สวัสดีค่ะ/ครับ คุณชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ 

เกรงว่าคุณน่าจะตอบคำถามนี้มาแล้วนับพันครั้ง แต่ในฐานะที่พวกหนูยังไม่รู้จัก ชาร์ลี บราวน์ มาก่อนเลย คุณพอแนะนำเขาให้พวกหนูรู้จักเขาเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยได้ไหมคะ/ครับ พอดีเพิ่งได้อ่าน Peanuts ไปไม่กี่ตอน เขาดูเป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจเลย จริงๆ เขาเป็นคนยังไงเหรอคะ/ครับ

ได้เลย แต่พวกหนูต้องรีบกลับบ้านหรือเปล่า

ไม่รีบค่ะ/ครับ เหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงก่อนทานอาหารเย็น

งั้นดีเลย คือเจ้าหนู ชาร์ลี บราวน์ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Peanuts คนทั่วอเมริการู้จักเขามาตั้งแต่ปี 1950 แล้วนะ แรกๆ คนก็ไม่ได้ชื่นชอบเขาเท่าไหร่ แต่สักพักกลายเป็นว่าตัวละครอย่างชาลีกลายเป็นตัวละครเด็กที่สะท้อนมุมมองชีวิตอันลึกซึ้งไปเสียได้

นอกจากชาร์ลีแล้วยังมี สนู๊ปปี้ สุนัขพันธุ์บีเกิ้ลจินตนาการกว้างไกล ชอบฝันกลางวัน ดูซนบ้าง แต่ก็เป็นที่รัก มีใครอีกนะ อ้อ ไลนัส เด็กชายผู้โปรดปรานเสื้อสีแดงและชอบถือผ้าห่มตลอดเวลา ลูซี่ พี่สาวจอมบงการ ปากร้ายนิดๆ มั่นใจในตัวเองสูง และชโรเดอร์ เด็กชายผู้หลงใหลการบรรเลงเปียโนเป็นชีวิต

ชาร์ลีเป็นคนซื่อสัตย์และเด็ดเดี่ยวใช้ได้ทีเดียว แม้บางคราวจะขี้ขลาด วิตกกังวล แต่ก็แคร์คนรอบข้างตลอดเวลา เขาเป็นเพื่อนที่ดี เป็นผู้จัดการทีมเบสบอลที่ทุ่มเท แม้ทีมจะลงเอยด้วยความพ่ายแพ้อยู่ร่ำไปก็ตาม 

เขามีความรับผิดชอบสูง เป็นคนใจดี อดทน เปิดเผย ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ต้องเผชิญกับความล้มเหลวและโชคชะตาที่ไม่เป็นใจอยู่เสมอ และอย่าไปบอกใครนะ ชาร์ลีน่ะเขาขี้แพ้กว่าใคร โชคไม่เข้าข้าง พระเจ้าไม่รัก แต่ไม่เคยอายเลยที่ต้องเริ่มต้นใหม่

พวกหนูน่ะ มีใครเป็นแบบชาร์ลีบ้าง หืม เยอะเลยนี่นา ไม่เป็นไรนะ สารพัดปัญหาที่ชาร์ลีเจอ มันก็คือปัญหาเดียวแบบที่พวกหนูเจอนั่นแหละ เพราะลุงก็เอาเรื่องของคนธรรมดาๆ อย่างพวกหนูมาเขียน Peanuts

หวา จิงเหรอคะ/ครับ

อยากฟังกันต่อไหมล่ะ ถ้าอยากงั้นเราไปนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ดีไหม อยู่ในที่ร่มๆ จะได้ไม่ร้อน และหนูคนที่ถือว่าวมาด้วยคนนั้น ถ้าจะเล่นก็อยู่ไกลจากต้นไม้หน่อยนะ เพราะเดี๋ยวว่าวจะไปค้างบนต้นไม้เอาได้

แล้วสักวันคนจะเข้าใจ ทำไมแซลมอนว่ายทวนกระแสน้ำ

ลุงขอถามอะไรหน่อยสิ พวกหนูเคยตั้งใจทำอะไรมากๆ แล้วคนรอบข้างไม่เข้าใจไหม

ออกจะบ่อยค่ะ/ครับ

ชาร์ลีก็เคยเจอเหมือนกัน วันนั้นเป็นวันคริสต์มาส ปี 1965 อันที่จริงบรรยากาศก็ครื้นเครงดีอยู่หรอก หิมะขาวโพลนเลย แต่ชาร์ลีนี่สิ หลังจากได้รับมอบหมายจากลูซี่ให้เป็นผู้กำกับละครคริสต์มาส เขาก็รู้สึกหดหหู่ เพราะไม่ชอบใจที่เห็นคนอื่นหมกมุ่นอยู่กับเรื่องไร้สาระ 

อย่างเช่นว่าสนูปี้กำลังยุ่งอยู่กับการตกแต่งบ้านสุนัขด้วยไฟระยิบระยับเพื่อส่งเข้าประกวดชิงเงินรางวัล หรืออย่างแซลลี่ ที่วานให้ชาร์ลีช่วยเขียนจดหมายถึงซานตาคลอส โดยบอกว่า “ถ้าซานต้าขี้เกียจเลือกของขวัญ ก็ส่งเป็นแบงก์ 10 หรือแบงก์ 20 ดอลลาร์มาเลยก็ได้”

ลูซี่เลยออกไอเดียว่าให้ชาลีไปซื้อต้นคริสต์มาสสีชมพูสวยๆ มา ด้วยหวังว่าจะดูดความสนใจจากเพื่อนๆ ได้ ปรากฏว่าชาร์ลีดันไปซื้อต้นคริสต์มาสเล็กๆ ที่เหี่ยวเฉามาซะอย่างนั้น ชาร์ลีมองว่าต้นไม้นี้ช่างธรรมดาและควรได้รับความรัก เพื่อนๆ เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะเยาะ

แล้วรู้ไหมตอนนี้จบยังไง พยายามเอาลูกบอลสีแดงจากสนูปี้มาแขวนบนกิ่งของต้นไม้เหี่ยว ๆ นั้น แต่กิ่งกลับหักลงมาเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว ชาร์ลีร้องไห้และเดินจากไปด้วยความรู้สึกว่า “ฉันทำพังอีกแล้ว ฉันช่วยอะไรใครไม่ได้เลย”  

ทันใดนั้นเอง ไลนัสเดินเข้ามาใช้ผ้าห่มเน่าประคองกิ่งไม้ไว้ แล้วเพื่อน ๆ ทุกคน (ที่เคยหัวเราะเยาะเขา) ก็เริ่มคิดได้ พวกเขาถอดสายรำลึกและไฟตกแต่งจากบ้านสนูปี้มาร่วมกันเนรมิตต้นไม้เหี่ยว ๆ ต้นนั้นจนกลายเป็นต้นคริสต์มาสที่งดงามและอบอุ่นที่สุด

ชาร์ลีเขาเป็นแบบนี้แหละ ความสนุกสนานที่คนอื่นๆ มีกัน ถ้าตัวเขาไม่ชอบใจก็จะไม่ทำตาม เขาเห็นว่าต้นคริสต์มาสเหี่ยวเฉาควรได้รับความรัก เขาก็มอบความรัก จึงไม่ซื้อต้นคริสต์มาสตามคำสั่งลูซี่เพื่อหวังซื้อใจใคร

ถึงที่สุดแล้ว ความตั้งใจดีของชาร์ลีมีคนเห็นนะ

เป็นเพื่อนที่ค่อยอยู่ข้างๆ กันในวันที่โลกร้าวราน

เรื่องดีๆ ที่พวกหนูเคยทำให้เพื่อนคืออะไร พอนึกออกไหม

ชาร์ลีน่ะ เขาเป็นเพื่อนที่ดีใช้ได้เลย คืนวันฮาโลวีน ปี 1966 เป็นเรื่องปกติ ที่ใครๆ จะแต่งตัวเป็นผีแล้วเดินไปเคาะประตูบ้านขอขนมกลับมากินให้อิ่มพุงป่อง ชาร์ลีแต่งเป็นผีด้วยผ้าคลุมสีขาว แต่ดันเจาะรูผิดพลาดจนผ้าพรุนไปทั้งผืน แทนที่จะได้ลูกอม หรือขนม ผู้ใหญ่กลับให้ก้อนหินเขาซะได้

ในขณะที่ไลนัสเลือกที่จะไม่ไปเดินขอขนม เพราะเชื่อฝังใจว่าจะมีเจ้าฟักทองยักษ์เหาะเอาของเล่นมาแจกเด็กที่ซื่อสัตย์ในแปลงฟักทอง
ลูซี่พี่สาวแท้ ๆ เห็นอย่างนั้นก็ด่าน้องว่าโง่และทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ชาร์ลีที่เพิ่งกลับจากปาร์ตี้ และเดินผ่านแปลงฟักทอง เห็นไลนัสยังคงนั่งสั่นสะท้านด้วยความหนาว ไม่ยอมกลับบ้าน กลางดึกคืนนั้น ลูซี่รู้สึกผิดจึงตื่นขึ้นมาพาน้องกลับมานอนห่มผ้าที่บ้าน 

สรุปว่าค่ำคืนนั้นไลนัสก็ไม่ได้เจอเจ้าฟักทองยักษ์นะ เช้าวันต่อมา ชาร์ลีเดินไปปรับทุกข์กับไลนัสที่รั้ว เขาไม่ได้เข้าไปตอกย้ำหรือหัวเราะเยาะความเชื่อที่พังทลายของไลนัส กลับกัน ชาร์ลีแชร์ความเจ็บปวดของตัวเอง เพื่อปลอบใจเพื่อน

เพราะเขาก็หวังว่าแต่งตัวเป็นผีไปเคาะประตูตามบ้านแล้วจะได้ลูกอมเหมือนเด็กคนอื่นๆ กลับได้ก้อนหินมาแทนซะงั้น สาระสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าใครผิดหวังกว่าใครหรอก แต่มันดีมากเลยใช่ไหม ในวันที่เรารู้สึกโดดเดี่ยว ยังมีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆ

แล้วตอนนี้พวกหนูจำได้หรือยัง เรื่องดีๆ ที่เคยทำให้เพื่อนคืออะไร

เมื่อถึงเวลาต้องเลือก
จงเลือกสิ่งที่มีคุณค่ามีความหมาย

เหตุการณ์ไม่เป็นใจ เคยได้ยินคำนี้ไหม แปลว่าพวกหนูอาจคาดหวังผลลัพธ์เอาไว้แบบหนึ่ง แต่มันดันมีความผิดพลาดเกิดขึ้น สิ่งที่หวังไว้ก็ไม่เกิดขึ้น ถ้าเย็นนี้ พ่อกับแม่บอกพวกหนูว่าสุดสัปดาห์หน้าคงพาไปสวนสนุกไม่ได้แล้ว หนูจะเสียใจไหม คนที่ถือว่าวนั่นน่ะ

พ่อแม่สัญญาไว้แล้วนี่นา

แต่พ่อเกิดป่วยหนัก แม่ต้องดูแล แผนไปสวนสนุกล้มเลิก มันก็มีโอกาสเกิดขึ้นใช่ไหม

ชาร์ลีมีความฝันอยู่ 2 อย่าง คือ การชนะการแข่งขันเบสบอลสักครั้ง และการทำตัวให้สนูปี้ภูมิใจในฐานะเจ้านาย แต่มันดันมีเหตุการณ์ที่ทำให้ความฝันทั้งสองนี้มาขัดแย้งกันเอง หนูอยากลองเดาไหมว่าสุดท้ายเขาเลือกทำอะไร ทิ้งอะไร

ชาร์ลีเป็นผู้จัดการทีมเบสบอลที่ลงเล่นเท่าไรก็ไม่เคยคว้าชัยชนะมาได้เลยสักครั้ง แต่ชาร์ลีก็มุ่งมั่นในการคุมทีมทุกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า 

มีอยู่หนนึง ทีมเบสบอลของชาร์ลีกลับเล่นได้ดีอย่างปาฏิหาริย์และกำลังจะได้รับชัยชนะเป็นครั้งแรก แต่ในระหว่างการแข่งขัน สนูปี้กลับได้รับบาดเจ็บ เพราะก่อเรื่องวิ่งป่วนเข้าไปในสนาม 

               ชาร์ลีในช่วงที่ทีมกำลังจะได้รับชัยชนะ เขาตัดสินใจละทิ้งเกมการแข่งขัน และวิ่งเข้าไปดูอาการของสนูปี้ทันที ส่งผลให้ทีมของเขาถูกปรับแพ้ หรือชวดชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์ไปอย่างน่าเสียดาย รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เพื่อน ๆ ในทีมพากันโกรธและรุมด่าเขา แต่ชาร์ลีกลับอุ้มสนูปี้ไว้และไม่สนใจถ้วยรางวัลนั้นอีกเลย

พวกหนูอาจจะมองว่าชาร์ลีเป็นคนไม่ได้เรื่อง ละทิ้งเกมการแข่งขัน ซึ่งสำคัญและมีเพื่อนๆ หลายคนที่ตั้งใจแข่งอย่างเต็มที่ และหันไปสนใจแต่หมาตัวเอง แต่มันก็น่าคิดนะว่าทำไมชาร์ลีถึงยอมสละชัยชนะครั้งเดียวที่เขาเฝ้ารอมาทั้งชีวิตเพื่อสุนัขตัวหนึ่ง

อีกไม่กี่อึดใจ ชั่วจังหวะหนึ่งในชีวิตนี้ พวกหนูจะรู้สึกว่าทำไมสังคมต้องบีบบังคับให้แข่งขันกันตลอดเวลา ถึงที่สุดแล้ว ชัยชนะที่คว้ามามันมีคุณค่ามากหรือน้อยกว่าบางสิ่งบางอย่างที่เราละเลยไป เพื่อมาถึงจุดนี้ไหม

พวกหนูจะได้เจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้แน่ๆ แล้วไม่ว่าจะเลือกอะไร ละทิ้งอะไร ถึงที่สุดแล้ว มันไม่ใช่เรื่องผิดเลย เพราะใช่หรือไม่ว่า ชั่วขณะนั้น วินาทีนั้น เราย่อมเลือกสิ่งที่มีคุณค่่ามีความหมายกับเรามากที่สุด

อ้างอิงรูปภาพ
https://www.peanuts.com/about/charlie-brown https://rosstree.net/charlie-brown-christmas-trees/ https://www.wtae.com/article/halloween-special-it-s-the-great-pumpkin-charlie-brown/7403794 https://x.com/AppleTV/status/1667216220771237913 https://peanuts.fandom.com/wiki/Charlie_Brown’s_All-Stars https://www.deutschlandfunkkultur.de/peanuts-charlie-brown-snoopy-charles-m-schulz-comic-cartoon-100.html

The post ลองสวมบทเป็น ชาร์ลี บราวน์ เด็กชายอายุ 8 ขวบ ขี้แพ้ โชคไม่เข้าข้าง ทว่ายืนกรานที่จะเป็นตัวเอง แม้ในวันที่ไม่มีใครเข้าใจ appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางหมู่มวลนกกาและแมกไม้เขียวขจี เราเห็น ‘ต้อม-เป็นเอก รัตนเรือง’ กำลังนั่งแก้ผ้าอยู่

ค่าที่ว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่มีคนมาสัมภาษณ์มากที่สุดคนหนึ่งของประเทศ ความคิด ความเห็นต่อเรื่องราวต่างๆ ถูกอัดเทป เรียบเรียง และเผยแพร่ให้คนนับหมื่นนับแสนได้อ่าน ทั้งบนเว็บไซต์และตีพิมพ์เป็นหนังสือ

แม้นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนนั่งสนทนากับเขา แต่คล้ายว่าได้นั่งพูดคุยกันมาแล้วหลายหน

“ผมมาอยู่กรุงเทพฯ แค่ช่วงนี้ โปรโมตหนังจบ เดี๋ยวผมก็กลับเชียงใหม่” เป็นเอกว่าอย่างนั้น

‘ครัวสาว’ คือหนังใหม่ในรอบ 8 ปีของเขา ที่มาของหนังเรื่องนี้ เป็นเอกเห็นจากข่าวหนังสือพิมพ์สมัยเขายังหนุ่ม เมียเดินไปสารภาพกับตำรวจว่าจงใจลงมือฆ่าผัวด้วยการทำอาหารให้กิน โดยไม่มียาพิษ ที่มามอบตัวเพราะพักหลัง ผีผัวมาหลอกทุกวัน คุณตำรวจได้ยินอย่างนั้นก็บอกว่า “คุณแค่ทำอาหาร มันไม่ผิดกฎหมาย”

เรานัดเจอกับเขาที่ออฟฟิศ 185 Films (ผู้อำนวยการผลิตครัวสาว) เพื่อไถ่ถามถึงหนังใหม่ และมุมมองความคิดในวัย 64 ที่ยังสนุกกับการทำหนัง เขาทำหนังมานาน ปีหน้าก็จะครบ 30 ปีพอดี เปรียบเป็นนักบินก็นับว่าเป็นนักบินรอบจัดคนหนึ่งทีเดียว

หลายคนเรียกเขาว่าเป็นผู้กำกับระดับโลก ถึงอย่างนั้นเป็นเอกว่า เขายังเป็นนักทำหนังที่หาเงินไม่เป็น (ดีแต่ใช้) ยังตื่นเต้นนอนไม่หลับทุกครั้งที่ออกกอง ยังทำหนังเหมือนหนังนักเรียน และยังไม่มั่นใจทุกครั้งที่ตัดสินใจ

และเพื่อให้สอดคล้องกับครัวสาวที่นำเสนออาหารไทย เราชวนเขาคุยเรื่องรสนิยมอาหาร เป็นเอกว่าเขาไม่สั่งอาหารดิลิเวอรี ไม่ชอบกินอาหารเสิร์ฟเป็นคอร์ส ไม่สน (อาหาร) ไทยแท้ ไม่แคร์มิชลิน เรื่อยไปถึงประสบการณ์กินอาหารไทยตอนไปโปรโมตหนังที่ต่างประเทศ

เป็นเอกว่าในวัยนี้ เขากินอาหารแค่ 2 มื้อ คือมื้อเช้ากับมื้อเที่ยง ส่วนมื้อเย็น “ผมกินแค่ถั่วกับไวน์ 2 แก้ว” 

2 ชั่วโมงคือระยะเวลาของบทสนทนาระหว่างเรา ชั่วขณะหนึ่งในระหว่างนั้น ผู้เขียนนึกถึงคำพูดของนักเล่าเรื่องฝีมือเหนือชั้นที่ได้ฟังเมื่อหลายปีก่อน อาจจำไม่ได้เป๊ะๆ แต่เขาพูดทำนองว่า คนไม่ใช่รูปปั้น มันไม่ได้อยู่ทื่อๆ ที่เราจะเอาคุณค่าไปสวมใส่ให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คนมันเปลี่ยน

ไม่ต่างอะไรจากคนอื่น วันและวัยทำให้ความคิดหรือมุมมองของเป็นเอกต่อประเด็นๆ หนึ่งเปลี่ยนแปร แต่การสนทนากับเขาครั้งนี้คล้ายเป็นการยืนยันว่า คนคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตมาถึงอายุปูนนี้ มันจะมีอยู่บางเรื่องที่ทำจนเป็นนิสัย-ไม่เปลี่ยน

ถ้าให้สรุปชีวิตและความคิดของเป็นเอก รัตนเรือง ในวันและวัยนี้ เรานึกถึงคำๆ หนึ่ง 

คำๆ นั้นคือ ธาตุแท้

เวลาโปรโมตหนังใหม่ คุณมีวิธีเลือกสื่อมาสัมภาษณ์ยังไง

ผมไม่ได้เป็นคนเลือกเลย ฝ่าย PR เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด ผมไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลย (หัวเราะ) เขาเลือกมาแล้วผมก็ทำตาม

ถ้าทีม PR จัดคิวให้คุณโปรโมตทางทีวีก็พร้อมไป

ใช่ๆ แต่เขาคงรู้สึกว่าการไปออกทีวีมันไม่เวิร์กกับผมมั้ง ผมว่ารายการประเภทแบบนั้น ถ้านักแสดงไปออกดูจะคุ้มกว่าในแง่การโปรโมต หลังๆ ผมพยายามจะทำกิจกรรมการโปรโมตให้น้อยที่สุด น้อยเท่าที่จะน้อยได้ ใจจริงอยากให้คนอื่นทำ ผมอยากให้มีการโปรโมตเยอะๆ แต่ผมอยากทำน้อยๆ

Process การทำหนัง ตั้งแต่เกิดไอเดีย จนเขียนสคริปต์ จนถ่ายทำ จนตัดต่อ จนเดินทางไปเทศกาลหนัง จนเข้าฉายในโรง การโปรโมตหนังอาจจะเป็นกิจกรรมที่ผมชอบน้อยสุด แต่ไม่ทำไม่ได้ มันต้องทำ แล้วต้องทำให้ดีด้วย หมายความว่าเราจะไปนั่งหน้าเครียดๆ ให้สัมภาษณ์ไม่ได้ เพราะเราคือหน้าตาของหนังเรา โดยเฉพาะหนังประเภทแบบผม คนจะรู้จักผู้กำกับมากกว่าอย่างอื่น

ตั้งแต่ฝันบ้าคาราโอเกะ เรื่องไหนโปรโมตน้อยสุด

เรื่องนี้น้อยสุด แต่เป็นเพราะว่าสื่อมันเปลี่ยนไปด้วย ผมทำหนังมาจะ 30 ปี นี่เข้าปีที่ 29 แล้ว ตอนทำหนังเรื่องแรกๆ ผมทำกับค่ายหนัง ผมทำกับไฟว์สตาร์ สมัยนั้นมันไม่มีหรอกที่จะ Release หนังเป็นแบบ Limited จำกัดโรง แบบหนังอาร์ตอะไร มันไม่มี สมัยก่อนไม่มีหนังอาร์ต

หนังผมก็ถูกจัดจำหน่ายเหมือนกับบุญชู ซึ่งเข้าเต็มโรงหมดแล้ว วิธีการโปรโมตมันมีวิธีเดียวคือคุณก็ต้องไปออกสื่อที่ดังที่สุด สมัยนั้นต้องไปเยี่ยมแท่นพิมพ์ไทยรัฐ นักแสดงและผู้กำกับส่วนมากต้องไปเยี่ยมแท่นพิมพ์ไทยรัฐนะ ก่อนหนังจะเข้าโรง (หัวเราะ) เพราะว่าไทยรัฐนี่มีอิทธิพลมาก

แล้วคุณก็ต้องพยายามพูดให้มากที่สุด มันจะมีอยู่แค่ 4 – 5 สื่อ คุณต้องไปโผล่หัวให้มากที่สุด ให้คนเห็นหน้ามากที่สุด ในสมัยนี้มีสื่อเยอะแยะไปหมด แล้วเดี๋ยวนี้วิธีการโปรโมตมันฉลาด มัน Target ได้ หนังผมที่เขาโปรโมตกัน ผมไม่เคยเห็นเลยในมือถือผม เพราะผมไม่ใช่ Target แต่แฟนผมเขาเห็น

หรือเมื่อวานไปงาน Made by legacy มีคนมาทักเต็มเลย ยินดีด้วยนะครับพี่ต้อม หนังพี่จะเข้าโรงแล้ว แสดงว่าเขารับรู้ มัน Target ได้แม่นขึ้น พอมันแม่นขึ้น มันก็ไม่ต้องเหวี่ยงแห สมัยก่อนต้องสาดกระสุนไป แต่ถ้าโปรโมตเรื่องนี้ Target คนกลุ่มนี้ ซึ่งมันก็ดี ไม่ต้องทำเยอะ

ตอนทำหนังคุณ Target คนดูไหม ทำนองว่าทำให้คนกลุ่มไหนดู

ใครจะดูก็ดู ทุกครั้งที่เริ่มโปรเจกต์ ผมไม่เคยคิดไกลไปถึงขนาดนั้นว่าใครจะดูวะ กูจะทำให้ใครดู ไม่เคยคิดไปถึงตรงนั้น มันแค่ว่า เฮ้ย ไอเดียนี้อยากทำว่ะ มันมีคำถาม คำถามนี้มันเกิดขึ้นอยู่ในชีวิตเราตอนนี้ ส่วนมากมันจะเป็นอย่างนั้น ผมเป็นคนไม่คิดหน้าคิดหลัง ส่วนมากได้ไอเดียแล้วนั่งเขียนบทเลย

