลงานตัวเอง แล้วเขาจะทำงานได้ดี

ถ้าเขารู้สึกว่าก็พยายามมากแล้ว แต่งานยังไม่ผ่านสักที จะแนะนำว่า

ผมจะบังคับให้เขาคิด ถ้าคิดไม่ได้แปลว่าเขาไม่อยากทำ เขาจะรอว่าเมื่อไหร่จะมีคนสเกตช์แบบให้เขา บางคนอยากเข้ามาเพราะแค่อยากอยู่ในวงการนี้ ผมเข้าใจนะ เขาอยากเป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศนี้ กลับไปเรื่องเดิม ถ้าแค่อยากแต่ไม่มีไอเดีย เขาจะถูกคัดกรองออกไปโดยธรรมชาติ คนที่อยากเสนอไอเดียเยอะๆ จะอยู่ได้

อยากทำคอนเสิร์ตให้คนดูสนุก 

และไม่เคยคิดว่าตัวเองคือเบอร์หนึ่งของวงการ

ตลอด 1 ชั่วโมงที่เราหย่อนก้นแหมะนั่งคุยกับเขา เราพบว่าสิ่งที่ทำให้เขาก้าวขึ้นสู่ห้วงอากาศติดลบในสายอาชีพ มีคนยอมรับในฝีมือ อาจไม่ใช่เป็นเรื่องโรแมนติกทำนองว่าเป็นคนมีพรสววรค์ หากแต่เป็นการมองหาข้อผิดพลาดในงานตัวเอง ใจร้ายกับงานตัวเอง วิจารณ์งานตัวเอง และเรียนรู้อยู่เสมอ

การเป็นคนเบื้องหลังทำคอนเสิร์ตมา 20 กว่าปี มีราคาที่ต้องจ่ายค่อนข้างสูง พลไม่สามารถซื้อตั๋วไปดูคอนเสิร์ตแล้วเอนจอยไปกับโชว์ของศิลปินในฐานะคนดูได้อีกแล้ว เขาดูในสายตาคนเบื้องหลัง เขาชอบทายว่าซีนถัดไปจะมีอะไรโผล่มา และขอโทษ…บ่อยครั้งมันก็เป็นอย่างที่เขาทาย

“ไม่ได้อยากดูคอนเสิร์ตสนุก อยากทำให้คนดูสนุกกับคอนเสิร์ตที่ผมทำมากกว่า ตัวเองจะสนุกหรือเปล่าไม่สำคัญ”

การทำสิ่งเดิมมา 20 กว่าปี จะเรียกว่าเป็นความรักได้ไหม กล่าวในตอนนี้ก็อาจจะได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าการทำสิ่งที่รักจะไม่เหนื่อย ไม่ท้อ ไม่อยากล้มเลิก เพราะอย่างที่บอก เมื่อ 4 ปีก่อนเขาก็คิดจะวางมือมาแล้ว

ความรักเพียวๆ อาจไม่พอ ในชีวิตการทำงานอันแสนสั้น ควรหาอะไรใหม่ๆ ทำอยู่เสมอ ความซ้ำเดิม เลี่ยงได้เลี่ยง เลี้ยวหลบให้พ้น แสวงหาภูเขาลูกใหม่ๆ ปีน เจอปัญหาใหม่ เครียดเรื่องใหม่ สนุกกับเรื่องใหม่ ตื่นเต้นกับเรื่องใหม่

นี่หมายถึง ถ้าคุณไม่ได้เป็นคนที่มองว่าความแปลกใหม่เป็นภัยคุกคามของชีวิต

ทำคอนเสิร์ตมาต่อเนื่องหลายสิบปี ทุกวันนี้หาเวลาเติม Input ให้ตัวเองบ้างไหม

ตอนนี้ปัญหาคือ Output มันเยอะเกินไปจนเติมไม่ทัน แต่ผมเป็นคนเติม Input ให้ตัวเองตลอด ผมชอบดูอะไรทั่วไปแล้วก็เอามาใช้ เหมือนเห็นโลโก้อันหนึ่ง เฮ้ย ทำเป็นเวทีได้นี่หว่า มันง่ายแค่นี้เลย เพียงแต่ว่าจำนวนที่เอาเข้ามาเก็บในคลัง มันไม่ทันเท่าที่ใช้

แต่ในเบื้องต้น เราจะเก็บเข้าคลังไว้เยอะๆ แล้วก็รอว่างานไหนมันพอดีกัน ค่อยหยิบไปใช้ แต่บางไอเดียมันไม่พอดีก็มีเหมือนกัน หลังๆ ก็จะเริ่มยัดแล้วนะ ประมาณว่ามา 3 อันแล้วไม่ลงล็อกสักที ก็จะจับยัดลงไปเลย จนบางทีงานห่วยก็มี

ถ้าพ้นไปจากเรื่องรอบตัว คอนเสิร์ตคนอื่นไปดูไหม

ดูเยอะเลย ดูเพราะอยากรู้ว่าเขาทำโปรดักชันยังไง

ไม่ได้ดูในฐานะของผู้ชม

สายตาแบบนั้นเราดูไม่ได้แล้วมั้ง เหมือนคนทำหนัง จะดูหนังด้วยความบันเทิงก็ได้ แต่แป๊บๆ มันจะเอ๊ะ ช็อตนี้ถ่ายยังไง คอนเสิร์ตเหมือนกัน ซีนนี้มันต้องมีอันนี้แน่เลย เราชอบแอบเดา อาจเป็นเพราะผมไม่เคยเป็นแฟนเพลงของใครเลย เลยไม่รู้จะไปเสพในแง่นั้นยังไง

ถ้าเป็นแฟนเพลงพี่ป๊อด (โมเดิร์นด็อก) สมมตินะ จังหวะที่ดูพี่ป๊อดเราอาจจะลืมเรื่องโปรดักชันไปบ้าง แต่พอไม่ได้เป็น เราไปคอนเสิร์ตเหมือนไปดูงานมากกว่า รอฟังเสียงกรี๊ด อ๋อ ช็อตนี้ทำแบบนี้เขากรี๊ดว่ะ

คือรับได้กับการเสียสุนทรีย์ในการดูคอนเสิร์ต

ใช่ครับ ไม่ได้อยากดูคอนเสิร์ตแล้วสนุก แต่อยากทำให้คนดูสนุกกับคอนเสิร์ตของเรามากกว่า ดังนั้นตัวเองจะสนุกหรือเปล่าไม่สำคัญ ความสนุกของผมคือทำให้คนดูกรี๊ดในช็อตที่เราตั้งใจให้เขากรี๊ด

แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าทั้งชีวิตไม่เคยเป็นแฟนเพลงใครเลย คนยุคคุณเติบโตมากับดนตรีนะ

เคยชอบวง T-Square เป็นคนชอบดนตรี ชอบฟังเพลง แต่ไม่ได้คลั่งไคล้ศิลปิน แต่ก็ดูย้อนแย้งกับความคิดตัวเองนิดนึง จริงๆ มันควรจะชอบศิลปินนะ เพราะจะมีคนที่พูดทำนองว่า กูชอบเพลงเขาอย่างเดียวกูไม่ได้ชอบเขา  สำหรับส่วนตัวผมคิดว่า ไม่จริง ถ้าไม่ชอบ ทำไมถึงต้องแย่งกันกดบัตร มาถึงคอนเสิร์ตก็ต้องรอตั้งแต่ 4 โมงเย็น ไม่มีทางที่จะไม่ชอบเขา

เพราะในคอนเสิร์ตศิลปินก็ร้องเพลงเดิม ฟังใน Spotify ยังเพราะกว่าอีก นึกออกไหม แสดงว่าคุณชอบเขา คุณรักเขา คอนเสิร์ตมันคือความคลั่งไคล้

อันนั้นมุมคนดู แต่ในมุมคนทำ ใช้วิธีไหนเพื่อดึงตัวตนศิลปินออกมา ในเมื่อออกตัวว่าไม่ได้คลั่งไคล้ศิลปินคนไหนเป็นพิเศษ

กับศิลปินที่เราทำงานด้วย จะมีสารตั้งต้นจากความชอบของตัวเองก่อน อย่างเช่นเจฟ ซาเตอร์ เราชื่นชมเขาว่าร้องเพลงเก่ง เสียงร้องดีมาก เสียงร้องของเขาทำลายประสาทได้เก่งสุดๆ เราจะมีความชื่นชมในตัวคนๆ นั้น และเราจะรู้ว่ามุมไหนของเขาที่น่าดึงออกมาโชว์ มุมไหนที่คิดว่าคนน่าจะรัก ผมจะเรียนรู้เรื่องพวกนี้

และผมจะคุยกับคนดูที่เป็นกลุ่มเป้าหมายของคอนเสิร์ตที่จะทำทุกครั้ง เพื่อดูว่าเขาชอบอะไรในตัวศิลปินคนนั้น สมมติ THE TOYS คุณชอบอะไรในตัว THE TOYS อธิบายให้ฟังหน่อย บางทีลิสต์เพลงมาให้เขาเลย ถ้าลิสต์เพลงแบบนี้ชอบไหม

ถึงขั้นทำโฟกัสกรุ๊ปจริงจังเลยเหรอ

ใช่ ทำโฟกัสกรุ๊ปเลย เขาต้องเซนต์กับเราว่าห้ามบอกใคร แต่มุมมองของคนดูที่มีต่อศิลปินก็ไม่ถูกใช้ทั้งหมดนะ มันผสมๆ กันระหว่างคนดูกับไอเดียของเรา เราคลุกคลีกับศิลปิน เราจะรู้ว่ามุมไหนของเขาที่น่าสนใจ

จวบจนตอนนี้ คุณทำคอนเสิร์ตมาแล้ว 20 ปี ไม่เปลี่ยนอาชีพเลย เบื่อบ้างไหม ต้องเครียด ต้องอดหลับอดนอน เหนื่อย

อดหลับอดนอนหรือเครียดนี่ของมันแน่อยู่แล้ว รู้สึกว่ามันคือชีวิต ส่วนเหนื่อยไหม ผมว่าปกตินะ มันเหนื่อยอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว เราก็แค่ต้องเหนื่อยเหมือนเดิม ไม่เห็นเป็นไร

แต่เบื่อไหม ถ้าลงแรงแล้วได้ทำสิ่งเดิมซ้ำๆ จะรู้สึกเบื่อ รู้สึกว่าจะเหนื่อยไปทำไม เพราะก็ทำเหมือนเดิม ผมเลยเป็นคนอยากทำอะไรใหม่ๆ ตลอดเวลา อยากลองนู่นลองนี่ตลอดเวลา

คำถามสุดท้าย รู้สึกยังไงเวลาถูกเรียกว่าเป็นนักออกแบบคอนเสิร์ตมือหนึ่งของวงการ

รู้สึกเกลียดมากครับ (หัวเราะ) บอกทุกคนว่าห้ามเรียกมือหนึ่ง เบอร์หน่งเบอร์หนึ่งอะไรไม่มีหรอกโลกนี้ มันไม่มีจริง เพียงแต่เราอาจจะแค่ทำงานมาเยอะ จำนวนงานเราเยอะ มันเป็นแค่จังหวะของใครของมันเท่านั้นเอง

The post ภูเขาลูกใหม่ของ พล หุยประเสริฐ นักออกแบบคอนเสิร์ตผู้ไม่เคยเชื่อว่าตัวเองคือเบอร์หนึ่งของวงการ appeared first on a day magazine.

“DOTDOTDOT คือชื่ออัลบัมของ Talkless วงไทยที่ผมชอบ ชื่อนี้มันอยู่ในใจ พอคิดจะทำวงของตัวเองก็เลยเลือกชื่อนี้” นิค-อาชา ชูช่อทิพย์สกุล ร้องนำ/มือกีตาร์ ไขที่มาชื่อวง เขาย้ำชัดเจนความหมายลึกอะไรกว่านี้ไม่มีหรอก

สมาชิก DOTDOTDOT มีอะไรเหมือนกันหลายอย่าง พวกเขาเรียนที่มหิดลเหมือนกัน คณะเดียวกัน  สนุกกับชีวิตนักดนตรีเหมือนกัน ไม่คาดหวังอนาคตเหมือนกัน เป็นวัยรุ่นเหมือนกัน และวันนี้พวกเขาสวมเสื้อสีดำเหมือนกัน

จะมีที่ไม่เหมือนกันก็คือภูมิลำเนา หัวหน้าวงอย่างนิคเป็นชาวนนทบุเรี่ยน ฟลุ๊ค-พีรวิชญ์ ออกประเสริฐ สถาปนิก/เครื่องดนตรีพื้นบ้าน เกิดที่ชัยภูมิ ฆ้อง-อภิวิชญ์ ภัทรจินดา มือเบสเป็นชาวกทmalls ปอย-ปริพัฒน์ เปี่ยมปิ่น  มือกีตาร์ บ้านอยู่ชัยภูมิ และจูเนียร์-ปราชญ์ รุ่งสุริยะวิบูลย์  มือกลอง อยู่ฉะเชิงเทรา

สมาชิก 5 คนนี้ ไม่ใช่ไลน์อัปดั้งเดิมของวง ย้อนกลับไปสมัยเรียนที่คณะดนตรี มหาวิทยาลัยมหิดล นิคชวนพี่น้องในคณะมารวมตัวกันเพื่อเล่นดนตรีสดในโปรเจกต์ส่งอาจารย์ แต่ด้วยภาระหน้าที่ของงานประจำ ทำให้สมาชิก 2 คนก่อนที่เป็นมือกีตาร์และแคนเป็นอันต้องสละเรือไป ส่วนไลน์อัปชุดนี้นิคบอกว่าคงนิ่งแล้ว ไม่มีเข้าออกแล้ว

ฝนตกขี้หมูไหล คนอะไรเอ่ยมารวมกัน อ่า คนรักดนตรี

ชอบเล่นดนตรีกันตั้งแต่เด็กๆ เลยไหม

ฆ้อง : ตอนเด็กๆ ผมเล่นดนตรีไทยมาก่อน แล้วผมก็ไปเข้าเตรียมอุดมศึกษาด้วยโควตาดนตรีไทย แล้วก็ย้ายมาเล่นดนตรีสากล พอเรียน ม.ปลายจบผมก็มาสอบเข้าเรียนดนตรีที่มหิดล

ปอย : ผมจำได้ว่าตอน ป.6 มันมีซ้อมงานจบของรุ่นพี่ เห็นเขาเล่นดนตรีสากลแล้วมันเท่ดี ผมก็เลยเข้าชมรมดนตรีมาตั้งแต่ ม.1 ยันจบ ม.6 ตอนแรกเคยคิดจะเข้าคณะสถาปัตย์ แต่รู้สึกว่าไม่ได้อินขนาดนั้น อินดนตรีมากกว่า สุดท้ายก็เลยมาเข้าคณะดนตรีที่มหิดล

ฟลุ๊ค : ผมอยู่วงโปงลางกับเพื่อนมาตั้งแต่สมัยอยู่ชัยภูมิ เห็นเพื่อนเล่นผมก็อยากเล่นด้วย ก็เลยเล่นเครื่องดนตรีพื้นบ้านมาตั้งแต่เด็กๆ

จูเนียร์ : ตั้งเเต่ประถม ผมเห็นเพื่อนเรียนพิเศษกลองตอนเย็นแล้วอยากเรียน คืออยากออกไปทำอย่างอื่นบ้างนอกจากนั่งเอ๋อในห้องเรียน

นิค : ที่บ้านผมมีกีตาร์อยู่ตัวหนึ่ง พ่อผมพอเล่นกีตาร์ได้ก็เลยให้พ่อสอน ความตั้งใจของผมตอนนั้นคืออยากเป็นมือกีตาร์ ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมาเป็นลีดเดอร์ของวง

แล้วพวกคุณมารวมตัวกันได้ยังไง

นิค : ผมกับจูเนียร์เป็นเพื่อนคลาสเดียวกัน ผมถามจูเนียร์ว่า มึงมีมือเบสแนะนำไหม จูเนียร์ก็เลยชวนฆ้องเข้ามา ส่วนปอยเป็นมือกีตาร์ที่มาแทนมือกีตาร์คนเก่า ส่วนพี่ฟลุ๊คเข้ามาหลังสุด ผมรู้จักเขาจากในโซเชียล เขามากดฟอลโลว์ IG ของวง ผมเข้าไปดูเห็นเขาเป่าแคนด้วย เลยชวนมาทำวงด้วยกัน

ฟลุ๊ครู้จัก DOTDOTDOT อยู่แล้ว

ฟลุ๊ค : ใช่ครับ ผมตามวงน้อยอยู่ตลอด ก่อนเข้ามาเป็นสมาชิกวงผมยังคุยกับเพื่อนเล่นๆ เลยว่าเพลงวงนี้มันแนวอะไรวะ

ปกติชอบเล่นแคน

ฟลุ๊ค : แคนผมเพิ่งมาหัดเล่นตอนใกล้จบมหาลัย ตอนเด็กๆ ผมเล่นหลายอย่างครับ ทั้งพิณ โปงลาง กลองยาว ฉิ่ง ฉาบ พอตอนมหาลัยผมกับรุ่นพี่สถาปนิกด้วยกันก็ทำวงร็อกด้วยกัน แล้วก็ลงวิดีโอที่ผมเล่นเครื่องดนตรีพื้นบ้านกับดนตรีสากล

สถาปนิกคืองานหลัก แบ่งเวลามาซ้อมยังไง

ฟลุ๊ค : ปกติ ผมเลิกงานประมาณ 6 โมง ช่วงเวลาซ้อมกับวงก็ต้องรีบมาหน่อย บางทีน้องก็จะนัดประมาณ 2 ทุ่ม ผมก็จะพยายามตามมาให้ทัน แต่ถ้าวันไหนต้องเล่นแล้วมันอยู่ในช่วงเวลางาน ก็ต้องลางาน แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเวลาหลังเลิกงาน

ปกติซ้อมวงกันแถวไหน เพราะสมาชิกแต่ละคนน่าจะอยู่ไกลกันพอสมควร

นิค : อย่างผม ผมอยู่นนทบุรี ปากเกร็ด

ฟลุ๊ค : ผมอยู่พัฒนาการ 

ฆ้อง : ผมอยู่แถวปิ่นเกล้า

จูเนียร์ : ผมอยู่โซนลาดพร้าว ผมไปได้ทุกที่ที่วงไป

ปอย : ส่วนใหญ่ผมอยู่ที่ศาลายา

นิค : แต่ละคนจะอยู่ค่อนข้างห่างกัน เวลานัดซ้อมจะมี 2 ที่ คือแถวพระราม 5 กับ ลาดพร้าว 101 เพื่อให้วันหนึ่งใกล้คนหนึ่ง วันหนึ่งใกล้อีกคนหนึ่ง ผมพยายามหาตรงกลางอยู่ในเรื่องการซ้อมและสถานที่

ดนตรีไร้แนว
ก็นี่มันลายเซ็นพวกผมอะครับ

เพื่อให้ได้อรรถรสอย่างถึงที่สุด โปรดเปิดเพลงของ DOTDOTDOT ฟังคลอไปด้วย

สำหรับคนที่เพิ่งลองฟังเพลงของพวกเขาเป็นครั้งแรกอาจเกิดคำถามว่า “เมื่อไหร่จะร้องวะ”

จะเรียกว่าเป็นเอกลักษณ์ของวงก็ได้ เพราะคนฟังเพลงส่วนใหญ่จะอินกับเนื้อมากกว่าอินดนตรี ตรงกันข้าม วง DOTDOTDOT เน้นทำดนตรีมากกว่าเนื้อร้อง อันที่จริงวงดนตรีแนว Post-Rock ก็มีเนื้อร้องน้อยหรือไม่มีเนื้อเลยด้วยซ้ำ

พูดตรงๆ นะครับ ฟังครั้งแรกไม่ชินหูเลย คงเป็นเพราะแนวเพลงที่แตกต่างจากเพลงที่มีในตลาดปัจจุบัน แต่ผมโคตรชอบเพลงนี้มากๆ ชอบเหี้ยๆ

พวก Thai Shoegaze Kids แม่งทำเพลงซาวน์เหมือนกันหมด ไม่มีอะไรใหม่ พวกคุณแม่งโคตรโดดเด่นจากวงเหล่านั้น ขอบคุณที่ยังค้นหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้กับดนตรี

นั่นคือก้อนความรู้สึกหลังผู้คนในโลกออนไลน์ฟังเพลงของ DOTDOTDOT

ใหม่ – แตกต่าง เราสนใจสองคำนี้

ทำเพลงแนวประมาณนี้มาตั้งแต่วันแรกเลยไหม

นิค : ไม่ครับ ก่อนหน้านี้ทดลองทำมาหลายแนว แต่มันยังไม่ใช่ตัวเรา พอมาทำแนวนี้รู้สึกว่ามันสบายมาก มันออกมาเองโดยธรรมชาติมากๆ

แนวเพลงที่ DOTDOTDOT ทำอยู่ทุกวันนี้คือ

นิค : ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าเพลงที่ทำเป็นแนวไหน แต่ถ้าให้นิยามผมว่า DOTDOTDOT ทำเพลงแนว Experimental Rock เป็นดนตรีร็อกที่สามารถทดลองได้ทุกอย่าง คือไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง

ฆ้อง : ผมฟังตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกวง จริงๆ เราซ้อมอยู่ห้องข้างกัน ความรู้สึกผมตอนนั้น DOTDOTDOT แปลกใหม่มาก พอได้รู้ว่าพี่นิคฟังอะไรบ้างก็เลย อ๋อ มันมีทั้งความฮิปฮิป มีความ Alternative ยิ่งเอามารวมกับเครื่องดนตรีไทยยิ่งมีความยูนีกขึ้นไปอีก

ศิลปินคนไหนที่คุณฟังบ่อย หรือชอบโดยส่วนตัว

นิค : พี่รัสมีครับ ผมชอบเสียงร้องของเขา ผมชอบวิธีที่พี่รัสมีพรีเซนต์ตัวเองออกมาผ่านเสียงเพลง

ถ้าเป็นศิลปินต่างประเทศ

นิค : Massive Attack เป็นวงที่ฟังได้ตลอดเลย ใน Spotify Wrap-up ประจำปีของผม วงนี้คืออันดับ 1

คิดว่าได้อิทธิพลจากวงนี้เยอะไหน

นิค : เยอะมาก Massive Attack เขาใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านอินเดียมาใช้กับเพลงอิเล็กทรอนิกส์ วงนี้ทำให้ผมเห็นว่าดนตรีมันไม่มีกรอบ เราจะหยิบอะไรมาผสมผสานก็ได้ แต่มันก็ต้องเข้ากัน เปิดโลกผมเยอะเลยครับวงนี้

เพลงของ DOTDOTDOT มีเครื่องดนตรีพื้นบ้านอะไรบ้าง

นิค : มีแคนในขวากหนามและความหวาดกลัว และซ่อนความรู้สึกไว้ เพลงกร้านเราใช้พิณตอนเล่นสด ที่เหลือจะเป็นเครื่องดนตรีไทย อย่างขวากหนามเราจะใส่เปิงมางเข้ามาด้วย แล้วก็มีฉิ่ง เพลงทางกลับบ้านเราก็ใส่เสียงซอเข้ามา น่าจะมีประมาณนี้

