ช่วงเวลาสั้นๆ กลางฤดูร้อน มาพร้อมเสียงรถไฟวิ่ง ลมร้อนที่ตีหน้า และผู้คนมากมายที่มารวมตัวกันเดินทางไปสู่จุดหมายปลายทาง
เสียงประกาศออกรถจากชานชาลาดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าการเดินทางของรถไฟขบวนนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้คนต่างหาที่อยู่ให้ตัวเองในโบกี้รถไฟแห่งนี้ บางคนนั่ง บางคนยืน บ้างไปแอบอยู่บันไดทางขึ้น ไม่ก็ยืนอยู่รอยต่อระหว่างโบกี้ บนเส้นทางการกลับบ้านที่ทุกคนล้วนแบกความรู้สึกบางอย่างเอาไว้บนบ่า ทั้งความหวัง ความเหนื่อยล้า ความคิดถึง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงจะได้วางมันลงไว้ในอ้อมกอดของใครสักคนที่รอเราอยู่
เราต่างเดินทางมาจากหลากหลายที่ บรรจุสัมภาระและความรู้สึกไว้เต็มกระเป๋า เพื่อเฝ้ารอให้ถึงจุดหมายปลายทางที่เราวาดหวังไว้ ไม่ว่าเราจะเดินทางมาจากทิศทางไหน แต่ปลายทางที่ที่เราจะไปคงจะหน้าตาคล้ายๆ กัน หวังว่าเราจะได้พบกันอีก…ในขบวนถัดไป