มีหลายครั้งที่เขียนไปถึงจุดหนึ่งก็ไปต่อไม่ได้ ก็เลิก เลิกแล้วทิ้งไว้ เดี๋ยวมันก็จะเกิดไอเดียใหม่ แต่ไอเดียที่เกิดส่วนมากมันต้องอยู่กับเรามานานพอสมควร จนเรารู้สึกว่า เฮ้ย มันไม่ไปไหนสักทีวะ เราถึงจะลงมือเขียนบท

ไม่คิดว่าวัยรุ่นจะดูหรือไม่ดู

วัยรุ่นไม่น่าดูอยู่แล้ว คือหนังเราเป็นหนังแบบผู้ใหญ่ หมายความว่าคุณจะรู้สึก หรือ Appreciate หนังเรา มันต้องมีชีวิตคล้ายๆ เรา ต้องมีความคิดคล้ายๆ เรา อ่านหนังสือคล้ายๆ เรา ฟังเพลงคล้ายๆ เรา เขาถึงจะ Appreciate ไปกับหนัง มันไม่ใช่สำหรับทุกคน เพราะผมก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้วนี่

แต่มันก็ไม่จริงอีก ผมรู้สึกว่าทุกอย่างแม่งน็อกรอบ ถึงที่สุดแล้ว บางอย่างมันจะเชย เชยเสร็จมันก็มีรุ่นต่อมาที่มาดูแล้วชอบ ไอ้ความเชยที่มันอยู่ตรงนี้ รู้ตัวอีกที มันน็อกรอบมาเจอกันพอดี วันก่อนผมอ่านบทความแล้วมันบอกว่า คุณสมบัติของ Gen Z มีอะไรบ้าง เช่น ไม่ใช้อีโมจิ แม่งกูหมดเลย (หัวเราะ) มันอาจจะมาน็อกรอบไว้ก็ได้มั้ง ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน

ที่จะตอบคือ ไม่ได้คิดครับ ถ้าคิดเยอะขนาดนั้นจะไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ Day 1 ที่ผมเริ่มทำหนัง ผมไม่ได้เข้ามาทำเพราะว่าอยากดัง อยากได้รางวัล อยากรวย ผมไม่เคยเข้ามาทำหนังเพราะเหตุผลเหล่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ ผมมีอาชีพที่ค่อนข้างดี

ทำโฆษณา

ใช่ ผมทำโฆษณาชีวิตดีมาก แต่มาทำหนังเพราะอยากลองทำ ทำให้เพื่อให้รู้ว่าชอบเปล่าวะ มึงจะชอบทำหนังไหม ปรากฏว่าชอบ มีความสุขมากถึงแม้หนังมันจะออกมาดีบ้าง ไม่ดีบ้าง บางเรื่องเราก็เอาอยู่ บางเรื่องเอาไม่อยู่ แต่ว่ากิจกรรมที่ออกไปกับพรรคพวก ไปกินนอนกัน 4 – 5 เดือน แล้วก็ไปทำอะไรยากๆ ร่วมกัน ผมชอบ ทำแล้วมีความสุข จุดประสงค์ในการทำหนังของผมคือผมทำเพราะมันสนุก

หนังเรื่องหลังๆ คุณยังเอาคำถาม เรื่องราวในชีวิต มาใส่ในงานอยู่ไหม

ผมไม่ค่อยทำแบบนั้นแล้ว เช่น ผมทำหนังเรื่องฝนตกขึ้นฟ้า ที่เอาหนังสือพี่วินทร์ (เลียววาริณ) มาทำ ผมก็ไม่ได้ตั้งคำถามอะไรทั้งสิ้น แค่อยากทำหนังดูคนไล่ยิงกัน อยากจะลองดูว่าถ้าเราทำหนังที่มันไม่ต้องส่วนตัวมาก จะเป็นยังไง แต่พอออกมามันก็ดูส่วนตัวอยู่ดี มันเป็นรสมือแบบเรา เพราะเราเป็นคนทำ

เรามีความชอบแบบหนึ่ง เรามีรสนิยมแบบหนึ่ง มันเกิดจากสิ่งที่ประกอบมาเป็นเรา ตั้งแต่แบ็กกราวนด์ชีวิต เติบโตมายังไง ชอบฟังเพลงอะไร มันหล่อหลอม สมมติคุณเป็นพ่อครัวทำกับข้าว คุณก็จะมีรสมือแบบหนึ่ง

หรือผู้กำกับบางคนเขาจะมีรสมือที่ทำอะไรแม่งก็ Commercial ฉิบหาย ทำอะไรแม่งก็ได้เงิน 100 ล้าน 1,000 ล้าน ซึ่งมันไม่ได้แปลว่าเขาเก่งกว่าเรา หรือเราเก่งกว่าเขา มันแค่ทำอาหารคนละแบบ

พูดถึงหนังเรื่องล่าสุด ‘ครัวสาว’ อะไรคือเชื้อที่ทำให้คุณอยากทำเรื่องนี้

คนทำหนังที่ผมรู้จักอยู่ LA เขากำลังหาคอนเทนต์อยู่ว่าอยากได้เรื่องไปทำซีรีส์ แต่ว่าอยากได้เรื่องที่ทำจากเรื่องจริง เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์ หรือไม่ก็ทำจากหนังสือ ผมเคยอ่านข่าวเรื่องนี้มานานแล้ว คือผมยังเป็นวัยรุ่นเลย มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ แล้วก็ไปสารภาพกับตำรวจว่าเขาฆ่าสามีด้วยการทำอาหาร

เล่าๆ ไป ตำรวจแม่งก็งง มึงเป็นใครวะ เดินเข้ามาในสถานีตำรวจแล้วมาสารภาพ ตำรวจถามว่าคุณใช้ยาพิษเหรอ ไม่ได้ใช้ยาพิษ ก็แค่ทำอาหารให้กิน ผ่านไป 20 – 30 ปีจนสามีป่วยตาย เขาบอกว่าเขาเนี่ยเป็นคนฆ่า ให้จับเขา ตำรวจบอกจับไม่ได้เพราะว่าทำกับข้าวให้คู่ชีวิตกินมันไม่ผิดกฎหมาย เพราะไม่ได้ใช้ยาพิษ มันเป็นเรื่องปกติ

แต่ผู้หญิงบอกว่าเขาจงใจว่าจะฆ่า ตำรวจบอกแล้วทำไมคุณถึงมาบอก มันผ่านไปตั้งไม่รู้กี่ปีแล้ว ทำไมเพิ่งมามอบตัว เขาบอกว่าหลังๆ มาเนี่ย แม่งชอบเห็นผีผัวตัวเอง เหมือนกับผัวแค้นอะ ไม่ยอมไปเกิด แล้วก็มาหลอกหลอน เขาก็ไปหาพระมาใส่แล้ว ไปราดน้ำมนต์มาแล้ว ไปหาหมอดูอะไรมาหมดแล้ว ทุกคนก็บอกว่าให้มึงมอบตัว เพราะว่าถ้ามึงมอบตัวเขาก็จะหยุดมาหา หยุดมาหลอกมึง

แต่ส่วนตัวผมดันไปคิดว่า หรือผัวแม่งติดใจอาหารที่เมียทำวะ ตายไปแล้วก็ยังอยากแดกฝีมือเมียอยู่ มันเคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น ผมก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้โปรดิวเซอร์ฝรั่งคนหนึ่งฟัง เขาบอกว่าน่าสนใจ เขาก็เลยเอาเรื่องที่ผมเล่าไปเขียนเป็นบท

ตอนแรกเขียนออกมาเป็นบทซีรีส์ ผมไม่ได้เป็นคนเขียน ฝรั่งที่ LA เขียน เขามีทีมเขียนเลย เขาเขียนออกมา 10 ตอนมั้ง เขียนไปได้สัก 2 ตอน เขาส่งมาให้ผมอ่าน อ่านไปแล้วก็เราไม่ชอบเลยว่ะ ไอที่เขาเขียนมา ผมบอกเขาว่าขอเอามาเขียนเองได้ไหม พอเขาอนุญาตผมก็เลยเอามาเขียนเอง

เขียนๆ ไป ผมก็คิดว่าเป็นซีรีส์แม่งยาวไปว่ะ ผมก็เลยบอกเขาไปว่าถ้าเกิดไม่ทำเป็นซีรีส์ได้ไหม เพราะผมไม่ชอบดูซีรีส์ ไม่รู้เขียนยังไง แต่ถ้าเขียนเป็นหนัง เป็น Feature Film ผมว่าผมเขียนได้ เขาก็เลยบอก เอาสิ ลองดู มันก็เลยเกิดเป็นโปรเจกต์นี้ขึ้นมา

เคยนำเสนอเรื่องอาหารมาแล้วใน Food Lore พอลงมือเขียนบทครัวสาว คุณสนใจเหลี่ยมไหนของอาหารไทย

ผมมีเพื่อนเป็นพวกทำอาหารเก่งๆ หลายคน แต่ไม่ได้เป็นเชฟมีชื่อเสียงนะ เป็นเพื่อนๆ ที่ชอบทำอาหารกินเอง เรารู้คนนี้ทำอาหารอร่อย ทำเก่ง มีอยู่ 2 คนที่ทำอาหารเก่ง ก็เลยบอกเขาว่ากำลังจะทำหนัง เรื่องมันเป็นแบบนี้ มันจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่จะฆ่าผัวด้วยอาหาร แต่ว่าไม่มียาพิษนะ

เขาก็จะลิสต์มาให้ว่าอาหารที่แม่งกินแล้วเป็นโรค กินแล้วเป็นเบาหวาน เช่น ข้าวเหนียวทุเรียน ปาท่องโก๋จิ้มนมข้น สามชั้นทอด ไอพวกของทอดทั้งหลายนี่ตัวดี มื้อเช้า มื้อกลางวัน มื้อเย็น มีเมนูอะไรบ้าง บทร่างแรกๆ ก็ใช้ลิสต์อาหารของเขามาใช้เขียน ว่ามันกินไอนี่

แต่ว่าพอจะเริ่มลงมือทำหนังจริงๆ ตอนทำ Pre-Production ตอนนั้นมันต้องจริงจังแล้ว ผมก็เลยไปหาเชฟโจ้ (วรวุฒิ ตริยเสนวรรธน์) เป็นพี่ชายของเชฟหนุ่ม (วีระวัฒน์ ตริยเสนวรรธน์) เขาเปิดร้านอาหารอยู่ที่อีสาน ชื่อ Samuay & Sons

ตอนนี้เขามาเปิดร้านอยู่กรุงเทพฯ ชื่อ โสมะ คือเชฟหนุ่มน้องชายเชฟโจ้จะเป็นคนลงมือทำมากกว่า แต่เชฟโจ้เขาเป็นคนศึกษาอาหารไทยโบราณ เขาศึกษาว่าอาหารไทยโบราณมันทำอะไรกับสุขภาพ ผมก็ไปปรึกษาเขา บอกว่าจะทำหนังแบบนี้ ช่วยให้ความรู้ผมหน่อย เขาก็บอกว่าคนไทยสมัยก่อนไม่มียาใช้ ยาฝรั่งเอาเข้ามา ก่อนจะติดต่อกับฝรั่งเราใช้สมุนไพรเป็นยา ก็คือผัก ขิง ข่า กระเทียม หอมแดง

เชฟโจ้เขาบอกผมว่า พี่ต้อมถ้าอาหารมันกินแล้วเป็นยาได้อะ กินผิดมันก็เป็นยาพิษไง เขาก็ถามว่าพระเอกของพี่มันต้องตายภายในกี่ปี ตอนแรกเขาบอกเอาภายใน 5 ปีไหม โห่ เร็วไปว่ะ เราอยากให้การแก้แค้นมันใช้เวลานานๆ เหมือนที่เราเคยอ่านในข่าว งั้นขอสัก 15 – 20 ปีแล้วกัน โอเค เดี๋ยวจัดให้พี่

ถ้าอยากให้คนนี้ตายใน 15 ปี 20 ปี ต้องกินอะไรบ้าง ต้องทำยังไง เขาก็จะลิสต์มาให้ แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่า อ๋อ การกินอาหารแบบไทยโบราณ เราต้องรู้ว่าคนกินเป็นธาตุอะไร ทุกคนเราจะมีธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ ผมเป็นคนธาตุดิน คนธาตุดินก็จะมีนิสัยแบบหนึ่ง มีความคิดแบบหนึ่ง อาหารที่กินแล้วถูกโฉลกกับคนธาตุดิน กินแล้วยิ่งแข็งแรง ก็จะเป็นแบบหนึ่ง แต่อาหารที่กินแล้วฆ่า ธาตุดินก็จะเป็นแบบหนึ่ง

ตัวละครสามีเป็นคนราษีเมษ คนเกิดราศีเมษเป็นคนใจร้อน ชอบแข่งขัน เห็นคนอื่นเก่งกว่าตัวเองไม่ได้ กูต้องเอาชนะ คนราศีนี้มักจะตับอ่อนแอ ม้ามอ่อนแอ คุณอยากให้มันตายเร็วๆ ใช่ไหม คุณก็ให้แม่งแดกเบียร์เยอะๆ เขาก็จะลิสต์เป็นเมนูมาให้

แล้วผมก็เริ่มเขียนบท อันนี้บทที่ออกไปถ่ายหนังแล้ว ผมก็จะเริ่มเขียนจากสิ่งที่เชฟโจ้เขาลิสต์มาให้ เขาก็เป็นที่ปรึกษาของของโปรเจกต์นี้มาตลอด อีกคนคือเชฟแอน เขาอยู่เชียงใหม่ ก็ได้มาเป็น Food Stylist ให้หนังเรา เขาเป็นคนทำอาหารในเรื่อง

ทำงานกับ เบลล่า บุญแสง ครั้งแรกเป็นยังไง ประทับใจอะไรเขา

เบลล่าสุดยอดเลย ผมเป็นคนที่ไม่เคยมั่นใจในอะไรเลย ทั้งตัวเอง ทั้งการทำหนัง ทุกครั้งที่ออกไปทำหนัง เชี่ย คราวนี้แม่งเหี้ยแน่ๆ  ทุกคนแม่งจับได้แน่ๆ ว่าที่ผ่านมากูฟลุก มันจะมาระเบิดตอนนี้แหละ พวกทีมงานจะรู้กันว่าอยากให้พี่ทำสิ่งนี้นะ สิ่งที่เขาเก่งปล่อยให้เขาทำไปเลย ฟังเขา ที่เหลืออีก 8 อย่างฟังเขา พวกเราช่วยกัน ทีมงานผมจะรู้จุดอ่อนจุดแข็งของผม เพราะทำงานกันมาจะ 30 ปี ไม่เคยเปลี่ยนทีม

เบลล่าเป็นนักแสดงที่มั่นใจมาก ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยเล่นหนัง เขาเล่นเป็นตัวประกอบในหนังของโต้ง (บรรจง ปิสัญธนะกูล) เรื่องหนึ่งมั้ง แต่เป็นตัวประกอบนั่งฟังพระสวด แต่เขามั่นใจมากว่าเขานี่แหละคือตัวละครตัวนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าเอาอะไรมามั่นใจนะ แต่ว่าเราชอบลุกเขามากจริงๆ มีคนที่เข้าตาอยู่ 3 คน แล้วก็นั่งคุยกับทั้ง 3 คน แล้วทุกคนก็ดูดีหมดเลยนะ แต่เลือกเบลล่าเพราะว่าผมชอบลุกเขามาก บังเอิญในบทมันเขียนด้วยว่าเขาเป็นคนจากสงขลา เป็นคนใต้ ผิวต้องคล้ำหน่อย เข้มๆ หน่อย เบลล่าคล้ำสุดใน 3 คนนี้

แต่มันก็ไม่จริงหรอก เพราะว่าเกิดผมชอบอีกคนที่ผิวไม่คล้ำมากกว่า ผมก็เปลี่ยนบทให้ตัวละครมาจากเชียงใหม่ก็ได้ ตอนคุยกันก็บอกเขาว่า เอาวะ เหี้ย จับมือกันโดดเหวนะ เขาบอกว่าพี่โดดเหวกับหนูแล้วพี่จะปลอดภัย เขามั่นใจขนาดนั้น แล้วไม่ผิดหวังจริงๆ เดี๋ยวไปดูหนังก็จะเห็นเลยว่าเขาเล่นยังไง

ตัวละครนี้มันต้องเริ่มตั้งแต่เป็นคนที่ Nobody มากๆ เป็นเด็กเสิร์ฟ เวลาไปร้านอาหาร พนักงานเอาอะไรมาเสิร์ฟ คุณเคยเห็นไหมว่าเขาเป็นใคร ไม่เคยหรอก ขอบคุณครับ แล้วรับมากินใช่ไหม ตัวละครนี้จะเริ่มจากการเป็นอากาศธาตุมากๆ เขาโตจากแบบนั้นจนในที่สุดคุมหนังทั้งเรื่อง คุมชีวิตคนในหนังไว้ แล้วเบลล่าเอาอยู่ การตัดสินใจครั้งนี้ผมว่าผมฟลุกอีกแล้ว

รอดตัวไป เขาทำได้ดีมาก ตั้งใจมาก และเวลาถ่ายหนังกับนักแสดงสมัยนี้ ไม่รู้เป็นอะไร พอเราสั่งคัตปั๊บ ทุกคนจะควักมือถือออกมา แล้วก็ทำเชี่ยอะไรกับมือถือก็ไม่รู้  สิ่งที่ผมชอบในเบลล่ามากคือเขาจะไม่ควักมือถือมาเล่นเลย ทำงานคือทำงาน ตั้งใจ ยกเว้นแต่ว่าเขาได้เบรกนานๆ มาก เขาอาจจะไปนั่งเช็กข้อความอะไรของเขา ซึ่งผมประทับใจมาก

แล้วกฤษณ์ล่ะ เราเคยเห็นเขาแสดงหนังมาบ้าง ทำงานกับเขาเป็นยังไง

ทุกคนรู้จักกฤษณ์กันหมดเลย ผมไม่ได้รู้จัก ปรากฏว่าหนังเรื่องนี้บทผู้ชายหายาก แคสต์เท่าไหร่ก็ไม่ได้สักที เกือบจะยกธงขาวยอมแพ้แล้ว กฤษณ์มาเป็นคนสุดท้าย ถ้าคนนี้ยังไม่ได้อีก ก็คิดว่าอาจเลื่อนถ่าย วันแคสต์ผมไม่อยู่ ทีมแคสต์ติงส่งคลิปมาให้ดู ผมไปไหนมาไม่รู้ กลับถึงบ้านนั่งดู โห่แม่ง บุคลิกเขามีเสน่ห์มากเลยนะ

แต่ที่รู้สึกว่าคนนี้แม่งใช่เลย คือวิธีการพูด ความ Friendly หน้าตา ท่าทางทุกอย่างคือแม่งน่าฆ่ามาก (เน้นเสียง) เราก็รู้สึกว่าไอเนี่ยแม่งควรตาย รู้สึกว่าคนนี้ใช่แน่ๆ เลย แต่ก็ไม่แน่ใจนะ อย่างที่บอกผมไม่เคยแน่ใจ ไม่เคยมั่นใจอะไร ก็เลยนัดคุยกับเขา กินกาแฟกัน แม่งเขาใช่คนนั้นจริงๆ ด้วยว่ะ

เพียงแต่ผมมีความกังวลนิดๆ ตอนที่เลือกกฤษณ์ บางทีนักแสดงที่เคยแสดงหนังมา บางทีเราต้องมาปลดล็อกเขา เพราะว่าเขาจะติดการแสดงแบบหนึ่งมา แบบที่เราไม่ได้ต้องการ นักแสดงหลายๆ คนเวลาแสดงจะต้องการบอกคนดูว่ากำลังคิดอะไร จะด้วยท่าทาง จะด้วยการขมวดคิ้ว หรืออะไรก็ตาม

ต่อให้ไม่มีบทพูด เขาก็พยายามจะสื่อสารกับคนดูว่าเขากำลังผิดหวังอยู่ กำลังเศร้าอยู่ หรือเดี๋ยวอีกสองซีนเขาจะต้องตายนะ เขาถูกเทรนด์มาแบบนั้น ซึ่งหนังเรามันไม่ต้องการสิ่งนั้นเลย คนดูต้องตามเราไปเรื่อยๆ แล้วในที่สุดคุณจะได้รับรางวัล ได้รับความเพลิดเพลินเอง มันมีความกังวลตรงนี้ เพราะกฤษณ์เขามีประสบการณ์ แต่ปรากฏว่าเขาแนบเนียนมาก

ตอนเราทำเวิร์กช็อปส่วนมากเราไม่ได้เวิร์กช็อปเรื่องการแสดง เราจะช่วยกันหาว่าไอตัวละครคนนี้มันเป็นใครมากกว่า ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงคิดแบบนี้ คือหนังเรามันไม่ได้เดินเรื่องด้วยเนื้อเรื่อง หนังเรามันเดินเรื่องด้วยตัวละคร มันเป็นเพราะตัวละครตัดสินใจทำแบบนี้ แล้วมันก็จะพาเรื่องไป

ทำหนังเล่าเรื่องเมียทำอาหารฆ่าผัว กังวลไหมว่าคนดูยุคนี้สมัยนี้จะไม่อิน

ไม่นะ ถ้ามันจะไม่คุยกับคนยุคนี้ มันก็คุยกับคนบางกลุ่ม หนังทุกเรื่องมีคนดูของมัน พอคุณถามคำถามนี้ ผมกลับรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้แม่งจะเวิร์กกับคนยุคนี้ เพราะว่าผมว่าตอนนี้คนยุคนี้แม่งเริ่มจะน็อกรอบ เริ่มกินหางมาถึงยุคผม อันนี้พูดเข้าข้างตัวเองเปล่าไม่รู้นะ แต่รู้สึกว่ามันจะเวิร์กกับคนยุคนี้

หนังผมความแปลกในวิธีการเล่าเรื่อง หรือความประหลาดของตัวละคร ยุคหนึ่งคนงง ทำไมไอเหี้ยนี่เลือกทำแบบนี้วะ ตัวละครนี้พอมันเจอเหตุการณ์นี้ ทำไมมันเลือกแบบนี้วะ แม่งไม่เห็น Make sense พี่เขาแม่งประหลาด แม่งติสต์แดก คือการที่ตัวละครของผมไม่ทำอะไรตามขนบ สำหรับคนยุคนี้มันเป็นเรื่องธรรมดา

เพราะคนยุคนี้เขาก็เป็นคนอย่างนั้นกัน อะไรที่มันไม่เป็นไปตามขนบ 1 2 3 4 เขาไม่ได้ตกใจเท่าคนรุ่นก่อนๆ ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าจะวนมาเจอกันพอดี เดี๋ยวเราลองดูกันเมื่อหนังเข้าโรง ผมอาจจะล้มหน้าฟาด เลือดกบปากก็ได้นะครับ แต่ว่าก็เป็นแบบนี้มาหลายเรื่อง ไม่เป็นไร คนเรามันก็ต้องมีความหวัง

ทุกวันนี้คุณยังเข้าโรงหนังอยู่ไหม

เข้าอยู่ตลอด ถ้าจะดูหนังก็ไปดูที่โรง เรื่องไหนอดดูในโรงก็ถือว่าอดไป ไม่หามาดู

ซีรีส์ที่กำลังฮิตอยู่ตอนนี้ คุณดูหรือยัง

คือผมไม่ค่อยตามดูซีรีส์ ซีรีส์มันมีหลายตอน แต่หนังเราดูจบในชั่วโมงครึ่ง ซีรีส์มันต้องตาม เคยดูจบเรื่องเดียวคือ Chernobyl มี 5 ตอน แล้วมันสนุกก็ดูจนจบ ผมไม่มีนิสัยในการดูซีรีส์