ขอย้อนนิดนึง ไอเดียการใส่เครื่องดนตรีพื้นบ้านเข้ามานี่ มาได้ยังไง

นิค : เครื่องดนตรีอีสานถูกใส่เข้ามาในเพลงปลาร้า มันมาจากเพลงนั้นเพลงแรก พอทำๆ ไปแล้วรู้สึกว่าอยากใส่แคนเข้ามาด้วย เพราะว่าเนื้อเพลงมันพูดถึงชาวนา พูดถึงปลาร้า แล้วผมนึกถึงเสียงแคน ก็เลยต้องมองหามือแคน ให้เขาลองเล่นแล้วผมนำมาใส่ในเพลงกับเพื่อนๆ ในวง ซึ่งมันก็เข้าเฉยเลย แคนก็เลยถูกใส่เข้ามา

มีแผนจะหยิบอะไรใส่เข้ามาอีก

นิค : ผมกำลังเชียร์ให้พี่ฟลุ๊คเป่าปี่ มันคือปี่อะไรนะพี่

ฟลุ๊ค : ปี่ภูไท

ปกติเนื้อเพลงใครเป็นคนเขียน

นิค : ผมเขียนเป็นหลัก ผมเขียนจากประสบการณ์ส่วนตัว หรือบางที ก็ไปเจอเรื่องราวในอินเทอร์เน็ตก็หยิบมาเขียน การเขียนเพลงของผมมันมาจากหลายทางมากครับ

แทบทุกเพลงของวงเนื้อร้องน้อยมาก ตั้งใจ

นิค : ผมอยากใส่เนื้อร้องไปแค่นั้น ผมแค่หยิบเอาสิ่งที่ผมถนัดหรือเป็นตัวผมออกมา เพลงของวงเรามันก็จะมีเนื้อร้องน้อยหน่อ

คุณเขียนเพลงจากอะไร

นิค : ผมเขียนจากประสบการณ์ส่วนตัว หรือบางที ไปเจอคำบางคำหรือเรื่องราวในอินเทอร์เน็ตก็หยิบมาเขียน การเขียนเพลงของผมมันมาจากหลายทางมากครับ

ตอนจะทำเพลงใหม่สักเพลง แบ่งหน้าที่กันยังไง

นิค : ถ้าขึ้นเพลงใหม่ ปกติจะเป็นผมคนเดียว ผมจะขึ้นโครงมาชัดเจนให้คนอื่นไปลองแกะดู อย่างฆ้องหรือพี่ฟลุ๊คก็จะมีเอาไลน์มาเสนอบ้าง ใส่เบสไลน์นี้เข้าไปไหม ในโครงที่ผมทำ ผมก็จะให้ที่ว่างของแต่ละคน ใครอยากใส่อะไรก็ลองใส่มาได้เลยนะ เวิร์กไม่เวิร์กเดี๋ยวมาว่ากันอีกที

คิดว่าเพลงไหนบอกตัวตนของ DOTDOTDOT ได้ชัดเจนที่สุด

นิค : กร้าน ผมรู้สึกว่าเพลงนี้มันมีสำเนียงที่ชัดเจนมากๆ ค่อนข้างรุนแรงมาก (หัวเราะ)

ปอย : สำหรับผมคือเพลงปลาร้า มันค่อนข้างชัดมากว่าตัวตนของวงคือประมาณนี้

ฆ้อง : ผมชอบเพลงปลาร้าเหมือนกัน ถ้าได้ฟังแล้วจะรู้เลยว่ามีเอกลักษณ์ของ DOTDOTDOT ชัดมาก เพลงมันมีสำเนียงที่ออกแนวอีสาน

นิค : แต่ยังไม่ได้ปล่อย กำลังหมักปลาร้าอยู่ (หัวเราะ)

วางแผนปล่อยเพลงปลาร้าช่วงไหน

นิค : จริงๆ เพลงปลาร้าผมทำเป็นเพลงแรกของวง แต่ที่ยังไม่ได้ปล่อยสักที เพราะกำลังหาคนมาร้องท่อนหมอลำ แต่ยังไม่ลงตัวว่าเป็นใครดี กำลังหาอยู่ มันติดแค่ตรงนี้แหละครับ

หมายถึงมีเนื้อหมอลำอยู่แล้ว แค่หาคนมาร้อง

นิค : ผมอยากให้คนที่จะมาร้องหมอลำให้เราเขียนเนื้อท่อนหมอลำไปเลย เพราะตอนนี้เรามีโครงที่ค่อนข้างชัดอยู่แล้ว ก็เลยมองๆ ศิลปินหมอลำอยู่ครับ

มองใครไว้

นิค : ที่ผมต้องการคือรัสมี เวระนะ (หัวเราะ) ตอนนี้ผมกำลังชวนอยู่ กำลังพูดคุยกันอยู่ เหมือนเขาจะสนใจนะ คือคุยกันว่าถ้าให้เขาเข้ามากรุงเทพฯ เพื่ออัดก็ต้องเป็นช่วงที่พี่รัสมีทัวร์มาที่กรุงเทพฯ ถ้าได้พี่รัสมีมาฟีดนี่ผมโคตรดีใจเลย

พร้อมจะแมสแล้ว

DOTDOTDOT มี…

ผู้ติดตามในยูทูบ 504 บัญชี

ผู้ติดตามในอินสตาแกรม 822 บัญชี

ผู้ติดตามในเฟซบุ๊ก 386 บัญชี

ผู้ฟังรายเดือนบน Spotify 1,800 บัญชี

ในวันที่บริษัทเทคฯ ณ ซิลิคอน วัลเลย์ ยื่นไม้บรรทัดวัดความสำเร็จด้วยตัวเลขให้โลกรู้จัก ทั้งยอดไลก์ ยอดแชร์ หรือยอดวิว ผลงานไหน บทเพลงใดอับแสงไร้คนตอม เราแทบจะพลิกแผ่นดินหา ตรงกันข้าม ผลงานไหนบทเพลงใดเกิดไวรัลขึ้นมา ถึงไม่อยากดูเราก็ต้องดู

หลายคนอาจเห็น DOTDOTDOT เล่นสดครั้งแรกโปรเจกต์ Brand The Band ของทาง Fungjai และ CEA ที่ Blueprints เมื่อสิงหาคมปีที่แล้ว พวกเขาขึ้นแสดงเป็นวงสุดท้าย ด้วยแนวดนตรีที่แปลกแหวกไม่เหมือนใคร สื่อดนตรีหลายเจ้าเขียนถึงพวกเขาว่าเป็นวงร็อกรุ่นใหม่ที่น่าจับตามองที่สุดตอนนี้ จากนั้น พวกเขาก็มีโอกาสเป็น Supporting Act และเริ่มมีงานจ้าง

ดีหรือไม่ดี ไม่ได้วัดด้วยตัวเลขเสมอไป 

ทุกวันนี้มีงานเข้ามาเยอะไหม

นิค : ก่อนหน้านี้งานเยอะครับ พอพ้นปีใหม่มาถึงตอนนี้ก็มาเรื่อยๆ อย่างเดือนนี้มี 3 งาน

ปกติ เวลาไปออกงานเตรียมไปเล่นกี่เพลง

นิค : ปกติก็ประมาณ 8 เพลง ราวๆ 45 นาที แต่โคราชที่กำลังจะไปเล่น เราเตรียมไป 11 เพลง เขาให้เวลา 1 ชั่วโมง

ตอนได้ไปเล่นที่ BKK Music City อายุวงแค่ 4 – 5 เดือน รู้สึกยังไงบ้าง

นิค : จำได้ว่างานนั้นเป็นงานที่ผมตื่นเต้นที่สุดในชีวิต และนั่นคืองานแรกที่พี่ฟลุ๊คเล่น ช่วงนั้นผมมีความหวั่นใจเล็กน้อย พี่ฟลุ๊คจะได้ไหมวะ เพราะไม่เคยเจอกัน ไม่เคยซ้อมกันมาก่อน แต่พอได้ยินเสียงแคนของเขา ผมแบบ โอเค อุ่นใจละ

ฟลุ๊คล่ะ รู้สึกยังไงกับงานแรกของตัวเอง ตื่นเต้นไหม

ฟลุ๊ค : อยู่ไม่สุข (หัวเราะ) มันเป็นงานแรกและงานใหญ่ ช่วงนั้นผมซ้อมหนักเอาเรื่องเหมือนกัน คือต้องบอกว่าผมไม่ได้มีสกิลของหมอแคนที่สามารถเล่นได้อย่างมืออาชีพ ผมฝึกเอง มันเลยมีสำเนียงที่ต่างออกไป ผมต้องซ้อมและหาจับทางให้แคนที่ผมเล่นมันเข้ากับสำเนียงของวงได้ ผมกลัวทำออกมาได้ไม่ดี กลัวเสียงแคนจะไปเปลี่ยนเพลงที่น้องทำมา

พอจบงานแล้วเป็นไง ฟีดแบ็กดีไหม

นิค : ดีมากครับ พอกลับไปดู เชี่ย กูเล่นผิดเยอะเหมือนกันนี่หว่า แต่พอเล่นจบคนก็เข้ามาคุยเยอะมาชมเยอะ มันเป็นงานที่แบบฟีดแบ็กค่อนข้างดีเลยครับ

ฟลุ๊ค : แล้วคนดูก็เยอะด้วย เล่นช่วงอาทิตย์ตกดินพอดี 

ฆ้อง : มันเป็นงานแรกของปีหลังจากไม่ได้เล่นมาสักพัก ก็ตื่นเต้นอยู่ครับ ผมก้มหน้าเล่นตลอดเลย

ปอย : ผมตื่นเต้น เพราะเราไม่ได้เล่นมาเกือบเดือนหรือเดือนกว่าไม่ชัวร์เหมือนกัน แล้วมันเป็นงานค่อนข้างใหญ่ ผมจำได้ว่าตอนขึ้นเพลงแรกคือมือเย็นมือแข็งเลย แต่พอผ่านไปสัก 2 – 3 เพลงก็สนุกละ

นิค : เป็นงานที่คนแท็กมาในสตอรีเยอะที่สุดแล้วครับ ตอนเล่นผมก็ไม่ค่อยได้ดูคนเท่าไหร่ ผมเป็นสายก้มหน้าเล่น ผมไม่ชอบสบตาคน ผมไม่รู้ว่าจะเอาสายตาไว้ตรงไหน

แสดงว่าตอนเพอร์ฟอร์ม DOTDOTDOT ไม่ใช่สายเอนเทอร์เทนคนดู

นิค : ไม่ใช่สายนั้นเลยครับ มันเป็นเพราะตัวผมด้วยที่ขี้ีอายประมาณหนึ่ง เวลาไปเล่นก็จะไม่ค่อยมีเพอร์ฟอร์แมนซ์ อยากให้เขาโฟกัสที่เพลงมากกว่า

แต่มันมีแวบหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าถ้าเรามองว่าตัวเองเท่ เฟี้ยว มันจะทำให้เรามีแรงที่จะทำอะไรบางอย่าง แต่ไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ หรอกนะครับ มันเหมือนเป็นการ Manifest เฉยๆ (หัวเราะ) ถ้าไม่ได้อยู่กับคนที่สนิทกันผมจะนิ่งๆ ไม่ค่อยเฮฮาเท่าไหร่

ปากมีไว้พูด ณ ดินแดนเสรี
แลนด์นักเลง เพลงพูดแทนปาก

มีคนเคยพูดว่า ถ้าอยากรู้ว่าสภาพสังคม ณ ตอนนี้เป็นยังไงให้อ่านวรรณกรรม ไม่ก็เงี่ยหูฟังเพลง

นักดนตรีไม่ได้ต่างอะไรจากทนายความ หมอ นักธุรกิจ นักแสดง นักกิจกรรม จิตรกร หรือแม่ค้า เราล้วนเป็นส่วนหนึ่งของระบบเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง หลายวิกฤตที่ประเทศไทยเผชิญหน้า พิสูจน์แล้วว่าต่อให้ต่ำเรี่ยดินหรือสูงเสียดฟ้า เราเจอปัญหาเหมือนกัน เพียงแต่เราเจ็บไม่เท่ากัน

นักแสดงอาจพูดไม่ได้ในบางเรื่อง เสียงของแม่ค้าอาจถูกสังคมเพิกเฉย ศิลปินคือคนอีกกลุ่มที่มีอำนาจอยู่ในมือ พวกเขาสามารถสื่อสาร เรียกร้อง หรือแม้แต่สะท้อนความจริงที่รู้แต่พูดไม่ได้ ผ่านผลงานได้ แน่นอนว่า DOTDOTDOT ใช้เพลงพูดแทนปาก

ปกติตามข่าวกันบ่อยไหม

นิค : ตามอ่าน ตามดู แต่ไม่ได้ไปคอมเมนต์

ปอย : ผมชอบอ่านข่าว ชอบแชร์พี่เต้ (หัวเราะ) เอาแบบไม่กวน คือมันเหมือนเราใกล้จะเรียนจบแล้วอ่ะครับ ต้องออกไปเจอโลกภายนอกแล้ว มันก็ต้องสนใจเรื่องพวกนี

เรื่องอะไรที่รู้สึกว่าขุ่นข้องหมองใจที่สุดในช่วงนี้

นิค : ในโซเชียลมันจะมีการเหยียดกันว่า มึงคนอีสานแน่นอน ผมติดใจกับคำพูดพวกนี้ ที่เขาอาจจะแค่พูดล้อกัน แต่ของแบบนี้มันอยู่ที่ตัวบุคคลด้วยหรือเปล่านะ หมายถึงว่าสิ่งที่เขาพูดกันมันคงมีเหตุผล ถ้าไม่มีเหตุผลเขาคงไม่พูดกัน

หรือมันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เพราะเรามองคนไม่เท่ากัน

นิค : ใช่ครับ คำถามคือทำยังไงถึงจะเกิดการรับรู้ว่าคนเท่ากัน ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร อยู่จังหวัดอะไร ไม่ต้องมาจำแนกแบ่งแยกกัน มันต้องเปลี่ยน Mindset ให้ได้ก่อน ซึ่งทำยังไงผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะครับ

น่าจะยากนะ

นิค : ยากครับ ประเทศเราทุกอย่างมันรวมศูนย์อยู่ที่กรุงเทพฯ ภาคอื่นๆ ถูกทอดทิ้ง แล้วคนที่อยู่ต่างจังหวัดก็ต้องดิ้นรนเข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพฯ เพราะว่าการศึกษาในกรุงเทพฯ กับต่างจังหวัดมันไม่เท่ากัน มันเลยทำให้มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง เลยยังมีคนพูดอะไรแบบนั้นอยู่

เห็นล่าสุดเพิ่งปล่อยเพลงกร้าน เพลงนี้มันเล่าเรื่องอะไร

นิค : ตอนแรกเพลงกร้านไม่ได้ใช้เนื้อนี้ เวอร์ชันแรกเนื้อมันเล่าอีกเรื่องหนึ่ง แต่เราเปลี่ยนเพื่อให้คอนเซปต์มันชัดขึ้น เวอร์ชันหลังผมเขียนเนื้อจากเรื่องของแม่ แม่ผมบอกว่าช่วงที่เขาเด็กๆ ตอนอยู่กาฬสินธุ์ บ้านค่อนข้างอยู่ไกลจากในเมืองมาก มันห่างไกลความเจริญมาก แม่ผมต้องออกจากบ้านตั้งแต่ ป.6 เพื่อไปอยู่เชียงใหม่

คิดว่าคนจะเก็ตไหม

นิค : ผมว่ามันก็เข้าใจง่ายอยู่นะ มันคือการก้าวเท้าออกมาจากบ้านโดยที่เรายังไม่ได้พร้อมขนาดนั้น มันไม่ใช่วัยของเราด้วยซ้ำ เราต้องบังคับตัวเองเพื่อจะต้องเติบโต ปัจจุบันนี้น่าจะน้อยลงแล้ว เพราะต่างจังหวัดบางที่ก็เริ่มเจริญขึ้น

แค่บางที่

นิค : ใช่ ผมว่ามันแก้ไม่ได้ทั้งหมดหรอกครับ ถ้าทุกอย่างยังกระจุกอยู่ในเมืองอยู่ ในความรู้สึกส่วนตัว ผมรู้สึกว่าเรากำลังโดนล้างสมองอะไรบางอย่าง เพื่อให้เราไม่มีแรงไปสู้อะไรกับเขาได้ เหมือนเขากำลังควบคุมเราอยู่ เราคนธรรมดาก็จะทำอะไรมากไม่ค่อยได้ ส่วนเขาก็หาลู่ทางที่จะเติบโตขึ้น ส่วนเราอยู่ที่เดิม

แต่ก็ไม่ปฏิเสธใช่ไหมว่า ถ้าอยู่กรุงเทพฯ คือโอกาสที่วงดนตรีจะอยู่รอดได้

นิค : ใช่ครับ เราก็คงปักหลักอยู่ในโซนกรุงเทพฯ ต่างจังหวัดถ้ามีงานจ้างก็ไป อย่างเดือนนี้มีไปเล่นที่ Terminal21 โคราช สำหรับผม วงต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง และสมาชิกอยู่ได้โดยที่เราเล่นดนตรีกัน คือศิลปินก็ควรจะอยู่ได้จากการทำเพลง หรือออกไปโชว์

นอกจากเรื่องสังคม การเมือง วงคิดจะทำเพลงเล่าเรื่องอื่นๆ ด้วยไหม

นิค : ในอัลบัมเต็มที่เรากำลังทำกันอยู่ก็มีพูดเรื่องความรัก

การทำวงดนตรี นี่มันยากเหมือนกันนะ

จะว่าเร็วไปก็ไม่ผิด DOTDOTDOT มีอายุวงยังไม่ทันจะครบ 1 ปี มือกีตาร์อย่างปอยกับมือเบสอย่างฆ้อง ก็ยังเป็นนักศึกษาอยู่ แถมไม่มีค่าย ไม่มีทีมงานหลังบ้านช่วยดูแลรับงาน หัวหน้าวงอย่างนิคนอกจากเขียนเพลงและคุมทิศทางของวงแล้ว ยังต้องทำใจให้นิ่งไม่หวั่นไหวต่อคำถามกับสิ่งที่กำลังทำอยู่

“มันยังเรียกว่าเป็นอาชีพหลักไม่ได้” นิคเล่าถึงสถานะของวง DOTDOTDOT ในแง่ของการทำเป็นอาชีพ อย่างตรงไปตรงมา

จากการพูดคุยกับพวกเขา เราสรุปได้ว่าแพชชันในการเล่นดนตรีอย่างเดียวอาจไม่พอ หากตั้งใจอยากจะหล่อเลี้ยงชีวิตด้วยอาชีพนักดนตรี มันอาศัยหลากหลายปัจจัย ทั้งการสนับสนุน เงินทุน การบริหารจัดการ การสร้างสรรค์ผลงาน การถูกมองเห็น ฯลฯ

เล่นดนตรีไม่ยาก แต่ทำวงดนตรีให้สามารถหล่อเลี้ยงชีวิตได้อย่างมั่นคงก็ไม่ง่าย

เล่าให้ฟังหน่อยว่าหัวหน้าวงต้องทำอะไรบ้าง

นิค : ทุกอย่าง (หัวเราะ) ผมเป็นคนรับงานเอง พวกแผนโปรโมตหรือภาพลักษณ์เราก็ลุยกันเอง ถ่ายภาพเอง จัดหาทุกอย่างเองหมดเลย ที่วงยังไม่มี MV สักตัว เพราะเราไม่ได้มีเงินทุนขนาดนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเริ่มยังไง ก็เลยรอเก็บตังได้สักก้อนหนึ่งแล้วค่อยทำทีเดียวดีกว่า

คิดจะหาหลังบ้านมาช่วยสักคนไหม

นิค : คิดครับ ผมกำลังศึกษาอยู่ เร็วๆ นี้เรากำลังจะปล่อยอัลบัม ผมอยากได้ Art Director หรือคนหลังบ้านที่คอยทำเรื่องพวกนี้ ถ้าเราใช้คนที่ตรงสายไปเลย เขาน่าจะมีมุมมองอะไรที่กว้างกว่าเรา แค่ยังไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง ติดต่อใคร จะให้เขาทำอะไรบ้าง ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

อยากมีค่ายไหม

นิค : ก็อยากนะครับ ทำงานโดยที่ไม่มีสังกัดมันค่อนข้างเหนื่อยเหมือนกัน ทุกอย่างต้องลุยด้วยตัวเอง ถ้ามีค่ายมีซัปพอร์ต วงน่าจะแข็งแรงขึ้นได้มากกว่านี้อีก

คิดว่าตัวเองเหมาะกับค่ายไหน

นิค : ผมชอบค่าย NewEchoes เป็นค่ายที่ไม่ได้เมนสตรีมขนาดนั้น วงผมน่าจะเหมาะกับอะไรประมาณนี้

ทำวงดนตรีในยุคนี้ดูเหมือนจะเท่ แต่จริงๆ มันไม่ง่ายเลยใช่ไหม

นิค : คือการเป็นเด็กที่เพิ่งเรียนจบดนตรีมาและทำวงด้วยมันยาก การทำวงๆ หนึ่ง มันใช้ทรัพยากรค่อนข้างเยอะ อย่างเช่นเงินทุนหรือการเข้าถึงโอกาส มันน่าจะมีการสนับสนุนให้กับวงดนตรีรุ่นใหม่ๆ เพราะถ้าปล่อยให้เดินคนเดียวมันค่อนข้างเหนื่อย

สนับสนุนโดยใคร

นิค : ง่ายสุดควรมาจากรัฐบาลไหมนะ จริงๆ มีหลายหน่วยงานที่มองเห็นและสนับสนุนนะครับ อย่าง CEA เขาก็สนับสนุนศิลปินหน้าใหม่ หรือศิลปินที่ไม่ได้อยู่ในกระแสหลัก เขาเริ่มผลักดันมากขึ้นแล้ว

พูดได้เลยไหมว่าการทำวง DOTDOTDOT เป็นอาชีพหลักที่ทำตอนนี้

นิค : ยังยึดเป็นอาชีพหลักไม่ได้หรอกครับ ยังอยู่ไม่ได้ ตอนนี้ผมไม่มีงานอื่น ทำแค่วงอย่างเดียวเลยครับ

คนอื่นๆ ล่ะ อยากรู้ว่าคาดหวังกับวงไว้แค่ไหน

ปอย : คาดหวังประมาณหนึ่ง แต่ไม่ได้ถึงกับต้องเป็นหลักขนาดนั้น เพราะผมชอบทำอะไรหลายอย่าง ถ้ามันสามารถเป็นงานหลักได้ก็ดี แต่ถ้ายังไม่ถึงจุดนั้นในเร็ววันก็คงไม่ได้กดดันตัวเอง ผมยังมีอย่างอื่นให้ทำ ที่ผมคิดๆ ไว้ก็มีไม่ใช่สายดนตรีเลยก็มี ส่วนตัวผมอยากลองทำสไตลิสต์