ไม่กลัวตกขบวนเหรอ ข่าวไม่ตาม อะไรฮิตก็ไม่รู้

ไม่กลัว คือผมไม่เคยขึ้นขบวนนั้น เขาจะไปไหนกันมันไม่เคยรับผมไปอยู่ดี ผมไม่เคยโบกขึ้นด้วย เท่ากับผมไม่ตกขบวน คำว่าตกขบวน คือคุณอยู่บนนั้นแล้วลงไปเยี่ยว ไม่ตามต่อ แบบนี้คือตกขบวน ผมไม่เคยขึ้นขบวนนั้นตั้งแต่แรก มันไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตเรา ผมเป็นคนที่สนใจแต่ตัวเองและสิ่งที่ตัวเองทำ เพื่อนก็มีแค่จำนวนหนึ่ง

แต่เพื่อนน่าจะยังโทรมานัดกินเหล้า พบปะ พูดคุยข่าวสาร

ใช่ๆ ผมเพื่อนไม่เยอะ ส่วนมากก็มากินที่บ้าน บ้านผมที่เชียงใหม่มันไกลจากตัวเมืองมาก ผมอยู่แม่ริม มันคือทุ่ง คือป่าเลย มีวัดป่าเป็นเพื่อนบ้าน มีพระอยู่ 4 รูป บรรยากาศจะเงียบหน่อย อยู่ๆ มันก็คล้ายๆ ผมชินกับชีวิตแบบนี้ ชอบชีวิตแบบนี้ เวลามากรุงเทพฯ ที แม่งเหนื่อยชิบหาย ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ยังเหนื่อยเลย ไอรังสีของกรุงเทพฯ มันรู้สึกได้เลย

ทั้งที่เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดกรุงเทพฯ วันนี้เบื่อกรุงเทพฯ

ผมเป็นคนกรุงเทพฯ 1,000% แล้วก็ไม่ค่อยชอบธรรมชาติ ไม่เคยคิดว่าจะอยู่ในธรรมชาติ แต่พออายุมากขึ้น ผมก็เปลี่ยนไป กรุงเทพฯ ที่เราชอบ ที่เรารักมันหายไปแล้ว ตอนเด็ก ๆ ที่ผมโตมา ต่อให้มันมีห้างเอ็มโพเรียมก็ตาม มันก็ยังมีร้านข้าวซอยที่กินประจำ ร้านข้าวมันไก่ที่ผมชอบกิน และมันก็มีร้านแพงๆ

หรือซื้อกางเกงมา ขาแม่งยาวไป ก็เอาไปให้พี่ตรงกลางซอยตัด เขาตัดเย็บกันตรงนั้น ตอนนี้สิ่งเหล่านี้มันไม่มีแล้ว ร้านข้าวซอยป้าแกก็ปิดไป เพราะแกสู้ค่าเช่าไม่ไหว ตอนนี้มันกลายเป็นร้านญี่ปุ่นแพงมาก เมืองห่าอะไรก็ไม่รู้

คือกรุงเทพฯ มันกลายเป็นสนามเด็กเล่นของคนเก๋ คนรวย คนฮิป คนธรรมดาไปอยู่ไหนไม่รู้ ไอ้สิ่งที่ผมเคยรักเคยชอบในกรุงเทพฯ มันหายไป เสน่ห์มันหาย แต่ก็อายุด้วยแหละ พออายุมากขึ้นผมไม่ต้องการความอึกทึกขนาดนั้น

พักเรื่องการทำหนังไว้ก่อน อยู่เชียงใหม่ คุณเป็นคนทำอาหารกินเองไหม

แฟนทำ แฟนผมทำอาหารเก่งมาก ผมเป็นคนล้างจาน (หัวเราะ) แฟนผมทำอาหารทุกอย่าง ส่วนมากเราจะทำอาหารแปลกๆ กินกัน อาหารโมร็อกโก แขกบ้าง อินเดียบ้าง อาหารไทยก็ทำ เป็นบ้านที่ชอบลองกิน เป็นคนชอบกิน

วันนี้ วัยนี้ เลือกไหม เน้นกินอะไร เลี่ยงอะไร

ผมเลือกกินมาก แต่ชอบกินอะไรซ้ำๆ ร้านอาหารที่ไปส่วนมากไปจนไม่ต้องสั่งแล้ว เดินไปนั่งเขาก็รู้แล้ว เมนูซ้ำๆ ก็อย่างเช่น กะเพรา ก๋วยเตี๋ยวหมูต้มยำ แล้วก็ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เป็นคนชอบกินเนื้อ

ไม่สั่งดิลิเวอรี

คือผมไม่ค่อยชอบกินอาหารที่มาในถุง ยิ่งก๋วยเตี๋ยวนี่กินไม่ได้เลย ถ้ามาในถุงแกะออกมามันจะเป็นรูปถุง เส้นมันจะเป็นก้อนๆ ผมกินไม่ได้ ดังนั้นผมก็จะไม่ค่อยใช้บริการดิลิเวอรีอะไรพวกนี้ ถ้าไม่ทำกินที่บ้านก็เดินไปกินที่ร้าน ขับรถไปกินที่ร้าน แล้วผมชอบกินอาหารร้อนๆ ด้วย ไม่ชอบกินแบบชืดๆ

แต่ก็เข้าไมโครเวฟได้

บ้านผมไม่มีไมโครเวฟ ทีวีก็ไม่มี ผมเหมือนฤาษี (หัวเราะ)

เหมือนนักบวช

ใช่ๆ เหมือนนักบวชที่มีภาพยนตร์เป็นศาสนา

ย้อนไปเด็กๆ อาหารการกินในบ้านคุณเป็นยังไง

ผมเติบโตมาในบ้านที่ไม่กินเผ็ด กินเผ็ดไม่เป็น เพิ่งจะมากินเผ็ดเป็นตอนเริ่มทำหนัง ทำโฆษณา พอออกกองถ่ายมัน อาหารมันเริ่มเผ็ดขึ้นเวลาเขาทำ ผมก็ต้องกิน หลังๆ เราก็ชอบนะ อาหารที่มันรสจัดหน่อย

ผมโตมากับหมูทอด ต้มฟัก อาหารไม่ตื่นเต้นเลย อาหารพื้นบ้านธรรมดาทั่วไป น้ำพริกกะปิอะไรแบบนี้ แต่สมัยนั้นมันดีนะ ยาฆ่าแมลงแทบไม่มีในยุคที่ผมเติบโตมา มันไม่ต้องระวังเท่าสมัยนี้ ริมรั้วบ้านผมจะมีต้นกระถิน ก็เด็ดกินเลย ซูเปอร์มาร์เก็ตมันยังไม่มีเลยมั้ง แต่มีตลาด

ใครเป็นคนทำอาหารในบ้าน

คือพ่อแม่ผมเป็นคนทำงานทั้งคู่ แม่ทำงานสถานทูต พ่อทำงานบริษัทเอกชน บ้านเราก็จะมีแม่ครัวที่ทำอาหาร

โมเมนต์บนโต๊ะอาหาร กินข้าวพร้อมกันถือเป็นโมเมนต์ที่ดีไหม

ดีนะ พ่อผมเป็นคนเจ้าระเบียบ หมายความว่าการกินข้าวก็ต้องกินด้วยกันเป็นครอบครัว เกิดคุณกินอิ่มก่อน คุณก็ยังลุกไปไม่ได้นะ คุณต้องนั่งรอจนคนอื่นกินอิ่ม มันค่อนข้างมีระเบียบมาก ไม่ได้โตมาแบบยังไงก็ได้  คือจะมาลุกไปก่อนนี่ โห่ ไม่ได้เลยครับ เป็นบาปเลย (หัวเราะ) แล้วผมไม่เคยแหกกฎนี้ คือพ่อผมไม่ถึงกับดุนะ แต่ว่าเราก็ไม่กล้าขัดขืน เขาไม่เคยดุถึงขั้นว่าตี เราก็เคารพเขามาก ไม่กล้าจะไปขัดขืนคำสั่ง

อาหารดีๆ แพงๆ คุณกินไหม

ผมไม่ค่อยกินอาหารแพงว่ะ กินบ้างนะ ส่วนมากเวลาไปกินอาหารแพงๆ ผมมักจะไม่ได้เป็นคนออกเงิน คือเมืองไทยอาหารแม่งอร่อยแทบทุกอย่าง ไม่รู้จะไปกินอาหารแพงๆ ทำไม มันจะมีมิชลินใช่ไหม กี่ดาวก็ว่ากันไป ผมไม่กินเลย คือถ้ากินแล้วรู้สึกว่ามันแพงมาก เราจะรู้สึกไม่ชอบชอบใจ

เขาถึงบอกว่าอาหารมันสะท้อนปูมหลัง รสนิยม คุณภาพชีวิต

ใช่ๆ ผมเป็นคนชอบกินของอร่อย ชอบกินของดี แต่ถ้าแพงไม่กิน พอมันแพง มันก็มาพร้อมกับอย่างอื่น ผมแม่งแทบจะไม่เคยใส่กางเกงขายาวเลย ผมใส่กางเกงขาสั้น ผมแต่งตัวแบบนี้ แล้วให้ผมไปกินร้านที่มันหรูๆ ดีๆ มันไม่ได้

ทำไมเราต้องอยากกินอะไรขนาดนั้น ต้องเคารพกฎบ้าๆ บอๆ ที่มันไม่ได้เกี่ยวชีวิตเรา มึงจะมาห้ามกูใส่ขาสั้นทำเหี้ยอะไรวะ แม่งนี่เมืองไทยร้อนจะตายห่า (หัวเราะ) มึงให้กูใส่สูทเหรอวะ ไอเหี้ย ก็ใช่ ร้านมึงไม่ร้อนไง ร้านคุณแม่งมีแอร์ไง แต่จากบ้านผมไปร้านคุณเนี่ย ผมทำไงกับไอสูทชุดนี้วะ ไอห่า มันตลกดี แต่บางทีเขาชวนไปกินก็ไปนะ ผมจะมีรุ่นพี่ที่แบบว่ารวยๆ มีเงินเยอะ บางทีนัดกินข้าวก็นัดร้านแบบนี้ แต่เขาจะเลี้ยง

มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินในกระเป๋าใช่ไหม จะกินก็กินได้

เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว ผมเลือกชีวิตแบบนี้ เพราะผมไม่อยากทำงานเยอะ ผมอยากทำงานน้อยๆ อยากทำเฉพาะสิ่งที่อยากทำเท่านั้น ไม่อยากต้องไปทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ผมทำแบบนั้นมาหลายสิบปีแล้ว ต้องไปทำสิ่งที่ไม่อยากทำ แล้วก็ต้องกล้ำกลืนเข้าไป ผมทำอย่างนั้นนานมาก แล้วได้เงินเยอะด้วย

ตอนนี้ไม่อยากทำอย่างนั้นแล้ว ทีนี้ก็มานั่งคิดว่าเงินที่มีอยู่ก็ไม่ได้มาก ถ้าเราใช้ชีวิตแบบไม่ต้องแพง ไม่ต้องหรู ใช้ชีวิตแบบสมถะแบบคนปกติทั่วไป ผมก็ไม่ต้องบ้าคลั่งหาเงินขนาดนั้น ผมเลือกชีวิตแบบนี้ ทำแต่งานที่อยากทำ

เวลามีคนมาออฟเฟอร์งานให้ทำ ถ้าดูๆ แล้วผมไม่ชอบ ไม่อยากทำ ผมสามารถปฏิเสธได้เสมอ จริงๆ แล้ว ชีวิตผมตอนนี้ปฏิเสธงานมากกว่ารับงานนะ มันเป็นความหรูหราอีกแบบหนึ่ง การทำสิ่งนี้ได้มันก็เหมือนคุณมีเงินเยอะ การที่คุณสามารถ say no กับทุกอย่างได้ถ้าตีเป็นเงิน คุณรวยมากนะ

ผมเคยคุยกับเพื่อนเรื่องนี้ เฮ่ย คนรวยนี่มันวัดกันที่ไหนวะ ทุกคนก็จะคิดว่าคนรวยมันต้องวัดกันที่เงินในธนาคาร ผมว่าอันนั้นมันก็เป็นความรวยแบบหนึ่ง แต่ความรวยมันมีหลายแบบ ผมว่าใครก็ตามที่สามารถเลือกได้ว่าตอนบ่ายกูอยากนอนหลับสักชั่วโมงหนึ่ง วันไหนก็ได้ของชีวิตนี้นะ โดยไม่ต้องแคร์อะไรเลย ผมว่าคนแบบนี้แม่งรวยมากนะ

คือเวลาว่างนี่แม่ง โดยเฉพาะสำหรับคนยุคนี้สมัยนี้ เวลาว่างเป็นความร่ำรวยแบบหนึ่งเลย เพราะคนส่วนมากจะบ่นว่าไม่มีเวลา พอผมเลือกชีวิตแบบนี้ ผมก็ต้องเป็นคนไม่สุรุ่ยสุร่าย มันก็กลับมาที่คำถามไม่เลือกกินอะไรแพงๆ เกี่ยวกับเงินไหม เกี่ยวแน่นอน

อาหารที่เสิร์ฟมาเป็นคอร์ส ก่อนกินต้องฟังสตอรี่ยืดยาว โดยนิสัยคุณชอบไหม

ไม่ชอบ พิธีกรรมบ้าๆ บอๆ แล้วที่มึงมาเล่าให้กูฟัง มึงก็ท่องมาหรือเปล่าวะ บางร้านมีคนบอกอร่อยมากพี่ พี่ต้องไปกิน อร่อยยังไงแม่งก็ตลกอะ ผมไปกินอาหารไทยแล้วจ่ายหัวหนึ่งเป็นหมื่น กินแล้วไงวะ ต้องไม่ขี้ไป 3 วัน 4 วันงี้เหรอ ต้องอั้นขี้ไว้เหรอ

ตอนไปเมืองนอก เช่นว่าไปฉายหนังตามเทศกาล คุณกินอาหารไทยบ้างไหม

ไม่ค่อยได้กินอาหารไทยเลย เวลาไปต่างประเทศกินอาหารฝรั่งตลอด อ๋อ เคยครั้งเดียว กินส้มตำกับอาหารอีสานที่สตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เคยแค่ครั้งเดียว ส่วนมากถ้าไปเทศกาลหนัง เขาก็จะพาไปกิน

แล้วถ้าวันไหนผมต้องอยู่คนเดียว ไม่มีใครพาไปกิน ง่ายสุดคือกินราเม็ง (หัวเราะ) เดี๋ยวนี้ทุกประเทศมีราเม็งหมดแล้ว คุณไปประเทศอะไรแม่งมีราเม็งหมดแล้ว อร่อยหมดเลยด้วย ไม่ต้องไปญี่ปุ่นแล้วก็ได้ ผมเพิ่งไปซิดนีย์มา เอาหนังไปฉาย ร้านราเม็งเต็มไปหมดเลย เยอะกว่าเซเว่นอีก อยู่ๆ คนก็กินราเม็งกัน แล้วมันนั่งคนเดียวได้ มีเคาน์เตอร์ให้นั่ง ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร

ส้มตำที่ว่ารสชาติถูกปากไหม บางคนบอกอาหารไทยที่ต่างประเทศรสชาติไม่เหมือนที่ไทย

เฮ่ย อร่อยแต่นี่นานแล้วนะ เป็นสิบปีแล้ว พี่คนนั้นเขาเจ๋งมากเลย ตลกดี ตอนนั้นผมเอามนต์รักทรานซิสเตอร์ไปฉาย แล้ววันนั้นมันว่าง ผมยืนอยู่กับแฟนรอข้ามถนนกันอยู่ แล้วแฟนผมบอกอยากกินราดหน้า ทำไมเราอยากกินราดหน้าที่สวีเดนวะ ระหว่างที่กำลังรอไฟแดง มันมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเรา แม่งคนไทยแน่เลย พี่คนนี้ดูทรงคนไทยแน่ๆ

เราก็ไปถามเขา พี่ครับ คนไทยปะฮะ ไอ้เหี้ย แม่งคนไทยจริงๆ ด้วย (หัวเราะ) เราบอกเขาว่าผมอยากกินราดหน้า ในสตอกโฮล์มมันมีราดหน้าปะ มีร้านอาหารไทยไหม เขาบอกมากินร้านพี่เลย แม่งเขาเป็นเจ้าของร้านอาหารอีสาน ก็เลยไปกินอาหารอีสานกัน อร่อยนะ

กินๆ ไปเขาก็ถามว่าน้องมาทำอะไร อ๋อ ผมเอาหนังมาฉาย ห้ะ หนังอะไร หนังไทยครับ หนังไทยเลยเหรอ ฉายที่ไหนเนี่ย เดี๋ยวคืนพรุ่งนี้ฉาย อุ๊ยอยากไปดู คนไทยเต็มร้านเลย ผมก็เลยเอาตั๋วไปให้เขา 20 ใบ เขามาดูหนังผมกันสนุกสนาน

กลับมาตอบคำถาม ผมว่ารสชาติจะเป็นยังไงมันอยู่ที่เมืองด้วย สมมติคุณไป LA ผมรับรองรสชาติแม่งเหมือนที่ไทยเลย เพราะคอมมิวนิตีคนไทยแม่งใหญ่มาก มันจะมีตลาดรังสิต มันเขียนไว้เลยว่าตลาดรังสิต มีร้านอาหารไทยเต็มเลย

หรืออย่างซิดนีย์ก็มีอาหารไทยขายเยอะ คนไทยอยู่เยอะมาก ถ้าอย่างนี้รสชาติมันจะเหมือนนะ แล้วเดี๋ยวนี้มันยิ่งง่ายเลย เมื่อก่อนคนเปิดร้านอาหารไทยที่ต่างประเทศ ต้องรอวัตถุดิบจากไทย ต้องกลับมาไทยแล้วขนไป หรือไม่ก็ฝากเพื่อนขนมาให้

เดี๋ยวนี้ไม่ต้อง แม่ง Freeze dry มาทุกอย่าง ส่งข้ามคืนรุ่งขึ้นได้เลย มันขึ้นอยู่กับว่าคุณอยู่ที่ไหน ถ้าคุณไปประเทศที่ไม่ค่อยรู้เรื่องอาหารไทย มันก็อาจจะยากหน่อย อย่างปารีสนี่ผมเชื่อว่าต้องมีร้านอาหารไทยอร่อยๆ มีแน่ๆ หรือลอนดอนมีแน่ๆ

ยุคหนึ่งคนเถียงกันเรื่องอาหารไทยแท้ คุณว่าแท้ไม่แท้อะไรเป็นตัวแบ่ง

ผมไม่มีความรู้ตรงนี้วะ ในชีวิตผม วันๆ ผมกินอาหารไทยน้อยมากนะเดี๋ยวนี้ ผมชอบกินอาหารญี่ปุ่นมากกว่า เวลาไม่รู้จะกินอะไร เวลาไม่มีไอเดียว่าจะกินอะไร ผมก็ไปแต่ร้านญี่ปุ่น หรืออย่างพิซซานี่กินบ่อยมาก เพราะหลานชอบกิน ต้องพามันไปกิน

อาหารไทยถ้าจะได้กินคือแม่ของแฟนผมทำ เขาทำอาหารเก่งมาก ถ้าอยู่กรุงเทพฯ ก็จะได้กินฝีมือเขา อาหารไทยแท้หรือไม่แท้ ผมไม่แคร์ เราชอบกินของอร่อย ขอแค่อร่อยผมกินได้หมด แต่กะเพรานี่แม่งอาหารไทยเปล่าวะ

พริกก็ไม่ใช่ของไทยแล้ว

หรือไข่ดาวก็ดูไม่ใช่ของไทย แต่ถ้าเป็นอาหารไทยแท้ ผมเดาว่ามันอาจจะเป็นอาหารชาววัง แต่โอเคมันคงมีอิทธิพลมาจากที่อื่นด้วย ข้าวแช่นี่มันดูเหมือนอาหารไทยมากนะ แต่ผมดูๆ ไปก็รู้สึกว่ามันดูมีอิทธิพลจากชาติอื่นยังไงก็ไม่รู้ แต่เขาก็เคลมว่าข้าวแช่คืออาหารชาววัง

มันมีฝรั่งคนหนึ่งน่าสนใจ เขาชื่อเดวิด ทอมป์สัน (David Thompson) เป็นคนออสเตรเลีย เปิดร้านอาหารชื่อ น้ำ (Nahm) อยู่ที่โรงแรมแถวๆ สาธร (โรงแรม COMO Metropolitan Bangkok) ที่หลายคนไม่ค่อยรู้คือเขาเป็น Expert เรื่องอาหารไทย คนยกย่องเขาว่าเป็นคนทำอาหารไทยแบบ Authentic แต่เป็นฝรั่ง

เดวิด ทอมป์สัน เขาสะสมหนังสืองานศพของพวกตระกูลเก่าแก่ เจ้า หรือเชื้อพระวงศ์ พวกผู้ดีเก่า สมมติคุณตาคุณยายตาย ในหนังสืองานศพเขาชอบบันทึกสูตรอาหารไว้ มันเป็นสิ่งที่เขาทำกัน เดวิด ทอมป์สัน สะสมของพวกนี้ แล้วเขาก็ทำอาหารตามสูตรทุกอย่างแบบเป๊ะๆ โดยที่เขาเคลมว่านี่มันคืออาหารไทยแท้จริงๆ ที่ยังไม่โดนบิดพลิ้ว

เพื่อให้เห็นภาพ อร่อยของคุณมันต้องรสชาติเป็นแบบไหน

ไม่รู้เลยว่ะ บางร้านแม่งทำเผ็ดฉิบหาย กินแทบไม่ได้ แต่แม่งอร่อย คือกินไปก็ทรมานไปนะ แต่มันอร่อยอะ ผมไม่มีคำนิยามเลย มันต้องกินแล้วจะรู้เองว่า โห อันนี้อร่อย รสชาติใช้ได้ มันมีหลายร้านที่เขาชื่นชมแซ่ซ้องกันเลยนะว่าอร่อยฉิบหายเลย รีวิว 5 ดาว ผมไปกินแล้วไม่ชอบก็มีนะ ไม่อยากพูดชื่อร้าน แต่มันอาจจะถูกปากคนอื่นอีก 10,000 คนไง แค่มันไม่ถูกปากเรา

ทำไมคนยุคนี้ชอบให้คนอื่นมาบอกว่าลองกินอันนี้สิ อันนั้นสิ

อ้าว (หัวเราะ) ยุคนี้มีมือถือไง มันเช็กได้ มันทำให้เรารู้สึกอยากกิน มันมีรีวิว แต่ผมเป็นพวกไม่ดูอะไรพวกนี้ ไม่ค่อยเช็กรีวิว อยากไปกินผมก็ไปกิน แล้วถ้าไม่อร่อย ก็ถือว่าผมซวยไป แต่ถ้าอร่อยผมก็ เย้ นั่นแหละ สมัยนี้เขาเช็กรีวิวก่อน แต่เราก็ไม่ชัวร์อีกนะว่ารีวิวพวกนี้มันก็เพื่อนมึงเปล่าวะ

บางร้านชีวิตพลิกเพราะรีวิวเลย ขยับขยายสาขา มันมีอิทธิพลขนาดนั้น

อ๋อใช่ๆ มันดีนะ ก็นี่ไง Gelato ของพี่กฤษณ์ ผมยังไม่เคยกินนะ เคยผ่านไปหนหนึ่ง แถวยาวฉิบหายเลย แต่เขาบอกมันแพงมาก ทุกคนก็ด่ากันว่าแพง มึงไปด่าเขาแพงเนี่ย มึงรู้ว่าเขาใช้อะไรทำบ้าง เขาอาจใช้ของแพงก็ได้ใช่ไหมล่ะ แพงก็อย่าไปกิน นี่มึงไปด่าเขา

เหมือนยุคหนึ่งที่ผมทำหนังออกมาแล้วโดนด่าเยอะๆ แต่ไม่ได้โดนด่าว่าหนังห่วย ส่วนมากจะโดนด่าแบบประเด็นอะไรที่มันแรงๆ คนแม่งก็ไปดูฉิบหายเลยนะ ผมว่ามันก็คล้ายๆ กัน ยิ่งด่ามึงยิ่งโปรโมตให้เขา

วัยนี้ คุณแคร์เรื่องการกินอาหารเพื่อสุขภาพแค่ไหน

แคร์นะ แต่ผมไม่ได้เข้มงวดกับการกินขนาดนั้น รู้ตัวว่าอายุขนาดนี้ไม่สามารถกินแบบที่เราเคยกินตอนอายุ 30 ได้ มันกินน้อยลงไปเอง อย่างเดี๋ยวนี้ถ้าไม่มีนัดกับเพื่อน ถ้าอยู่บ้าน บางทีข้าวเย็นผมแทบไม่กินเลย บางวันกินถั่วกับไวน์ 2 แก้ว มื้อเช้ากับมื้อเที่ยงผมกินเยอะเลย เย็นไม่ค่อยกิน อายุขนาดนี้ความเป็นห่วงสุขภาพมันจะตามมาเอง

ไม่ถึงขั้นกินผักต้มจิ้มน้ำพริก

ไม่ขนาดนั้น ผมไม่ได้มีกฎเกณฑ์ในการกินเท่าไหร่ แต่บังเอิญว่าโดยส่วนตัวของที่ชอบกินมักจะเป็นของที่ค่อนข้างโอเค อย่าง Junk Food ผมไม่กิน ไม่ใช่เพราะสุขภาพนะ ของหวานผมก็ไม่กิน เค้กอะไรแบบนี้ ไม่กิน ไม่ชอบ แต่ไม่ถึงขั้นว่ากูจะไม่กินไอนี่ ต้องไม่กินไอนั่น ที่เขาทำ IF อะไรกันผมก็ไม่เคยทำ

ผมว่าตัวเราเป็นหมอที่ดีที่สุดของตัวเอง เราใช้วิธีสังเกตตัวเอง อย่างวันนี้รู้สึกไม่ค่อยดี รู้สึกว่าจะป่วยยังไงไม่รู้ เพราะเมื่อคืนแม่งหนัก แล้วมันไม่ได้หนักงี้มานานแล้วไง เนี่ยเดี๋ยววันนี้รู้สึกจะเป็นไข้ละ เย็นๆ นี้เป็นแน่เลย งั้นเดี๋ยวเย็นนี้กูต้องกินข้าวต้มละ วันนี้ต้องงดแอลกอฮอล์ แล้วก็นอนหัวค่ำ ผมจะสังเกตตัวเองเอา แล้วก็ออกกำลัง

ไม่รู้คุณเห็นหรือยัง ‘ครัวสาว’ เป็น 1 ใน 8 หนังไทยที่มีลุ้นเป็นตัวแทนส่งเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศ

ยังไม่เห็น ไม่รู้ 

เข้าชิงบ่อยๆ ยังรู้สึกอะไรไหม แอบลุ้นให้เป็นหนังตัวเองไหม

มันไม่ได้มีผลอะไรกับผมหรอกครับ หนังผมจะได้เป็นตัวแทนหรือไม่ได้เป็นตัวแทนส่งไปออสการ์ ผมก็ทำเรื่องต่อไปอยู่ดี ถึงยังไงผมก็ทำหนังด้วยวิธีของผมอยู่ดี มันก็หาเงินมาทำยากอยู่ดี หนังเราเคยเป็นตัวแทนส่งไปออสการ์ตั้งไม่รู้กี่เรื่องแล้ว มันไม่เห็นเปลี่ยนชีวิตผมให้ดีขึ้นหรือแย่ลง ผมก็ยังทำหนังของผมเหมือนเดิม

ผมว่าถ้าจะดี มันคงดีกับคนที่ร่วมงานกับผมในหนังมากกว่า สิ่งนี้มันไปส่งผลที่ดีกับอาชีพ เช่น นักแสดง ถ้าหนังที่เขาเล่นได้เป็นตัวแทนไปออสการ์ นักแสดงเขาก็เหมือนมีเครดิตสูงขึ้น เวลาหนังได้รับรางวัลอะไร ผมลุ้นให้นักแสดงได้รับรางวัล ผมจะมีความสุขมากเวลานักแสดงได้รับรางวัล เพราะว่ามันดีกับเขา เขาต้องการสิ่งนี้ มันเหมือนเป็นใบเบิกทาง เพราะนักแสดงที่ผมเลือกมาเล่นหนัง ส่วนมากเป็นนักแสดงหน้าใหม่ เขาไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ รางวัลมันดีกับเขา

เวลาทำหนังแล้วนักแสดงได้รางวัลบ่อยๆ มันดีตรงที่ว่าพอจะทำเรื่องต่อไป ผมอยากได้นักแสดงคนไหน โทรไปส่วนมากเขาจะอยากมาเล่นให้ ถึงแม้เราจะมีเงินให้เขาแค่ เศษ 1 ส่วน 5 ของที่เขาเคยได้ คือรางวัลมันคงเป็นการบอกว่าคนกลุ่มหนึ่งเขา appreciate กับสิ่งที่เราทำ ซึ่งก็ไม่มีอะไรแย่ ไม่มีอะไรเสียหาย

ถ้าการที่หนังถูกส่งไปชิงออสการ์คือใบเบิกทางให้นักแสดงได้รับการยอมรับ แล้วผู้กำกับล่ะ อะไรทำให้ผู้กำกับคนหนึ่งได้รับการยอมรับ

ไม่รู้ว่ะ ผมว่าคนที่ทำงานสร้างสรรค์ จะเป็นผู้กำกับหนัง จะเป็นช่างภาพ จะเป็นนักแสดง ผมว่าสิ่งที่พิสูจน์ว่าคนคนนั้นเป็นของจริงหรือไม่ใช่ของจริง มันไม่ได้วัดที่รางวัลนะ มันวัดกันที่ความยาวนานในการทำอาชีพมั้ง

ยืนระยะ

ใช่ เขาเรียกยืนระยะใช่ไหม ถ้าคุณสามารถยืนระยะได้ ผมว่าอันนี้สำคัญ เพราะสิ่งที่เราทำกันอยู่แม่งยากมาก การทำหนังเป็นกิจกรรมที่ยากที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษยชาติเลยวะ (หัวเราะ) ไม่ว่าคุณจะคิดมาดียังไง มันก็ไม่เคยเป็นไปตามแผน มันไม่เคยได้อย่างใจสักอย่าง เพราะฉะนั้นวิธีเดียวที่คุณสามารถพัฒนาฝีมือตัวเอง คือต้องทำแล้วทำอีก ทำแล้วทำอีก ทำแล้วทำอีก ถึงที่สุดคุณต้องยืนระยะให้ได้

สมมติผู้กำกับทำหนังไปถึงเรื่องที่ 4 ที่ 5 คุณอาจจะเริ่มรู้สึกว่ากูพอจะทำเป็นแล้ววะ อาจจะยังไม่เก่ง แต่มันอาศัยการทำหนัง 4 – 5 เรื่อง กว่าคุณจะรู้สึกว่า อ๋อ ถ้ากูคิดแบบนี้แล้วอยากทำให้ได้อย่างที่คิดมันต้องทำแบบนี้วะ เรื่องแรกเรื่องสองเรื่องสามมันยังทำไม่ได้ Know how กับประสบการณ์มันไม่พอ

เพราะฉะนั้น เวลาคนตั้งใจทำหนังแทบตายแล้วมันออกมาห่วย ผมไม่เคยไปรู้สึกแย่กับเขา หรือไปซ้ำเติมอะไรเขา เพราะการทำการหนังมันยาก ทุกคนพร้อมจะล้มตลอดเวลา ทุกคนพร้อมจะเฟล การทำหนัง 1 เรื่อง โอกาสเฟลมันมากกว่าโอกาสที่มันจะสำเร็จ ถ้าตอบคำถามก็คือ การได้รับการยอมรับคือคุณได้ทำเรื่องต่อไป ถ้าคุณไม่ได้รับการยอมรับ คุณจะจบลงแค่เรื่องนี้

ไม่มีใครให้เงินคุณทำ ไม่มีนายทุนให้เงินทุน ส่งไปชิงกองทุนที่ไหนก็ไม่มีใครให้ ฉายไปก็ไม่มีคนดู นั่นคือจบ อาชีพผู้กำกับหนัง คุณจะได้ทำอะไรหรือไม่ได้ทำอะไร มันไม่ได้ถูกกำหนดโดยคุณนะ คุณอาจจะมีไอเดียได้ คุณอาจจะสร้างความฝันขึ้นมาได้ แต่ว่าการที่มันจะถูกทำหรือไม่ถูกทำมันขึ้นอยู่กับคนอื่น ซึ่งมันก็แฟร์ มันก็เลยทำให้เราต้องตั้งใจทำงานมากๆ

หลังๆ มานี้ คนเบื้องหลังถูกมองเห็นมากขึ้น ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี แต่คนเบื้องหลังบอกว่าช่วยจ่ายค่าตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อกว่านี้ได้ไหม ในฐานะคนทำหนังทุนไม่สูง คุณมองเรื่องนี้ยังไง

ผมแม่งไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เพราะอะไรรู้ไหม เพราะกองถ่ายผมค่าตอบแทนต่ำมาก คนที่ทำงานกับผม เขาทำเพราะเขาสนุก อยากทำ ชอบทำหนังด้วยกัน แต่ให้เขาไปดาวน์รถคันใหม่จากหนังผมคงไม่ได้ คือเราจะบอกกันเสมอว่าเวลาหนังได้ไฟเขียว ได้ทำปั๊บ เราจะบอกทุกคนว่าอย่าไปดาวน์รถนะ อย่าไปซื้อบ้านนะ มันไม่ขนาดนั้น

นักแสดงที่ผมเลือกมาเล่นหนัง โอกาสที่จะเป็นซูเปอร์สตาร์น้อยมาก เพราะว่าเราไม่สามารถจ่ายค่าตัวเขาไหว ถ้าจะพูดเรื่องค่าตอบแทน ผมว่าอย่างนี้ เราไม่ใช่ฮอลลีวูด มาตรฐานในการตอบแทนไม่มีทางเป็นแบบนั้น แต่ผมคิดว่าทุกคนในกองถ่ายควรจะถูกทรีตแบบแฟร์ หมายความว่าเขาต้องถูกทรีตแบบมีศักดิ์ศรี

ถ้าผมมาทำงานในกองถ่าย ผมเป็นใครก็ได้ สมมติผมเป็นคนหาพร็อป ต่อให้ผมได้เงินน้อย แต่ถ้าผมมีความรู้สึกว่า เฮ้ย โปรดิวเซอร์แม่งแคร์ผม ดูแลผมอย่างดี ในเมื่อทุกคนได้เงินน้อย งั้นเรามารีบถ่ายให้จบภายในเวลาด้วยการวางแผนที่ดี อย่าไปมั่ว เตรียมงานให้ดี ถ่ายให้เนี๊ยบ หลังจากนั้นทุกคนจะได้ไปหาเงินหาทอง

กองผมทุกคนจะได้รับการทรีตแบบดีมาก กับข้าวกองผมอร่อยแน่ๆ อันนั้นผมใช้เงินส่วนตัวจ่าย กาแฟทั้งกอง 3 เดือนผมออกเอง เพราะผมชอบกินกาแฟ เพราะงั้นทุกคนก็จะได้กินกาแฟที่อร่อย อาหารต้องอร่อย อาจจะไม่ได้มี 5 อย่างบนโต๊ะ อาจจะมีแค่ 3 อย่าง แต่มันเหมือนทำหนังอะ เราก็จะเลือกคนทำอาหารที่ทำด้วยใจ ตั้งใจทำให้ทุกคนกิน

ต้นทุนมันไม่เท่ากัน หนังของผมทุกอย่างมันจะอันเดอร์บัดเจ็ตนิดๆ เสมอ แต่ถ้าคุณไปทำกับแพลตฟอร์ม อิสรภาพในการที่คุณจะทำตามใจตัวเองมันก็น้อยลง คุณต้องฟังเขาเพราะเขาจ่ายเงินให้คุณ เขาสั่งให้คุณตัดต่อแบบนี้ คุณก็ต้องแก้ให้เขา

แต่พอมาทำแบบกองแบบผม ทุกคนสามารถออกความเห็นได้ แล้วกองเราก็ทำหนังกันเหมือนนักเรียนมาก ทำมาจะ 30 ปีแล้วก็ยังรู้สึกว่าทำหนังนักเรียนอยู่ พอมันเป็นแบบนี้ ค่าตอบแทนมันก็อาจจะน้อยหน่อย แต่คุณได้ทำสิ่งที่ใจปรารถนา ไม่ต้องฟังคนมาก

ตอนทำหนังคุณมีเผลอรู้สึกบ้างไหมว่าต้องการพิสูจน์ตัวเองอะไรบางอย่าง

ถ้ามัวแต่คิดว่าต้องมาพิสูจน์อะไรกับใคร ผมคงไม่ต้องทำห่าอะไรแล้วละ เพราะถ้าผมยังต้องพิสูจน์อะไรอยู่ ทำหนังเรื่องนี้คงไม่มีใครมานั่งสัมภาษณ์แบบนี้ คุณต้องรู้จักผมแล้ว เมื่อคืนผมเพิ่งคุยกับป๋าเต็ด ป๋าเต็ดบอกว่าเขาแม่งเป็นคนแบบ Forrest Gump คือเขาไม่ตั้งคำถามอะไร อยากทำอะไรก็ทำไปเลย ดีชั่วเขาก็ทำ แต่ผมไม่เคยดู Forrest Gump ผมก็เลยไม่รู้ว่า Forrest Gump มันเป็นยังไง

พอป๋าเต็ดบอกแบบนั้น ผมว่าผมคงคล้ายๆ Forrest Gump ผมไม่ค่อยคิดอะไรมากไปกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า การพิสูจน์ตัวเองมันต้องมองไปตรงนู้น (ชี้นิ้วไปที่ไกลๆ) ไปตรงที่มีคนยืนรอตบมือให้เรา หรือจะกระทืบเราอยู่ ตั้งแต่ผมเป็นวัยรุ่น เรียนจบ จนเริ่มทำงาน ผมไม่เคยมองเกินไอกระดาษสี่เหลี่ยมตรงนี้เลย ผมอยากทำตรงนี้ให้แม่งดีมากๆ แล้วผมไม่เห็นอย่างอื่น

ผมไปเรียนเมืองนอก พอเรียนจบงานแรกที่ผมทำคือไปทำบริษัทออกแบบกราฟิกที่นิวยอร์ก โห เท่มากเลยอะ ออฟฟิศมีแค่ 6 คน แล้วผมถูกจ้างเข้าไป ครูเป็นคนพาเข้าไป ผมทิ้งขยะกับซื้อกาแฟให้คนอื่นกินอยู่ 1 ปี ไม่ได้แตะงานดีไซน์เลย ผมเป็นเบ๊อะ ต้องไปถึงออฟฟิศก่อนทุกคนเพื่อไปเปิดออฟฟิศ เปิดแอร์ เปิดทุกอย่าง ต้องเอาขยะไปทิ้ง เอาถุงขยะใหม่มาใส่

พอทุกคนเริ่มเข้ามาออฟฟิศ ผมก็มีหน้าที่ไปซื้อกาแฟให้ทุกคนกิน ที่ออฟฟิศไม่มีเครื่องทำกาแฟ ผมก็ต้องวิ่งลงไปร้านจีน ใกล้ๆ วิ่งไปซื้อ ผมก็จะรู้หมดว่าทีมกินกาแฟแบบใส่น้ำตาล 2 ช้อน คนนี้ไม่ใส่น้ำตาล คนนี้ไม่ใส่นม กินกาแฟดำ 6 คน 7 คน ผมจะรู้หมดทุกใครกินอะไร แล้วผมซื้อได้ถูกใจทุกคน การทิ้งขยะของผม ถุงขยะผมจะเนี้ยบมากเลยเวลาเอาไปวางข้างนอก รอรถขยะมาเก็บ ถุงขยะของผมนี่วางไว้อย่างเนี้ยบ

หน้าที่ผมมีแค่นี้ วันๆ ก็ทำความสะอาดออฟฟิศ รับโทรศัพท์ แต่ผมก็ไม่เคยมองเกินตรงนี้ ผมไม่เคยคิดว่าเดี๋ยววันหนึ่งกูจะต้องไปก้าวขึ้นไปเป็นหัวหน้า ผมไม่คิด พอผมอยู่มานานพอ ผมก็ถูกย้ายไปทำอีกตำแหน่งหนึ่ง วันหนึ่ง มีดีไซน์เนอร์คนหนึ่ง เขาเป็นรุ่นพี่ผม เขาออกไป ผมก็ขึ้นมาแทนเขา เพิ่งได้เริ่มออกแบบ ถึงเวลาเดี๋ยวมันมาเอง

กลับไปตอบคำถามว่ารู้สึกว่าต้องพิสูจน์ตัวเองอะไรไหม มันคงมีอะ แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาไปคิดตรงนั้นอย่างที่บอกว่าทำหนังเนี่ย มันยาก เพราะฉะนั้น พอได้ทำแล้ว มันไม่มีวันได้โงหัวออกไปจากการทำหนังได้ ตอนทำ Pre-Production มันจะมีคำถามร้อยคำถามทุกวัน ทรงผมอันนี้พี่จะเอายังไง ต้นไม้จะให้ตัดไหม พี่เลือกให้หน่อยรถเอาสีอะไร

คือคุณไม่มีเวลาไปคิดอย่างอื่น พอเปิดกล้อง ออกกองถ่ายปั๊บ คราวนี้ยิ่งไม่มีเวลาโงหัวเลย มันยาวไปจนรู้ตัวอีกทีเนี่ยหนังเข้าโรงละ แล้วก็ลุ้นเอาว่า ไอ้เหี้ย แม่ง เอาวะ กูหวังว่าคนที่มันควรจะชอบ ขอให้มันชอบเถอะ

วันนี้ วัยนี้ คุณยังสนุกกับการทำหนังอยู่ไหม

สนุกเท่า Day 1 ตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว มีความสุขมากเวลาได้ทำ แต่ความกระตือรือร้นมันลดน้อยลงเยอะนะ มันไม่เท่ากับเมื่อตอนทำหนัง 2 – 3 เรื่องแรก ตอนนั้นความกระตือรือร้นมันมหาศาลมาก ตอนนี้ความกระตือรือร้นมันน้อย ถ้าเรื่องนี้ยังหาเงินไม่ได้ ยังไม่ได้ทำ ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปทำงานศิลปะก่อนอันนี้ค่อยว่ากัน แต่ว่าความสุขในการได้ทำ เมื่อได้ทำเหมือนกลับไปเป็นเด็กเลย คือเท่ากับ Day 1 เลย ตื่นเต้น นอนไม่หลับตลอด 4 เดือน ถ่ายหนังทุกเรื่องก็ยังน้ำหนักลด 3 – 4 กิโลทุกเรื่อง

เอาเข้าจริง คุณกังวลไหมที่ตัวเองมีความกระตือรือร้นในการทำหนังน้อยลง

ช่วยไม่ได้ เรากำหนดมันไม่ได้ มันมากับอายุ มากับวิถีชีวิต เพราะว่าตอนเราเป็นเด็กกว่านี้ เป็นหนุ่มกว่านี้ ชีวิตเราไม่มีอะไร มีแต่หนัง เราทำแต่หนัง ดูแต่หนัง อ่านหนังสือหนัง หายใจเข้าออกก็มีแต่สิ่งนี้ ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วไง  ตอนนี้ผมมีลูกสาวเป็นหมาลาบราดอร์ ผมก็มีความสุขกับมัน ผมอยู่ที่บ้านเชียงใหม่ ผมก็ขี้เกียจไปวันๆ ชีวิตมันเปลี่ยน พอชีวิตเปลี่ยนมันก็มีผลกับความกระตือรือร้นของเรา พูดง่ายๆ คือมันมีอย่างอื่นเข้ามาในชีวิตเยอะขึ้น ที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับหนัง มันแย่งเอาความกระตือรือร้นนั้นไป

แต่ไม่ถึงขั้นเลิกทำใช่ไหม

ไม่ มันเสพติดไปแล้ว มันเหมือนมันติดเชื้อไปแล้ว เหมือนเชื้อโรค ผมติดเชื้อ Cinema Virus ติดไปแล้วมันไม่หาย แต่โอกาสมันน้อยลง พออายุมากขึ้นโอกาสก็น้อยลง เราก็ต้องจัดการกับตัวเอง จะไปพลุ่งพล่านมากมันก็เป็นทุกข์เปล่าๆ

มีคนบอกว่างานทำให้ชีวิตมีความหมาย คุณว่าเป็นอย่างนั้นจริงไหม

เราว่าจริง สังเกตดีๆ คนว่างงานแม่งจะแก่เร็ว ผม 64 เพื่อนรุ่นเดียวกันบางคนแม่งแก่สัสเลย เพราะมันเกษียณไว มันเลิกทำงานมาตั้งแต่อายุ 50 แล้วมันก็อยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย

คือทำงานไม่ได้แปลว่าต้องทำงานแลกเงินเสมอไปนะ หมายความว่าคนเราต้องมีสิ่งให้ตื่นมาทำ ตัดต้นไม้ ทำสวนทั้งวันมันก็คืองาน

แต่ถ้าจะให้ดีกว่านั้นอีกหน่อยมันควรเป็นงานที่มีความกดดัน เช่น ทำหนัง คือเราไปเอาเงินชาวบ้านเป็นล้านๆ มาทำหนัง คุณก็ต้องมีความรับผิด มีความกดดัน ไอความกดดันระดับหนึ่งมันดีเหมือนกัน มันช่วยให้ชีวิตเราไม่ง่ายไป มีความกดดันหน่อยมันเหมือนกินพริก เผ็ดนิดๆ

ชีวิตง่ายมันไม่ดีหรือ

เราว่าไม่ดี แต่มันไม่มีชีวิตใครที่ง่ายหรอก คนที่คุณนึกว่าคนนี้แม่งรวยมากแล้วจะมีชีวิตที่ง่าย มันก็ไม่จริงหรอก ชีวิตแต่ละแบบมันมีแรงกดดัน แรงเสียดทานอยู่เสมอ ชีวิตควรมีแรงกดดันบ้างแต่ต้องในระดับที่พอควร มันให้อะไรเราเยอะ

แรงกดดันทำให้เรามีความรับผิดชอบ และคนเป็นผู้ใหญ่ต้องมีความรับผิดชอบ ด้วยนิยามแบบนี้ คุณว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ได้ไหม

ผมไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ ถามคนรอบๆ ตัวผมได้ ความรับผิดชอบผมต่ำมาก ผมทำทุกอย่างเอาสนุกเอามันอย่างเดียว ทำหนังมาตั้งกี่เรื่องก็หาเงินไม่เป็น เป็นแต่ใช้ เขาหามาเท่าไหร่ก็ใช้หมด ผมไม่เคยเป็นผู้ใหญ่เลย ผมไม่เคยเติบโตไปทางนั้น ผมว่าผมเป็นเด็กมาเรื่อยๆ มันแค่แก่ลงแค่นั้นเอง

แล้วอะไรคือตัวแบ่งว่าคนคนหนึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ผมว่าถึงที่สุดแล้ว ความเป็นผู้ใหญ่มันไม่ใช่เรื่องอายุ มันคือความเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบ ผมมีสิ่งเหล่านี้ในระดับที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับอายุ แม้อาชีพจะเปลี่ยน แต่สิ่งที่การทำหนังและโฆษณามันเรียกร้องเหมือนกันคือมึงต้องเป็นคนครีเอทิฟ มันไม่เคยเรียกร้องว่ามึงต้องเป็นคนครีเอทิฟด้วยแล้วมึงต้องเป็นผู้ใหญ่ด้วย