ฆ้อง : ของผมขึ้นอยู่กับพี่นิค ผมใจๆ เลย ผมชอบที่ได้เล่นให้ DOTDOTDOT ผมรู้สึกว่าถ้าไม่ได้เล่น ก็ไม่รู้จะได้เล่นอะไรที่เป็นแนวนี้อีกหรือเปล่า งานอื่นที่ผมมองไว้ก็กะว่าจะทำนู่นนี่นั่นของตัวเอง แต่ผมยังไม่อยากรีบเลือกตอนนี้ ขอดูไปเรื่อยๆ ก่อนว่าจะไปทางไหนดี

ฟลุ๊ค : ส่วนตัวยังไม่ได้คิดว่ามันเป็นอาชีพได้ แต่เป็นแพชชันมากกว่า ให้เพลงมันทำหน้าที่ของมันไป ผมขอแค่มีความสุขกับการทำเพลงตรงนี้ อยากทำเพลงแบบไหนก็ทำออกไป เลยไม่ได้คาดหวังกับที่ความชอบของเรามาก มองแค่ปัจจุบันพอ เราทำประมาณนี้เรามีความสุข ยังมีความสุขกับการเล่นดนตรี

จูเนียร์ : ผมสบายๆ ครับ ขอให้ทุกคนสนุกก็พอ

ขอเดินช้าๆ ไม่คาดหวัง
ถ้าเล่นดนตรีแล้วเลี้ยงตัวเองได้ โคตรจะชีวิตในฝัน

ความฝันไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ความฝันมันดีตรงที่เราจะฝันใหญ่แค่ไหนก็ได้ มีคนเคยพูดว่าการมีความฝันทำให้ชีวิตของเรามีเป้าหมาย แล้วเราจะตั้งใจใช้ชีวิตในทุกวันเพื่อก้าวไปสู่จุดนั้น

แต่ความฝันจะเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน หากไม่เริ่มลองผิดลองถูก เพราะบางครั้งเราเรียนรู้ผ่านการล้ม ก๊วนร็อกหนุ่มแห่ง DOTDOTDOT ก็เป็นคนมีความฝัน ตามประสานักดนตรี พวกเขามีเวทีที่ฝันว่าสักวันจะได้ขึ้นไปเล่น และเส้นทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้น

ตั้งแต่ทำวงดนตรีมา มีอะไรที่เป็นอุปสรรคที่ยากที่สุดหรือเปล่า

นิค : น่าจะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน ก่อนหน้านี้สมาชิกยังไม่นิ่ง มีคนเข้าๆ ออกๆ ผมก็เลยตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรากำลังควบคุมทุกอย่างได้ดีพอหรือยัง มันเลยมีความสงสัยในตัวเองอยู่บ้าง

ออกด้วยเหตุผลอะไรเหรอ

นิค : อย่างมือแคนคนเก่าเขามีงานประจำ เขาต้องไปทำงานประจำ แล้วบางทีวงต้องไปเล่นในวันธรรมดา เขาลางานมาไม่ได้ ขอโฟกัสที่งานประจำเป็นหลักก่อน ตอนหลังก็เลยได้พี่ฟลุ๊คเข้ามาแทน

สำหรับผมตอนนั้นมันยากมาก หลังจากนั้นผมเลยไล่ถามทุกคนเลยว่ามีปัญหาอะไรมั้ย ติดขัดอะไรกันรึเปล่า ผมถามฟีดแบ็กของแต่ละคน ซึ่งแต่ละคนก็ไม่มีปัญหาอะไร มองกลับไป ไม่รู้ผมแก้ปัญหาไหมด้วยนะ เหมือนผมแค่ปล่อยมันผ่านไป เบลอๆ ไป

สมาชิกตอนนี้คือนิ่งแล้วใช่ไหม

นิค : คิดว่าไม่อยากเปลี่ยนแล้ว อยากให้เป็นเซตนี้ไปเรื่อยๆ ครับ

ในฐานะหัวหน้าวง มองอนาคตของวงไว้ยังไง

นิค : ไม่ได้มองอนาคตไกลหรือวางแผนจริงจังนะครับ ตอนนี้แค่อยากปล่อยอัลบัมเต็ม แล้วก็อยากทำ MV ให้กับบางเพลงในอัลบัมให้มันเป็นตัวเราที่สุด ส่วนอนาคต 2 – 3 ปีข้างหน้า ยังไม่ได้คิดอะไรไกลขนาดนั้นครับ

เป็นคนไม่คิดถึงอนาคตมาตลอดเลยเหรอ

นิค : จริงๆ แต่ก่อนผมเป็นคนมองอนาคตนะ ผมทำวงแนวอื่นมาก็เยอะ ซึ่งตอนทำผมก็มองไกลประมาณ 2 – 3 ปี ว่าอนาคตข้างหน้าต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ แต่พอมันไม่ Success มันก็ค่อนข้างเฟล พอมาทำ DOTDOTDOT เลยไม่ค่อยมองอะไรไกลแล้วครับ

คนรอบตัวถามไหมว่าทำอะไรอยู่

นิค : ผมโดนถามเยอะอยู่ แต่คนในครอบครัวอย่างพ่อแม่ เขาเข้าใจและสนับสนุนเรา แต่เวลาไปเจอญาตินี่ค่อนข้างเสียศูนย์ เขาก็พยายามแนะนำนะว่าแบบลองไปอย่างนู้นอย่างนี้ไหม เขาจะแนะนำในมุมของผู้ใหญ่ ล่าสุดเขายกตัวอย่างนนท์ ธนนท์มาให้ผม (หัวเราะ) เขามีความแน่วแน่ในความคิดของเขา ผมก็เลยบอกครับๆ เออออไปกับเขา

แต่ก็แน่วแน่ใช่ไหมว่ายังไงก็จะทำจนมันกลายเป็นอาชีพได้

นิค : ผมจะพยายามจนถึงที่สุด ถ้าไม่ได้เดี๋ยวว่ากันอีกที

ถามเอาตอนนี้ พวกคุณมีเวทีหรืองานในฝันที่อยากไปเล่นไหม

นิค : ถ้าเอา Goal ที่ใกล้ที่สุดคือ อยากเล่น Wonderfruit ผมอยากเล่นมาหลายปี ปกติเขาจะให้ส่งเพลงของวงเข้าไปเพื่อแอดมิสชัน ผมส่งมา 2 – 3 ปีแล้วยังไม่ติด หวังว่าปีนี้จะติด 

ฟลุ๊ค : Tiny Desk ครับ (หัวเราะ) หวังว่าๆ

ปอย : อยากเล่น Summer Sonic เห็นมานาน เห็นวงที่เราชอบได้ไปเล่น ถ้าได้ไปเล่นสักครั้งก็คงเฟี้ยวดี

จูเนียร์ : อะไรที่เขาพูดกันว่าระดับโลกผมอยากไปหมดเลย

ฆ้อง : ผมอยากไปทัวร์ต่างประเทศ ที่ไหนก็ได้

มีแววว่าจะได้ไปเล่นที่ต่างประเทศไหม

นิค : กำลังจะได้ไป แต่ยังไม่ได้คอนเฟิร์มนะ วันที่เราไปเล่นที่งาน BKK MUSIC CITY มีผู้จัดจากจีนชวนไปเล่น เขาชวนไปทัวร์ที่จีน ผมดูโปรไฟล์ก็เป็นบริษัทน่าเชื่อถืออยู่ เหมือนเขาจัดคอนเสิร์ตวงอินดี้ในต่างประเทศที่มันค่อนข้างมีชื่อเลย

เท่าที่ฟัง ดูเหมือนแต่ละคนจะให้อิสระกับชีวิตมาก อยากรู้ว่าโดยส่วนตัวพวกคุณมีความเชื่ออะไรที่ยึดถือใช้กันอยู่บ้าง

ฟลุ๊ค : ผมว่าถ้าเราอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ขอแค่มีสติรู้ตัวตลอด

ปอย : ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ แต่ต้องไม่เดือดร้อนตัวเองและคนอื่น ผมว่าเท่านี้โอเค

จูเนียร์ : ผมยึดเหตุผล เเละการยอมรับตัวเองครับ

ฆ้อง : ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ปล่อยไป เราควบคุมทุกอย่างไม่ได้

นิค : ผมจะยึดอยู่ 2 อย่าง ใช้ชีวิตให้มันเต็มที่ไปซะ แบบวันพรุ่งนี้จะมีรึเปล่าก็ไม่รู้ แล้วก็ปล่อยทุกอย่างให้มันเป็นตามที่ควรจะเป็น ให้มันไปตามลม มันจะพัดไปทางไหนก็คอยตั้งรับกับมันไว้

The post เส้นทางแห่งฝันยาวไกลของ DOTDOTDOT ก๊วนร็อกหนุ่มที่ใช้ชีวิตลู่ไปตามลม appeared first on a day magazine.

“ใช่ นี่เพิ่งซื้อมาก็ใส่เลยนะ เห่อมาก”

สเวตเตอร์สีเทาเขียนนำด้วย ‘TOKYO MELODY’ ขึ้นบรรทัดถัดไปด้วย ‘un film sur RYUICHI SAKAMOTO’ ริวอิจิคือศิลปินที่หนุ่มแว่นชื่นชอบเป็นพิเศษ เห็นได้จากโพสต์เฟซบุ๊กที่เขาลงสถานะชื่นชมเมื่อปี 2018 หลายครั้งติดต่อกันและในครั้งล่าสุดเมื่อปี 2023 

หนุ่มแว่นอาจจะรู้อยู่แล้วหรือไม่รู้ก็ได้ว่าความเป็นเขาก็มีคนชื่นชอบเป็นพิเศษเหมือนกัน 

ใช่เพราะรายชื่อผู้กำกับภาพยนตร์นอกกระแสในประเทศไทยมีเขาเป็นหนึ่งในนั้น แต่เพราะเขายืนระยะในวงการภาพยนตร์มาร่วม 13 ปีแล้ว

“สิ่งที่เราทำมันก็จะเลือกกลุ่มคนดูประมาณหนึ่ง ความหวังในฐานะคนทำเราก็คิดว่าคงจะมีกลุ่มคนดูจำนวนมากพอให้เราทำในสิ่งที่ถนัดไปได้เรื่อยๆ พูดแล้วมันเหมือนโอ้ย! อินดี้เนอะ แต่ว่าจริงๆ คนทุกคนก็คงต้องการสิ่งนี้เปล่าวะ เราก็อยากเป็นตัวของตัวเอง มีคนชอบในแบบที่เราเป็น นี่ก็นับว่าโชคดีมากแล้วนะ (หัวเราะ) ทำมา 13 ปี 9 เรื่องก็ยังมีคนให้ทำอยู่”

ตัวเขาคงรู้ดีที่สุดว่านี่เป็นโชคหรือพรสวรรค์ เพราะเขาเรียนจบคณะอักษรศาสตร์อันไม่ได้เข้าเค้าการทำภาพยนตร์เลย ทว่า ‘เต๋อ – นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์’ ก็ได้กลายเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เต็มตัวไปเสียแล้ว 

จากภาพยนตร์ ‘Fast and Feel Love เร็วโหดเหมือนโกรธเธอ’ พ่วงเพลงประกอบ ‘เดี๋ยวจะทำตามความฝัน’ สู่ ‘Human Resource พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา)’ 

เต๋อตอบเองกับปากว่าภาพยนตร์ที่ทำเปลี่ยนไปตามนิสัยและวัยของตัวเอง เอ! เขายังติดอยู่ในลูปทุนนิยมอย่างออกไปตามทางฝันไม่ได้หรือเปล่านะ นี่ก็อายุจวนจะสี่สิบกลางแล้ว 

เช่นนั้นขอมอบหน้าที่ให้ผู้อ่านเป็นคนพิจารณาภาพยนตร์ใหม่ของเขาไว้ ณ ที่นี้

ยึดมั่นใน KPI 

ผลงานที่ผ่านมาของนายเต๋อออกฉายในโรงภาพยนตร์ชนิดปีเว้นปี กระแสตวัดหน้าขึ้นสูงเพราะลูกเล่นบทภาพยนตร์เฉพาะตัว เช่น ‘Mary is happy, Mary is happy.’ อันรวบรวมโควตนิยมในโซเชียลมีเดียมาใส่การสนทนาตลอดเรื่อง กับมวลบรรยากาศเงียบเชียบแทบจะไร้ดนตรีประกอบฉาก ทำให้ทุกครั้งที่ประโยคของตัวละครจบลง ผู้ชมต้องเผลอหยุดหายใจเพื่อคิดตาม 

หรือภาพยนตร์ ‘ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ’ ที่ดำเนินเรื่องด้วยกิจวัตรของหนุ่มฟรีแลนซ์คลั่งรับงานกระทั่งผื่นขึ้นคอลามลงแก้มก้นอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ทว่าเขาก็ยังหามโน้ตบุ๊กแนบไปกับร่างกายคล้ายผีดิบเดินเข้าออกโรงพยาบาล และภาพยนตร์อื่นที่ไล่หลังมาติดๆ อย่างไม่เคยละทิ้งกลิ่นอายความเป็นตัวเอง จนใครต่อใครต่างก็ชี้นิ้วเมื่อโปสเตอร์เรื่องใหม่ถูกกางออกโดยไม่ทันเห็นชื่อผู้กำกับ “นี่มันหนังเต๋อ!” 

เว้นเสียแต่ภาพยนตร์ ‘Human Resource’ เรื่องล่าสุดของเขาที่กินระยะไปเกือบสามปีจึงทำให้อดถามหาสาเหตุไม่ได้

ภาพยนตร์ ‘Human Resource’ ทิ้งเวลาจากภาพยนตร์เก่านานกว่าปกติ เป็นเพราะคุณตั้งใจหายไปไหม

ไม่ๆ (หัวเราะ) โดยปกติจะเว้นทำหนังปีเว้นปี จริงๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้จะฉายตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่มันอีนุงตุงนังหน่อยก็เลยเว้นไปถึงสามปี

คิดว่ากระแสในวงการภาพยนตร์ของคุณเป็นอย่างไร

ก็เป็นปกติแบบที่ผ่านมา ภาพยนตร์ที่เราทำมันค่อนข้างเฉพาะกลุ่มที่จะมีทั้งคนที่ชอบและไม่ชอบ เป็นมาตั้งแต่เรื่องแรกแล้ว เป็นมาตลอดเลย แต่ในฐานะคนทำงานเราก็ทำเท่าที่ทำได้ เราไม่ใช่คนที่เดี๋ยวเรื่องต่อไปเราจะทำให้ทุกคนชอบ เราจะคิดแต่ว่าเราอยากเล่าเรื่องอะไร เล่าด้วยวิธีแบบไหน ตัวละครแบบไหน เราไม่ได้คิดว่าคนกำลังอยากดูอะไร ควรจะดูอะไร หรือเขาสนใจอะไรอยู่

คนเขาบอกไหมว่าไม่ชอบอะไรในภาพยนตร์ของเรา

เขาอาจจะไม่ชอบสไตล์ เรื่อง หรือตัวละคร จริงๆ เราไม่ได้ติที่เขาจะไม่ชอบ แต่เวลาเราไม่ชอบอะไรสักอย่าง เราแค่รู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับเราเฉยๆ แต่จะไม่แบบเฮ้ย! ทำไมน้องไม่ทำแบบนี้วะ ทำไมน้องไม่เปลี่ยนวิธี มันก็แค่ไม่ใช่ทางเราเฉยๆ ยุคนี้ชอยส์ให้เลือกสิ่งที่ชอบมันมีมหาศาลมากเลย ถ้าไม่ชอบเรื่องนี้ก็ไปดูเรื่องอื่น ส่วนตัวเราจะมองเป็นค่ากลางมากกว่าไม่ถึงกับขั้นคอขาดบาดตาย ค่อนข้าง Feel Free กับมันเลย  

คุณรับมืออย่างไรกับคอมเมนต์เหล่านั้น

จริงๆ เราก็รับมือมาตลอด 13 ปีที่ทำหนังมาเลยนะ ยกตัวอย่างเรื่อง Mary is happy ที่มันบูมขึ้นมาแล้วมีคนไม่ชอบ เป็นไปตามยุคสมัยที่จะมันขึ้นเรื่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ มีหลายครั้งที่เราจะเอ! นี่เป็นความคิดเห็นที่ต้องเทคไหมนะ มันก้ำกึ่งระหว่างว่าเราควรจะปรับตามเขาไหม เราคงไว้ได้ไหม ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือควรจะฟังเขาบ้าง เราว่ามันเกิดกับคนสร้างสรรค์ทุกคนเลย แล้วทุกคนก็ต้องหาวิธีที่จะจัดการกับจิตใจตัวเองเพราะมันหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราเป็นคนส่งงานออกสู่สาธารณะ ยิ่งโตเราก็ยิ่งพบว่าการแยกแยะคอมเมนต์ก็เป็นอีกหนึ่งศิลปะนะ ยิ่งแยกได้มากขึ้นก็จะยิ่งจัดการได้มากขึ้น 

ยุคเราอินเทอร์เน็ตมันยังไม่ยากขนาดนี้ ยุคนี้อาจจะยากกว่านิดหน่อย แต่ถ้าวันหนึ่งเรารู้วิธีที่จะดีลกับคอมเมนต์เหล่านี้ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องใช้เวลานะ เราอาจจะอยู่กับมันได้มากขึ้น ใช้คำว่าอยู่กับมันก็ไม่เชิง เรียกว่าเป็นธรรมชาติของมันดีกว่า เพราะเราและคนอื่นไม่มีวันรู้หรอกว่าสิ่งที่เราทำวันนี้แล้วมันไม่เวิร์ก จริงๆ มันอาจจะกำลังเดินทางอยู่ก็ได้ มันกำลังพัฒนาจนกว่าจะไปถึงจุดที่เวิร์ก ซึ่งถ้าเราไม่ะัฒนาแล้วให้จบ ก็ไม่มีทางรู้ว่าเวิร์กไหม เผอิญเราเป็นคนดื้อนิดหน่อย เราอยากพัฒนาไปจนกว่าจะถึงจุดที่มันสิ้นสุดลงว่าแม่งไม่เวิร์กจริงด้วย ก็ให้จบไปแล้วกัน 

คิดว่าภาพยนตร์ที่ทำมา เปลี่ยนไปตามนิสัยของคุณไหม

ก็ใช่นะ ดูจะเปลี่ยนไปตามวัย สมมติสิบปีที่แล้วก็จะเป็นคำถามแบบวัยรุ่นหน่อยว่าความทรงจำเราจะอยู่ได้ไหม ในเมื่อไม่มีกล้องถ่ายรูปแล้ว หรือตัวเราเองที่ปัจจุบันนั่งดูหนังรักวัยรุ่นก็จะไม่ค่อยอินแล้ว คือกูผ่านมาหมดแล้ว (หัวเราะ) เราจะชอบหนังรักที่โตขึ้น สัมพันธ์กับความเป็นจริง โรแมนติกน้อยกว่านั้น หนังแต่ละเรื่องที่ทำมันบันทึกความคิด ความอ่านของเรา ณ ขณะนั้น เราไม่ได้ทำหนังตามโจทย์ เราทำตามคำถามที่ตั้งขึ้นมาเอง ไม่ใช่อยู่ดีๆ จะหันไปทำหนังที่ไม่ถนัด

สารตั้งต้นของภาพยนตร์ ‘Human Resource’ คืออะไร

เราทำหนัง ‘Die Tomorrow’ เกี่ยวกับความตายไปแล้ว ด้วยวัยที่เติบโตขึ้นด้วยทำให้พลิกมาเป็นขั้วตรงข้ามเรื่องการเกิดคือ ‘Human Resource’ คำถามที่ว่าอยากมีลูกไหมไม่ได้มาในวัย 40 ปีหรอก อาจจะมาก่อนหน้านั้นด้วย อย่างตอนเขียนบทจะทำให้เราได้ฟังความคิดคนเยอะมาก ทุกคนจะมีเหตุผลเบื้องหลังว่าทำไมถึงอยากมีลูกหรือไม่อยากมี ข้อสรุปก็ยังหาไม่ได้นะ 

หนังเรื่องนี้มันเลยกลายเป็นคำถามที่ทำให้คนกลับไปคิดต่อมากกว่า แต่เราไม่ได้จบที่ถามตัวเองว่าอยากมีไหม เราคิดไปถึงเรื่องการเกิดเลย เราเกิดมาบนโลกใบนี้ แล้วเรามาทำอะไรกันวะ ชีวิตเราเนื้อแท้มันคืออะไร เนี่ย! แค่เรื่องการเกิดมันก็สัมพันธ์กับการเมือง เศรษฐกิจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราก็เลยคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของเรื่อง ‘Human Resource’ ให้คนคิดถึงชีวิตที่เรามีอยู่ 

เพราะพล็อตเรื่องคือผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังท้อง คล้ายๆ กับเขาจะพาพนักงานใหม่เข้ามาในบริษัทที่ชื่อโลก ขณะเดียวกันเขาก็เป็น HR หน้าที่ปกติก็ต้องทัดทานคนเข้ามาอยู่ใหม่ในบริษัท หนังจะเล่าทั้งสองเรื่องขนานกันไปด้วยลักษณะที่คล้ายกัน ถามว่าทำไมต้องเป็น HR ก็เพราะนางเอกมีความลังเลว่าจะพาลูกมาเกิดหรือเปล่า เขาก็หยิบคำถามนี้เข้ามาในชีวิตประจำวันของตัวเอง

ทั้ง HR เป็นเหมือนคนกลางระหว่างคนนอกกับคนที่จะเข้ามาทำงาน เขาจะเป็นคนที่เห็นโลกรอบๆ ครบทุกด้าน ซึ่งยิ่งเห็นมากเท่าไรก็จะยิ่งคิดเยอะ เกิดคำถามเยอะขึ้นมากเท่านั้น

ทนแรงกดดันได้สูง

เมื่อลงแรงไปกับอาชีพใดอาชีพหนึ่งย่อมหมายความว่าเรามีทักษะด้านนั้นพอสมควร (?) 