เหมือนกับว่าถ้าพี่เขาไม่เหี้ยมากก็พอรับได้ (หัวเราะ) ความไม่เป็นผู้ใหญ่ของผมมันอยู่ในดีกรีที่ไม่ได้ไปขว้างปาของใส่หัวชาวบ้าน คนที่ทำงานด้วยก็รับได้ หรือแม้แต่คนรอบๆ ตัว ครอบครัวก็พอจะรับได้

ในแง่ความสัมพันธ์ล่ะ เพราะเราจะได้ยินคำว่าความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ หรือควรทรีตกันแบบผู้ใหญ่

เข้าใจกันมั้ง เพราะถ้าเป็นเด็กมันจะทะเลาะกันตลอดเวลา สมมติกับแฟนก็อาจจะตีกันทะเลาะกัน แต่ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าความเป็นผู้ใหญ่ได้รึเปล่า

สำหรับคุณ ผู้ใหญ่ที่น่ารักเป็นแบบไหน

ผู้ใหญ่ที่มีอารมณ์ขัน ผมชอบคนมีอารมณ์ขัน คนมีอารมณ์ขันส่วนมากฉลาด มีความคิด อารมณ์ขันมันเป็นผลลัพธ์ของความคิดที่ค่อนข้างซับซ้อน สมมติคุณไปดูเดี่ยวไมโครโฟนของอุดม (แต้พาณิชย์) สิ่งที่เขาเอาออกมาพูด จริงๆ มันเป็นสิ่งที่คุณเห็นทุกวัน แต่คุณไม่เคยคิด 

พออุดมเอามาเล่าแม่งตลกว่ะ หัวเราะกันขี้แทบแตก มันเป็นความฉลาดนะ เขาสามารถพลิกมุมให้มันตลกได้ ทั้งที่บางเรื่องถ้าเจอเองแม่งไม่ขำนะ ผมเลยถือว่าคนมีอารมณ์ขันแม่งฉลาด คนมีอารมณ์ขันน่าอิจฉานะ

กำลังบอกว่าตัวเองไม่ค่อยมีอารมณ์ขัน

ผมมีประมาณหนึ่ง มีให้พอใช้ชีวิตในประเทศนี้แล้วไม่ Suffer (หัวเราะ) คนอยู่ประเทศนี้แม่งต้องมีอารมณ์ขันมากนะ เพราะไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยแม่ง ตกลงแล้วบอลโลกจะได้ดูเปล่าวะปีนี้ แล้วได้ดูทีแม่ง 6,000 บาท ถ้าไม่ขำทำไงล่ะ จะไปเรียกร้องกับใคร ขับรถไปอยู่ๆ มีอะไรหล่นใส่หัวที่พระราม 2

คุณชอบอะไรในชีวิตตัวเองตอนนี้ที่สุด

ผมชอบที่ที่ผมอยู่ ผมชอบอยู่เชียงใหม่ มีความสุข รักหมาลาบราดอร์ ชื่อเปเป้ เป็นหมาที่โตในกองถ่าย รู้ว่าสเลตตีแล้วต้องเงียบ แล้วก็ชีวิตครอบครัว อีกอย่างที่ชอบมากคือ รูทีน ถ้าเปลี่ยนเป็นคำถามว่าตอนนี้มีความสุขกับอะไร ผมมีความสุขกับการที่ได้ทำรูทีนซ้ำๆ

บางคนเบื่อรูทีน ต้องการความหวือหวาในชีวิตตลอดเวลา

เขาไม่ค่อยชอบรูทีนกันไง แต่ผมชอบ การได้ทำรูทีนมันทำให้เรามีเวลาไปทำอย่างอื่น ไม่ต้องคิดเรื่องที่ต้องทำซ้ำๆ คนชอบไปค่อนแคะรูทีนว่ามันน่าเบื่อ แต่จริงๆ คุณจะรู้เลยว่าถ้าวันหนึ่งคุณทำรูทีนหรือกิจวัตรที่ทำซ้ำๆ ทุกวันไม่ได้แล้ว คุณจะคิดถึงมัน

วันหนึ่งเป็นอัมพาตติดเตียงขึ้นมาทำไง ผมชอบวิ่ง ชอบเตะบอล วันหนึ่งออกไปวิ่งไมได้ ไปเตะบอลไม่ได้ ฉิบหายเลยนะ วันหนึ่งถ้ารูทีนมันหายไปคุณจะรู้สึกว่ารูทีนโคตรมีค่าเลย ล้างจานนี่ผมเกลียดมากเลย แต่นึกภาพถ้าเป็นอัมพาต ล้างจานไม่ได้ ผมจะอยากล้างจาน คนบอกซื้อเครื่องล้างจานก็ได้ ไอ้เหี้ย แต่เครื่องล้างจานมันต้องก็เอามือใส่จานเข้าไป คุณจะทำยังไงล่ะ

เมื่อกี้คุณพูดว่ามีความสุขชีวิตครอบครัว คุณว่าครอบครัวที่สมบูรณ์ต้องเป็นแบบไหน

ผมว่ามันน่าจะเป็นครอบครัวที่คนในครอบครัวแฮปปี้ คือเราอย่าเอารูปแบบมาครอบดิ ผมไม่เคยอยากมีลูกเลย ผมแฮปปี้มากที่ไม่มีลูก ผมรักอิสรภาพมาก หวงแหนมาก คุณจะไม่มีลูก หรือจะมีลูก 12 คน มีแม่ยายมาอยู่ด้วย หรือมีคุณตาคุณยายอยู่ด้วย ถ้าทุกคนแฮปปี้ มันก็คือครอบครัวที่สมบูรณ์ หรือคุณอยู่กันแค่สองคน ไม่ได้แต่งงานด้วยซ้ำ แต่อยู่กันมานานพอที่จะเรียกว่าเป็นครอบครัว ถ้าต่างฝ่ายต่างแฮปปี้ก็จบ

ใครๆ ก็น่าจะรู้ข้อนี้ดี ทำไมบางบ้านถึงยังคาดหวัง (สูง) อยู่ ทำร้ายกันอยู่

การที่คุณรู้ว่าอะไรเป็นอะไร มันไม่ได้แปลว่าคุณทำได้ เป็นคำตอบที่โคตรจะกำปั้นทุบดินเลย มันมีคนดูดบุหรี่เต็มไปหมด คนดูดมันก็รู้ว่าดูดมากๆ จะเป็นมะเร็ง ทำไมยังดูดล่ะ หรือบางทีเราจะไปป้ายสีว่าคนอื่นทำไม่ได้เพราะนิสัยส่วนตัวที่ไม่ดี มันก็อาจจะไม่ใช่ เพราะเขาอาจจะมีความจำเป็นที่ทำให้ทำไม่ได้ ชะตากรรมนั้นมันไม่ได้อยู่ในมือเรา

เรารู้ว่าการทำให้คนคนหนึ่งมีความสุขมันเป็นเรื่องดี แต่บางทีมันทำไม่ได้ หรือจริงๆ คุณอาจจะเป็นคนเหี้ยก็ได้  คุณก็รู้ใช่ไหมว่าถ้าคุณเรียนหมอซะให้จบๆ แม่ก็จะแฮปปี้ ไม่เป็นทุกข์ วันข้างหน้าคุณก็จะไม่อดตาย ใครๆ ก็รู้ แต่รู้แล้วบางทีมันทำไม่ได้

คือชีวิตเราแม่งเป็นของเราแค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งเป็นของใครก็ไม่รู้ มันถึงครึ่งจริงๆ รึเปล่าไม่รู้ แต่เอาว่าครึ่งหนึ่งแล้วกัน อีกครึ่งหนึ่งมันเป็นเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ ผมอยากถ่ายช็อตนี้ชิบหาย ตอนมาดูโลเคชันตรงนี้แม่งได้เลย สวยมาก พอถ่ายจริงฝนตกทั้งวัน

มันถึงสำคัญว่าคุณต้องใช้ชีวิตแบบค่อนข้างรู้ตัว เพราะเวลาที่อะไรมันไม่เป็นไปตามคาด คุณจะได้ไม่ฆ่าตัวตาย ไม่เอาหัวไปฟาดกำแพง ไม่ไปทำร้ายคนอื่น

The post ‘เป็นเอก รัตนเรือง’ ในวันที่กินถั่วกับไวน์แดงเป็นมื้อเย็น และเข้าใจถ่องแท้ว่า ‘รูทีน’ คือความงดงามของชีวิต appeared first on a day magazine.

ถ้าผู้พูดยังเป็นวัยรุ่นวัยทดลองแล้วเริ่มมองภาพตัวเองในเวอร์ชันที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราคงไม่แปลกใจอะไร เพราะใช่หรือไม่ว่าความเป็นผู้ใหญ่มักผูกพ่วงมากับความรับผิดชอบในหลายๆ ด้าน ทั้งภาระงาน เงิน ความสัมพันธ์ ฯลฯ

เผอิญว่าในความเป็นจริงนั้น ผู้พูดอายุ 34 ปี แต่งงานแล้ว มีลูก 2 และเป็นเจ้าของเพลงหลายร้อยล้านวิว

หลายคนอาจมีภาพ กวินท์ ดูวาล หรือ GAVIN:D เป็นคนสนุกสนาน เฮฮา ร้องเพลง และสร้างรอยยิ้มผ่านคลิปตลกๆ ที่ถ่ายกับ ปุ้ย-พรรณทิพา อรุณวัฒนชัย (ภรรยา) และลูกๆ ซึ่งตัวจริงเขาก็เป็นแบบที่ว่ามา แต่จากบทสนทนาเพียงไม่กี่ชั่วโมงระหว่างเราทำให้ภาพในมุมอื่นๆ ของกวินท์หันมาให้เห็นชัดเจนขึ้น

ทั้งมุมเข้มแข็งและอ่อนแอ เป็นภาพธรรมดาๆ ที่คนคนหนึ่งพึงจะมี

จากคนที่เคยแสบซ่าแก่นเซี้ยวร้องเพลงฮิปฮอปสมัยอยู่ 3.2.1 และ Already Deadd วันนี้เขากลายเป็นศิลปินที่เขียนเพลงเศร้าเอาอกเอาใจตบบ่าตบไหล่ชายรักช้ำ

จากคนที่เคยโกรธพ่อแม่ที่ตัดเงินเดือนตอนวัยรุ่น วันนี้เขาย้อนขอบคุณเหตุการณ์ในวันนั้นที่ทำให้ต่อสู้ดิ้นรนและกลายเป็นผู้ใหญ่

จากเด็กที่ถูกสอนให้อยู่ในกรอบจนขาดความมั่นใจในตัวเอง ยิ่งตอนหมดสัญญากับ 3.2.1 ยิ่งขาดความมั่นใจหนัก มาถึงวันนี้ วันที่เขาสนุกกับการทำเพลงในแบบที่อยากทำ ซึ่งเขาบอกว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ คิดได้แบบนี้ไม่ง่าย

ล่าสุดเขาปล่อยอัลบัมใหม่ชื่อว่า ROOM101 ที่ขนศิลปินคุ้นหน้าคุ้นตามาร่วมเขียนเนื้อและฟีตกันอย่างคับคั่ง ถึงอย่างนั้น ทุกเพลงในอัลบัมสะท้อนตัวตนของเขาได้หมดจด

เราจึงถือโอกาสนี้นัดพบกับเขา เพื่อพูดคุยเรื่องผลงานใหม่ รวมถึงชีวิต ทั้งที่ผ่านมาและกำลังมุ่งไป

คล้ายเป็นการจุดพลุออกสตาร์ต ฉับพลันที่เขาเปรยออกมาว่า “ผมพูดได้ทุกเรื่อง”

ชีวิตช่วงนี้เหนื่อย แต่มีความสุข D

ช่วงนี้เห็นคุณทำหลายอย่างเหมือนกันนะ เล่าให้ฟังหน่อยว่าทำอะไรอยู่บ้าง

ตอนนี้ผมทำงาน เลี้ยงลูก แล้วก็ดูแลจิตใจภรรยาหลังจากคลอดลูกคนที่ 2 เดี๋ยวนี้ผมอ่อนไหวเรื่องครอบครัวมาก ถ้าใครพูดถึงอะไรเกี่ยวกับครอบครัว หรือคลิปใน IG ที่เกี่ยวกับลูก ดูๆ ไปผมจะน้ำตาซึม (หัวเราะ) และมีความรู้สึกว่าปีนี้ผมต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น วันไหนไม่ได้ทำงาน ผมจะอยู่บ้านเลี้ยงลูก เหมือนไม่ได้พักนั่นแหละครับ ทุกอย่างมันเหนื่อยหมด ก็ทำไป แต่โดยรวมผมมีความสุขมาก

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่าอยากเป็นดาราตลกมากกว่าศิลปิน ลึกๆ คิดว่าตัวเองเป็นคนตลกไหม

ตั้งแต่เด็ก ผมเป็นคนที่สามารถทำให้คนอื่นยิ้มได้ แม้ว่าผมเป็นคนพูดตรงมากๆ บางทีมุกภาษาอังกฤษคนไม่เข้าใจในภาษาไทย แต่ผมก็หาเหลี่ยมตลกๆ ของภาษาอังกฤษมาเล่น มาช็อตฟีลให้เข้ากับภาษาไทย กับคนไทยได้

คิดถึงขั้นอยากเป็นตลกอาชีพไหม

ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนตลกและทำตัวตลกได้ แต่ตลกที่ผมหมายถึง อาจไม่ถึงขั้นพี่บอลพี่แจ๊ส แบบนั้นผมทำไม่ได้ อาจจะแค่ตลกบางครั้งบางคราวเป็นคอนเทนต์ให้คนขำ แต่ตอนนั้นผมยังเด็กมาก ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แค่อยากสร้างรอยยิ้มให้คนอื่น

แล้วเมื่อไรที่รู้ตัวว่าอยากเป็นศิลปินแน่ๆ แล้ว

ความเป็นศิลปินมันอยู่ในสายเลือดมาตลอด ผมฟังเพลงมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ชอบเปิด Elvis, The Eagles, The Manhattan Transfer ผมไม่สามารถเลือกเพลงในรถได้ เขาฟังอะไรผมก็ต้องฟัง ผมชอบนั่งฟังอัลบัม Elvis อยู่ในห้อง ใช้แผ่นซีดีเปิด มันจะเป็นเครื่องเล็กๆ แล้วก็มีลำโพง เปิดฟังอยู่ตลอดเวลา

อีกส่วนหนึ่งมาจากการที่ผมโดนบังคับให้เล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเปียโน กลอง แต่หลักๆ คือเปียโน ผมไม่แน่ใจว่าตอนนั้นอยากเป็นศิลปินหรือยัง เพียงแต่สิ่งที่ถูกบังคับให้ทำมันหล่อหลอมให้ผมเป็นศิลปิน มันมาชัดๆ ตอนผมเข้า Kamikaze เป็น 3.2.1 พอได้สัมผัสการทำงานผมรู้เลยว่านี่คือสิ่งที่เราชอบ รักมากที่สุด ยังไม่ได้มองว่าเป็นงาน แค่รู้ว่าเป็นสิ่งที่เรารักและอยากทำ

เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มมองว่าศิลปินก็คืออาชีพหนึ่ง สร้างรายได้เลี้ยงตัวเองได้

ผมเพิ่งคิดถึงเรื่องนี้ตอนหมดสัญญาจาก 3.2.1 หลังจากนั้นผมไปเป็นทหาร พอออกมาผมบอกกับตัวเองว่าครั้งนี้มึงต้องตั้งใจทำให้ได้ ต้องหาแนวทางที่ตัวเองชอบ ต้องทดลอง ผิดพลาด จะผิดหวังแค่ไหนก็ต้องทำ ตอนนั้นผมหันไปถามปุ้ย (ภรรยา) เธอว่าเราทำได้ไหม เขาบอก ทำได้ และผมก็คิดอยู่ในใจว่า อืม กูทำได้

ทำไมถึงอยากให้คนข้างๆ ย้ำอีกครั้ง ไม่มั่นใจในตัวเองเหรอ

มันน่าจะเป็นผลการสอนของผู้ใหญ่ยุคนั้น ผมเป็นเด็กที่ขาดความมั่นใจมากๆ ถูกวางอยู่ในกรอบตลอดเวลา ผมเพิ่งมารู้เรื่องนี้ตอนเป็นพ่อแล้วนี่เองครับ การตีกรอบคือไม่ปล่อยให้เด็กเติบโตด้วยความคิดของตัวเอง มันทำให้เราไม่มั่นใจในสิ่งที่ทำอยู่ ผมเข้าไปเป็น 3.2.1 หมดสัญญาออกมาไม่มีงานทำ ไม่มั่นใจเลย

หมดสัญญา 3.2.1
ต่อไปเอาไง D ควรทำเพลงแนวไหน D

หมดทหาร เพลงแรกที่คุณทำคือ

น่าจะเป็นเพลงที่ผมไปร้องกับค่ายอินดี้ ผมโกนหัวแล้วก็ใส่ตุ้มหูใหญ่ๆ จำชื่อไม่ได้ อยากเซิร์ชเลย ขอพักแปปหนึ่งได้ไหม โทรศัพท์อยู่ไหนอะ เดี๋ยวคาใจ (หัวเราะ) ไม่รู้เขาลบไปยัง เขาน่าจะไม่ลบนะ เจอละ เธอยังรอเขา 3 ล้านวิว 9 ปีที่แล้ว (เปิดเพลงตรงนั้น) ถ้าใครยังไม่เคยฟังลองฟังดูนะครับ นี่น่าจะเป็นเพลงแรกที่ออกมาจาก Kamikaze

จากนั้นก็ปล่อย ตรงนี้ เพลงนี้เป็นฮิปฮอปผสมป็อป ตอนนี้น่าจะประมาณ 5 – 6 ล้านวิว แล้วก็เพลงได้บ่ ตอนนี้น่าจะ 10 กว่าล้านวิว 2 เพลงนี้น่าจะเป็นเพลงแรกๆ ที่ติด มีคนฟัง มันทำให้เขาเห็นว่าเรากลับมาทำเพลงแล้วนะ และผมก็เข้าไปอยู่ในแก๊ง Already Deadd

ยอดวิวขนาดนั้นก็ถือว่าเยอะประมาณหนึ่งเลยนะ โดยส่วนตัวถือว่าประสบความสำเร็จไหม

ไม่ครับ ผมถือว่านั่นคือก้าวแรก เพิ่งเห็นแสง คนเริ่มเห็นสิ่งที่เราทำ ตอนนั้นผมเริ่มไม่สนใจแล้วว่าคนจะสนใจเพลงที่ผมทำไหม ผมทำเพลงเพื่อตัวเอง ทำให้คนอื่นเห็นตัวตนของเราผ่านเพลง

ยิ่งตอนนี้ผมอายุ 34 แล้ว ผมยิ่งรู้สึกกับเรื่องนี้มากขึ้น แค่ทำในสิ่งที่ชอบไป ประสบความสำเร็จคือกำไร แต่ถ้าไม่ มันก็โชว์ศักยภาพหรือสกิลของเราที่เราทำเพลงออกมาให้คนได้ฟัง แต่ถ้าถามว่าเพลงไหนเป็นเพลงที่ดังเป็นวงกว้างน่าจะเป็นเกาะสวาทหาดสวรรค์ เพลงนี้ยอดวิว 100 กว่าล้าน

เกาะสวาทหาดสวรรค์ทำให้ชีวิตคุณเปลี่ยนไหม

ไม่เปลี่ยนนะ เผลอๆ ยังมีคนไม่รู้ว่าผมร้องเพลงนี้ คนคิดว่า D Gerrard ร้อง ผมไม่ติดอะไรนะ ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยผมมีเพลงที่ทำให้คนฟังถึง 100 ล้านวิวได้แล้ว เพลงที่เราลงทุน ลงแรง ลงเหงื่อ และโปรดิวเซอร์คู่ใจของผมคือ นีโน่ เขาเป็นคนทำบีตดนตรีเพลงนี้ ผมขึ้นทำนอง มีเขียนเนื้อไว้นิดหน่อย แล้วก็ชวน  D Gerrard มาฟีต น่าจะเป็นเพลงแรกที่เด็กๆ ก็ร้องกันได้ แต่ถามว่าคนรู้จักเพลงนี้จากผมไหม ผมว่าไม่นะ

ถ้างั้นเพลงไหนที่คนรู้แน่แล้วว่าคุณเป็นคนร้อง

น่าจะเป็นเพลง A Rocket to the Moon กับ รักได้ป่าว 2 เพลงนี้คนน่าจะรู้แล้วว่า GAVIN:D เป็นคนร้อง เป็น 2 ผลงานที่ผมภูมิใจมาก แต่เอาจริงๆ นะครับ เพลง A Rocket to the Moon เผลอๆ คนก็ยังไม่รู้ว่าผมเป็นคนเขียนและร้องเพลงนี้ คนคิดว่าศิลปินเมืองนอกเป็นคนเขียน หรืออาจจะฟังแล้วไม่รู้เลยว่าผมเป็นคนร้อง ถ้ามองให้กว้างขึ้น คนได้เห็นศักยภาพของผมเยอะขึ้น

ไทม์ไลน์ที่เราพูดถึงคือคุณเป็นศิลปินอิสระเต็มตัวแล้วใช่ไหม

ผมเป็นศิลปินอิสระมาตั้งแต่ Already Deadd แล้วครับ

การเป็นศิลปินอิสระมีข้อดีข้อเสียยังไง

ผมว่ามันมีข้อเสียเยอะกว่าข้อดี มันต้องดิ้นรนมาก อย่างแรกคือต้องหาตัวตนของตัวเองให้เจอ สองบริหารจัดการค่ายของเราเอง อย่าเรียกว่าค่ายเลย เรียกว่าบริษัทดีกว่า และต้องหาทีมงานคุณภาพมาช่วยดูแลภาพลักษณ์ของเรา คอยบอกเส้นทางว่าถ้าคุณทำเพลงแบบนี้มันจะออกมาเป็นแบบนี้

วิธีคิดแบบนี้ ผมได้มาตอนที่อยู่ Kamikaze แต่ช่วงแรกๆ ผมไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าตัดสินใจเป็นศิลปินอิสระด้วยเหตุผลอะไร อาจเพราะเห็น TJ (จิรายุทธ ผโลประการ) ด้วย มันทำให้ผมเห็นว่าเราสามารถทำเองได้นี่หว่า เป็นได้นี่หว่า ศิลปินอิสระ

คงต้องมีข้อดีบ้าง

แชมป์ MAIYARAP ล่าสุดก็เพิ่งออกจากค่ายมาประมาณปีหนึ่ง เขามาถามผมว่าทำยังไงดีครับพี่ เริ่มยังไงดี ผมก็บอกเขาหมด เชียร์ให้ทำเต็มที่ ถ้าพูดถึงข้อดี เม็ดเงินมันดีกว่าตอนเรามีค่าย ตอนอยู่ค่ายเหมือนยืมเงินเขามาทำ แต่ถ้าทำเอง ลิขสิทธิ์เพลงเป็นของเรา แล้วการมีลิขสิทธิ์เพลงของตัวเองมันดีมาก

ต้องตามรอยพี่เสก โลโซ (หัวเราะ) ถ้าอยากได้เม็ดเงินจากเพลงเรานะ การเป็นศิลปินในประเทศนี้มันไม่รวยเลยครับ ทำเพลงฮิตแค่ไหนถ้าเราไม่สามารถที่จะควบคุมหรือใช้เงินเป็น ผมบอกเลยมันไม่รวย เงินมา บริหารไม่เป็น สุดท้ายก็หายหมด

สนใจว่าศิลปินอย่างคุณมีรายได้จากไหนบ้าง

หลักๆ มาจากลิขสิทธิ์เพลงและโชว์ หลายๆ เพลงของผมมีคนเขียนร่วม ผมก็จะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ แต่บางคนก็ไม่เอา คือมันมี 2 แบบ มาสเตอร์เพลงไหนเป็นของเรา ลิขสิทธิ์จะเป็นของเรา เพราะเราลงทุนเองทั้งหมด เราจะได้ในส่วนนี้ กับอีกแบบคือ ไปร่วมเขียน ยกตัวอย่างเช่นเพลงด้วยรักและ F*CK YOU (FU) ของ HYE เพลงนี้ผมเขียนแรป ผมได้เงินมาก้อนหนึ่ง แต่ลิขสิทธิ์เป็นของ Grammy

ส่วนรายได้อื่นๆ ของผมก็มาจากหลายทาง มีทั้งธุรกิจส่วนตัว ลิขสิขธิ์เพลง โชว์ งานอินฟลูฯ งานคอนเทนต์ จริงๆ ผมมีกองทุนแล้วก็เล่นหุ้นด้วย เพื่อเก็บเงินในระยะยาว ส่วนรายจ่ายนี่เยอะมากครับ (หัวเราะ) ทั้งค่าเทอมลูก บ้านหลังใหม่ สามีอย่างผมจะจ่ายค่าเบ็ดเตล็ดต่อเดือน ก้อนใหญ่ภรรยาผมเป็นคนรับผิดชอบ

ทุกวันนี้คุณแบ่งเวลาทำงานกับให้ครอบครัวยังไง

ผมพยายามบาลันซ์ ด้านหนึ่งผมจะให้ครอบครัวเต็มที่ แต่พาร์ตศิลปิน ปีนี้ผมก็มา 100% เหมือนกัน ถือว่าราบรื่นดีนะครับ มันเหนื่อยแน่อยู่แล้ว กิจวัตรผมทุกวันนี้ คือร้องเพลงกลางคืน กลับมาตอนเช้าไปส่งลูก ถ่ายงาน ชีวิตผมมีแค่นี้ เอาให้มันเหนื่อยแหลกไปเลย ยังไม่ตายอะ

คือกำหนดสิ่งที่ต้องทำในแต่ละวันชัดเจน

ผมถือว่า schedule ตอนนี้ค่อนข้างโอเค ผู้จัดการและ PR จะชอบถามผมว่าอยากออกรายการไหน ผมบอกว่าพวกคุณเลือกเลย ชอบรายการไหน อันไหนดีต่อผม ผมจะทำ คุณวางตารางมาให้ผม แล้วเดี๋ยวผมจัดการเองว่าวันนั้นใครไปรับลูก ต้องทำอะไรบ้าง เข้านอนกี่โมง แวะไปตัดผมตอนไหนได้บ้าง ทุกอย่างจะถูกวางเป็นตาราง

วันว่างๆ คุณทำอะไร

ผมจะไปออกกำลังกาย เล่นเวตตอนกลางคืนช่วงที่ลูกหลับไปแล้ว กลางวันเลี้ยงลูก เพราะเมียผมค่อนข้างเหนื่อยมากๆ เขาต้องเลี้ยงลูกเป็นหลัก

มันมีใช่ไหมเวลาว่างๆ ที่นั่งเขียนเพลงร้องเพลง

ผมจะวางตารางเอาไว้ เดือนนี้ๆ ต้องทำกี่เพลง ผมทำแบบนี้เพราะเคยทำทีละเพลงไปเรื่อยๆ มันก็กินเงินไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่ได้ปล่อยออกมาสักที พอเราไม่ได้ปล่อยออกมา เงินมันไปจมอยู่กับเพลง

พอคิดได้แบบนั้น หลังจากนี้ สมมติเรากำลังจะทำเพลงๆ หนึ่ง ดูก่อนว่าเราอินกับอะไรในตอนนั้น มูดและคอนเซปต์เป็นยังไง เขียนชื่อ Title ให้งานชิ้นนั้นแล้วค่อยเขียนออกมา แล้วผมก็ปรึกษากับ Dream Team ไม่ว่าจะแชมป์หรือตูน Three Man Down หรือเพียว คณิน

ผมก็จะบอกเขาแนวเพลงประมาณนี้ ความคิดประมาณนี้ คอนเซปต์ประมาณนี้ สามารถทำได้ไหม ก็จะมีการคุยกันแลกเปลี่ยน ทำเสร็จแล้วก็ปล่อยเลย ตอนนี้จะเป็นแบบนั้น แต่ก็มีเพลงที่เคยทำไว้ก็เอาไปใส่ในอัลบัม จริงๆ ผมมีอีก 2 เพลงที่ผมทำไว้นานแล้ว ยังถูกเก็บไว้อยู่

ยิน D ต้อนรับเข้าสู่ห้องหมายเลข 101

มาพูดถึง ROOM101 อัลบัมนี้ใช้เวลาทำนานแค่ไหน

ครึ่งอัลบัมหลังใช้เวลาประมาณ 3 เดือน แต่ถ้าเป็นครึ่งแรกที่อู๊ดแต่ง เช่น รักทักมา หมดหนทาง Trust Me เพลงที่มันเป็นแนว R&B ฮิปฮอป และก็แนว Afrobeats พวกนี้ทำไว้นานแล้วครับ 3 ปีได้แล้ว ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี เพลงใหม่ๆ ของผมมันไม่ใช่แนวนั้นแล้ว

เรามาแนวป็อปบัลลาด ป็อปร็อกแล้วอะ อยู่ๆ จะปล่อยเพลง แอบมองเธอมาตั้งนาน (ฮัมเพลงหมดหนทาง) มันไม่ได้อะ แต่ถ้าเอามาใส่ในอัลบัม ผมว่ามันไปด้วยกันได้ เพราะมันเป็นช่วงวัยรุ่นของเรา และมีช่วงอายุที่เราโตแล้ว คือเพลงมันสามารถทำให้คนเห็นเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาของเราได้

ในห้องนี้จะมีตั้งแต่อกหัก มีความสุข เศร้า มีความมัน ความเกลียด อะไรอย่างนี้ รวมกันอยู่ในห้องนี้  ห้องนี้มันคือเซฟโซนของผม แต่ผมเลือกจบด้วยความแฮปปี้ พวกเราตั้งใจทำอัลบัมนี้กันมากๆ ผมตั้งชื่ออัลบัมก่อนแต่งเพลงอีก ROOM101 ตีกลมๆ ใช้เวลาทำประมาณ 3 – 4 ปี

เท่าที่ดู มีแค่ 1 เพลงที่คุณเขียนเนื้อ เพลงอื่นๆ คนอื่นเขียน เป็นความตั้งใจใช่ไหม

ผมไม่ได้เขียนเพลงมา 5 ปีได้แล้ว แต่พอ ROOM101 เป็นเพลงเปิดอัลบัม ผมจำเป็นต้องเป็นคนเขียนเนื้อเอง เพราะมันจะเล่าเกี่ยวกับอัลบัมนี้ คาแรกเตอร์ของผม การเติบโตจากห้องๆ หนึ่ง เพื่อที่จะไปสู่โลกที่มันใหญ่ขึ้น เพลงนี้ก็จะมีภาษาอังกฤษเยอะหน่อย

เขียนเสร็จแล้วผมก็ส่งไปให้แชมป์ดู บอกมันว่าช่วยแก้ฮุคให้มีภาษาไทยเยอะขึ้นกว่านี้ได้ไหม แชมป์บอกว่า ไม่พี่ ที่พี่ทำมาดีแล้ว ผมสามารถปล่อยเพลงภาษาอังกฤษในปีนี้ได้ไหม คงได้ แต่ผมกลัวคนจะงง

ผมไม่ใช่คนที่เขียนเพลงแล้วรอของ เพราะเดี๋ยวมันจะมาก็มา ไม่มาก็ไม่มา ส่วนมากผมจะจด แล้วแต่ช่วงระยะเวลาของชีวิตที่มีเรื่องราวเกิดขึ้น ผมก็จะหยิบมาใช้ ยกตัวอย่างเช่น เพลงผูกพันต้องลา ตอนแรกเป็นเพลงที่คู่รักลากัน เดินไปคนละทาง คือลาอย่างเดียว

แต่ผมถามตูนว่าแล้วความผูกพันล่ะ มันควรต้องมีไหม ตูนบอกมีก็ได้พี่ งั้นเป็นผูกพันต้องลาแล้วกัน ก็เลยได้เพลงนี้มา ช่วงนั้นผมทะเลาะกับภรรยาบ่อย หยิบมาสักมุมที่คนน่าจะเข้าใจง่าย เพราะเราเป็นคนผูกพัน แต่ผู้หญิงชอบบอกเลิกอะเข้าใจไหม (หัวเราะ)

มีเพลงไหนไหมที่ไม่ได้มีอะไรโยงกับเรื่องราวส่วนตัวของคุณเลย

น่าจะเป็น อย่ามากกว่าฉันก็พอ มันเป็นเพลงประชดประชัน ปกติแล้วเนื้อเพลงของ GAVIN:D จะซื่อตรงและจริงใจ ย่อยง่าย เข้าใจคนอกหัก แต่กับเพลงนี้ มันเป็นเพลงแรกที่ผมรู้สึกว่าไม่ได้เป็นตัวเองขนาดนั้น อารมณ์ประมาณว่า เธอคบกันฉันแล้ว ไม่มีใครในโลกดีไปกว่าฉันหรอก คือมันไม่ใช่อินเนอร์ผมเลย (หัวเราะ)

เราชอบเพลง เลิกเป็นเพื่อนกัน ที่สุด มีเบื้องหลังอะไรสนุกๆ น่าเล่าไหม

เพลงนี้ The Toys เป็นคนเขียน ตอนแรกเพลงนี้ชื่อว่า Happy Anniversary ผมรู้สึกว่ามันเข้าใจยาก ทอยส์เขียนเพลงนี้ออกมาเป็นเพลงป็อปกามิที่สุดในอัลบัม คอนเซปต์อันแรกที่ทอยส์เขียนมาคือ So Cool คือเท่เกินที่จะมีความรัก ผมรู้สึกว่ามันยังไม่เข้า ก็เลยบอกทอยส์ว่า Happy Birthday แล้วเมื่อไหร่จะ Happy Anniversary ล่ะ ทอยส์เอาตรงนี้ไปเขียน พอมาอีกรอบคือใช่เลย ตรงตัวตามฮุคเลย

ถามคุณบ้างดีกว่า อัลบัมนี้คุณชอบเพลงไหนที่สุด

เพลงโปรดของผมในอัลบัมนี้คือ นิรันดร์ ลูกชายผมก็ชอบเพลงนี้ นิรันดร์เป็นเพลงรักที่สมหวัง เพลงเดียวในอัลบัมนี้เลย ที่มาของเพลงนี้ตลกมาก ผมนอนแล้วฝันถึง คือฝันเป็นทำนองอะครับ ตื่นมาตอนตี 3 ก็เลยอัดส่งไปให้ตูน (Three Man Down)

อยากรู้ว่าตอนกำลังทำเพลงอยู่ มีเซนส์ไหมว่าเพลงนี้มาแน่ ฮิตแน่
มีครับ ผมจะพูดว่ากลิ่นเพลงนี้แรงมาก ไม่ได้พูดว่าเพลงนี้จะดังหรือเปล่า ถ้าพูดว่าเพลงนี้ดัง กลัวมันโมฆะ ซึ่งโดนมาหลายรอบแล้ว (หัวเราะ) มีเพลงหนึ่งชื่อว่า คิดถึงไม่ไหว ที่ผมปล่อยก่อนหน้านั้น ผมคิดว่าเพลงนี้มาแน่ๆ แล้วผมบอกบอกทีมงานเลยว่าถ้าเพลงนี้ไม่มานะ ขอให้เตะหน้าผมเลย แม่งไม่มา (หัวเราะ) หลังจากนั้นตัดสินใจว่าจะไม่พูดคำนี้อีกเลย

ที่ว่ากลิ่นเพลงนี้แรง เอาเข้าจริงมันมีสังเกตคร่าวๆ ไหม

เพลงมันจะแข็งแรง ยกตัวอย่างเช่น ได้แค่เดินมาส่ง เพลงนี้แข็งแรงตั้งแต่คอนเซปต์ พี่บอย (โกสิยพงษ์) เคยพูดว่าเวลาแต่งเพลง เราต้องเห็นภาพ กับเพลงนี้ผมเห็นภาพ ผมได้แค่เดินมาส่งที่ 7-11 ตอนกลางคืน และมันจบแค่นั้น ได้แค่นั้น หรืออาจจะแค่ได้มารับที่ห้อง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตผม ROOM101 คือห้องที่ผมเคยอยู่

ผมคิดว่าพอได้ฟังเพลงนี้ คนอื่นๆ ก็จะเห็นภาพของตัวเองซ้อนทับกัน คอมเมนต์ใต้เพลงผมจะมีคนเข้ามาแชร์เรื่องราวของตัวเองเยอะมาก ขอบคุณนะจี๊ดที่เคยให้เรามาส่ง (หัวเราะ) แล้วผมก็จะเข้าไปพิมพ์ว่าเป็นกำลังใจให้นะครับ

การทำงานร่วมกับศิลปินคนอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง สนุกสนาน ท้าทาย หรืออะไร

สนุกนะ แต่หลังๆ ผมระมัดระวังคำพูดตัวเองมากขึ้น คิดเยอะขึ้นว่าจะทำงานกับใคร ผมเลือกจากคนที่ผมเชื่อใจแล้วก็ไม่มีกำแพงต่อกันในการทำงาน แต่ก่อนมันจะมีคำว่ายิ่งอายุเพิ่มขึ้น เพื่อนเรายิ่งน้อยลง วันนี้ผมอายุเพิ่มขึ้น แต่ผมว่าเราจะเห็นเพื่อนที่แท้จริงมากขึ้นในเวลาเดียวกัน

เพื่อนที่ไม่ควรที่จะอยู่ในชีวิตก็ลากันไป ดังนั้นไม่ว่าจะศิลปินที่มาฟีต เขียนเนื้อ โปรดิวซ์ หรือทำนอง ส่วนใหญ่เป็นคนที่ผมสนิทใจจะทำงานด้วยกัน

สนิทใจที่จะทำงานด้วย ขยายความหน่อย
ผมไม่ค่อยเปิดใจเรื่องการไปชวนใครมาฟีต ถ้าไม่ใช่คนที่เคยทำงานด้วยกัน แต่อย่างแซม BLVCKHEART เราเพิ่งทำงานด้วยกันครั้งแรก พอได้ทำงานกับแซมในสตูดีโอ ผมรู้สึกว่าน้องมันก็เป็นแบบเรานี่หว่า หรือกระทั่งผมฮัมทำนองไปให้ แล้วแซมบอกพี่ร้องแบบนี้แทนไหม

จากตอนแรกที่ไม่ค่อยชวนคนไม่รู้จักมาฟีต กลายเป็นว่าเราแค่เปิดใจนิดหน่อย มันก็ยังมีคนที่เหมือนเรา จริงจังกับงาน ผมแฮปปี้กับการทำงานกับแซมมากๆ อันที่จริงผมฟังเพลงของแซมสม่ำเสมออยู่แล้ว พอเราได้สัมผัสการทำงานของเขา เราก็รู้สึกว่าน้องกำลังเดินไปในเส้นทางที่จะเป็นศิลปินที่ทุกคนจะรู้จัก ตอนนี้ก็พยายามที่จะขายทัวร์กับน้องอยู่ครับ

คุณเห็นความแตกต่างอะไรของเพลงในอัลบัมนี้บ้าง ระหว่างเพลงที่เขียนเนื้อเองกับให้คนอื่นเขียน

มันเห็นชัดเลยว่าทุกคนมีลายเซ็นของตัวเอง ROOM101 ชัดเลยว่าเป็นเด็กฝรั่งเขียนเพลงไทย ได้แค่เดินมาส่งจะมีกลอนและค่อนข้างซื่อตรง แม้แต่เพลงที่ทอยส์เขียนหรือตูนเขียนก็ตาม ฟังก็รู้เลย แต่เราจะทำยังไงให้ตัวตนของเราไปอยู่ในเพลงนั้น เราจะร้องยังไงให้คนอิน ซาบซึ้ง หรือรู้สึกว่าจริงๆ แล้ว เพลงนี้กวินท์เขียน แต่จริงๆ ไม่ได้เขียนมันต้องควบคุม ถ้าเราควบคุมได้มันจะมีเสน่ห์บางอย่างที่เวลาฟังแล้วจะรู้ทันทีว่านี่เพลงกวินท์

ที่ผ่านมาคุณได้ฉายาว่าเป็นเจ้าพ่อเพลงเศร้า ภูมิใจไหมกับฉายานี้

ไม่ใช่แค่เจ้าพ่อ ผมคือฆาตกรเพลงเศร้าเลย (หัวเราะ) ผมงงเหมือนกัน พอปล่อยเพลงสมหวังในความรักมาคนก็ยังไปฟังเพลงเศร้า เพลงอกหัก แล้วมันกลายเป็นเพลงดังหมดเลย ไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกัน อาจจะเป็นด้วยน้ำเสียงของผมที่ผมร้อง แล้วก็สีหน้าของผมที่มันดูเศร้า

คนชอบบอกว่าทำไมพี่หน้าตึงๆ เครียดๆ จริงๆ ผมไม่ได้เป็นอะไรเลย ผมแค่จริงจังกับชีวิตเฉยๆ (หัวเราะ) เราน่าจะเป็นคนสร้างกำแพง เคยเห็น Kanye West ทำหน้าของเขาไหม เขาดูเครียดเนอะ แต่เขาไม่ได้เครียดนะ นั่นคืออารมณ์ปกติของเขา แต่เขาพยายามป้องกันตัวเองจากบางสิ่งบางอย่าง ผมอาจจะเป็นแบบนั้น

เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กไหม

เพิ่งมาเป็นตอนพ้น 30 มา คนส่วนใหญ่อาจจะคิดว่าผมไม่ได้เฟรนด์ลี แต่แฟนคลับจะรู้ว่าผมเป็นคนที่เฟรนด์ลีมาก ในคอมเมนต์ต้องไปดูเวลาผมพูดคุยกับ FC ผมเป็นคนที่ช็อตฟีลได้เก่งมากๆ เลยนะ เขาก็จะบอกว่าในระหว่างที่พี่กอดเมียอยู่ที่บ้าน ผมร้องไห้ แล้วผมก็จะส่งอีโมติคอนหัวเราะไป (หัวเราะ) สนุกสนาน อยากให้เขามีความสุขไปด้วยในการฟังเพลงอกหัก

ตั้งแต่ทำงานมา ช่วงไหนที่คุณรู้สึกว่าตัวเองมีชื่อเสียงที่สุด

ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมชอบลืมว่าตัวเองเป็นศิลปิน อินฟลูฯ หรือดารา ไม่เคยคิดว่าตัวเองดังแค่ไหน คิดว่าเราจะทำผลงานอะไรให้คนยอมรับมากกว่า เราจะยังอยู่ในกระแสหรือเปล่า หรือว่าเราดังมากพอที่จะได้งานอันนี้หรือเปล่า มันไม่ได้คิดแบบนั้น คิดว่าทำยังไงให้คนเห็นความสามารถของเรา ไปสู้กันตรงนั้นดีกว่า

หนุ่มๆ นักเซนซิทิฟ ฟังไว้ให้ D มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจระบายออกไปบ้าง

FC คุณทุกวันนี้เป็นใคร เป็นหน้าใหม่ หรือติดตามกันมาตั้งแต่อยู่ Kamikaze

หลากหลาย ผมมีกลุ่มที่ติดตามครอบครัวของผมด้วย แล้วก็มีคนที่ติดตามเพลงของผมด้วย ส่วนมากจะเป็นผู้ชายหน้าเข้มๆ มีหนวดที่ติดตามฟังเพลงอกหักของผม กามิก็มีเหมือนกัน เมื่อก่อนแฟนคลับผมจะมีผู้หญิงซะเยอะ แต่พอปล่อยผูกพันต้องลา, คงดีถ้าเป็นเขา, เลิกไม่เป็น ช่วยโกหกว่ารัก จนถึงอัลบัมนี้ ผมมีแฟนคลับวัยรุ่นชายเยอะขึ้น ซึ่งยินดีมากๆ ผมชอบแฟนคลับผู้ชาย (หัวเราะ)

เพราะคิดว่าผู้ชายกันเข้าใจกันมากกว่าอะไรเชิงนั้นเหรอ

คือผมเป็นผู้ชาย แม้กระทั่งการเลี้ยงลูกของผมก็จะมีความแมนมากๆ บางทีภรรยาผมบอกต้องเบรก ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาว แต่ผมก็จะมีความ Respect ให้เขา หรือเวลาผมเรียกลูกว่า ไอ้ตี๋ มานี่ดิ ซึ่งหน้าเขาไม่ตี๋เลยครับ หน้าฝรั่ง (หัวเราะ) จริงๆ หน้าฝรั่งทั้งคู่เลย ไอ้หมวย ผมก็จะคุยเล่นในความเป็นผู้ชายของผม

ผมว่าคนที่มาฟังเพลงผม เขาไว้หนวด ดูเคร่งขึม แข็งแกร่ง แต่จริงๆ แล้วข้างในมีความเซนซิทิฟอยู่ ผู้ชายก็ร้องไห้ได้เปล่าวะ เพลงของผมก็จะเป็นตัวแทนของผู้ชายประมาณนี้ ผมอยากส่งกำลังใจให้คนแบบนี้

เพราะว่าจริงๆ ผู้ชายไม่ค่อยมีคนมาคุยในเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ พอไม่ได้ระบายมันก็จะเกิดความกดดัน พอกดดันมากๆ อาจพลั้งเผลอทำสิ่งไม่ดี เพราะฉะนั้นถ้าใครกำลังประสบกับปัญหาอยู่หรือกำลังอกหัก ก็พยายามหาคนคุย

อย่างผม ผมจะคุยกับภรรยาเพื่อดีท็อกซ์ความคิดบางอย่าง ผมเป็นคนไม่ชอบดีท็อกซ์นะ แต่เรารู้แล้วว่ามันทำได้ เพื่อที่จะแก้ไขบางสิ่งบางอย่างให้ปลดล็อกอะไรบางอย่างที่มันขุ่นเคือง ขอเป็นกำลังใจให้ฝ่ายชายทุกคนที่ กำลังเจอกับปัญหานี้อยู่แล้วไม่รู้จะคุยกับใคร หาคนคุยเว้ยมันมีทางออกเสมอ

เคยมีช่วงที่คุณไม่ยอมระบายให้ใครฟังไหม
มี สมัยก่อนผมจะเก็บ จะหมก ผมจะคิดว่าเราเป็นคนที่แข็งแกร่งมากๆ เราต้องเก็บอยู่เสมอๆ โดยที่ไม่พึ่งพาใครในเรื่องจิตใจ ผมโดนเลี้ยงมาแบบฝรั่ง ก็จะมีความพึ่งพาตัวเองสูงมาก ทุกวันนี้ ผมรู้แล้วว่าสามารถคุยเรื่องละเอียดอ่อนกับคนที่เราไว้ใจได้ หรือออกกำลังกายก็ช่วยได้ครับ

ที่บอกว่าต้องพึ่งพาตัวเอง ถึงขั้นต้องออกไปหาเงินเองเลยหรือเปล่า

ใช่ พ่อผมตัดขาดเรื่องเงินตอนผมอายุ 20 ต้องหาเงินด้วยตัวเอง ผมยังจำภาพตอนร้องไห้ในห้องน้ำได้ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมร้องไห้ในห้องน้ำ อ๋อไม่ มีอีก มีร้องไห้ในห้องน้ำอีก เป็นภาพที่ผมจำได้แม่นเลย เพราะเขาตัดเงินเดือน แต่เขามีที่อยู่ให้ มีห้องให้ มีรถให้ บ้านผมเป็นครอบครัว Middle Class ก็จะมีทุกอย่างที่เตรียมพร้อมให้เราไปใช้ชีวิตเป็นเป็นผู้ใหญ่ จริงๆ ก็ต้องขอบคุณพ่อแม่แหละที่เขาทำแบบนั้นในตอนนั้น

มันทำให้ผมแข็งแกร่ง ทุกวันนี้ผมพึ่งพาตัวเองได้ ใน 10 ปีที่ผ่านมาที่ผมต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง มันมีข้อเสียตามมาคือจะไม่ฟังพ่อแม่ ข้อดีคือเราจะพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วก็ไม่ต้องมานั่งรอว่าใครจะมาช่วย