พนักงานหลายคนอาจเริ่มต้นจากศูนย์ถึงหนึ่งด้วยการส่งผลงานจำนวนหยิบมือยื่นสมัคร บริษัทที่รักในการทดลองและฝึกปรือมากกว่าความช่ำชองยื่นโอกาสให้ ต่างฝ่ายจับมือพูดคติ “เราอยู่กันแบบครอบครัว” แม้ไม่รู้ว่าเมื่อร่วมเป็นสมาชิกแล้ว บทบาทที่ได้รับจะสำคัญต่อแผนผังต้นไม้ขนาดไหน แต่สัญชาตญาณกระตุกให้ทราบว่าตราบใดที่อยู่ในสถานะระยะทดลองงาน ย่อมถูกนับว่าเป็นตัวอ่อนเสมอ 

กระทั่งฝึกปรือตนจนเรียกได้ว่ามีทักษะอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว ทว่าเมื่อเกิดโปรเจกต์ใหม่ขึ้น อย่างไรเสียก็ยังถูกนับว่าเป็นตัวอ่อนเสมอ เช่นกันกับนายเต๋อที่อยู่ในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์มากกว่าสิบเรื่องดังมือฉมัง เขาน้อมรับว่าทุกกระบวนการในภาพยนตร์ล่าสุดนั้นยากจนต้องเอ๊ะ 

เพราะศัพท์คำว่า ‘ใหม่’ ย่อมพ่วงมากับ ‘การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด’ 

แต่วันหนึ่งตัวอ่อนจะเติบใหญ่ได้แน่ หากทนแรงกดดันระหว่างทางได้สูงจริงไหม

ภาพยนตร์ ‘Human Resource’ มีความข้องเกี่ยวกับภาพยนตร์ ‘ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ’ ไหม

ไม่เชิง มันก็ยังพูดถึงเรื่องชีวิตและการทำงาน แต่ฟรีแลนซ์มันคือสิบปีที่แล้ว เราจะมองโลกการทำงานในท่าทีที่สนุกว่านี้ ไม่ตึงขนาดนี้ แต่เมื่อเราโตขึ้นแล้ว วิธีมองโลกการทำงานก็เปลี่ยนไป อีกอย่างคือตอนนี้มันตึงมาก คนเริ่มตั้งคำถามกับระบบการทำงานมากขึ้น เพราะตอนที่ทำฟรีแลนซ์นี่คือไม่มีคำว่า Work-life balance เป็นศูนย์เลย ยังคิดอยู่เลยว่าตั้งชื่อเรื่องว่าฟรีแลนซ์ได้ไหมวะ ยังเป็นอะไรที่ใหม่มากว่าเราไม่ต้องทำงานประจำก็ได้นะ ออกมารับงานด้วยตัวเองโดยที่คนไม่รู้เงื่อนไขของมันว่าฟรีแลนซ์ไม่มีสวัสดิการนะ มันใหม่ซะจนเป็นหนังได้เลย ค่อนข้างแตกต่างกับเรื่อง ‘Human Resources’ 

คุณทำการรีเสิร์ชอย่างไร

สมมติคุยกับคุณพ่อคุณแม่ มันจะมีเรื่องที่อยู่เหนือการอธิบายแบบไม่ใช่เหตุผลนะว่าทำไมถึงอยากมีลูก เขาก็ตอบแค่อยากมี (หัวเราะ) ที่น่าสนใจคือคนที่มีลูกไปแล้ว บางทีเขาก็มีความกลัว ความกังวล แต่เขาพูดไม่ได้ เพราะเขาเป็นแม่ไปแล้ว คือคุณทำอะไรต้องห้ามลังเล มันเป็นความสมัครใจที่คุณเลือกแล้ว ไม่ได้หมายความว่าเราเลือกอะไรบางอย่างแล้วจะไม่กลัว สมมติเราอยากทำงานนี้มานาน เกิดวันหนึ่งได้ทำก็ใช่ว่าจะไม่กลัว เราคงคิดว่าจะทำได้หรือเปล่า 

ระหว่างเขียนบทมีอะไรที่เปลี่ยนมุมมองคุณไปเลยไหม

เราพบว่าเรื่องบางเรื่องมันไม่ได้มีคำตอบว่ะ ปกติเวลาเขียนบทแล้วตัวละครเกิดปัญหา เราก็ต้องมีวิธีแก้ให้เขาไปต่อ แต่เรากลับหามันไม่เจอ คือมีคำถามแต่ไม่แน่ใจในคำตอบ อาจจะเกเรกับการทำหนังนิดหน่อยนะ เพราะคนดูจะคุ้นชินกับการทำหนังแล้วมีทางออกให้ตัวละคร เราพยายามบอกว่าหนังเรื่องนี้มันคือคำถาม คำตอบมันอยู่ที่มึงว่ะ ถ้ามาดูกับเพื่อนแล้วต้องลองไปคุยกันนะ ไม่งั้นไม่ได้คำตอบ (หัวเราะ) 

อย่างเรื่อง ‘How to ทิ้ง’ ที่เราตอบคำถามให้กับหนัง เรากลับไปดูแล้วก็รู้สึกว่านี่ยังไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดนะ แต่ชีวิตมันก็คงประมาณนี้ 

คุณตบตีกับตัวเองเรื่องอะไรมากที่สุดระหว่างทำภาพยนตร์

จริงๆ การทำหนังแล้วมีวิธีให้ออกมา Happy หรือ Bad มันค่อนข้างง่ายเลย แต่เรื่องนี้เหมือนเราเล่นอีกท่าหนึ่ง คุณต้องทำให้บาลันซ์ว่ามีคำถามนะ แล้วก็ต้องสร้างพื้นที่ให้มากพอเพื่อคนดูเขาจะได้แสดงความคิดเห็น เหมือนสร้างบรรยากาศแบบควันขึ้นมา ฟีลว่าบรรยากาศแบบนี้ พี่ว่าอย่างไรครับ (หัวเราะ) 

ความกังวลในชีวิตมันเป็นควันสำหรับเราจริงๆ ต้องทำอย่างไรก็ได้ให้คนดูเกิดความรู้สึกเหล่านี้ในตัวเองด้วย นึกภาพคนออกจากโรงก็อาจจะเหม่อว่าเอ๊ะ! ที่ออกมานี่วิญญาณหรือร่างกายนะ บอกตรงๆ ว่าหนังเรื่องนี้คือคำถามและพื้นที่ที่เอื้ออำนวยให้คนได้คิด เวลาฉายขึ้นจอก็จะเฟรมให้คนดูได้เห็นว่าคุณอาจจะเคยอยู่ในห้องประชุมแบบนี้ สถานการณ์แบบนี้ แต่คุณไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นคุณเป็นอย่างไร อาจจะพบคำตอบขึ้นมาก็ได้นะ แค่ตอนนั้นไม่มีเวลาที่มองมันจริงๆ 

กระบวนการไหนในการทำภาพยนตร์เรื่องนี้ยากที่สุดสำหรับคุณ

มันยากทุกกระบวนการเลย ถ้าเป็นการเขียนบทเราจะเอ๊ะกับตัวเองว่ามันได้หรือเปล่า แต่ก็ต้องเขียนไปก่อน ตอนดูฟุตเทจก็ต้องดูใหม่ทั้งหมด เราดูว่าหนังมันควรถูกพรีเซนต์ออกไปอย่างไร กูตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่ นอกจากเราจะมีธงในใจมาก่อนเลยว่ากูอยากพูดเรื่องนี้ แต่กับเรื่องนี้คือเราเก็บๆ ไว้ก่อน เพราะคำถามตั้งต้นมันยากพอสมควร ถ้าไม่ใช่เราก็ต้องกล้าที่จะรื้อใหม่เหมือนเล่นเลโก้ ที่เคยคิดว่าจะเป็นตอนจบก็เอามาอยู่ข้างหน้า มันสับไปสับมาได้ถึงขั้นนั้นเลย

คุณวางรูปแบบการถ่ายไว้อย่างไร

เราวางเฟรมที่ 3:2 เหมือนเรื่อง ‘How to ทิ้ง’ แต่ก็เป็นเฟรมประเภทที่โฟกัสคนมากกว่าฉากหลัง โฟกัสถึงความอึดอัดที่เขามีในห้องประชุม ในบ้าน เราต้องถ่ายให้ติดเรื่องในใจเขา เพราะตัวละครไม่ได้มีบทพูดอะไรกันมากทำให้ต้องบันทึก Facial Expression หรือการที่ดวงตาขยับนิดหน่อย หนังมันค่อนข้างต้องใช้เวลาเลย เหมือนดูภาพที่พิพิธภัณฑ์จนได้เห็นรายละเอียด

ในพาร์ตของ Art Direction วางไว้อย่างไร

วางไว้ให้มันมีความบลูส์หน่อย ปกติหนังไทยเราจะใช้สีสันสดใส แต่ในเมืองที่เราถ่ายทอดออกมา เรารู้สึกถึงความยะเยือก อย่างออฟฟิศที่เหมือนไม่มีคนอยู่ จริงๆ มีนะ สถานที่ที่เราไปถ่ายเป็นออฟฟิศแบ่งให้เช่า สัดส่วนแคบๆ เงียบมากเลย มีคนทำงานอยู่สองสามคน ที่เหลือเป็นเสียงแอร์ (หัวเราะ) 

บรรยากาศบางอย่างเซตอัปขึ้นมายากมาก เราพยายามไม่ทำอะไรให้มันแฟนซีซึ่งขัดกับปกติของเรามากเลยที่จะหาสถานที่ได้ตามใจ แต่ครั้งนี้เราไม่ได้เป็นคนกำหนด สถานที่เป็นคนกำหนดเรา อยู่ที่จะถ่ายอย่างไรให้ยังมีความสวยงามในภาพยนตร์ ส่วนตัวค่อนข้างมั่นใจว่าหนังเรื่องนี้บันทึกตรอกซอกซอยและถนนของกรุงเทพไว้มากที่สุดแล้ว อีกอย่างที่มากกว่าความสวยงามของ Art Direction ก็คือเรื่องบรรยากาศ คนอาจจะไม่ค่อยรู้ตัวว่าซอยที่เราอยู่ก็มีผลต่อการกำหนดทิศทางชีวิตเราเหมือนกัน 

หลังจากภาพยนตร์ตัดต่อเสร็จสมบูรณ์ คุณดูแล้วรู้สึกอย่างไร

รู้สึกว่าน่าจะได้แล้วล่ะ (หัวเราะ) เพราะอีกครึ่งหนึ่งมันก็อยู่ที่คนดู เราคิดแค่ว่าคำถามที่อยากถามครบถ้วนหรือยัง ปกติจะต้องเป็นเชิงว่าดูแล้วซึ้งไหมครับ ตลกหรือเปล่า แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เลย เหมือนเราจัดแสดงนิทรรศการ คอยดูว่าตำแหน่งที่จัดวางโอเคหรือยัง จริงๆ ก็อยากให้มีคนมาดูเยอะๆ นะ ถ้าเกิดว่าเจอคนดูที่ถูกกลุ่ม เขาอาจจะทำให้คนที่ไม่อยากดูรู้สึกอยากดูมากขึ้นก็ได้ด้วยประสบการณ์ที่เขาได้รับ 

ภาพยนตร์เป็นไปอย่างที่เราคิดไหมหรือมันบียอนด์ไปมากกว่านั้นอีก

ก็คงจะรู้ได้เมื่อหนังถูกฉาย อย่างที่ปล่อยเทรลเลอร์ออกไปก็เริ่มมีกระแสตอบรับ มันทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว การที่เขาหยิบประเด็นจากช็อตเดียวมาพูดคุยกัน เกิดความเห็นที่มากมาย เราว่ามันกระเด็นออกมาข้างนอกแล้ว 

ยินดีต้อนรับพนักงานใหม่สู่โลกการทำงาน

รู้ไหมตัวอ่อนที่เปรียบดังพนักงานใหม่จะต้องเจออะไร (?)

โลกใบใหม่ ชีวิตใหม่ วิถีใหม่ คำถามใหม่ 

เราจะผิวปากหลังจากใบปริญญาออกเพื่อต้อนรับอนาคตอันใกล้ที่เขาว่ากันว่ามันจะสดใสและสุขสบาย ทั้งที่เขาเหล่านั้นกำลังพูดอวยพรด้วยสีหน้าอิดโรย ทั้งรอยย่นบนหน้าผากมากกว่าสิบเส้น เส้นเลือดบวมปูดประปรายตามน่องขา ถุงใต้ตาม่วงเขียว ไหล่ห่อไม่ผ่าเผย หรือนี่คือความสดใสและสุขสบายฉบับใหม่ 

เดี๋ยวก็รู้คำตอบ

จากที่คุณบอกว่าโลกการทำงานในปัจจุบันตึงขึ้นเป็นเพราะคุณไปเจออะไรมา

เราอาจจะไม่เคยเป็นพนักงานประจำมาก่อน แต่จริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับพนักงานประจำหรอก เราคิดว่าความรู้สึกมันอาจไม่ได้ต่างกันมาก แค่ออกมาคนละรูปแบบ ฟรีแลนซ์อาจจะเครียดกว่างานประจำด้วยซ้ำ เหมือนเราตกงานตลอดเวลา ทันทีที่ส่งงานเสร็จคือตกงานเลย คอยสมัครงานใหม่เรื่อยๆ ขณะเดียวกันถ้ามีโอกาสทำโฆษณา ต้องทำงานกับบริษัท คุณก็จะเห็นวิธีคิดอีกแบบ มีความทุกข์กันคนละแบบ

เราว่าเกี่ยวกับปรัชญาการทำงานมากกว่า เช่น เฮ้ย! คุณอย่าลืมพัฒนาตัวเองนะ เดี๋ยวตกขบวน หรือกูจะต้องเรียนรู้ทุกอย่างเลยไหมวะ หรือไม่เรียนรู้ก็ได้ อยู่เฉยๆ ดีกว่า แต่คุณก็จะรู้สึกอยู่ดีว่าวันที่คุณไม่เรียน ไอ้นั่นก็อาจจะเรียนอยู่ แล้วคุณก็ตกขบวนอยู่ดี 

มันเป็นเรื่องของบรรยากาศการทำงาน ระบบทุนนิยมที่ทำให้คนต้องวิ่งตลอดเวลา ซึ่งเราว่าตอนนี้หนักกว่าสิบปีที่แล้วมากๆ เลย อย่างเฮ้ย! น้องทำสิ่งนี้เป็นหรือยัง ถ้ายังทำไม่เป็นไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่คนนั้นเขาทำเป็นก็จ้างพี่เขา แล้วน้องก็ออกไป หรืออยู่ดีๆ ก็ต้องเกษียณก่อน 30 ปี เราจะได้ยินเรื่องพวกนี้กันอยู่ตลอดเวลาแบบกระหน่ำสุดๆ 

อีกเรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างสำคัญคือความเหลื่อมล้ำในสังคมไทยถูกถ่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถ้าคุณไม่ทำในสิ่งที่เขาบอก คุณจะไม่มีวันมีชีวิตที่ดีได้เลย คุณอาจจะต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ เพราะแม่งไม่มีชอยส์ มีงานที่ทำแล้วได้เงินกับงานที่ทำแล้วไม่ได้เงินเลย เราว่าทางถูกปิดลงเรื่อยๆ เข้มข้นขึ้น ทำงานไม่เร็วพอก็จะใช้เอไอ ถ้าเอไอมันเร็วกว่าคุณก็ตกงาน โห! ทุกวันนี้ยังเร็วไม่พออีกเหรอ มันเป็นเรื่องของระบบและวัฒนธรรมที่ทุกคนจะรู้สึกเหนื่อยขึ้นอัตโนมัติ 

ถ้าต้องไปเป็นพนักงานประจำ คุณอยากทำงานอะไร

ทำอะไรเหรอ ทำ a day (หัวเราะ) เราคิดว่าถ้าไม่ได้ทำหนังก็คงจะเขียนอะไรสักอย่าง เป็นแอดมินเพจ 

เมื่อคุณเจอคำถามเบสิกของ HR คือทำไมเราต้องรับคุณเข้าทำงาน คุณจะตอบว่าอะไร

เซอร์มาก (เต๋อถอนหายใจ) คำถามง่ายมากแต่เราไม่เคยตอบเลย กูจะตอบว่าอะไรดีวะ ตอบยากเพราะงานส่วนใหญ่ที่เขาโทรมาคือเหมือนเราได้เข้าทำงานแล้ว 

ก็เพราะว่างานทุกอย่างที่เราทำมามันบอกทุกอย่างที่เราทำได้แล้ว ลองดูจากงานที่เราทำก่อนค่อยคิดว่ามันเหมาะสมกับสิ่งที่พี่ต้องการหรือเปล่า แม่ง! ไม่ได้งานแน่เลย (หัวเราะ) 

ในทางกลับกัน หากคุณเป็น HR จะรับคนแบบไหนเข้ามาทำงานด้วย

อาชีพผู้กำกับก็เหมือนเป็น HR อยู่ตลอดเวลานะ เพราะเราต้องเลือกคนเข้ามาแสดง จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ความเก่งก็เรื่องหนึ่ง แต่เราชอบเลือกคนที่เข้ากันได้มากกว่า มายด์เซตคล้ายกัน บีตใกล้เคียงกัน ความเก่งหรือทักษะค่อยพัฒนาได้ เราเป็นคนให้ความสำคัญกับระหว่างทางมากเป็นพิเศษ เพราะหนังเรื่องหนึ่งใช้เวลาเป็นปีเลย มันจะเห็นกันตอนมีปัญหานะว่าเราแก้ด้วยกันได้ไหม 

บทชีวิตโดยนวพล ธำรงรัตนฤทธิ์

นายเต๋อนั่งกลางเบาะที่นั่งแดงเลือดหมูในโรงภาพยนตร์ที่จอไม่ฉาย ไฟเหลืองส่องเรื่อลงกลางกบาลเขา อุณหภูมิเย็นเฉียบอย่างที่ผู้ร่วมเบาะไม่รู้มาก่อนจนต้องกระชับเสื้อแนบกาย แต่ดูเหมือนหนุ่มแว่นจะรู้ สเวตเตอร์สีเทาและกางเกงขายาวปิดรองเท้าถึงได้คลุมร่างเขาอยู่ 

นัยน์ตามองเผินๆ ผ่านกรอบนั้นคล้ายจะว่างเปล่า อันต้องจดจ้องลึกเข้าไปจึงจะเห็นร่องรอยประสบการณ์ที่ผันผ่าน ทั้งความคิดแตกฉานที่ยังคงแผ่กิ่งก้านออกไปได้อีก 

อาจเพราะเขาไม่เคยหยุดตั้งคำถามกับความเป็นมนุษย์ หรืออาจไม่เคยหาคำตอบได้กับความเป็นมนุษย์ มันถึงกลายเป็นบ่อเกิดภาพยนตร์ทั้งหมดของนายเต๋อที่ชวนให้เห็นความเป็นมนุษย์ 

ภาพยนตร์ที่ผ่านมารวมถึงเรื่องนี้ก็ยังสอดแทรกการทำงานเข้ามาอยู่ มันเป็นเพราะคุณยังหลุดออกจากลูปการทำงานไม่ได้หรือเปล่า

การทำงานมันอยู่คู่กับเราทุกวันเลย เป็นเพื่อนที่ติดตัวเรามา เราเป็นคนที่คิดกับเรื่องนี้เยอะมาก พยายามจะหาที่ทางเหมาะสมเพื่อจะอยู่กับมันได้ วนเวียนกับคำถามที่ว่าจะอยู่กับมันได้อย่างไร หนังแต่ละเรื่องของเรามักจะมาจากชีวิตหรือการทำงาน ขณะทำก็พยายามค้นหาคำตอบไปด้วย เมื่อหนังจบก็จะได้คำตอบบางอย่างที่บางครั้งก็เปลี่ยนวิธีและพฤติกรรมเราไปเลย 

อย่างเรื่อง ‘ฟรีแลนซ์’ เราก็ตั้งใจว่าจะไม่รับงานมากขนาดนี้อีกแล้ว หรือเรื่อง ‘Die Tomorrow’ เป็นการกลับไปคิดเรื่องเบสิกที่สุดของชีวิตคือความตาย คนมักจะบอกว่าเป็นเรื่องอัปมงคล ไม่ควรพูดถึง แต่เรากลับรู้สึกว่าทำไมถึงคุยเรื่องนี้ไม่ได้ในเมื่อมันอยู่ใกล้ตัวเราที่สุด สุดท้ายเราก็แค่เข้าใจว่าความตายเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้ เราควรจะใช้ชีวิตในวันนี้และตอนนี้ให้ดี ยังคิดอยู่เลยว่าทำหนังเรื่องนี้แม่งคุ้มว่ะ มันทำให้ชีวิตจริงเราดีขึ้น เราหวังว่าสิ่งที่เราทำไปจะทำให้คนดูได้รับสิ่งนี้เหมือนกัน

คุณมองความเป็นมนุษย์ว่าอย่างไร

เรามองมนุษย์เหมือนสัตว์ตัวหนึ่งนะ แต่คนชอบคิดว่าพวกเรานี่แม่งสุดยอดไปเลย จริงๆ ก็ไม่ได้ต่างจากสัตว์อื่น เพราะเราคิดว่าเราสุดยอดเนี่ยมันจึงนำมาซึ่งปัญหา (หัวเราะ) อย่างเจอภัยธรรมชาติก็ยังแก้ไม่ได้ เจอเรื่องในใจก็ยังเป็นทุกข์อยู่ เราติดกับดักความเก่งว่าทำไมถึงทำไม่ได้ ควรจะทำให้ได้สิ

ความเป็นมนุษย์คือสิ่งที่เราเรียนรู้อยู่เรื่อยๆ จากการทำหนังแต่ละเรื่อง บางครั้งเราได้พบว่าคนเราอ่อนแอมากเลย เราอยากเอาชนะให้ได้แต่เราก็ไม่ได้ชนะทุกเรื่อง อย่าง ‘Human Resource’ ก็ตั้งคำถามว่าถ้าจะให้คนเกิดมา คุณอยากให้เขาเกิดมาทำไม หรือแม้กระทั่งว่าเราเกิดมาทำไมจะถูกตั้งขึ้นอัตโนมัติ

การทำภาพยนตร์ ‘Human Resource’ คุณได้คำตอบให้ตัวเองไหมว่าเกิดมาทำไม

ตอบยากนะ สมมติเรามีคำตอบหนึ่ง เราก็ดันไม่แน่ใจว่านี่เป็นคำตอบที่ดีที่สุดหรือเปล่า เพราะนอกจากมันจะสัมพันธ์กับเศรษฐกิจ การเมือง ก็ลามไปความเชื่อ ศาสนาอีก เราเขียนสคริปต์แล้วพยายามเขียนคำตอบลงไปก็จะกลับมาคุยกับตัวเองว่าเหรอวะ

หลังภาพยนตร์ฉายวันแรก คุณจะโพสต์เฟซบุ๊กว่าอะไร

ถ้าเป็นเรื่องอื่นคงบอกว่าเข้าแล้วนะครับ แต่เรื่องนี้คงโพสต์จากสิ่งที่คนคิดเห็นกันมากกว่า เช่น คุณเห็นซอยหรือออฟฟิศแบบที่เราเห็นไหม คุณคิดอย่างไรกับการทำงาน 6 วัน เราว่ามันน่าดิสคัสกัน ขออย่างเดียวคุยกันดีๆ นะ (หัวเราะ) 

นายเต๋อสาธยายความเป็นตัวเองมาจนแทบหมดเปลือกแล้ว คุณจะรับเขาเข้าร่วมงานด้วยหรือเปล่า แต่หากเงื่อนไขบริษัทคือต้องทำงานหกวันต่ออาทิตย์ แน่นอนว่าคุณจะเสียพนักงานศักยภาพล้นเหลือไปหนึ่งคน เพราะเขาผันผ่านการเป็นฟรีแลนซ์มาแล้ว ทั้งบอกกับตัวเองว่าจะไม่บ้างานจนร่างกายผุกร่อนถึงขั้นนั้นอีกแล้ว 

ไม่เป็นไร หากคุณไม่รับเขาไว้พิจารณา เราเชื่อว่าเดี๋ยวเขาก็จะปูทางใหม่เพื่อไปตามทางฝันของตัวเองต่ออยู่ดี อย่าลืมกาปฏิทินสำหรับภาพยนตร์ ‘Human Resource’ ที่จะเปิดรับสมัครพนักงานใหม่ในวันที่ 29 มกราคม

หวังให้คุณค้นพบสถานที่ทำงานอันประจวบเหมาะในโลกทุนนิยมเส็งเคร็ง 

หากไม่อาจหาพบแต่คุณยังมีชีวิตรอดไปได้อีกหนึ่งวันก็นับว่าดีมากแล้ว

ยินดีต้อนและยินดีรับพนักงานทุกท่านสู่วังวนไม่สิ้นสุด

The post ภาพยนตร์เพื่อพนักงานใหม่ ‘Human Resource’ โดย ‘เต๋อ – นวพล’ ขอผู้ชมโปรดรับไว้พิจารณา appeared first on a day magazine.