ช่วงแรกที่ถูกตัดเงินเดือนโกรธไหม

โกรธมาก โกรธสุดๆ โกรธแบบแค้นอะ สำหรับคนอื่นอาจจะรู้สึกว่ามันไม่ได้ลำบากหรอก พ่อแม่ยังช่วยมึงอยู่เลย แต่ตอนนั้นผมไม่มีรายได้นะ สัญญาผมใกล้จะหมด (จาก Kamikaze) จริงๆ แล้วด้วยซ้ำ ผมไม่ได้มีเงินเดือนเหมือนคนอื่น เรียนมหาวิทยาลัยจบก็ไม่ได้ทำงานอะไร ไม่ได้อยากทำงานออฟฟิศ ผมไปสมัครมาแล้วนะ แต่ทำไม่ได้ ไม่อยากทำ มองไม่เห็นว่าจะประสบความสำเร็จได้ยังไง

เพื่อนยังพูดกับผมอยู่เลยว่า มึงจะทำงานประจำไปตลอดชีวิตเหรอวะ มึงจะหาเงินจากมันได้เหรอ ทุกวันนี้มันยังเป็นเพื่อนสนิทผมอยู่นะ มันออกจากงานประจำแล้ว ไปทำชาบู ไปทำธุรกิจเอง ไปทำอะไรที่ไม่ต้องมานั่งโต๊ะทั้งวันทั้งคืน เราทำงานแค่ 4 – 5 ชั่วโมงก็หาเงินได้แล้ว จริงๆ ถ้าผมไม่ได้เป็นศิลปินผมก็อาจจะขายของใน TikTok ก็ได้ แต่วันนั้นยังคิดไม่ได้ ผมรู้แค่ว่าผมต้องปลดล็อกชีวิตด้วยอะไรสักอย่าง ช่วงนั้นผมผลักดันตัวเองมากๆ อีกแรงผลักหนึ่งก็มาจากปุ้ยด้วย

วันนี้พอมีลูกแล้ว เคยคิดไว้ไหมว่าจะเลี้ยงเขาแบบไหน ประคบประหงมหรือปล่อย

อารมณ์เด็กเขาจะเปลี่ยนไปตลอด คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องปรับเปลี่ยนอยู่ทุกวัน ถามว่าเราจะมีกรอบให้เขาไหม อาจจะมี หลังๆ เริ่มมีมากขึ้น แต่ไม่ถึงขั้นว่ามีกรอบเสียจนเขาจะรู้สึกไม่ดีกับเรา กรอบกับเรื่องพื้นฐาน เช่น แปรงฟัน อาบน้ำ มันเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับร่างกายตัวเองก็ต้องทำ

และผมพูดอยู่กับภรรยาเสมอว่าช่วยสอนลูกในเรื่องเงินนะ ผู้ใหญ่สมัยก่อนเขาจะบอกว่าเงินไม่ได้เป็นสิ่งที่สร้างความสุขให้เรา ไม่ใช่หรอก เงินเป็นสิ่งที่เราสามารถใช้ได้เพื่อดำเนินชีวิต เพราะฉะนั้นสอนเขา เพราะว่าไม่งั้นจะเป็นแบบผม ที่ได้เงินมาง่ายและสามารถที่จะทำให้มันหายได้ง่ายเหมือนกัน เพราะเราไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นในบัญชี ตอนอยู่ 3.2.1 ผมใช้หมดเกลี้ยง ไม่มีใครสอนผม

กับลูก เราจะสอนเขาว่าเราทำงานได้เงิน ต้องรู้จักวิธีเก็บเงินด้วย เก็บไม่พอต้องรู้จักด้วยว่าจะลงทุนยังไง แบ่งกี่เปอร์เซ็นต์ ก็ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แม้ว่าตอนนี้เขาอาจจะไม่เข้าใจแต่ผมก็จะพูดกับเขา เขาถามว่า แดดดี้แล้วเวลาแดดดี้ทำงานเสร็จ แดดดี้เอาเงินไปทำอะไรบ้าง ดี้ก็บอกว่า แดดี้จะเก็บเงิน แล้ววางแผนเงิน ผมจะไม่ซื้อของสะเปะสะปะ เพราะช่วงนี้ลูกผมชอบซื้อของเล่น

ทุกวันนี้คุณเป็นคนใช้เงินเยอะไหม และใช้กับอะไร

หลังๆ ผมชอบเก็บเงินซื้อของใหญ่ ไม่ค่อยซื้ออะไรสะเปะสะปะ อย่างเช่นถ้าผมอยากได้ Porsche ผมก็จะเก็บเงินก้อน หรือถ้าผมอยากได้บ้านหลังใหม่ผมก็จะเก็บเงิน แต่ในชีวิตประจำวันหรือต่อเดือน ผมจะใช้เงินไม่เยอะ เสื้อผ้าผมก็เป็นเสื้อผ้าแนววินเทจ แต่เสื้อผ้าวินเทจมันเริ่มแพงละ

แต่อย่างตัวที่ผมใส่ (จับเสื้อ) อย่างนี้ตัวละ 200 ผมก็ใส่ได้ ไม่จำเป็นต้องแพง เมื่อก่อนผมใส่แบรนด์เนมเยอะมาก เงินในบัญชีหายไปเยอะ พอเราสร้างตัวตนขึ้นมาเราก็อยากแต่งตัวหรือสร้างสไตล์ที่ให้คนเห็นเรา ทุกวันนี้ผมกลับมาใช้ชีวิตที่ง่ายขึ้น คือไม่ใช้จ่ายอะไรนอกเหนือจากที่เราควรจะใช้ หาของอร่อยกิน มากกว่าที่จะต้องมานั่งซื้อเสื้อผ้าทุกวัน

ผมเพิ่งมาใส่แบรนด์เนมตอนอยู่ฮิปฮอป ตอนอยู่แก๊ง Already Deadd ผมคิดว่าการใส่แบรนด์เนม มันอยู่ใน Culture ความเป็นฮิปฮอป มันจะต้องใส่เสื้อแบรนด์เนม เข็มขัดแบรนด์เนม รองเท้าแบรนด์เนม พอออกมาจากจุดนั้น เราก็ไม่ได้ใส่แบรนด์เนมทั้งตัว เหลือแค่ไม่กี่ชิ้น แว่นอันนี้ Cartier เสื้อตัวนี้ก็จะเป็นเสื้อวินเทจของ Harley ตัวนี้ H&M ราคาไม่แพงมาก

ส่วนกางเกงยีนส์ ผมชอบใส่ยีนส์มาก ผมมีแหล่งกางเกงยีนส์นะครับ ชื่อร้านว่า Denim_Bird ราคาไม่เกินพัน จะมีพวก Levi’s Edwin Carhartt มีหมดเลย ลองเซิร์ชใน IG ก็ได้ ผมไม่เคยไปร้านเลย สั่งออนไลน์ตลอด มันก็เป็นกางเกงที่ขายในห้างนั่นแหละ แต่ผมชอบเสื้อผ้าที่คนใส่มาแล้ว ชอบเสื้อผ้าที่สกปรก ไม่ชอบของใหม่

อกหักอยากฟังเพลงเศร้า
คิดถึงเขา GAVIN:D

คุณอยู่ในวงการนี้มาแล้วกี่ปี

โห รู้อายุเลยถ้าบอก (หัวเราะ) ตอนนี้ผม 34 ถ้านับตั้งแต่ออกเพลงแรกตอนนั้นผม 17 ก็ประมาณ 17 ปีแล้ว

นานเหมือนกันนะ ในฐานะศิลปิน จาก Day 1 คิดว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน เติบโตขึ้นแค่ไหน

ผมเปลี่ยนไปมาก Guitar Mag เพิ่งเขียนถึงผมว่าอัลบัมนี้ กวินท์ดูเป็นศิลปินใหม่ ในแต่ละช่วงชีวิต ผมว่าผมเป็นศิลปินใหม่ทุกครั้ง ตอนฮิปฮอปผมก็รู้สึกว่าผมเป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง ตอนอยู่ 3.2.1 ผมก็เป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง ในวันนี้ผมก็รู้สึกว่าผมก็เป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง

แต่ถามว่ามันห่างหายความเป็นกวินท์ไหม ไม่นะ มันจะมีลายเซ็นของเราอยู่ในทุกๆ เพลง แฟนเพลงผมอาจพอรู้ อ๋อ กวินท์มันร้องอย่างนี้ มันเขียนเพลงแบบนี้ ระหว่างนั้น ผมจะถามตัวเองเสมอว่าอยากไปถึงจุดไหน ทำเพลงเพื่อความสุขหรือเพื่อเงิน หาคำตอบเพื่อให้ชัดเจนกับตัวเอง

ในช่วงแรกๆ ผมยังมองไม่เห็น คิดไม่ออกว่าทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร ผมว่าเราต้องถามตัวเองบ่อยๆ แล้ววางเป้าหมาย เพราะถ้าไม่ใช่จะได้ไปทำอย่างอื่น หรือบางทีพ่อแม่ผู้ปกครองส่งลูกไปทำในสิ่งที่เขาไม่ได้อยากทำ อยากให้เขาเป็นศิลปิน ดารา นักร้อง แต่ลูกไม่ได้อยากเป็น

ยุคนี้ผมว่าเราควรถามตัวเองให้มั่นใจว่าอยากทำจริงไหม ถ้าไม่อยากทำควรสู้ ควรบอก ยืนยันกับคนที่เขาบังคับให้เราทำว่าเราไม่ชอบ เรามีสิ่งที่อยากทำมากกว่า คนเราจะเติบโตได้ถ้าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่จะทำได้ดี ทำได้เก่งไหมนั่นอีกเรื่อง แต่พื้นฐานคือต้องถามตัวเองบ่อยๆ ไม่ว่าจะทำเพลงหรือทำอะไรก็ตาม คุณทำเพื่ออะไร ตอบให้ได้

หรือไม่ก็ไปตรวจ DNA ซะ เพราะว่าเราจะได้รู้ว่าเราชอบจริงหรือไม่ อันนี้เรื่องจริงนะ มันจะบอกเลย ผมตรวจ DNA ลูก ผลบอกว่าลูกชอบสัตว์ แล้วเขาก็พูดออกมาจากปากเลยว่าเขาอยากเป็นสัตวแพทย์ ซึ่งก็ดี แต่เขาก็ชอบดนตรีด้วย ชอบตีกลองด้วย

ถ้ามีคนบอกว่าอยากเป็นศิลปินให้ได้แบบกวินท์ คุณจะตอบว่า
อย่าเป็นแบบผมเลย (หัวเราะ) เหนื่อย แต่ขอให้ฟังเพลงอกหักของผมไปเรื่อยๆ นะครับวัยรุ่นมีหนวด ผมจะพยายามเอาใจคุณให้มากที่สุด แล้วก็ใครที่อยากได้กำลังใจตามคอนเสิร์ต ก็มาหาผมได้ ผมสามารถเป็นคนๆ นั้นที่กอดคุณได้โดยที่เราไม่รู้จักกัน

ในฐานะศิลปิน ตั้งเป้าหมายอะไรไว้อีก อยากไปถึงขั้นไหน

ผมอยากไปเมืองนอกด้วยเพลงไทย อยากมีชื่อที่เมืองนอกด้วย นี่คือที่คิดไว้ ผมมีเพลงที่แต่งไว้เยอะมาก ที่เป็นภาษาอังกฤษ แต่คิดจะปล่อย อยากเอาใจแฟนเพลงบ้านเราก่อน ทำให้เขาติดใจหลงใหลไปกับเพลงของเราให้ได้ ถ้าทำได้ก็จะทำไปเรื่อยๆ อยากให้เขามีความสุขกับเพลงอกหัก (หัวเราะ)

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดังอีกแค่ไหน หรือวันหนึ่งจะเงียบหายไป ผมคงทำเพลงเศร้าไปเรื่อยๆ ประคองมันไป เลี้ยงมันไป

คือชัดเจนว่าจะทำเพลงเศร้า ไม่อยากทำเพลงรักให้มากกว่านี้ ถี่กว่านี้

ไม่ครับ (หัวเราะ) ชัดเจนไหม คนชอบพิมพ์มาว่าเมื่อไหร่กวินท์จะทำเพลงรัก ผมทำแล้วตั้งหลายเพลง ไม่ฟังกันเลย ชอบฟังแต่เพลงเศร้าๆ กัน งั้นฟังเพลงอกหักกันต่อไปครับ

The post ศาสดาชายรักช้ำ อัลบัมใหม่ ROOM101 และความคิดที่ตกผลึกแล้วในวัย 34 ของ GAVIN:D appeared first on a day magazine.

เพียงแต่สถานการณ์ที่เราต้องเลือกในชีวิตประจำวัน โดยมากเป็นเรื่องง่ายๆ ที่เกิดซ้ำจนเป็นรูทีน ตอนเที่ยงจะกินอะไร กินกับใคร จะกลับบ้านด้วยวิธีไหน แวะไปเจอเพื่อนก่อนดีไหม ฯลฯ

การเลือกแบบที่ว่าเป็นการเลือกแบบง่ายๆ ใช้เวลาคิดไม่ถึง 5 นาที ก็ได้คำตอบ

เป็นไปได้ไหมว่า เรื่องง่ายๆ อย่างการเลือกร้านอาหารไม่ได้มีผลกระทบกับชีวิตมากมายถึงขั้นเป็นจุดเปลี่ยนใหญ่ ไม่ได้มีเดิมพันสูง ร้านอาหารที่ไม่ได้เลือกไปกินวันนี้ ค่อยไปกินวันพรุ่งนี้ก็ยังได้

หลายครั้งหลายคราว การตัดสินใจเรื่องง่ายๆ แบบที่ว่าจึงไม่ก่อให้เกิดความรู้สึกเสียดาย

และใช่หรือไม่ว่า ในบางครั้ง ถ้าการเลือกมีเดิมพันสูง กระทบกับชีวิตมากมายถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยน บรรดาชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือกจะเวียนกลับมาหลอกหลอนและกัดกินใจเราอยู่เสมอ
“ถ้าวันนั้นไม่ลาออกจากงาน ชีวิตคงดีกว่านี้”

“ถ้าวันนั้นยอมเป็นหนี้เพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ ในระยะยาว การเงินที่บ้านคงดีกว่านี้”

ยิ่งเดิมพันสูงมากเท่าไร ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่มากแค่ไหน เราจะยิ่งรู้สึกเสียดาย-ที่เราไม่ได้เลือก มากเท่านั้น โดยเฉพาะถ้าชอยซ์ที่เราเลือกไม่ได้ดีงามเหมือนที่วาดภาพไว้ ความรู้สึกเสียดายในสิ่งที่ไม่ได้เลือกจะวิ่งตามเรา คล้ายเป็นเงาไม่มีผิด

หากใครกำลังเผชิญหน้ากับสภาวะทำนองนี้ คอลัมน์ a better day ชวนมองอีกหลายๆ มุม ถ้าไม่ไบแอสจนเกินไป แล้วมองลงรายละเอียดกันแบบจริงจัง ชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือกใช่ว่าจะดีงามไปเสียทั้งหมด และใช่ว่าจะไม่สร้างความทุกข์ให้กับเราเลย

ทุกอย่างมีแพ็กเกจของมัน

มันหักห้ามใจยาก เมื่อต้องไม่คิดว่าถ้าวันนั้นเลือกที่จะไม่ลาออก ชีวิตในวันนี้คงดีกว่านี้ 

คล้ายว่าเราเลือกมองแต่แง่มุมที่ดีของสิ่งที่เราไม่ได้เลือก แต่มองไม่เห็นหรือเลือกที่จะมองข้ามบางแง่มุมที่ก็กัดกินใจเราเหมือนกัน เหมือนกันกับชอยซ์ที่เราเลือก เราก็เลือกมองแต่แง่มุมดีๆ โดยไม่คิดถึงความทุกข์ที่มันพ่วงมากับสิ่งที่เราเลือก

ถ้ายังทำงานอยู่ที่เก่า เรามีเพื่อนฝูงที่สนิทใจเป็นเซฟโซน แถมตอนจะออก เจ้านายก็เพิ่มเงินเดือนเพื่อรั้งตัวไว้ด้วย เพียงแต่ในวันและวัยนั้น งานที่ทำไม่มีความท้าทาย ไม่มีโอกาสได้ลับคมฝีมือ เราในวันนั้นจึงเลือกเดินออกมา

กลับกัน ชอยซ์ที่เราเลือกอาจมอบความท้าทายในหน้าที่การงาน ได้ลับฝีมือ ได้อยู่ท่ามกลางคนเก่งๆ มีโจทย์ยากๆ วิ่งเข้ามาท้าทายให้แก้ปัญหา แต่แลกมากับการไม่มีระบบ เงินเดือนอาจจะไม่สูง ซึ่งก็นำมาซึ่งการมีคุณภาพชีวิตที่ไม่ดี ฯลฯ

ความรู้สึกเสียดายจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเรามองแต่แง่มุมดีๆ ของสิ่งที่เราไม่ได้เลือก จนเราลืมนึกถึงอีกแง่มุมที่ในวันและวัยนั้นเราถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ และกัดกินใจในหน้าที่การงานอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน 

ขอเพียงเข้าใจว่า สิ่งที่เราไม่ได้เลือกหรือแม้แต่สิ่งที่เราเป็นคนเลือกเอง ทุกอย่างมีความสุขและความทุกข์เป็นของมันเองเสมอ ไม่มีชีวิตแบบไหนที่ไม่มีทุกข์ ไม่มีงานไหนไม่มีปัญหา ทุกอย่างมีแพ็กเกจของมัน

และอย่าลืมว่าเราจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราเลือกแล้วเท่านั้น ชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือก-ยิ่งถ้าเป็นเรื่องใหญ่ เป็นจุดหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต เราอาจไม่มีโอกาสได้กลับไปเลือกชอยซ์นั้นอีกแล้ว

ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ ‘เลือกแล้ว’ ดีที่สุด แต่ควรหาแง่งามของมันแล้วใช้ชีวิตต่อ

เพราะนั่นคือชอยซ์ที่เราเลือกแล้ว

สวัสดิการที่เอื้อต่อความผิดพลาด

อันที่จริง ร่องรอยวัฒนธรรมแบบจารีตของสังคมไทยยังมีอิทธิพลกับการใช้ชีวิตของผู้คนอยู่ไม่น้อย สังเกตหรือไม่ว่า ค่านิยมของคนรุ่นก่อนมักจะบอกให้เราเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ หางานที่มั่นคง (ข้าราชการ วิศวกร แพทย์ ฯลฯ) เสร็จแล้วก็ต้องแต่งงาน ซื้อบ้าน และผลิตทายาทสืบทอดต่อไป

แม้ไม่ได้เขม่นกันออกมาซึ่งๆ หน้า แต่ถ้าผิดแผกไปจากนี้ก็ถือว่าใช้ชีวิตมาผิด ไม่ฉลาดเลือก หรือกระทั่งว่าย้อนให้บรรพบุรุษว่าเลี้ยงดูลูกหลานกันมาอย่างไร

คล้ายว่าเอเชียจะมีวัฒนธรรมนี้ร่วมกัน ต่างจากยุโรปที่มองว่ารัฐควรจะมีสวัสดิการที่พร้อมจะซัปพอร์ตทุกความผิดพลาดของพลเมืองในประเทศ ยกตัวอย่างเช่น สวีเดน เมื่อประชากรลาออกจากงานเพื่อไปลองทำตามฝันแล้วเกิดข้อผิดพลาด รัฐจะจ่ายเงินซัปพอร์ตให้ 80% ของเงินเดือนเดิมในช่วง 200 วันแรก ในขณะที่สำนักงานประกันสังคมของบางประเทศยังมุมมิบจ่าย ‘เงินว่างงาน’ ช้าเหมือนเต่าคลาน กระทั่งสวัสดิการรัฐด้านอื่นๆ ยิ่งมองไม่เห็นว่ามีความพยายามที่จะซัปพอร์ตประชาชนที่พบเจอกับความผิดพลาดในชีวิต
เมื่อรัฐไม่มีฟูกมาคอยซัปตอนล้ม เราจึงได้ยินเสียงสะท้อนจากคนรุ่นใหม่ที่พยายามแหกออกจากกติกาแบบเดิมๆ เช่น ไม่เทิดทูนความลำบาก หรือเลือกที่จะไม่ทนอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นพิษ ความยืดหยุ่นกลายเป็นแว่นในการมองหางานของคนยุคใหม่

เลือกที่จะไม่ผูกมัดตัวเองไว้กับอาชีพเดียวและกระจายความเสี่ยงออกไปในแนวราบ เราจึงเห็นการดิ้นร้นในการทำจ็อบเสริมเยอะมาก ซึ่งส่วนหนึ่งก็อาจมาจากความเชื่อลึกๆ ว่าถ้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เลือกทำแล้วล้ม ยังพอมีอีกสิ่งที่ประคับประครองให้ไปต่อได้

นี่เท่ากับว่าประชาชนดิ้นรนกันเองตามยถากรรม สังคมไทยดูเหมือนยังห่างไกลเหลือเกินกับการซัปพอร์ตความผิดพลาดของประชาชนในการดำเนินชีวิต แต่เป็นเรื่องน่ายินดีที่คนจำนวนไม่น้อยมองว่าไม่จำเป็นต้องผ่านด่านที่ครั้งหนึ่งสังคมกำหนดให้ต้องข้าม แต่เลือกใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้ แบบที่คิดมาถี่ถ้วนแล้ว

เพียงแต่มันน่าเสียดายที่เราน่าจะมีสังคมที่ออกแบบมาให้เราผิดพลาดได้ และคอยโอบอุ้มเราไม่ให้บาดเจ็บล้มตาย ให้สามารถลืมตาอ้าปากและใช้ชีวิตต่อไปได้

เพราะไม่ว่ายังไง เราทุกคนก็ต้องตัดสินใจบางเรื่องในชีวิตผิดพลาดกันแน่ๆ

เลือก (ผิด) ดีกว่าไม่เลือก

ผู้เขียนได้อ่านหนังสือ ‘ครึ่งจริง ครึ่งฝัน และพระจันทร์ของคนหนุ่ม’ เขียนโดย วิรัตน์ โตอารีย์มิตร นักเขียนนามปากกา ญามิลา ใจความหนึ่งมีการกล่าวถึงการเลือกทำบางสิ่งบางอย่างในชีวิตเอาไว้แบบนี้

“เลือกกันเถอะ เมื่อยังมีเวลาและโอกาสให้ตัดสินใจ ไม่มีอะไรผิดถูกอย่างแท้จริง วันนี้ผิดพรุ่งนี้ถูก หรือวันนี้ถูกพรุ่งนี้อาจผิด บางทีก็แล้วแต่ว่าใครเป็นผู้พิจารณาด้วย ตรงนี้ไม่สำคัญ สำคัญกว่าคือเมื่อเลือกแล้วหัวใจเราเป็นอย่างไรบ้าง บางคนยอมถูกเลือก เพราะตรงนั้นมีหลายด้านที่เป็นความหมายของชีวิต”

ในวันและวัยที่ยังลองผิดลองถูกได้ ความหมายของชีวิตเป็นเรื่องสำคัญมาก เราให้ค่ากับสิ่งไหนเป็นพิเศษ หมกมุ่น หลงใหล อยากปะทะ หรือพร้อมกระโจนเข้าใส่ โดยมาก เราก็มักจะเลือกทำสิ่งนั้น-สิ่งที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย แม้อย่างที่กล่าวไปว่ามันจะพ่วงมาด้วยแพ็กเกจความทุกข์อีกนับไม่ถ้วน

ไม่ใช่แค่ผู้เขียน ครึ่งจริงครึ่งฝันฯ ผู้มากประสบการณ์ชีวิตหลายคนพูดในทำนองเดียวกันว่า ‘เลือกดีกว่าไม่เลือก’ ซึ่งทุกคนทราบดีว่าการเลือกทำสิ่งหนึ่ง หมายถึงต้องละทิ้งอีกสิ่งหนึ่ง นั่นเป็นเรื่องที่ต้องรับให้ได้

แก่นแกนของหนังสือเล่มนี้ครั้งหนึ่งเคยทำให้ NGO หนุ่มด้านสิ่งแวดล้อมลาออกแล้วเดินตามความฝันในการเป็นนักเขียน จนกระทั่งเติบโตขึ้นมาเป็นบรรณาธิการที่สร้างคุณค่าให้กับวงการนิตยสารและสื่อสารมวลชน

แน่ล่ะว่า มีคนจำนวนไม่น้อยที่ยอมจำนนและละทิ้งความฝัน คนเหล่านี้มีอยู่จริง และค่อนข้างมั่นใจว่ามีอยู่มากด้วยซ้ำไปในบ้านเรา แต่เหมือนอย่างที่วิรัตน์ว่าไว้ในหนังสือ การละทิ้งความฝันไม่ใช่ความผิด เพราะนั่นคือการเลือกที่ได้ตัดสินใจแล้ว

หลายเดือนก่อน ผู้เขียนมีโอกาสได้ฟัง ฟาโรส-ณัฏฐ์ กลิ่นมาลี เจ้าของช่อง Farose กล่าวในรายการสัมภาษณ์ ขอบคุณคุณแม่ที่บอกให้ลูกเป็นคนเลือกเองว่าจะเข้าคณะอักษรฯ จุฬาฯ ดีหรือไม่ คำพูดอาจไม่ถูกต้อง 100% แต่กล่าวประมาณว่า

“เลือกเอง ถ้าเลือกผิดจะได้ไม่ต้องโทษใคร แต่ถ้าเลือกถูก หนูจะได้ภูมิใจไปตลอดชีวิต”

เลือกผิดเลือกถูกอาจดีกว่ามานั่งเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้เลือก

The post ดีกว่าไหมนะ ถ้าจะหาแง่งามของ ชอยซ์ที่เลือกแล้ว ดีกว่านั่งเสียดายชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือก appeared first on a day magazine.