แถมเธอยังแข็งแรงมากเสียด้วย แม้จะอยู่ในวัยห้าสิบกว่าแล้ว จากการที่เห็นเธอยกกระเป๋าเดินทางสีน้ำเงินลงมาจากรถอย่างทะมัดทะแมง หากไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร คงคิดกันไปว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเตรียมตัวออกเดินทางไปไกลโพ้น แต่เพราะเรารู้ว่าเธอเป็น ‘นักเล่านิทาน’ เมื่อกางกระเป๋าออกมาถึงได้ไม่แปลกใจที่ไส้ในอัดแน่นไปด้วยหนังสือนิทานมากกว่า 40 เล่ม และเอกลักษณ์ของ ‘เบิร์ด-นีลชา เฟื่องฟูเกียรติ’ ไม่ใช่ปกนิทานรูปซินเดอเรลล่าหรือฮีโรเหมือนในจักรวาลมาร์เวล แต่เป็นนิทานว่าด้วยวิถีชีวิต ความตาย และสงคราม วงเล็บไว้ว่าโดยส่วนใหญ่นะ

การเดินทางของส่วนที่หายไป 

เมื่อต้องกรอกฟอร์มในช่องอาชีพ เบิร์ดกรอกว่าอะไร

เอาจริงๆ นะ อาชีพรับจ้างทั่วไป (หัวเราะ) ถ้าเขาให้ระบุก็จะบอกว่าเป็นนักจัดกระบวนการเรียนรู้โดยใช้ศิลปะ

ทำไมไม่บอกว่าตัวเองเป็นนักเล่านิทาน 

เพิ่งมาบอกช่วงปีให้หลังเอง เราไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทำอยู่เรียกว่านักเล่านิทานได้ไหม แต่เราใช้นิทานภาพกับนิทานเยอะมากจริงๆ รุ่นน้องก็บอกว่าถ้าไม่ยอมเรียกตัวเองว่านักเล่านิทาน ใครจะไปกล้าเรียก อีกอย่างหนึ่ง มันไม่ได้เงินทองจนเรียกเป็นอาชีพได้ แล้วเราก็ทำงานหลายอย่าง

เคยคิดไหมว่านิทานจะตามเรามาจนถึงวัยผู้ใหญ่

เราใช้หนังสือนิทานภาพตอนโตแล้ว เด็กๆ เราไม่มีหนังสือนิทานภาพแบบนี้เยอะนัก แล้วมันก็ราคาแพง แต่เมื่ออายุยี่สิบเราได้ไปทำงานที่หมู่บ้านเด็ก จังหวัดกาญจนบุรี เห็นเขาวางเล่มนี้ไว้หน้าบ้าน เราอ่านแล้วร้องไห้ใหญ่เลย ทั้งตื่นเต้นทั้งตกใจว่าหนังสือลายเส้นขีดๆ แค่นี้ มันทำงานกับเราขนาดนี้เลยเหรอ เป็นเรื่องราวที่เหมือนจะง่ายนะ แต่กลับสะท้อนความต้องการและความรู้สึกภายในจนมันสั่นสะเทือน 

เรื่องย่อคือรูปทรงสามเหลี่ยมอยากจะพาตัวเองไปข้างหน้า แต่ไม่มีใครพามันไป ถึงจะมีรูปทรงวงกลมที่พาไปได้ก็ดันเจอความเปลี่ยนแปลงที่ไม่พอเหมาะกัน สุดท้ายรูปทรงสามเหลี่ยมก็เลือกวิธียก ดึง ล้ม ยก ดึง ล้มไปเรื่อยๆ จนมุมสึกหายไป กลายเป็นการกระแทก กลายเป็นการกระโดด แม้เขาไม่รู้จะไปไหนต่อ เขาก็ยังกลิ้งไปข้างหน้า นิทานที่ชื่อ ‘การเดินทางของส่วนที่หายไป’ (The Missing Piece Meets the Big O) โดยเชล ซิลเวอร์สเตน ช่วยตอบคำถามได้ว่าทำไมนิทานถึงตามเรามาในวัยนี้

ทำไมนิทาน ‘การเดินทางของส่วนที่หายไป’ ถึงทำงานกับเบิร์ดในอายุ 20 ได้มากขนาดนั้น

มันอยู่ในการค้นหาตัวเอง เรากำลังทุ่มกายทุ่มใจในการเรียนรู้โลกในอายุ 20 ปี เราเอาแต่คิดว่าทำอย่างไรถึงช่วยให้โลกดำเนินต่อไปได้ พร้อมกันกับภาวะอารมณ์ที่เข้ามา จนต้องถามตัวเองว่าจะทำงานอะไร ความฝันเราคืออะไรกันแน่ มันทำงานกับตัวตนข้างในว่าจริงๆ เราจะทำอะไรก็ได้นะ เราแค่ต้องอดทนไปก่อน ทำต่อไป แล้วเดี๋ยวจะหาแง่มุมของตัวเองเจอ เหมือนที่ทรงสามเหลี่ยมเจอ

การที่เบิร์ดในอายุ 20 ไม่มีความฝัน มันแย่มากหรือเปล่า

ไม่เชิงว่าไม่มีความฝัน แต่มันไม่ชัด ถึงจะเรียนจบครุศาสตร์มา แต่เราไม่ได้อยากเป็นครู นักแสดง ทนาย หรือกระบวนกรผู้ยิ่งใหญ่ มันกำลังหาว่าจะทำอะไรได้บ้าง เรากลายเป็นนักแสวงหา นักเดินทาง เพราะสมัยเราไม่มีโรมอโลน (I Roam Alone) ไม่มียูทูบเบอร์ไปเที่ยวให้เห็น 

แล้วเบิร์ดเจอส่วนที่หายไปไหม

เจอนะ มันก็เจอวิธีการไปข้างหน้า แล้วก็เจ็บปวดด้วย

เจอได้อย่างไร

เป็นจังหวะที่เราหยุดรอ ไม่แน่ใจว่าเป็นจุดอ่อนหรือจุดแข็งนะ แต่เราเชื่ออะไรก็อยู่แบบนั้น เชื่อในไหนก็อยู่กับมันก่อน หาช่องทางว่าเราทำอะไรได้บ้างเพื่อยืนยันในสิ่งที่เราเชื่อ ด้วยการเล่านิทานต่อเนื่อง แล้วมันก็เดินทางมาเรื่อยๆ  

นิทานในวัยเยาว์ทำให้วัยผู้ใหญ่ร้องไห้

เริ่มหยิบนิทานมาเล่าให้คนอื่นฟังเมื่อไร

ช่วงโควิดระบาด เราเล่านิทานความตายเรื่อง ‘แมวน้อยร้อยหมื่นชาติ’ โดยโยโกะ ซาโนะ เราชอบเส้นสีในเล่ม เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักและความตายที่สวยงามมาก ด้วยพื้นฐานเราเป็นคนทำละครกับกลุ่มละครมะขามป้อม ทำงานเป็นนักเคลื่อนไหวโดยใช้ศิลปะ ภาพละครในการเข้าใจตัวเอง คนอื่น สังคม แล้วก็สื่อสารออกไป เราโตมากับกระบวนการนั้น แล้วก็เลือกใช้นิทานเล่มนี้มาเล่าต่อ เล่าประกอบกับเพลงของเพื่อน หลังจากเล่าแล้ว Peacefuldeath หรือชุมชนกรุณา เขากำลังทำเรื่องเกี่ยวกับการอยู่ดีตายดี ก็เห็นเราแล้วก็ชวนเราไปเล่าซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำให้ได้เข้าวงการไปเจอคนที่คิดเห็นเหมือนกันเรื่องของความตาย

หลังจากนั้นตั้งใจยึดการเล่านิทานเป็นอาชีพเลยไหม

ไม่ค่ะ ถ้าจะหาเงินจากการเล่านิทานมันเครียดเกินไป เพราะงานศิลปะในบ้านเราไม่ได้ถูกมองอย่างกว้างขวางเพียงพอ เห็นได้จากการงบประมาณที่มีข้อแม้มากมาย บางคนอาจจะเรียกเป็นอาชีพได้ แต่เราคิดไม่เหมือนเขา เราตั้งกลุ่ม ‘คิดแจ่ม’ ขึ้นมา เพราะต้องการทำตามวัตถุประสงค์ของตัวเองที่ไม่ได้ทำตามลูกค้า ฟังดูดี แต่มันยากจนแล้วก็เป็นอาชีพไม่ได้ (หัวเราะ) ถ้าเราอยากเล่าเรื่องความตาย ความเจ็บปวดร้าวราน สงครามผ่านหนังสือนิทานภาพจะมีใครสนับสนุนเราไหม มันหายากนะ แต่สุดท้ายเราก็เจอนะ 

เบิร์ดคิดว่าเพราะอะไรนักเล่านิทานถึงยังไม่ถูกมองเห็นความสำคัญ 

เขาเห็นแต่เขาจ่ายน้อย (หัวเราะ) วิธีการให้ทุนขององค์กรใหญ่ๆ เขาจะไม่ได้ให้ค่าบุคคล ให้แต่ค่าที่พัก ค่าอาหาร ก็เป็นอะไรที่เรายังเกาหัวกันอยู่

ความยากของการเป็นนักเล่านิทานสำหรับเบิร์ดคืออะไร

ยังไม่เห็นขนาดนั้นนะ เรายังได้เล่าอยู่ เรายืนยันในการเล่าแล้วก็ยังมีคนอยากฟัง ไม่อย่างนั้น คงทำมาเรื่อยๆ ไม่ได้ แต่ใช่ว่ามีคนมาฟังเราเป็นหมื่น เราอยู่ในกลุ่มไม่แมส อย่างเราทำยูทูบก็จะเป็นเหมือนช่องการศึกษา มีคนมาคอมเมนต์ว่าข้ามส่วนที่แนะนำนักเขียนไปเลยได้ไหม (โอ๊ะ! เป็นเสียงอุทานจากเราเอง) แต่ก็ยังทำต่อไปนะ แค่เข้าใจตลาดแมสมากขึ้น แล้วก็รู้ว่าสิ่งที่เราเสนอไม่ต้องแมสก็ได้ อย่างน้อยก็มีคนกลุ่มหนึ่งอาจจะหลักร้อยหลักพันเวียนกันอยู่ เกิดเป็นการนั่งฟังนิทานด้วยกันไม่กี่คน เป็นภาวะแลกเปลี่ยนเหมือนเลขแปด

เสน่ห์การเล่านิทานฉบับเบิร์ดคืออะไร

สื่อสารกัน เล่าโดยใช้หนังสือ ไม่ได้สื่อสารแบบตั้งใจคุยนะ เราปล่อยให้หนังสือ ภาพ และคำ คุยกับคนที่อยู่กับเรา เรามีหน้าที่เป็นตัวกลางในการปล่อยออกไปเท่านั้นเอง

มีลีลาในการเล่าไหม

เราก็ใช้มามากนะ (หัวเราะ) ลีลาของเราคือทำอย่างไรก็ได้ให้คนมองเห็นหนังสือ แต่บางเล่มก็เหมาะกับการอ่านคนเดียวมากกว่านะ มีนักเขียนที่เขียนเกี่ยวกับเด็กหลายคน อย่างเรื่องเด็กที่ตกอยู่ในสงครามฮิโรชิมา ทั้งหมดนี้ทำให้เด็กรู้ว่าสงครามมันไม่ดี พวกเขาอาจโตขึ้นไปเป็นคนที่มีส่วนร่วมในการก่อสงคราม หรือยุติสงครามก็ได้ 

นิทานภาพคือศิลปะ เป็นเหมือนวัฒนธรรม นี่ก็เป็นสิ่งที่ภาครัฐมองไม่เห็น มันไม่ใช่การฟรีซแช่แข็งบางอย่าง แต่คือการไหลลื่นของผู้คนที่ไม่ได้อยู่ในขนบอย่างเดียว มันก็มีนะเรื่องเบาๆ ที่เราเล่าอย่าง ‘คุณช้างจอมกลั้นตด’ โดย Laurie Cohen ที่คุณช้างกลั้นลมในท้องจนหน้าดำหน้าแดง คิดว่าถ้าฉันตดออกมาโลกต้องแตกเป็นเสี่ยง ทุกคนต้องตายหมด ไดโนเสาร์ต้องสูญพันธุ์เพราะฉัน แต่พอตดตูมออกมาก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย (หัวเราะ) 

เดี๋ยวนี้สำนักพิมพ์จะมีนิทานที่เป็นคำถามชวนคุยให้คุณพ่อคุณแม่ได้ด้วย เพราะบางคนต้องการให้เบ็ดเสร็จเลย ไม่ต้องการให้ลูกคิดเอง กลัวลูกจะคิดไม่เป็น นี่เป็นเรื่องโดยส่วนใหญ่ที่ไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องยอมรับ เพราะคุณพ่อคุณแม่ไม่ค่อยมีเวลา ลูกก็จะไม่เกิดการเรียนรู้อย่างเต็มที่ 

แล้วเบิร์ดก็หยิบนิทาน ‘ตอนที่ผมกินราเม็ง’ โดยฮาเซงาวะ โยชิฟุมิมาเล่าให้เราฟัง หนังสือถูกเปิดอย่างเชื่องช้า ขับกล่อมให้เราเข้าไปเป็นตัวละครหนึ่งในเรื่อง ด้วยน้ำเสียงประกอบอันลุ่มลึกของเบิร์ด เราเข้าใจแจ่มแจ้งว่าเพราะอะไรหนังสือบางเล่มก็เหมาะกับการอ่านคนเดียว ดูเหมือนว่านิทานเรื่องนี้จะยังไม่ถูกค้นพบ ผู้เล่าบอกเองกับปากว่ายอดขายนั้นน่าน้อยใจ ทั้งที่หนังสือคุณภาพเหลือล้น 

เธอยังไม่เคยเล่านิทานเรื่องนี้ให้เด็กคนอื่นฟัง แต่ผ่านหูผ่านตาเพื่อนวัยเดียวกันรอบตัวมาแล้ว เบิร์ดบอกว่าหลังจากพวกเขาได้ฟัง ก็อ้าปากค้างเหมือนเรากันแทบทุกคน เราเองไม่อาจแน่ใจว่าเด็กที่ได้ฟังจะรู้สึกอย่างไร เพราะ ‘ตอนที่ผมกินราเม็ง’ อยู่ ข้างบ้านผมกำลังนั่งส้วม ถัดไปอีกหลังเป็นเด็กหญิงที่ยืนสีไวโอลิน ถัดไปไกลโพ้นมีเหตุการณ์อื่นเกิดขึ้นในขณะที่ผมกำลังสูดเส้นราเม็ง และมุมหนึ่งของโลกนั้น มีเด็กคนหนึ่งที่ถูกพรากวัยเยาว์ให้สูญสิ้นไป

ในวันที่แมวยังมีชีวิตได้อีกหมื่นชาติ

เบิร์ดมีวิธีเล่าเรื่องความตายอย่างไรให้เด็กไม่กลัว

ต้องสังเกตก่อนว่าเด็กพร้อมฟังหรือเปล่า เพราะบางครั้งผู้ใหญ่หรือพ่อแม่จะคิดว่าความตายเป็นเรื่องธรรมดา เด็กรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ ได้ แต่มันมีหลักจิตวิทยาการตามวัย ว่าเด็กอายุ 7-8 ขวบขึ้นไปถึงจะเข้าใจเหตุผลการไปแล้วไปลับไม่กลับมา อย่างเรื่อง ‘คิดถึงนะครับแม่’ โดย Rebecca Cobb ทำให้เห็นว่าเด็กจะมีโอกาสโทษตัวเองสูงมาก เขาจะตั้งคำถามว่าการที่แม่ไม่กลับบ้านเพราะผมดื้อหรือเปล่า เขายังไม่พร้อมที่จะเข้าใจเรื่องนี้ เพราะอายุยังไม่ถึง 

เราเล่านิทานเรื่อง ‘แมวน้อยร้อยหมื่นชาติ’ เพราะเพื่อนที่เป็นนักกระบวนการด้วยกันเสียชีวิต เขารู้ว่าตัวเองจะต้องไป สิ่งที่เขาทำคือเล่านิทานให้ลูกสองคนฟังทุกวัน วาดรูประบายสีด้วยกัน เราไปงานศพเพื่อนแล้วก็เห็นครอบครัวเขา เห็นความเศร้า เขาเป็นแรงบันดาลใจให้เราเห็นว่านิทานสามารถสื่อสารความสัมพันธ์ ทิ้งความทรงจำของการมีแม่อยู่ ทิ้งความรู้สึกที่ไม่ขาดแม่เอาไว้ได้จากการใช้ศิลปะชนิดนี้  

เคยมีคนตั้งคำถามไหมว่าทำไมไม่เล่าเรื่องเจ้าหญิงเจ้าชายในแดนมหัศจรรย์

ก็เล่านะ แต่ตอนนี้เราอยากเล่าเรื่องนี้ (หัวเราะ) กลุ่ม ‘คิดแจ่ม’ ก็เกิดขึ้นหลังจากเราไปเล่านิทานให้เด็กป่วยในโรงพยาบาลฟังเมื่อประมาณปี 2551 ส่วนปีนี้ได้มีโอกาสไปเล่าในโรงพยาบาลที่จังหวัดลำปาง เรื่อง ‘บาบา’ โดยกฤษณะ กาญจนาภา และวชิราวรรณ ทับเสือ เด็กที่รู้ว่าตัวเองป่วยก็จะมีแววตาตามอาการ แต่เมื่อเขาเห็นภาพ เห็นการแสดง ได้ยินเสียงที่พอเหมาะ ตาเขาจะเป็นประกายขึ้นมา เด็กๆ ชอบเรื่องนี้มาก พวกเขาชอบความเป็นบาบา มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาสะกิดเรา บอกว่าอยากได้ตุ๊กตาบาบา เรารู้สึกแบบอืม (เบิร์ดเว้นช่วงหายใจ) เด็กทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีความสุขนะ

นอกจากเรื่องความตาย เบิร์ดสนใจในธรรมะหรือศาสนาไหม

สนใจ เรายึดหลักการรู้สึกตัว อยู่กับเวลาตรงนี้ ที่นี่ เดี๋ยวนี้กับกายและใจ เราจะเห็นว่ามีความรู้สึกต่างๆ นานา อาจจะหิว ร้อน เมื่อย แต่ก็แค่รู้เอาไว้ ความรู้สึกตัวทำให้เกิดสติ แต่สติก็ไม่เที่ยงนะ อยู่กับเราไม่ตลอดหรอก เมื่อมีสติต่อเนื่องก็จะเกิดสมาธิ เกิดการโฟกัสเอง 

หากสติหล่นหาย เบิร์ดมีวิธีเรียกมันกลับมาอย่างไร

ง่ายๆ เลย ถ้านั่งอยู่ตรงนี้ ก้นเราอยู่ไหน ร่างกายอยู่ท่วงท่าไหน ความรู้สึกเป็นอย่างไร มีช่วงที่เราไปฝึกปฏิบัติธรรมอยู่หลายวัน เป็นเดือนก็มี จนเกิดเป็นทักษะทำให้อยู่กับปัจจุบันเป็น แม้ว่าจะกลัวหรือรู้สึกอะไรก็จะมีฐานเป็นร่างกายเรียกให้เรากลับมาอยู่เสมอว่าเรายังอยู่ตรงนี้ วันหนึ่งถ้าเป็นอัมพาตหรือตายไป ก็คงเป็นเรื่องของตรงนั้นแล้ว เราไม่ได้จะต้องนั่งสมาธิแล้วปะทุแสงเห็นอะไรทั้งสิ้น หลับตาบางทีมีแต่ง่วง (หัวเราะ) กลับมาที่ความรู้สึกตัวง่ายๆ มากกว่า

ฝึกธรรมะเพราะทุกข์หรือเปล่า

แน่นอน แต่ก็พยายามคิดว่าฉันไม่ได้ทุกข์หรอก ก็บอกคนอื่นว่าไปหาเครื่องมือในการใช้ชีวิต (หัวเราะ) ทั้งที่จริงเราทุกข์จะตายห่า ไม่สบายใจ อารมณ์เหวี่ยง เราเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับเซน เขาเขียนไว้ว่าคุณจะไม่มีความสุขที่สุด และไม่มีความทุกข์ที่สุดอีกต่อไป เมื่อคุณเข้าใจเซน เฮ้ย! ซื้อเลย ได้เราไปเลย เพราะเราเคยเป็นวัยรุ่นอารมณ์เหวี่ยง แล้วมันเหนื่อย แต่จริงๆ ถ้ายอมรับตัวเองในวันนั้น ไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองก็ได้ แค่เข้าใจไว้ จะได้รู้จุดนั้นว่าต้องสต็อปก่อน เราเล่านิทานก็เพื่อชวนคนมารู้สึกตัว รู้จักตัวเอง เป็นกระจกส่องว่าเราเห็นอะไรในตัวเอง บรรยากาศในการเล่านิทานมันเกิดขึ้นแบบนั้น เพราะเรากำลังจดจ่อทำให้ได้คิด ได้รู้สึกถึงตัวเองด้วยกัน 

อย่างนิทานเรื่อง ‘นิ่ง’ โดยชีวัน วิสาสะ เขาบอกว่าอารมณ์นิ่ง ถ้าไม่รู้สึกตัวก็ไม่สามารถรู้ได้ว่ามีความนิ่งเกิดขึ้นอยู่ แต่เราไม่ค่อยได้ปล่อยให้มันทำงาน เพราะมัวแต่ใช้อย่างอื่นในการให้ตัวเองนิ่งสบายแทน อาจจะอาศัยเพลงหรือซีรีส์ จริงๆ นิ่งอยู่ในตัวเราทุกคนอยู่แล้ว ฝนฟ้าจะตกหนักอย่างไร ตัวนิ่งก็ยังนิ่ง ใต้ทะเลลึกมีอะไรมากมายจริงหรือเปล่าไม่รู้ แต่ตัวนิ่งก็ยังนิ่งได้ อยู่ที่ไหนก็มีภาวะนี้เกิดขึ้นได้ ไม่ใช่สร้างให้มันนิ่งด้วยนะ มันนิ่งของมันเองอยู่แล้ว 

ตอนแรกเราไม่ได้สนใจนิทานเรื่องนี้มากเหมือนกัน แต่เราไปอ่านในสถานปฏิบัติธรรมแล้วเห็นเขาแนะนำเล่มนี้ มันทำให้เรารู้จักสภาวะที่จะปลดอุเบกขาได้จริงๆ ไม่ใช่การนิ่งเฉยแบบไม่สนใจอะไร แต่เป็นความไม่ต้องทำอะไร เป็นความสงบที่ไม่ต้องสร้าง แค่นั่งรอแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวความนิ่งจะปรากฏให้เห็น เป็นสันติสุขในชีวิตประจำวันในขณะที่เรากำลังต่อสู้ ขุ่นแค้นกับเรื่องอะไรอยู่

ถ้าร้อนก็ถอดเสื้อสิ

ถ้าเสียความรักไปก็สร้างมันขึ้นมาใหม่สิ

การใช้ชีวิตที่ดีสำหรับเบิร์ดเป็นอย่างไร

ใช้ชีวิตอย่างได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ใช้ชีวิตแบบเสรีตามเจตจำนงของตัวเอง ซึ่งบางครั้งเจตจำนงของเรามันเกี่ยวกับการยอมรับ ไม่ได้ยอมแพ้นะ เราแค่ต้องเลือกว่าจะอยู่แบบไหน

เห็นในบทสัมภาษณ์เก่าบอกว่าเมื่อก่อนเบิร์ดเป็นคนใช้คำพูดแรงใช่ไหม

เราเป็นคนทำร้ายคนอื่นด้วยคำพูดมาเยอะมาก จนรู้สึกว่าตัวเองต้องฝึก หยุด! ห้ามคิดอะไรแล้วพูดอย่างนั้น เราคิดว่าเราเป็นคนพูดจาตลก เพราะเห็นว่าคนฟังหัวเราะ แต่กลายเป็นว่าเขาไปแอบร้องไห้ การทำร้ายคนด้วยคำพูดอย่างที่เราไม่รู้ตัวมันเจ็บปวดมาก เราก็หัดเป็นพิธีกร หัดเป็นนักเล่านิทานเพื่อบังคับคำพูดตัวเอง ทุกอย่างเป็นการฝึกขัดเกลาตัวเองทั้งนั้นเลย แม้จนถึงวัยห้าสิบกว่านี้แล้วก็ยังต้องขัดเกลา

ตอนนี้มีนิสัยอะไรในตัวเองที่เบิร์ดไม่ชอบไหม

โอย! เยอะแยะเลย (หัวเราะ) แต่ว่ามันยอมรับได้มากกว่าเพราะว่าเราเป็นคน ขอแค่มีความรู้สึกตัวก่อนจะทำอะไรลงไป แล้วจะทำร้ายคนอื่นน้อยลงได้ด้วยวิธีไหน

นิทานเปลี่ยนอะไรในชีวิตเบิร์ดไป

มันพาเราไปสู่เพื่อนๆ พามาเจอนี่! (เบิร์ดชี้นิ้วลงพื้น) พามาที่นี่ พาไปสู่การงาน ผู้คน ศิลปะที่ลึกซึ้งมากขึ้น พาเราไปเรื่อยๆ แบบโลกอนันต์ (Infinity World) มากเลย ในการเข้าใจความเป็นมนุษย์ คนมันหลากหลาย ลึกซึ้ง และกว้างขวาง 

นิทานเป็นอะไรให้แก่ชีวิตเบิร์ด

เป็นของขวัญ (ยิ้ม)

นิทานเล่มไหนที่เบิร์ดยกให้เป็นเล่มโปรด

เรื่อง ‘ถ้าร้อนก็ถอดเสื้อสิ’ โดยชินสุเกะ โยชิทาเกะ เราจะชอบยัดเยียดเรื่องนี้ให้คนอื่นอ่าน อย่างเข่นตอนนี้เป็นต้น (หัวเราะ) นิทานเล่มนี้ทำให้ไม่ลืมว่าอารมณ์ขันเป็นสิ่งสำคัญกับตัวเอง ไม่ต้องทำให้คนอื่นหัวเราะก็ได้ แต่ต้องทำให้ตัวเองหัวเราะ เพราะนิทานเล่มนี้ทำให้เราพูดโยงเข้าสู่เรื่องนี้ได้ เป็นคุณค่าของชีวิตการทำงานอย่างหนึ่งนะ 

นอกจากนิทานแล้ว เบิร์ดให้ความสำคัญอะไรในชีวิตตัวเองมากที่สุด

ชีวิตประจำวัน ถูบ้าน ซักผ้า พวกงานเล็กๆ นี่สำคัญมากนะ เราทำสิ่งเหล่านี้เพื่อให้ตัวเองมีกำลังในการใช้ชีวิตต่อเนื่องกับโลกภายนอก มันเป็นสิ่งที่ดูไม่สำคัญแต่มันสำคัญ

เด็กหญิงนีลชาเติบโตมาเป็นนักเล่านิทาน

ทุกวันนี้เบิร์ดทำงานด้วยจุดประสงค์อะไร

เราอยากให้คนมีความสุข พูดไปก็เขิน คือมันไม่ใช่ความสุขแบบนั้น แต่อยากให้คนฟังนิทานแล้วมีความสงบสุขในชีวิตประจำวัน สังเกตว่านิทานที่เราเล่าจะเป็นนิทานไม่สอน คล้ายธรรมะ ยุคของคนอีสปมันจบไปแล้ว แต่มันดีนะ เขาเหมาะมากในยุคของเขา ตามประวัติศาสตร์เขาเป็นครูผู้สอนเจ้าชายเจ้าหญิง ในนิทานเขาถึงต้องเป็นการสอนให้รู้ว่า แต่ในปัจจุบันทุกคนเป็นเจ้าชายเจ้าหญิงแบบใหม่ที่ต้องคิดเอง นิทานเรื่องนี้ทำให้คิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร อยากทำอะไรต่อ อยากพูดว่าอะไร 

เดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยมีกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วน่ะสิ

ใช่ ไม่ค่อยมี แต่เราก็ยังใช้คำนี้อยู่นะ เพราะชินกับการใช้กาลครั้งหนึ่ง มันเหมือนทำให้เราหลุดไปอีกโลกหนึ่ง

หากโลกนี้ไม่มีหนังสือนิทาน เบิร์ดคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

มันก็คงเกิดเรื่องเล่าปากต่อปากสืบต่อกันไป การสร้างเรื่องใหม่ๆ เพื่อเสริมกำลังใจ ความหวัง การมีชีวิต การสอนเรื่องเล็กๆ และถ่ายทอดประสบการณ์ 

สำหรับเบิร์ดแล้ว สิ่งสำคัญในการทำให้เด็กคนหนึ่งมีวัยเยาว์ที่น่าจดจำได้คืออะไร

กินอิ่ม นอนอุ่น มันเป็นสิทธิเด็กเลย การรู้ว่ามีคนรักเราอยู่ และได้รับความรักที่เพียงพอ

เด็กหญิงนีลชามีวัยเยาว์ที่น่าจดจำหรือเปล่า

(เบิร์ดพยักหน้าพลางยิ้ม) เราได้รับความรักที่เพียงพอ เราถูกสอนให้รู้จักให้ ให้อภัยตัวเองได้  ให้อภัยคนอื่นเป็น แม่ถ่ายทอดเรื่องเหล่านี้ให้เราทั้งหมด

แล้วนางสาวนีลชามีวัยผู้ใหญ่ที่น่าจดจำไหม

ก็น่าจำนะ แต่ว่าถ้าจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร (หัวเราะ) ใช้ทุกด้านอย่างเต็มที่แล้ว ไม่เสียดาย ไม่กลับไปแก้ไข เราอยากแก่ไปอย่างไม่ติดเตียง ยังได้ทำงานอะไรอยู่บ้าง เราทำวันนี้เพื่อให้เกิดวันนั้น ไม่รู้จะเป็นไปได้ไหมนะ แต่ผลมันจะออกมาจากเหตุที่เราทำ

เบิร์ดอยากตั้งชื่อนิทานที่เป็นชีวิตของตัวเองตอนนี้ว่าอะไร

‘ป้าเบิร์ดกินราเม็ง’ โดยนีลชา เฟื่องฟูเกียรติ (หัวเราะ) เพราะขณะนี้ทุกคนกำลังทำหน้าที่ของตัวเอง เผชิญชะตากรรมของตัวเอง มีเหตุผลในการใช้ชีวิตของตัวเอง 

ระหว่างสนทนากันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เบิร์ดนั่งบนโซฟาสีดำสนิท แต่มีสีสันแปดเปื้อนจากกองนิทานที่รายล้อมรอบตัวเธอ กระทั่งมันรายล้อมมาถึงผู้เขียน เธอหยิบเล่มนั้นเล่มนี้ขึ้นอวด ประหนึ่งว่าเราเป็นเด็กตัวเล็กอายุไม่กี่ขวบที่กำลังจ้องเธอตาแป๋ว รอคอยให้เหล่าตัวละครออกเดินทาง ช่างเป็นการสัมภาษณ์ที่ยาวนานด้วยเทปเสียงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แต่ก็แสนสั้นเหลือเกินเมื่อถึงเวลาที่นิทานต้องปิดจบลง  ไม่ว่าเด็กหญิงนีลชาจะผันผ่านความรวดร้าวอะไรมา แต่ในตอนนี้ เธอกลายเป็นนางสาวนีลชาผู้มีความเบิกบาน เป็นนักเล่านิทานที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานบวก ใครได้อยู่ใกล้ก็รู้สึกสบายใจ อยากฟังน้ำเสียงละเมียดละไมของเธอ และอาจเผลอตกอยู่ในมนตร์สะกดนั้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนอย่างเพื่อนวัยทำงานหลายคนที่ทยอยมานั่งรอตาแป๋ว เพื่อฟังนิทานจาก ‘เบิร์ด-นีลชา เฟื่องฟูเกียรติ’

The post นิทานในวัยเยาว์ทำให้วัยผู้ใหญ่ร้องไห้ ‘เบิร์ด-นีลชา’ นักเล่านิทานว่าด้วยชีวิตและความตาย appeared first on a day magazine.

สมาชิกนับได้ 8 ชีวิตนั่งรายล้อมเป็นวงกลมบนผืนพรมลายโบฮีเมียน ภายในสตูดิโอกึ่งบ้านที่ภายนอกทอดเงาไม้ ทำนองเพลงเรกเกสั่นอยู่ในลำโพง กลิ่นกำยานอบอวล ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ในท่าทางสบายๆ กระทั่งปุ่มเทปถูกกดอัดเสียง หนึ่งในสมาชิกบอกว่าเกร็งกิเดสเหลือเกิน หัวทั้ง 8 พยักหงึกหงักใส่กันพลางลุกฮือไปชงบ๊วยโซดา หั่นผลฝรั่งใส่จาน สงสัยนี่อาจเป็นหนึ่งในวิธีผ่อนคลายของชาวเรกเก

“ไม่เคยถูกสัมภาษณ์เหรอ” เราถาม

“ไม่เคยเลยครับ” นักร้องนำตอบ

“ทำไมล่ะ ไม่ให้สัมภาษณ์ที่อื่นเหรอ” เราซอกแซกอีกครั้ง

“เพราะไม่มีใครสนใจครับ” ต้องขอบอกว่าไม่ทันหันไปเห็นเจ้าของเสียงที่ตอบแทรกขึ้น รู้เพียงว่าหลังจากนั้นทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความขบขัน 

และเหตุผลที่เราอยากพูดคุยกับพวกเขา ไม่ใช่แค่ทำนองเรกเกที่แหวกกฎ แหวกเสียง หรือขึ้นชื่อว่าเป็นวงดนตรีหาตัวจับยาก แต่เป็นเพราะได้ข่าวว่ากำลังจะปล่อยอัลบั้ม 2 หลังจากผู้แต่งเพลงอย่าง ‘บอส – ณัฎฐ์ ล้อสินคำ’ หลบซ่อนตัวเองเพื่อหาทางพ้นทุกข์นานเกือบปี 

เมื่อไหร่ที่ท้องนภาสว่างไสวไร้เมฆบัง 

ให้ใจเธอนั้นยังมีพลังสร้างสรรค์คืนวัน

ดนตรีเรกเกไปเข้าหูพวกคุณเมื่อไหร่

‘อเล็กซ์ – จเด็ด สงวนชม’ ตำแหน่งมือกลองชิงตอบก่อน “ผมโตที่จังหวัดสุรินทร์ บังเอิญเจอร้านบาร์เรกเกชื่อ Jah Bar แล้วชอบมาก ชอบจนอยากเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น บอกตัวเองว่าอยากเล่นดนตรีเรกเก ถึงได้หาทางเข้ากรุงเทพแล้วไปตีกลองตามวงต่างๆ จนได้เจอบอสหลังเวที เขาก็ชวนผมไปเล่นในอัลบั้ม 2” อเล็กซ์อยู่ในชุดผ้าฝ้ายสไตล์เมืองเหนือสีเข้มครามตั้งแต่คอเสื้อจรดปลายกางเกง

‘ปัน – พุทธิพฤกษ์ พุ่มมาก’ ตำแหน่งเบสรับไมค์ต่อ “เดิมแล้ว ผมเล่นแบ็กอัปตามวงเพลงแนวอื่น ไม่ได้รู้จักเรกเกมาก่อนเลย มารู้จักได้ก็เพราะเพื่อนแนะนำเพลง แต่ที่ผมสนใจมันมากขึ้น เพราะวิธีการเล่นเบสบนดนตรีเรกเกที่ต้องเล่นอยู่กับที่ และความสั้นยาวของโน้ต” ชายสะพายเบสคาแรกเตอร์เจนจัด ปันเจาะหูหนึ่งข้าง สนตะพาย และปีกจมูกซ้าย  

ตามด้วยเสียงของ ‘บุ๋น – ศิว์วิศว์ ใยหวัง’ มือคีย์บอร์ด “ผมได้ความชอบในเรกเกมาจากบอส เพราะอยู่บ้านเดียวกันในมหาวิทยาลัย” บุ๋นเป็นคนที่ภายนอกดูจะเพลนๆ เว้นเสียแต่เราเหลือบไปเห็นเสื้อสกรีนคำว่าไวพจน์ เพชรตะพึด ผสมลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ฉบับคนชอบยิงมุกเตลิดคอยทำให้เพื่อนยิงฟัน

“เรกเกเป็นเหมือนส่วนเล็กส่วนน้อยในแต่ละคน เล่นกันคนละเล็กละน้อย แต่เราไปพร้อมกันในเซอร์เคิลเดียวกัน มันมีไวเบรชันที่ผมรู้สึกว่ากระเพื่อมอะไรสักอย่างได้ เพราะเรกเกไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นหรอก ถ้าชอบในส่วนนี้ทั้งตัวผู้เล่น และตัวผู้ฟังก็จะไม่คิดมาก เรกเกมันให้คุณค่าแบบ Less is More ครับ ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันนาน 5 – 6 ปี แต่ถ้ากลับมาเจอกันก็จะยังเล่นได้เหมือนเดิม” เราแนะนำว่า ‘บอส’ เป็นใครไปแล้วข้างต้น ส่วนลักษณะเด่นของเขาคือหนวดเคราดำเฟิ้ม และวาทศิลป์สุดบรรเจิด

‘มีน – นิกษา แสนใจบาล’ ตำแหน่ง Violin Trumpet Chorus ต่อบท “เราว่าเรกเกต่างจากดนตรีแนวอื่นมาก เพราะจะใช้แค่ความรู้หรือทฤษฎีตัวเองเล่นอย่างเดียวไม่ได้ เราต้องเอาตัวเองลงไปอยู่กับมันให้ได้จริงๆ เพื่อนเล่นอย่างไรก็ต้องรู้สึกไปกับเขาด้วย จิตวิญญาณทุกคนต้องคลุกคลีกัน สนิทสนมกัน ต้องเป็นครอบครัวเดียวกัน ถึงจะเล่นออกมาให้เป็นเรื่องเดียวกันได้” เธอเป็นสาวผมยาวเหลือบเอว แขนข้างซ้ายถมรอยสักดำ แต่ยังเผยให้เห็นสีผิวเดิมอยู่บ้าง  

เหลืออีกสองคนที่ยังไม่เอ่ยเสียง ‘เบลล์-ธิดารัตน์ สิงห์สุวรรณ’ ตำแหน่งคอรัส และ ‘จี๊ป-รัชช อมาตยกุล’ ตำแหน่ง Guitar Skank เช่นเคยที่อดใจรอกันอีกเดี๋ยวก็คงจะได้ยิน

ดนตรีเรกเกมีคาแรกเตอร์อะไรที่เจนจัด

ตุลย์ : เรกเกเป็นแนวดนตรีหนึ่งที่ให้ความสำคัญกับความเป็นวงมากครับ เราไม่มีเล่นเดี่ยว ไม่มีมือกีตาร์ฮีโร หรือใครที่โดดเด่นออกมาขนาดนั้น เรามีแค่ภาพที่ฉายอยู่เป็นวง ทุกคนเล่นกันอย่างละนิดละหน่อย สิ่งที่เราต้องโฟกัสคือการฟังเพื่อน หาช่องในการซัปพอร์ต แล้วเล่นในจังหวะของเรา มันพรีเซนต์ความเป็นวงได้ดีมากกว่าดนตรีแนวอื่น 

บุ๋น : จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมวงเรกเกต้องคนเยอะครับ (หัวเราะ)

ปัน : ผมรู้สึกว่าเรกเกมันต้องใช้ลมหายใจเล่น ไหนจะสมาธิ กำลังภายใน ชีพจร

เบลล์ : จริง! ใช้สมาธิเล่นสูงมาก เพราะแต่ละคนเล่นกันคนละนิด เราอยู่กับตัวเองก็ใช่ แต่เราต้องฟังรอบๆ ด้วย แล้วจะได้ไปด้วยกันแบบพร้อมกัน

จี๊ป :  เรกเกทำให้จิตใจและความคิดช้าลง ผมเชื่อว่าต่อไปจะมีคนมาหลงรักเรกเกมากขึ้นเรื่อยๆ โลกของเรกเกมันกว้างใหญ่ ผมเองก็ใหม่สำหรับเรกเกนะ เพราะเพิ่งกลับมาเล่น จริงๆ ติดตามดนตรีเรกเกมาตั้งแต่สมัยมหาลัย สูบกัญชาไปด้วยเลยอินเป็นพิเศษ

อเล็กซ์ : ใช่ กัญชาก็มีส่วนทำให้ผมได้เข้าไปอยู่ในคัลเจอร์ของเรกเกเหมือนกัน คนส่วนใหญ่จะเข้าใจว่าเรกเกต้องใช้กัญชาแล้วเมา แต่ตอนนี้ดนตรีเรกเกเราพูดถึงเรื่องอะไรก็ได้แล้ว ไม่ใช่แค่เรื่องเมา แค่ไฮ (High) ใช้ชีวิตสนุก มันมีเรื่องที่จรรโลงโลกมากขึ้นด้วย 

ความหมายของ Rootsman Creation คืออะไร

บอส : เมื่อก่อนพวกเราไม่ค่อยเอาการบ้านการเรือน ลากแตะไปเรียนกัน อีกอย่างก็เป็นเด็กต่างจังหวัดที่มาเรียนในกรุงเทพ มันจึงเกิดเป็นคำว่า Roots ให้ความรู้สึกถึงการเปื้อนดินด้วยเท้าเปล่า มือเปล่า และรู้สึกเย็นสบาย Rootsman ไม่ใช่แค่ผู้ชายนะ แต่คือความเป็นมนุษย์ พวกเราคุยกันเรื่องปรัชญา เป็นวัยรุ่นที่แสวงหาความหมายของชีวิต เป็นชีวิตที่สะเปะสะปะจับทิศทางไม่ได้  ผ่านเวลาตกผลึกมาจนมีทุกอย่างทั้งขาวทั้งดำ แต่ก็มีอะไรดีอยู่ในนั้น 

เดินสายขึ้นเวทีครั้งแรกเมื่อไหร่

บอส : งาน Backyard ตอนนั้น Srirajah Rockers มาชวน เราก็ทำเพลงกันชื่อว่า ‘เดิน’ กับ ‘Rootsman’ พอไฟมันมาทำให้อยากเล่นเต็มโชว์ ก็แต่งไปเลย 10 เพลง! (หัวเราะ)

กระบวนการทำเพลงเป็นอย่างไร

บอส : ผมจะทำเดโมก่อน แต่งเนื้อเพลง แล้วก็ใช้เสียงกีตาร์โปร่งกับกลอง

บุ๋น : หลังจากบอสขึ้นโครงมา ทุกคนจะช่วยกันทำดนตรี

รู้ได้อย่างไรว่าเพลงลงตัวพอที่จะปล่อยออกไปแล้ว

บอส : จริงๆ เรื่องนี้ผมคิดน้อยมาก บางทีเพลงมันยาว 8 นาทีก็ไม่ตัดนะ ก็ถือว่ามันจบกระบวนการที่เราทำกันสดๆ ร้อนๆ แล้ว เราทำกันไปตามที่เพลงมันเป็น ผมว่าเพลงมีความสมบูรณ์จากที่ทุกคนพยักหน้าให้กัน บางเพลงก็เล่นในห้องอัดกันไปยาวๆ เล่นไปแล้วเพลินมาก ไม่รู้จะทำอย่างไรกับมัน ค่อยไปเฟดเอาต์เอาแล้วกัน

อเล็กซ์ : เดโมที่บอสทำมามันแทบจะครบถ้วนแล้ว พอไปเจอกันในห้องซ้อมมันเลยสบายมาก

ปัน : เหมือนเราสร้างชอยส์ขึ้นมาว่าเลือกแบบนี้แล้วจะเสียแบบไหนไป ก็ยอมแลกนะ เพื่อจะได้มาเจอกันตรงกลาง

ระหว่างทำเพลงมีความคาดหวังอะไรบ้างไหม

บุ๋น : โอ! ไม่ครับ คิดแค่แล้วอย่างไรต่อนะ (หัวเราะ)

บอส : เราทำงานไปเรื่อยๆ สบายๆ เขียนได้คิดออกก็ค่อยทำเพลงกัน สุดท้ายแล้ว ถ้าไม่มีผม ไม่มีคนอื่น ไม่มีทุกคนที่เป็น Rootsman เพลงก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ สิ่งที่อยากฝากไว้มันไม่ใช่ตัวบุคคล มันคือเพลงที่เราทำแล้วตั้งใจว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนได้ อย่างเพลงของผมเองนี่ล่ะที่เป็นครูให้ผม ทุกวงดนตรีไม่ใช่แค่ Rootsman นะ ถ้ามีหัวใจที่กรุณาต่อเพื่อนมนุษย์แล้ว แค่ทิ้งตัวตน ทิ้งความคาดหวังที่จะดัง วางมันลง ทำงานอย่างมีความสุข ให้งานมันพูดต่อไปในวันที่เราไม่อยู่แล้ว ผมคิดว่าทุกงานสร้างสรรค์ที่ประดับให้กับโลกใบนี้เป็นแรงบันดาลใจให้หลายชีวิตมาก ไม่ใช่แค่ดนตรี ถ้าเราคิดอยากจะดัง ก็จะได้แค่ความดังกลับไป แต่ถ้าเราไม่คิดอะไรเลยก็สบาย

ผลกำไรหลังบ้านเรียกว่าอู้ฟู่ไหม

คราวนี้ ทั้งวงหัวเราะพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ช่างเหือดแห้ง พวกเขาใจกล้าโชว์วงเงินหลักร้อยในบัญชีให้เราดู 

ตุลย์ : ไม่ค่อยมีเข้าเลย มีแต่ออก

บอส : เดี๋ยวโชว์เงินในบัญชีวงให้ดูไหม จะได้มีงานเข้ามาจ้าง (หัวเราะ) 

ปัน : นี่ตัดออกได้ใช่ไหม เงินวงเหลือ 758 บาทครับ!

ตุลย์ : เอาหน่า! ช่วงรวยๆ ก็มี ช่วงนี้แค่ขาลง 

บอส : โอเค เริ่มอยากจะดังแล้วครับ

อเล็กซ์ : แต่แค่ตอนไปซ้อมกันก็สนุกแล้วนะ เรื่องอื่นคงสบายๆ แล้วครับ แค่อยากเล่นด้วยกัน มันคือคำนั้นเลยครับ 

เผลอรู้สึกว่ากายาคือความยิ่งใหญ่

เผลอให้ใครในกระจกนั้นทำร้าย

เพลงของ Rootsman Creation ดูไม่ได้เสียงดังเท่าเรกเกที่เราเคยได้ยิน เข้าข่ายเพลงธรรมะด้วย ได้แรงบันดาลใจจากอะไรเป็นส่วนใหญ่เหรอ

บอส : มาจากการที่เราเห็นอีกด้านหนึ่งของตัวเองว่าเราไม่มีสติ ก็เขียนเพลง ‘สติ’ พอเราแม่งคิดมากสัตว์ๆ เลย ก็เขียนเพลง ‘ปล่อยวาง’ ผมเขียนเพลงในลักษณะที่เขียนสอนตัวเอง ส่วนใหญ่เป็นการบันทึกเล็กๆ น้อยๆ ที่กลับกลายมาเป็นเพลง ผมว่าธรรมะมันไม่ใช่เรื่องที่อยู่ในวัดหรือต้องนุ่งขาวห่มขาว มันอยู่กับเราในทุกลมหายใจ ความคิดมาก ขุ่นหมองของจิตใจ เราเห็นมันตลอดเวลา อยู่ที่จะทำอย่างไรกับมัน ผมก็เลยเขียนเป็นเพลงออกมาเตือนตน 

ตอนนั้นสติบอสหลุดไปไหน

บอส : เราเห็นช่วงที่ตัวเองคิดมาก ฟุ้งซ่าน แล้วก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งคือการปล่อยวาง เมื่อเราเห็นด้านหนึ่งก็จะเห็นอีกด้านหนึ่งเสมอ แก้กันไปกันมา มันเป็นสภาวะจิตใจที่ทุกคนเผชิญอยู่แล้วในทุกวัน แต่อยู่ที่เราจะมองเห็นฝั่งตรงข้ามของมันหรือเปล่า หาอุบายออกมาได้ไหม เพลง ‘สติ’ คงเกิดขึ้นไม่ได้หรอกครับ สำหรับคนที่มีสติอยู่แล้ว คนที่มีสติ เขาไม่นึกถึงคำว่าสติหรอก เขารู้สึกตัวอยู่ คนที่นึกถึงสติคือโอย! ไอ้เหี้ย! ตอนนี้กูไม่มีสติแล้วว่ะ 

เมื่อตกในสภาวะดิ่งแล้วจะเขียนออกมาเป็นเพลงเหรอ

บอส : ใช่ มันอยู่ในอัลบั้ม 2 ครับ เมื่อสองสามปีที่แล้วผมทุกข์มาก แกะตัวเองไม่ออกจากความคิด เผชิญหน้ากับความทุกข์ ผมรวบรวมมันอยู่เป็นปี

ทุกข์อย่างไร

บอส : เช่นว่าเราไม่สามารถแก้ตัวเองได้ เราออกจากความทุกข์ไม่ได้ แสวงหาทางภาวนาใหม่ๆ มากมาย มากวิธี ในการที่จะออกจากกระแสความคิด แต่ปัญญาเราก็ไม่พอ ทำให้ตกอยู่ในห้วงความคิดเสมอๆ จนเรากลับมาเจริญสติ จนมีแรงในการจับดินสอเขียนเพลงได้ เพลงชุดนี้เป็นชุดที่หนักสำหรับผมเหมือนกัน หนักในอารมณ์ที่เผชิญมาก่อนจะได้เพลง เมื่อก่อนเราอาจจะซีเรียส ตึงมากไปหน่อย แต่ตอนนี้เราเจอหนทางที่ง่ายสบายกว่านั้น ออกมาจากกระแสความคิดตรงนั้นได้ กลับมาทำงานได้แล้ว

คราวที่บอสเอื้อนเอ่ยถึงความทุกข์ของเขา ห้องโล่งโปร่งที่เคยมีเสียงนกร้องขับขานเข้ามากลับเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงลมหายใจเบาของเพื่อนทั้ง 7 ชีวิต และลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้ของผู้เขียน

วิธีภาวนาที่บอสพบจนพ้นทุกข์คืออะไร

บอส : คือไม่มีวิธีภาวนาครับ ออกจากวิธีการทั้งหมด ออกจากเจตนาที่อยากให้มันสงบ ออกจากเจตนาที่อยากจะพ้นทุกข์ 

บอสได้บอกเพื่อนในวงไหม

บอส : ไม่ได้บอก ผมหายไปอยู่เชียงใหม่

หลังจากทุกคนรู้ว่าบอสหายไปแล้วทำอย่างไร 

บุ๋น : ด้วยทุกคนมีหน้าที่การงานที่ต่างกัน ก็คือมีความเป็นห่วงกันอยู่แล้ว เฮ้ย! ไอ้ปัน มึงพูดดีกว่าว่ะ กูพูดไม่ค่อยเป็น (หัวเราะ) 

ปัน : จริงๆ เรายังพูดคุยกันปกติ จนวันหนึ่งที่บอสพร้อมกลับมากรุงเทพ เราก็ลุยทำเพลงกัน เราให้เวลากัน

ตุลย์ : ผมว่าความน่ากลัวเมื่อคนเราขาดสติ คือเราไม่รู้ว่าเราขาด แต่สุดท้ายเวลาก็ช่วยได้นะ อยู่ที่เราจะฟื้นกลับมาเร็วไหม 

ฟังอัลบั้ม 2 ที่บอสแต่งขึ้นแล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้าง

ปัน : ชอบเลย! รู้สึกว่าอยากให้เพลงเหล่านี้ออกไปถึงผู้ฟังเร็วๆ จัง

บุ๋น : ผมว่าคำหรือประโยคในอัลบั้มนี้มันช่วยชีวิตคนได้ส่วนหนึ่ง ด้วยอายุที่โตขึ้น ดนตรีก็สนุกขึ้น เรามองภาพได้กว้างขึ้น

เบลล์ : เราฟังแล้วรู้สึกอยากบรรเลงเพลงนี้ให้ทุกคนฟัง

มีน : อยากให้อัลบั้มปล่อยเร็วๆ ค่ะ 

อเล็กซ์ : สิ่งที่บอสพูดในอัลบั้มนี้ทั้งหมด ผมเข้าใจบอสเลย เขาเล่าสิ่งที่เจอมา แล้วค่อยให้เพื่อนช่วยกันปรุงลงไป 

ตุลย์ : ส่วนตัวคิดว่าเป็นพัฒนาการของวง พาร์ตดนตรีหรือเนื้อหามันก็โตไปตามพวกเราทุกคน อยากให้ทุกคนได้ฟังครับ ใครที่ติดตามอยู่ฝากกดไลก์กดแชร์ด้วยครับ (หัวเราะ)

บุ๋น : โห! ไม่เอา อันนี้ไม่เอาดิ ไม่ตึงแล้ว เมื่อกี้อย่างตึงเลย 

ดูเหมือนหนุ่มในเสื้อไวพจน์ เพชรตะพึดจะทำหน้าที่ของเขาได้ดี เสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้ง โลกที่หยุดหมุนไปชั่วขณะก็พลันเคลื่อนไหว

 ความสุขที่จริงแท้ คุณต้องสบายใจ

 กำหนดลมหายใจไว้ และใช้สติ สติ สติปัญญา

แอบดูธรรมะธรรมโมกันนะ

หลังจากสิ้นคำ ทุกคนต่างโบกมือส่ายหัวเป็นจังหวะเดียวกัน จนเราแยกไม่ออกว่าใครกำลังปฏิเสธอยู่บ้าง แต่หัวข้อถัดจากนี้กลับเป็นคำตอบที่ยืดยาวที่สุดของพวกเขา

บุ๋น : ไม่ครับๆ ไม่อย่างนั้นผมดูเหี้ยเลยนะ (หัวเราะ)

บอส : แต่อย่างผมจะใช้ดนตรีภาวนานะ คิดว่าวิธีการของแต่ละคนคงไม่เหมือนกัน

ภาวนาอย่างไร

จี๊ป : ภาวนาด้วยการทำงานครับ ตื่นมาทำเพลงก็ต้องมีสมาธิในการนั่งทำ ดูความเป็นไปของใจเราว่าเป็นอย่างไร เบื่อไหม เบื่อก็ปรับตัวให้ออกไปเจอคน ออกไปเล่น ไม่ได้ลึกอะไรครับ เป็นเรื่องธรรมดาๆ

มีน : เราเป็นคนรู้เท่าทันตัวเอง ชอบดูสภาวะตัวเองว่าตอนนี้ใจร้อนแค่ไหน เย็นไปไหม มันต้องปรับตัวกันตลอดวัน ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง แต่ถึงภายนอกจะเปลี่ยนแปลงแค่ไหน ถ้าเรารู้สภาวะภายในตัวเอง เราว่ามันจะอยู่ได้ 

เบลล์ : พยายามบอกตัวเองว่าอยู่กับสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน (หัวเราะ) เราเป็นคนคิดมาก ฟุ้งซ่าน แล้วก็ยึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องจริง แค่ให้รู้ว่ามันเกิดขึ้นก็พอ แล้วก็ต้องอยู่กับลมหายใจ การกระทำ ไม่ไปยึดติด ตัดสินหรือเชื่อมัน อย่างในเรื่องการเล่นดนตรี เราก็ปรับมาใช้ได้นะ เวลาร้องเพลง เราต้องหายใจ อยู่กับการเปล่งเสียง ความคิดที่ลอยไปนู่นนี่ก็จะถูกดึงกลับมาได้ เมื่อก่อนเราจะเน้นอารมณ์ คิดถึงคนดูว่าเขาโอเคไหม เราต้องพยายามละวางสิ่งนั้น

ตุลย์ : ส่วนตัวผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองเข้าใจความหมายของคำว่าภาวนาจริงๆ หรือเปล่า แต่ผมรู้สึกว่าเราเรียนรู้ธรรมะได้จากร่างกายเรา ในชิ้นส่วน 32 ชิ้นของชีวิตประจำวันเลย ไม่ต้องยิ่งใหญ่หรือเข้าถึงยาก เราแค่รู้เท่าทันมัน ผมว่าธรรมะเป็นศิลปะในการใช้ชีวิต 

บุ๋น : สำหรับผม ผมไม่มีธรรมะอะไรครับ ไม่มีศาสนา นับถือตัวเอง ดนตรีเป็นทางออกทุกอย่างของผม ตอบโจทย์ชีวิตมาก ช่วยได้ทุกอย่างเลย แต่ปกติเป็นคนก้าวร้าวผาดโผน แค่ยังมีดนตรีที่มาช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจ 

ปัน : ธรรมะสอนให้โฟกัสกับปัจจุบันขณะ ผมเคยอ่านเจอในหนังสือที่เขาบอกว่าอดีต คือความจริงที่สมบูรณ์ที่สุด อนาคตยังมาไม่ถึง วินาทีนี้คือปัจจุบัน ในวินาทีที่เรารู้ความหมายของปัจจุบัน มันก็ผ่านไปเป็นอดีตแล้ว แค่รู้สึกว่าการรู้ ณ เวลานี้มันก็ดีแล้ว มันทำให้เราไม่ค่อยนึกถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมาแล้วเท่าไร มันจะไม่เป็นกังวลมาก อย่างถ้ายกแก้วก็ให้รู้ว่ายกแก้วอยู่ (หัวเราะ) 

บอส : การภาวนาสำหรับผมไม่ได้แยกจากกิจวัตรประจำวัน ตั้งแต่เราตื่น รู้สึกตัว เราก็เข้าสู่กระแสทางของการภาวนาเรียบร้อยแล้ว แม้จะรู้จักหรือไม่รู้จักคำว่าภาวนาหรือธรรมะก็ตามแต่ เมื่อเราสูดลมหายใจแรก เราเริ่มกิจภาวนาแล้ว ใครบางคนอาจเรียกว่าหายใจ ไม่ก็เฮ้อ! ตื่นมาได้อีกวันหนึ่งแล้ว นั่นคือความรู้สึกตัว จะเรียกว่าอะไรก็ได้ แต่สุดท้ายแล้วสิ่งสำคัญของการภาวนาที่ผมที่ใช้อยู่ คือรู้สึกตัวและเป็นอิสระจากความรู้สึกตัวนั้น เมื่อไหร่ที่เกิดอะไรขึ้นในจิตใจ ก็แค่รู้แล้วก็วาง ทำซ้ำไปมา ไม่รู้หรอกว่าจะจบลงวันไหน ตราบใดที่เรายังมีความรู้สึกอยู่ เมื่อนั้นเราก็มีชีวิตได้ เบิกบานกับมันได้ หัวเราะให้กับความตาย ล้อเล่นกับความทุกข์ ความเจ็บ เราจะไปแคร์อะไร เรารู้สึกแล้วมันก็ผ่านไป

อเล็กซ์ : ผมว่าทุกคนรวมถึงตัวผมเองที่ได้เรียนวิชาพุทธศาสนาก็คงรู้ว่ามันคืออะไร จะเอามาใช้กับชีวิตได้อย่างไร แต่เมื่อเกิดทุกข์หรือต้องจัดการอะไรสักอย่าง ผมไม่ได้เอาธรรมะมาใช้ ผมฟังเพลง อยู่ในเซฟโซนตัวเอง ผมเคยได้ยินคำว่าเราใช้ชีวิตกับความทุกข์มากกว่าความสุขด้วยซ้ำ ผมก็เหรอวะ แต่ก็จริงนะ ถ้าเราอยู่กับความทุกข์ได้อย่างสบายแล้ว อยากจะทำอะไรก็ทำ

คนที่ได้ฟังเพลงเรียกสติของ Rootsman Creation เขามีความเห็นอย่างไรบ้าง

บอส : มีคอมเมนต์หนึ่งบอกว่าผมเกือบจะละทิ้งศาสนาไปอย่างสิ้นเชิง จนได้มาเจอ Rootsman Creation คอยดึงสติทุกครั้งที่จิตใจหลุดลอยจากศรัทธา เพียงเพราะเราเสพสื่อภายนอกมากไป ตั้งคำถามกับภายนอกมากไป จนลืมตั้งคำถามภายในจิตใจตัวเองว่าแท้จริงแล้ว ความพอดี ความพอใจของเราอยู่จุดไหนกันแน่ อีกคอมเมนต์หนึ่งเขาบอกว่าเปิดเพลงของเราไป แล้วก็นั่งสมาธิภาวนาไปด้วย ผมว่าดนตรีก็เป็นอาวุธ เป็นแรงบันดาลใจของคนอื่นได้ ผมถึงตั้งใจอยากจะทำเรกเกภาวนา เพลงอาจไม่ได้ซับซ้อนทางดนตรีมาก หรือมีการเรียบเรียงโหดๆ คอร์ดยากๆ 

ปัน : แต่ที่บอกว่าไม่ได้ซับซ้อนมาก จริงๆ มันมีความละเอียดบางอย่าง ในพาร์ตดนตรีที่พวกเราทำกันจริงจังมากนะ อย่างเช่นกลองกับเบสที่เป็นสันหลังของเรกเก ถ้ามันไม่เดินไปด้วยกัน คนอื่นก็อยู่ไม่ได้ 

บอส : เหมือนปันเล่นเบสความยาวแค่ 2 บาร์ แต่ต้องเล่นนานอยู่ 10 นาที 

ปัน : สิ่งที่เล่นมันดูง่าย แต่จะเล่นให้ได้แบบนี้ทุก 10 นาทีมันต้องมีสติมากครับ มันใช้สมาธิมาก

บอส : ใช่ เราเล่นยาวเลย พอเพลงใกล้จะจบแล้วหันไปหาเพื่อนข้างหลังนี่ ทุกคนหลับตาอยู่!

มีน : ไอบุ๋นคือตาเหลือกเลย (หัวเราะ)

อเล็กซ์ : วงเรกเกมันเยอะมาก แล้วส่วนใหญ่มันก็ออกแนวสนุก แต่พวกผมตั้งใจทำให้มันไม่สนุก 

ปัน : ปกตินาฬิกามันเดินหนึ่งวิใช่ไหม นี่ช้ากว่าหนึ่งวิอีก

บอส : พวกผมอยากเอาสภาวะที่เรียกว่า Timeless ในดนตรีเรกเกออกมา อยากให้เป็นแบบที่เราตั้งใจไว้

ปัน : เหมือนที่พี่อเล็กซ์พูดว่าคนส่วนใหญ่จะมองว่าเรกเกกับกัญชามันคู่กัน เราอยากลบภาพจำบางอย่าง เรกเกมันจะไปกับธรรมะก็ได้ 

กาลเวลาน้อยเกิน หนึ่งชีวิตมีไม่กี่วัน

จึงเร่งคืนวันต่อเติมฝัน ให้เจ้าดอกไม้

จริงไหมที่เขาบอกว่าวงเราหาตัวจับยาก

บอส : จริงครับ พวกเราทำงานกันช้า

แล้วคนที่อยากฟังดนตรีสดจากเราจะตามดูได้ที่ไหนบ้าง

ปัน : ก็ต้องวานผู้จัดใจดีครับ (หัวเราะ)

อเล็กซ์ : ก่อนหน้านี้ทีม Rootsman Creation มีไซด์โปรเจกต์เยอะมาก คนอาจจะคิดว่ายังไม่พร้อมรับงานหรือเปล่า แต่จริงๆ เพราะบอสอยากให้ปล่อยอัลบั้ม 2 ออกไปก่อน ผมว่าเดี๋ยวก็น่าจะหาตัวจับไม่ยากแล้วล่ะ

ยกท่อนในเพลงที่ชอบให้ฟังหน่อย 

อเล็กซ์ : ผมชอบท่อน “หายใจสบายๆ เธอทำได้ ณ เวลานี้” มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เหนื่อยๆ มาแล้วได้ฟังแบบนี้ 

บอส : คนเขียนอย่างผมก็เลือกยากหน่อย ผมชอบทุกเพลงเลย เพราะมันเกิดกับตัวผมเอง ถ้าจะต้องเอาออกมาสักประโยคหนึ่งคงเป็น “ทางของใจคล้ายนภา ไม่บันทึกคืนวันที่ผ่านมา สุดจะค้นไร้ทิศทาง ทางของใจ” เป็นเพลงใหม่ของชุด 2 ครับ 

ปัน : ผมชอบเพลงวาจา “เมื่อไหร่ที่ท้องนภาสว่างไสวไร้เมฆบัง ให้ใจเธอนั้นยังมีพลังสร้างสรรค์คืนวัน” มันฮีลดีครับ 

ตุลย์ : ผมชอบเพลงอรหันต์ผีเสื้อ “ตะวันเอ่ยกับจันทราให้มั่นคงไว้” ถึงแม้จะพูดเรื่องธรรมะเมื่อกี้ไปมากมาย แต่ในฐานะคนทำเพลงผมชอบท่อนนี้มาก มันให้กำลังใจ แม้จะต้องยอมรับความเป็นจริง

เบลล์ : เหมือนพี่ตุลย์เลย “แสงจันทร์จะโผล่พ้นมายามตะวันล้า ลาแล้วหนา ตะวันเอ่ยกับจันทร์ให้มั่นคงไว้ เพื่อปลอบโยนใจของใคร ใครในค่ำคืนฟื้นเหนื่อยล้า สบตาเอ่ยกับจันทราไม่ต้องมีแม้คำพูดจาเวลานี้” แค่หายใจก็พอ

มีน : คิดไม่ออกเลย ไม่มีอันไหนที่สุด มันสุดหมดเลย

จี๊ป : ชอบท่อนหนึ่งในเพลงร้องว่า Fire Burning Everyday เพราะสถานการณ์โลกมันกำลังแย่ แล้วเพลงนี้ก็ Show Up ให้ได้เห็น

มองการเติบโตของวงเป็นอย่างไรต่อไป

บุ๋น : ด้วยความที่ยุคนี้เป็นยุคดนตรีเปิด แต่เรกเกมันเป็นเพลงที่ยังไม่มีซีนเป็นของตัวเอง ผมอยากให้เรกเกออกไปสู่ข้างนอกเป็นวงกว้างมากขึ้น 

บอส : กูไม่ออก!

บุ๋น : ไม่ออกก็ได้ ก็ไม่ได้ว่าอะไร๊ (ทำเสียงสูงก่อนจะหัวเราะ) ในยุคนี้วงเรกเกดีๆ เยอะนะครับ แล้วก็เอ่อ พูดไม่ถูก ไปไม่ถูกแล้วกู 

อเล็กซ์ : ทำไปเรื่อยๆ แหละครับ อย่างที่บอสบอกไปว่าเราจะพูดถึงสภาวะสังคมที่มันเกิด ก็จะคงความเป็นวัยรุ่นที่ดื้อๆ หน่อย แนวนักศึกษามหาลัยที่ยังค้นหาตัวเองอยู่ตลอดเวลา  

บอส : ผมเป็นคนเขียนเพลงตามอารมณ์ ถ้าไม่มีเรื่องก็ไม่เขียน อยู่เปล่าๆ เป็นปีแบบไม่เขียนก็อยู่ได้ เคยกุเรื่องจะเขียนแต่ก็เขียนๆ ลบๆ ไป พักหลังมาก็บันทึกประจำวัน เมื่อไรมีฟีลถึงเขียน บทจะมีเพลงตอนไหนก็ตอนนั้น ถ้ามันยังเขียนได้อยู่ เพลงของ Rootsman Creation ก็คงมีอยู่ไปเรื่อยๆ ครับ 

ขายเพลงฉบับ Rootsman Creation เรียกคนฟังหน่อยได้ไหม

ปัน : ตอนนี้แหละมึง จะมีงานหรือไม่มีงานก็ตอนนี้แหละ (หัวเราะ)

บอส : สัมปะจิตฉามิ นาสังสิโม พรหมา จะ มหาเทวา สัพเพยักขา ปะรายันติ พรหมา จะ มหาเทวา อภิลาภา ภะวันตุ เม มหาปุญโญ มหาลาโภ ภะวันตุ เม มิเตภาหุหะติ พุทธะมะอะอุ นะโมพุทธายะ วิระทะโย วิระโคนายัง วิระหิงสา วิระทาสี วิระทาสา วิระอิทถิโย พุทธัสสะ มานีมามะ พุทธัสสะ สวาโหม

สัมปะติจฉามิ เพ็งๆ พาๆ หาๆ ฤาๆ สาธุ! ขอพวกเรามีงานจั๊ดนักนะ

ผู้เขียนถามบอสว่าเขาท่องคาถาอะไร และนี่คือคำตอบที่ได้รับ

“คาถาเงินล้านหลวงพ่อฤาษีลิงดำครับ”  หวังให้หลวงพ่อฤาษีลิงดำเอ็นดูบรรดาวัยรุ่นทั้ง 8 หัวให้มีเงินล้าน และเมื่อไหร่ที่ท้องนภาสว่างไสวไร้เมฆบัง ให้ใจพวกเขานั้นยังมีพลังสร้างสรรค์คืนวันนะ แต่หลวงพ่อจะตวาดกลับว่าสติ! หรือเปล่า ในส่วนนี้ผู้เขียนเองก็ไม่แน่ใจ

The post บรรดาวัยรุ่นแสวงหาให้กำเนิดชีวิตเบิกบาน ‘Rootsman Creation’ วงเรกเกปลุกสติ appeared first on a day magazine.

“สตูดิโอผมมันเละเทะนะ อาจจะไม่ค่อยเหมือนสตูดิโอที่คุณเคยเห็นมา” ชายตรงหน้าใช้น้ำเสียงนิ่ง ก่อนที่เราจะเดินเข้าไปสำรวจแหล่งประดิษฐ์ของเขา มองเผินๆ จากภายนอกคงคิดว่าเป็นร้านช่าง ด้วยอุปกรณ์ระเกะระกะบนพื้น ไขควง เศษเหล็ก เลื่อยใบใหญ่ แต่เมื่อขึ้นบันไดไปก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ นี่มันสตูดิโอเด็กศิลป์! ป้ายพยัญชนะถูกแทรกเนื้อในด้วยหลอดนีออน สายพลาสติกระโยงระยางแขวนหน้ากระจกบานเกล็ด ทั้งพู่กัน จานสี กองเสื้อผ้าบนพื้นปูนเปลือย จริงอยู่ ไม่ค่อยเหมือนสตูดิโอที่เราเห็นมา 

ย้อนกลับไปในปี 1980 ‘ต้อย – นพไชย อังควัฒนะพงษ์’ ยังสวมชุดนักศึกษาอยู่ในสถาบันซินซินนาติ ประเทศสหรัฐอเมริกา ด้วยเพราะฝันจะทะยานในเส้นทางดนตรี แต่หลังจากได้เห็นฝีไม้ฝีมือของเด็กต่างประเทศแล้ว ก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองจะไปรอดไหม เขาเบนเข็มใหม่เข้าสู่เส้นทางศิลปะ และนี่คือจุดเริ่มต้นของต้อย ผู้ที่เปลือกนอกเป็นศิลปิน แต่เมื่อเปลือกถูกลอกออกจะเห็นเนื้อในที่เป็นนักทดลองราวนักวิทยาศาสตร์

สมัยเรียนศิลป์

สิ่งใหญ่ที่สุดที่ต้อยได้จากการร่ำเรียนศิลปะจากสถาบันซินซินนาติคืออะไร

ซินซินนาติเป็นสถาบันที่เข้มงวดกับเรื่องพื้นฐาน จะสังเกตได้เลยว่าแม้งานผมจะเป็นงานทดลอง แต่มักจะกลับมาที่พื้นฐานตลอด ผมจะไม่ค่อยใช้คำว่าต่อยอดเท่าไหร่ อาจจะเป็นคาแรกเตอร์ผมไปแล้วก็ได้ เพราะเวลาต้องทำงานนานๆ ไปผมจะเบื่อ

สถาบันเป็นตัวเปลี่ยนแนวคิดหรือมุมมองศิลปะของเราไปเลยไหม

มันทำให้ผมรู้ว่าสกิลหรือความสามารถไม่ใช่คำตอบ วิธีคิดต่างหาก การเขียนรูปเก่งไม่ใช่ประเด็น ไม่ยึดกับคำว่าความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจิตรกรรมหรือประติมากรรม

ต้อยเรียนศิลปะไปทำไม

(หัวเราะ) ตอนนั้นอยากเป็นศิลปิน คิดว่าการเป็นศิลปินมันดูชิลล์ ดูคูล การได้เรียนศิลปะคนจะชอบคิดว่ามันอิสระ แต่ไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอก เราต้องมีวินัย อดทนกับการฝึกฝน แล้วก็ไม่ใช่การฝึกฝนเพื่อสกิล แต่เพื่อหาคำตอบบางอย่างที่เราพยายามค้นคว้า

ทำไมไม่เลือกเรียนศิลปะในไทย

เพราะว่าเอนทรานซ์ไม่ติด (หัวเราะ) ตอนนั้นมหาวิทยาลัยศิลปะมีแค่เพาะช่างกับศิลปากร ปีที่ผมไปเอนทรานซ์น่าจะอยู่ใน ค.ศ.1978

เริ่มผูกพันกับศิลปะเมื่อไหร่

สมัยก่อนชอบดนตรี ตอนแรกที่ไปต่างประเทศก็คิดว่าจะเรียนดนตรี แต่พอไปเจอเด็กที่เรียนดนตรีที่นั่นแล้ว เราน่าจะสู้เขาไม่ได้ (หัวเราะ) ถ้าในสายศิลปะอาจจะพอสู้ได้ ก็เบนเข็มมาอยู่สายศิลปะฝั่งจิตรกรรม การแข่งขันสูงมากจนคิดว่าไปเรียนประติมากรรมดีกว่า หนทางที่จะอยู่รอดตอนนั้นคือพยายามขอทุนในเชิงประติมากรรม

หลังเรียนจบได้เป็นศิลปะคูลๆ อย่างที่หวังไว้ไหม

ยังต้องต่อสู้อีกเยอะ แต่โชคดีที่สังคมตอนนั้นไม่ได้มีการเหยียดผิว การที่ผมเป็นเอเชียคนเดียวในโรงเรียนทำให้ได้รับความสนใจในโรงเรียน และเพราะผมทำงานหนัก ไม่เคยขาดเรียน มีความประพฤติดี ผมไม่ได้เก่งที่สุด แต่เรียนรู้ว่าบางครั้งการทำงานหนัก ไม่ใช่การแสดงความเก่ง แต่แสดงถึงความตั้งใจ อาจารย์มักจะดูคนที่ให้เวลากับงานของตัวเองเสมอ ปีสุดท้ายผมได้ทุนรางวัลในปริญญาตรีเกือบหมดเลย หลังจากเรียนต่อในระดับปริญญาโทก็ได้ทุนเรียนฟรีสำหรับเด็กต่างชาติ 

เรียนจบแล้ว ก็ได้งานเป็นผู้ช่วยภัณฑารักษ์ที่พิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง และเป็นอาจารย์พิเศษสอนวิชาศิลปะพื้นฐาน การเรียนในอเมริกาจะต่างจากประเทศไทยตรงที่เขาให้เด็กจากคณะอะไรก็ได้สามารถเรียนศิลปะได้ อย่างของเราจะเรียนศิลปะต้องไปแค่ศิลปากร หรือสถาบันที่มีวิชาศิลปะ ที่นู่นนะ ถึงจะเรียนหมอ บัญชี วิทยาศาสตร์ แต่เมื่อไรที่รู้สึกว่ามันหนักหัวก็เข้ามาเรียนศิลปะพื้นฐานได้

กฎเหล็กของอาจารย์ต้อย

จุดเริ่มต้นต่อสู้ในการเป็นศิลปินคือหลังจากกลับมาประเทศไทยหรือเปล่า

ง่ายแล้ว ไปสมัครสอนพิเศษ เป็นอาจารย์ก็ง่าย เพราะผมสอนแตกต่าง ไม่ได้สอนตรงสกิลแต่สอนจากสิ่งที่มองเห็น จะไม่พูดถึงความหมายอะไรให้ฟัง แต่ใช้วิธีวิเคราะห์การทดลอง อย่างนักศึกษาดนตรีก็ต้องรู้ตัวโน้ต ส่วนนักศึกษาศิลปะของผมจะต้องรู้เอเลเมนต์ซึ่งก็คือสิ่งที่มองเห็นได้ หรือวิชวลไม่ว่าจะเป็นเรื่องสี ขนาด ผิว แสงเงา 

วิชวลเป็นเรื่องของเวลานะ เพราะเรามองเวลาไม่เห็น ใช้วิชวลตัดสินไม่ได้ เพียงแต่มันจะมีบางอย่างที่บ่งบอกเรื่องเวลาได้ เช่น ความสมบุกสมบัน ความเหี่ยวย่นของใบหน้า หัวข้อนี้มักจะไม่ได้ถูกสอน 

ไม่กลัวเหรอว่าความแตกต่างของเราจะทำให้เป็นอาจารย์ยาก หรือไม่ถูกยอมรับ

ยาก แต่ว่าผมไม่สนไง (ยิ้ม) ผมคิดแค่ว่าอยากจะให้คนอื่นในฐานะความเป็นครู 

ดูมีจิตวิญญาณความเป็นครูมากนะ

หลายคนบอกว่าผมดุ (หัวเราะ) แต่ผมไม่ได้ดุหรอก แค่เข้มงวด ต้องมีกฎ มีระเบียบเพื่อความปลอดภัย และยุติธรรมจะได้ไม่มีข้อโต้เถียงหรือคำร้องเรียนจากคนที่ตั้งใจแล้วได้คะแนนต่ำ กับคนที่ไม่ได้ตั้งใจแล้วได้คะแนนสูง การแข่งขันมันต้องเป็นการแข่งขันกับตัวเองเสมอ ผมให้คะแนนจากการพัฒนาของเด็ก

กฎเหล็กในการเรียนกับอาจารย์ต้อยคืออะไร

ตั้งใจทำงาน ผมให้คะแนนกับการให้เวลาเหมือนสมัยที่ผมเรียน ผมไม่ได้คิดว่างานดีแล้วจะได้คะแนนสูง คุณให้เวลามาเท่าไหร่ คุณก็ควรจะได้รางวัลเท่านั้น นักศึกษาจะไม่ได้สนใจรายละเอียดตรงนี้เท่าไหร่ เพราะคิดว่าตัวเองทำงานหนักเสมอ แต่บางคนไม่ใช่หรอก บางคนสกิลดี เก่งมาก แต่ไม่ค่อยมีวินัย เพราะถ้าเข้มงวดกับตัวเองจริง ป่านนี้ดังระเบิดแล้ว ส่วนใหญ่จะคูล ชิลล์ ไม่ค่อยมีวินัยในตัวเอง ขณะที่เด็กบางคนไม่ได้เก่ง แต่วินัยสูงและตั้งใจ วันนี้พวกเขาอยู่ในเบอร์ต้นๆ อยู่ในระดับศิลปินทุกคน

เราเห็นความทุ่มเทของพวกเขาได้จากจำนวนผลงาน บันทึกระหว่างเรียน บันทึกเป็นสิ่งสำคัญมากในการส่งงาน ผมจะดูตั้งแต่ต้นทางว่าเขาคิดอะไร เก็บอะไรไป มันช่วยแสดงผลของความคิด เขาไม่ได้ติดกับความคิดแรกแต่วิเคราะห์ต่อ พัฒนาจนบันทึกมีสเกตช์ มีทัมบ์เนล (Thumbnails) จากการทดลองจนได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด 

หากทดลองแล้วผิดพลาดซ้ำไปซ้ำมาจะยังมีคะแนนให้อยู่ไหม

ผมไม่ได้ให้คะแนนจากความสำเร็จ ผมให้กับเวลาที่เขาทำงาน ไม่ได้สนใจด้วยว่าผิดพลาดอะไร แต่เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่ผิดพลาดเลย ไม่อย่างนั้น ก็จะไม่เกิดการพัฒนา อย่างผมเองก็ทดลองแล้วผิดพลาดมาตลอดชีวิต แต่ความผิดพลาดของผมมันกลายเป็นผลลัพธ์อีกรูปแบบหนึ่ง เสื้อที่ใส่อยู่ ผมก็ทดลองตัดแล้วดูว่าวิชวลที่เกิดขึ้นมันได้อะไร เห็นไหม ยังผิดพลาดอยู่เลย แต่ผมได้เจออะไรบางอย่าง และรู้ว่าครั้งหน้าจะไม่ตัดแบบนี้อีก มันเสียเสื้อไปตัวหนึ่งนะ แค่ดีกว่ามานั่งคิดว่าจะรอชิ้นงานสำเร็จรูปมา แล้วปล่อยให้มันทำงานเลย 

เชื่อในการทดลองเหรอ

ทดลองเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อ การทดลองไม่ได้มีในสายศิลปะ ขนาดนักวิทยาศาสตร์ แพทย์ยังต้องทดลองเลย แพทย์ที่ทำการผ่าตัด เขาเสียคนไข้ไปกี่คน นั่นก็เหมือนการทดลอง แต่ท้ายที่สุดจะเจอผลลัพธ์ที่ถูกต้อง ระหว่างที่เราเห็นผลเสียก็ต้องใช้ความกล้า ต้องท้าทายตัวเอง ไม่อย่างนั้น ก็จะได้งานที่ซ้ำในรูปแบบเดิม หรือเป็นการต่อยอดจากคนอื่นมากกว่า 

ศิลปินนิรนาม

อย่าง NUTS Society ที่เป็นกลุ่มศิลปินนิรนามเกิดขึ้นได้เพราะอะไร

ผมสร้างกลุ่มนี้ขึ้นมากับ ‘บอล – ปิยลักษณ์ เบญจดล’ ในปี 1998 ถ้ากลับไปดูจะเห็นวิชันของ NUTS Society ที่พยายามจะบัญญัติตัวเองว่าจะทำแบบนี้เท่านั้น เป็นศิลปะสำหรับสาธารณะ ชุมชน และออกนอกกรอบ ผมย้ายงานศิลปะออกนอกแกลเลอรี ทั้งภัตตาคาร ห้องเช่า ร้านสัก ร้านขายเสื้อยืด ไม่ได้เข้าไปอยู่ในหอศิลป์ คนทั่วไปไม่ได้เดินเข้าหอศิลป์เหมือนต่างประเทศ เพราะฉะนั้น งานที่อยู่ในหอศิลป์และพยายามจะพูดถึงสังคมในแง่หนึ่ง มันไปไม่ถึงไหนหรอก คนดูงานศิลปะสมัยนั้นยังน้อย ไม่มีสื่อเข้าไปตระเวนบอก 

ทำไมถึงตั้งตัวเป็นศิลปินนิรนาม การมีชื่อเสียงไม่สำคัญสำหรับต้อยเหรอ

ไม่สำคัญ แต่มันก็มีผลนะ แต่ผมเลือกเองว่าจะทำงานที่ไม่ใช่งานขายได้ แล้วก็ไม่ได้อยู่ในกระแสหลัก ในตลาดบ้านเราคงน้อยมากที่จะมีคนชอบ คนสะสมงานผมก็น้อย 

มีงานชิ้นไหนที่ทดลองแล้วล้มเหลวซ้ำๆ ไหม

ล้มเหลวทุกครั้ง (หัวเราะ) แต่การล้มเหลวทำให้เกิดสิ่งใหม่ซึ่งดีกว่า และงานของผมเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา 

ต้อยได้อะไรให้ตัวเองหลังนิทรรศการแห่งความทรงจำเก่าอย่าง ‘A Million Little odd Things, The Last Promise and One Big Picture’ จบลง

ผมเอาเฟอร์นิเจอร์บางอย่างในบ้านตัวเองไปรองรับงานศิลปะของคนอื่น เรียกว่าเป็นดิสเพลย์จะไม่ได้เป็นงานศิลปะจ๋า ในงานนี้แบ่งออกเป็น 3 ห้อง ห้องหนึ่งเป็นของคนที่ทำงานศิลปะมานานเป็นสิบปี ผมไม่มีงานแบบนั้น ห้องที่ 2 เป็นของ NUTS Society บรรดาศิลปินที่ผมเชิญมาเข้าร่วม ห้องที่ 3 เป็นงานที่ผมทำร่วมกับบอล เป็นการรวบรวมบันทึกวิจัยที่เขาทำเกี่ยวกับ NUTS Society เขาเป็นเหมือนตัวตั้งตัวตีในการเฟ้นหาศิลปิน

อีกงานที่ผมสร้างขึ้นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกายผม ชื่อว่า 578 วัน เป็นงานประติมากรรม ตอนนั้นผมพยายามเปลี่ยนแปลงร่างกายเพื่อสวมใส่เสื้อผ้าของปิยลักษณ์ ออกไปถ่ายรูปตามที่ต่างๆ ทุกงานที่ผมโพสต์ลงไปเป็นเหมือนการปักหมุดว่าเริ่มทำงานชิ้นนี้แล้ว กลายเป็น Field Outfits Series 

หลังจากไม่มีบอลอยู่ด้วยแล้ว ทำให้ NUTS Society เปลี่ยนไปไหม

ผมต้องหาผู้ช่วยใหม่ (หัวเราะ) ที่จริงแล้ว NUTS Society ไม่ได้ทำงานกันตลอดเวลาหรอก แต่นิทรรศการในวันนั้นเหมาะแก่การรื้อฟื้นขึ้นมา ความแข็งแกร่งของ NUTS Society คือการรวมตัวคนจากหลายสาขาอาชีพ บอลเขาจะเก่งเรื่องการวิเคราะห์ ตัดสินใจว่ากลุ่มศิลปินนี้จะเป็นไปในรูปแบบไหน ผมจะเก่งเรื่องการปฏิบัติเพื่อให้มันสำเร็จได้ง่ายขึ้น 

เกษียณตนเป็นนักเรียน

ต้อยมีเทคนิคไหนที่ใช้บ่อยๆ กับงานศิลปะ

ส่วนใหญ่จะเป็นนีออน เหมือนในนิทรรศการ ‘แถ’ ที่เพิ่งจบไปเมื่อเดือนที่แล้ว 

ทำไมต้อง ‘แถ’

เพราะไม่อยากมีคำตอบว่างานของผมพูดอะไร ผมแค่จัดการกับวัตถุแล้วปล่อยให้วัตถุเป็นตัวพูด สื่อสาร แถด้วยตัวมันเองว่าคนดูเห็นอะไร หรือถ้าเขาอยากจะแถต่อก็แถได้ งานผมก็กลับมาอยู่จุดเดิม แม้จะทดลองอย่างไรก็จะกลับมาสู่พื้นฐานเสมอ นั่นคือเรื่องของวิชวล

ในวัย 66 ปี ต้อยมีมาสเตอร์พีซของตัวเองหรือยัง  

ผมว่าคงต้องถามสาธารณชนมากกว่า ในความเห็นส่วนตัวของผม ศิลปินคงไม่มีอภิสิทธิ์บอกว่านี่คือมาสเตอร์พีซหรอก อย่าง ‘ปิกาโซ’ เขามีผลงานทั้งชีวิตมาเกือบห้าหมื่นชิ้น คุณคิดว่าทั้งหมดนั้นนับเป็นมาสเตอร์พีซไหม มาสเตอร์พีซคืองานที่สาธารณชนจำได้ มีชื่อเสียง คนพูดถึง ถูกวิจารณ์ หรือมีอิทธิพลต่ออะไรสักอย่าง 

ตัวเลขอายุเป็นข้อจำกัดในการสร้างงานศิลปะของต้อยไหม

ข้อจำกัดหนึ่งคือพละกำลังไม่มี มันทำให้วินัย และความอดทนลดน้อยลง ขึ้นลงสตูดิโอก็หมดแรงแล้ว เวลาก็น้อยลง (หัวเราะ) มันทำให้เราไม่อยากทำงาน แล้วก็ทำให้ไม่มีโชว์ เพราะไม่เกิดเดดไลน์ว่าต้องแสดงงานแล้วนะ เราเถลไถลไปเรื่อย แม้สิ่งที่ยังพุ่งพล่านคือความคิด แต่ต้องยอมรับว่าข้อจำกัดมีผล

แต่ก็ยังแจ๋วพอจะไปเดินเป็นนายแบบใช่ไหม

การเป็นนายแบบถือเป็นโบนัส คงต้องขอบคุณหลายคนในสาขาฝั่งแฟชัน ผมยังดูแลร่างกายอยู่ก็เพราะอยากมีแรงทำงานต่อนะ

ทำมากี่อาชีพแล้ว

ผมเคยเป็นนักดนตรี อย่างที่บอกว่าเคยอยากเรียนดนตรี ก่อนจะผันตัวไปเรียนศิลปะ บ๋อยก็เป็นมาแล้ว เป็นผู้ช่วยดีไซน์เนอร์ ช่วยอาจารย์สร้างบ้าน เปลี่ยนกระเบื้อง ซ่อมบ้าน แล้วก็เขียนแบบเอง เป็นอาจารย์ แต่ถ้าถามถึงตอนนี้เหรอ ผมเกษียณแล้ว (หัวเราะ) 

ต้อยในวัยเกษียณมีอะไรที่ยังทดลองอยู่ไหม

จริงๆ การไปเดินแบบมันดูเหมือนง่ายนะ ภาพนิ่งที่ออกมาของผมมันดูดี แต่ถ้าเห็นผมในภาพเคลื่อนไหวแล้ว ไม่ได้ดีเท่าไหร่ ด้วยอายุวัยของผม การเคลื่อนไหวมันกำลังไปสู่การถดถอย ผมต้องพัฒนาตัวเองใหม่ตั้งแต่การเดิน การดามคอ เพราะส่วนสูงเริ่มลดลง การโยคะก็ช่วยผมได้ เสื้อผ้าที่ผมทำแล้วสื่อสารออกไปผ่านศิลปะก็คือการทดลองรูปแบบหนึ่งอยู่ 

ในฐานะที่เคยเป็นอาจารย์ อยากให้เกรดเท่าไหร่แก่นักเรียนที่ชื่อต้อย

ถ้าผมให้ A เด็กคนนี้ งานเขาคงไม่ดีขึ้นหรอก แต่คงไม่ถึงขั้นติด F อาจจะอยู่ที่ B ไม่ก็ B+ 

น้ำเสียงนุ่มลึกของต้อยยังถูกทิ้งไว้ให้ดังในแก้วหู อย่างกับเรานั่งเรียนโต๊ะชิดอยู่หน้าห้อง แม้เขาจะปวารณาตัวว่าเป็นศิลปินนิรนาม บ๋อย นายแบบ อาจารย์ หรืออะไรก็ตาม แต่บทสนทนาทั้งหมดประมวลออกมาได้เป็น ‘ต้อย – นพไชย อังควัฒนะพงษ์’ ในวัย 66 ปีที่ช่างช่ำชองวิชาชีวิต 101 เหลือเกิน และสตูดิโอที่เฟอร์นิเจอร์ภายในขึ้นสนิมเกรอะกรังก็ช่างมีเสน่ห์สำหรับผู้ที่ได้ไปเยือนอย่างเรา

หากให้สมมติเป็นศิษย์ที่เลือกอาจารย์ได้ เดาว่าใครหลายคนคงเลือกชายหนวดเคราขาวไล่ระดับสีเฉดเดียวกับผมที่ยาวเหลือบเอวแน่

The post ‘ต้อย-นพไชย’ ศิลปินที่ยังทดลองอยู่ และอาชีพนายแบบใกล้เลข 7 หวังจะเก๋ารันเวย์ appeared first on a day magazine.