นี่ยังไม่รวม Rehab Session ที่เขาทำไว้มากมาย
เมื่อ 11 ปีก่อน เขาดอดไปเขียนหนังสือมา 2 เล่ม บรรณาธิการออกปากชมว่าเขียนได้ดี มีลีลาทางภาษา และเขาน่าจะเป็นนักร้องไม่กี่คนที่ได้ไปงานหนังสือฯ เพื่อแจกลายเซ็น-ไม่ใช่แฟนเพลง แต่เป็นแฟนหนังสือ

หรืออย่างงานแสดงที่เขามองว่าเป็นยาขม พอได้ลองทำปรากฏว่าติดใจ ไม่ว่าจะเป็น พีท นักธุรกิจใน Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก หมอนะโม ใน Ghost Lab โกสต์แล็บ ฉีกกฎทดลองผี หรืออย่างล่าสุดกับบท หนุ่ย กนก ใน 4 Kings ภาค 2 ที่ได้รับคำชื่นชมล้นหลามในฐานะนักแสดง

คล้ายว่าเขาสนุกกับการเปลี่ยนห้องเรียนไปเรื่อยๆ 

ล่าสุดเขากำลังทำอัลบัมใหม่ โดยปล่อยผลงานออกมาให้ฟังกันแล้ว 2 เพลง ‘ก็ยังดี’ กับ ‘ลม’ เราจึงนัดพบเขาที่ออฟฟิศ a day เพื่อพูดคุยถึงอัลบัมใหม่ รวมถึงเบื้องหลังสารพัดงานที่เขาได้ทำ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ หรือแม้แต่การแสดงหนัง 

อะไรทำให้เขาชอบกระโดดไปทำงานที่หลากหลาย และเขาเห็นคุณค่าอะไรในงานเหล่านั้น 

เด็กชายสายตาสั้นรักการอ่าน

แม็กซ์เขียนหนังสือมาแล้ว 2 เล่ม Strange to Meet You – หน้าแปลกที่แปลกหน้า และ The Boy Who Never Grows – เด็กไม่รู้จักโต ทั้ง 2 เล่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บัน (BUNBOOKS) ย้อนไปสมัยเพิ่งเข้าวงการ เขาให้สัมภาษณ์ว่าชอบอ่านชอบเขียนมาตั้งแต่วัยเยาว์ ที่บ้านถึงกับตกลงกันว่าถ้าพาไปเดอะมอลล์ไลฟ์สโตร์ บางแค ซื้อให้อย่างเดียวคือหนังสือ ก่อนคุยถึงเบื้องหลังหนังสือทั้ง 2 เล่ม เราอยากนั่งคุยกับเขาเรื่องการอ่านก่อน ด้วยเชื่ออยู่ลึกๆ ว่าการอ่านเป็นรากฐานสำคัญของการเขียน

คุณเขียนหนังสือมา 2 เล่ม อยากรู้ว่าคุณเป็นคนชอบอ่านชอบเขียนมาตั้งแต่เด็กเลยไหม

ผมเป็นเด็กสายตาสั้นที่ชอบอ่านหนังสือมาก ผมเป็นเด็กที่ไม่สูงมาก แต่คนในครอบครัวผมตัวสูง 180-190 หมดเลย สูงชิบหาย มองไม่เห็นเลยใครเป็นใคร (หัวเราะ) ผมก็เลยถูกบังคับให้นอนเร็ว ก็จะคลุมผ้าแล้วเอาไฟฉายส่องอ่านหนังสือตอนกลางคืน

อ่านอะไร

ผมอ่านหลากหลายนะ นิยาย วรรณกรรมเยาวชน คือผมก้มหน้าก้มตาอ่านจนฮอร์โมนไม่หลั่ง ร่างกายก็เลยไม่โต ตอนนั้นผมบ้าอ่านจริงๆ อ่านตั้งแต่เช้าถึงเย็น อ่านวันละ 1-2 เล่ม ไม่รู้เอาเวลาจากไหนไปอ่านหนังสือ กลับมาบ้านหรือปิดเทอมก็จะอ่าน เอาไปอ่านที่โรงเรียนด้วย ตอนนี้ก็เลยสงสัยว่าเวลาอ่านหนังสือมันหายไปไหนหมด (หัวเราะ)

คือเป็นคนรักการอ่าน โมเมนต์ไหนที่รู้สึกว่าอยากจะเขียน

พออ่านบ่อยเข้ามันก็อยากเขียนทันทีนะ ผมคิดว่าคนที่เป็นนักอ่านอยากเป็นนักเขียน มันคือการเอาข้างในออกมา เรารับ input มาแล้วก็ต้องปล่อย output ออกมา ตอนเด็กๆ ผมอยากแข่งแว่นแก้ว อยากลงสมัคร อยากเขียน ผมจำได้ก็เขียนแล้วก็เขียนกากมากเลย (หัวเราะ) แต่มีความอยากเขียนมาตลอดตั้งแต่เด็กแล้วครับ

คนอื่นๆ ในครอบครัวอ่านไหม

พ่อกับน้องชายผมก็อ่าน ส่วนแม่กับน้องสาวไม่ค่อย เขามีเวย์ของตัวเอง พ่อผมจะมีห้องหนังสือที่มีหนังสือวางบนชั้นเยอะมากๆ แต่ก็จะเป็นหนังสือเกี่ยวกับชีวิตซะเยอะ ผมก็จะไปทางฟิกชันกับการ์ตูนเป็นหลัก

จากที่ฟัง บ้านคุณสนับสนุนการอ่านเต็มที่ วันนี้พอมีลูกแล้ว คุณปลูกฝังการอ่านให้เขาไหม

เขาอ่านด้วยตัวเอง ผมแทบไม่ต้องปลูกฝังอะไรเลย ตอนนี้อ่านเขาแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ ถ้าเป็นการ์ตูนเขาจะอ่านวันพีช คือเหมือนผมก็วางๆ หนังสือเอาไว้ เดี๋ยวเขาก็หยิบขึ้นมาอ่านเอง

อย่างที่รู้กันว่าคุณมีหนังสือของตัวเอง 2 เล่ม ใครเห็นแววว่าคุณเขียนหนังสือได้

ตอนนั้นผมเป็นเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งเข้าวงการ มีคนมาสัมภาษณ์แล้วก็รู้ว่าผมชอบอ่านหนังสือและชอบเขียน ก็คงไปถึงหู เลยได้รับการทาบทาม ช่วงนั้นสำนักพิมพ์ Salmon Books มีหนังสือออกมาเยอะ พี่หนุงหนิง (ศิษฎา ดาราวลี บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์บัน (BUNBOOKS) ถามว่าอยากเขียนเรื่องอะไร ผมบอกว่าก็ไม่รู้จะเขียนอะไร เขาเลยให้ผมเขียน Non-Fiction ก่อน เอาเรื่องตัวเองมาเขียน

ผมเลือกเขียนเรื่องคนแปลกๆ ในชีวิตดีกว่า คือผมชอบเดินทางมาก ชอบหาเรื่องไปเที่ยวต่างประเทศ ก็เลยเจอคนแปลกๆ เยอะมาก ผมก็คัดมา 21 เรื่อง เกี่ยวกับคนที่เจอในชีวิตที่คิดว่าแม่งแปลก (หัวเราะ) มีทั้งแปลกหน้า กับรู้จักกัน แต่เขาเป็นคนแปลก

ที่มาห้องแม็กซ์เจนกับหนังสือเล่มแรกในชีวิต

2558 คือปีที่ Strange to Meet You – หน้าแปลกที่แปลกหน้า เดินทางสู่มือนักอ่าน ตีกลมๆ ก็ 11 ปี พอดี ด้วยระยะเวลาที่ทิ้งห่างขนาดนั้น แม้เป็นเจ้าของความทรงจำ เราเดาว่าข้อมูลบางอย่างอาจหลงหายไปในกาลเวลา ซึ่งเขายืนยันอย่างนั้นในวันสัมภาษณ์ เราจึงติดต่อพูดคุยกับ หนุงหนิง-ศิษฏา ดาราวลี บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์บัน (BUNBOOKS) ผู้แชร์ความทรงจำร่วมกับแม็กซ์ตอนเขียนหนังสือ สิ่งที่เราสนใจพอๆ กับเบื้องหลังหนังสือคือคำถามที่ว่า การเขียนหนังสือเล่มแรกในวัย 24 ปี มองย้อนกลับไป เขาได้บทเรียนอะไรบ้าง

มองเห็นอะไรในตัวเขาถึงชวนมาเขียนหนังสือ

เริ่มจากมีน้องที่รู้จักกันเป็นแฟนหนังสือของสนพ. และแฟนคลับแม็กซ์ด้วย เขาทักมาทางโซเชียลฯ ว่าอยากแนะนำให้ลองชวนแม็กซ์เขียนหนังสือ เพราะแม็กซ์ชอบอ่านหนังสือ อยากเขียนหนังสือ

ตอนนั้นเป็นช่วงที่เรากำลังหานักเขียนหน้าใหม่ ก็เลยลองนัดคุย แล้วก็บอกให้แม็กซ์ลองเขียนมาให้อ่าน จริงๆ ไม่ได้คาดหวัง แต่แม็กซ์เขียนส่งมา แล้วเขียนดีจนเราดีใจ รู้เลยว่าเป็นคนอ่านหนังสือมาเยอะ เขามีภาษา มีสำนวน มีลูกเล่น

หนังสือเล่มแรกใช้เวลาเขียนนานไหม

ไม่นานเลยครับ ด้วยความที่เป็นเล่มแรก มาจับดูตอนนี้ผมก็ยังไม่กล้าอ่านนะเนี่ย พอเราโตขึ้นแล้วเราจั๊กจี้มั้ง แต่ไม่ถึงกับครินจ์ เพราะมันก็ตัวเรา ก่อนหน้านี้อาจจะรู้สึกมากกว่านี้ ผมชื่นชมไอ้แม็กซ์ตอนเด็กๆ เสมอครับ มันเป็นคนที่ทำงานดี เป็นคนตั้งใจ

บางคนบอกว่าสไตล์การเขียนของแม็กซ์จะยียวน บ.ก.อย่างคุณเห็นด้วยไหม

ก็เหมือนนิสัยคนเขียน (หัวเราะ)

ในแง่การดิไซน์ คุณออกไอเดียพาร์ตไหนบ้าง

ผมยังจำชื่อคนวาดได้อยู่เลย Pinary เป็นคนวาดภาพทั้งเล่มและหน้าปก ผมชอบลายเส้นของเขานะ มันเหมือนตอนเราวาดในร้านกาแฟ บรีฟคือ ผมก็แค่เล่าเรื่องที่ไปเจอคนแปลกๆ ไป เขาวาดออกมาไม่มีแก้เลย ผมชอบทุกอย่าง

ปรับแก้กันนานเหรอ ถึงขั้นแม็กซ์ต้องหอบเสื้อผ้าไปนอนอยู่ที่ออฟฟิศบ่อยๆ

งานแม็กซ์แก้ไม่นานค่ะ อย่างที่บอกว่าเพราะเขียนมาดีอยู่แล้ว ปัญหาคือทำยังไงให้เขียนเสร็จมากกว่า ก็เลยเป็นที่มาของห้องแม็กซ์เจน จริงๆ ไม่ได้ขัง แต่มันอยากเข้ามาทำงานที่ออฟฟิศ แล้วบ้านตัวเองก็ไกล พอมาแล้วอยู่ดึกก็ขี้เกียจกลับ ก็เลยยึดห้องหนึ่งเป็นห้องตัวเองไปเลย บางทีมาตั้งแต่คืนวันศุกร์ พอเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ยอมกลับ เคยต้องแวะเอาอาหารมาส่ง แล้วก็ปล่อยให้เฝ้าออฟฟิศต่อไป

โมโมนต์ที่ได้ไปเซ็นหนังสือเล่มแรกรู้สึกยังไง

เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่มาก นักร้องมาเซ็นหนังสือ ตอนนั้นผมใช้นามปากกว่า ‘เจนมานะ’ สำหรับการเป็นนักเขียนโดยเฉพาะ ที่บ้านบอกว่ามึงเอาชื่อทั้งตระกูลไปใช้เลยเหรอ แต่ถ้าเป็นลายเซ็นตอนเป็นศิลปินก็จะแรดๆ กว่านี้นิดนึง (หัวเราะ)

อะไรคือเรื่องตลกๆ กับความทรมานของแม็กซ์ตอนเขียน Strange to Meet You

เรื่องตลกคือแม็กซ์กลัวผี ส่วนทรมาน นึกออกแบบไวๆ ก็คือเรื่องอดนอน จำได้ว่าเวลาเจอหน้าต้องถามว่าได้นอนหรือยัง นอนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แล้วเป็นอย่างนั้นตลอดการปิดเล่ม

อะไรคือสิ่งที่คุณเรียนรู้จากการทำหนังสือเล่มแรก

หลายอย่างมากเลย ตอนเขียนเล่มแรกผมทรมานมาก และได้รู้ว่า Deadline นี่มันทรงพลังมากเลย ต่อให้มีแรงบันดาลใจมากแค่ไหน ก็ยังขุดให้ผมมานั่งเขียนได้ไม่เท่า Deadline เลยครับ เล่มแรกไม่เท่าไหร่ เล่มสองนี่โคตรโหดเลย

ตอนเริ่มเขียนหนังสือคุณเพิ่ง 20 ต้นๆ ในวัยนั้นคิดว่าเร็วไปไหมที่จะเขียนหนังสือ

ไม่เร็วไปหรอกครับ เขียนไปเลย คนสร้างงานศิลปะโชคดีอย่างหนึ่งคือได้บันทึกความคิดของตัวเองในวัยนั้นเอาไว้ ยิ่งถ้างานได้ออกสู่สาธารณะยิ่งดีเลย บางครั้งมันดูน่าอาย แต่มันก็จะทำให้จำได้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นคนแบบไหน เพราะฉะนั้นใครอยากเขียนหนังสือ ทำเพลง หรือทำอะไรก็แล้วแต่ ทำออกมาเลย ผม Encourage ให้ทำสิ่งนี้

เด็กไม่รู้จักโตที่เขียนหนังสือเล่มสองอยู่ 1 ปี

อันที่จริงเขาอยากเขียน Fiction มาตั้งแต่เล่มแรก แต่เหมือนยังตกตะกอนไม่พอ ไม่มั่นใจ ยังคิดเรื่องไม่ออก ต้องกวนน้ำให้ขุ่นอีกสักหน่อย The Boy Who Never Grows – เด็กไม่รู้จักโต จึงคลอดออกมาเป็นเล่มที่สอง ซึ่งเขาใช้เวลาเขียน 1 ปีเต็ม ระหกระเหเดินทางเพื่อหนีจากปัญหาหลายๆ อย่าง เขาว่าชีวิตในวัยนั้นกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน จากเด็กเพิ่งจบใหม่ก้าวเข้าสู่โลกผู้ใหญ่แบบเต็มตัว มีความสับสน แต่ที่รู้สึกชัดที่สุดคือโหยหา ‘ความเป็นเด็ก’ จึงหยิบประเด็นนี้มาถ่ายทอดผ่านตัวอักษร เราเชื่อว่ายังมีวัยรุ่นอีกมากที่รู้สึกแบบเดียวกับเขา

ตอนนั้นคุณเป็นนักร้องแล้ว มีการมีงานแล้ว สนใจอะไรในประเด็นนี้-เด็กไม่รู้จักโต

ตอนนั้นผม 24 เอง เราก็คิดว่าสรุปนี่เรายังเด็กอยู่หรือเปล่าวะ แต่ก็ดูไม่เป็นเด็กแล้วนะ มันเป็นผู้ใหญ่แล้วในระดับหนึ่ง แต่มันก็ยังมีบางส่วนที่เป็นเด็กค้างอยู่ คือเราเพิ่งเรียนจบทำงานได้ 3 ปีเอง ผมก็เลยได้ไอเดียว่าอยากจะคงความเป็นเด็กของตัวเองเอาไว้ บันทึกเอาไว้ว่าเราเป็นเด็กที่ยังไม่อยากโต ก็เลยคิดถึงปีเตอร์แพน โมเดิร์นปีเตอร์แพน มันก็เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องออกเดินทางไปข้างนอก เป็นการระบายของผมผ่าน Fiction

อาร์ตในเล่มที่สองโชว์ลายเส้นซะเยอะ ไอเดียเรื่องอาร์ตมาจากใคร

แม็กซ์เป็นคนหาเรฟและเลือกสไตล์ภาพประกอบเอง คือเค้าจะมีภาพในหัวว่าผมอยากได้แบบนี้ๆ เราก็พยายามหาคนที่วาดได้อย่างที่น้องต้องการมาเสิร์ฟ คนออกแบบอาร์ตในเล่มคือ Patsachon ส่วนหน้าปกน่าจะเป็นกราฟิกของสนพ. ตอนนั้น

พอต้องมาเขียนเรื่องแต่ง ยากกว่าเขียนเรื่องจริงไหม

ยากมาก มันคือการสร้างโลกโลกหนึ่งขึ้นมา มันจะรู้สึกแปลกๆ นิดหนึ่งที่เขียนเรื่องแฟนตาซี มันยากกว่าเล่มแรก เล่มแรกมันเป็นเรื่องจริง แต่เหมือนเรื่องเล่าที่พูดกันในวงเหล้าหรือกลุ่มเพื่อน แต่กับเล่มนี้เหมือนเราต้องขุดเอาข้างในออกมาเขียน

ผมใช้เวลาเขียน 1 ปี และเล่นใหญ่ไปเก็บข้อมูล 3 ประเทศ อินเดีย นิวยอร์ก และนอร์เวย์ จริงๆ ผมหาเรื่องไปเที่ยว เหมือนตอนนั้นผมอายุ 25 พอดี แล้วชีวิตมันมีอะไรถาโถมเข้ามาเยอะ สัญญากำลังจะหมด ไม่รู้จะทำอะไรต่อ กำลังจะมีลูก ทะเลาะกับเพื่อน ชีวิตค่อนข้างไร้ทิศไร้ทางมากๆ

อะไรคือเสน่ห์ของหนังสือทั้ง 2 เล่ม ของแม็กซ์

สิ่งที่เด่นมากของแม็กซ์คือสำนวน สไตล์ภาษา เล่มที่เป็น Non-Fiction ก็เล่าเรื่องจริงได้สนุก มีจังหวะมีลูกเล่น อ่านสนุก ส่วนเล่มที่เป็น Fiction เขาโชว์ความลึกซึ้งและจินตนาการของตัวเองออกมาเต็มที่ ซึ่งมันเป็นสไตล์ที่ไม่ซ้ำใคร และไม่พยายามเขียนเหมือนใคร

ที่คุณบอกว่าเล่มสองโหดมาก ติดขัดตรงไหนเหรอ

พอเดินทางไปเก็บข้อมูลมาแล้ว ขั้นตอนนั่งเขียนนี่ยากสุดเลย เราเขียน Fiction มันไม่ใช่เรื่องจริง มันต้องปล่อยให้ความคิดวิ่งไปข้างหน้า เราต้องเป็นคนดำเนินเรื่องไป เหมือนเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวละครจะไปเจอกับอะไร ผมมีแค่โครงที่หลวมมากๆ จนถึง Deadline แล้วผมยังไม่เสร็จ ผมขี้เกียจเขียน เริ่มงอแง

พี่หนุงหนิงน่ารักมาก แกลากไวต์บอร์ดมากลางออฟฟิศแซลมอน แล้วก็เขียนสตอรีบอร์ด ว่ามันมีโครงประมาณนี้ มันต้องมี Hero Journey เริ่มออกเดินทาง เจอปัญหา แก้ปัญหา เรียนรู้อะไร แล้วก็จบ พอส่งปรู๊ฟเขาก็ชมกันว่าเขียนดี เออเขียนดี แต่กูจะตายอยู่แล้วเนี่ย (หัวเราะ) แทบจะรีดวิญญาณออกมาเขียนแล้ว

ฝั่งนักเขียนปั่นต้นฉบับเดือดพอตัว ฝั่งสำนักพิมพ์เดือดแค่ไหน

จำได้ว่าเดือดมาก ปิดเล่มเหมือนหนีตายและเสร็จเป็นเล่มท้ายๆ เล่มแรกก็เหมือนกัน

ลึกๆ ทำไมถึงงอแงไม่อยากเขียน

ผมกลัว ตรงหน้ามันคือความกลัว ผมเลยไม่อยากเดินไปตรงนั้น ผมไม่รู้ว่ามันจะไปจบที่ไหน ผมเข้าใจนักเขียน ศิลปิน ไม่ว่าแขนงไหนก็ตาม ลึกๆ แล้วอาจจะมีความกลัวอยู่

ผมได้เรียนรู้ว่าทำไปตั้งแต่ทีแรกก็จบ มันน่าจะสบายกว่านี้ ทำวันต่อวันไปเรื่อยๆ ดีกว่าการไปว่ายน้ำแล้วรอให้ไอเดียโผล่มา แล้วกลับมาเขียนจบภายในคืนเดียวจนเกิดเป็นมาสเตอร์พีซ อันนั้นบ้าแล้ว (หัวเราะ)

เราต้อง Make it fun everyday วิ่งจ็อกไปเรื่อยๆ ทุกเช้าเขียนไปเรื่อยๆ จนมันรวมเป็นภาพใหญ่ แต่ตอนนั้นผมคิดไม่ได้ ยังเด็ก ถ้าเป็น บ.ก. มอง ก็จะมองว่ามึงก็แค่เขียนๆ ไป ขี้หมูขี้หมาตื่นมาเขียนให้ได้สักประโยคหนึ่ง กินกาแฟไปด้วยก็ได้ เขียนไปเถอะ ไม่มีใครรู้นอกจากตัวมึงเอง อย่ากลัวตัวเอง

อยากกลับมาเขียนหนังสือไหม

อยากครับ ผมเขียนเก็บไว้เสมอเลย ไม่ว่าจะในมือถือ ในเศษกระดาษ หรือในคอม เขียนเก็บไว้แล้วแบ่งเป็นโฟลเดอร์ อาจจะมีรวมเรื่องสั้นสักเล่มหนึ่งที่มีธีมมาครอบ และก็อยากจะเขียนอะไรที่มันสามารถพัฒนาจนกลายเป็นบทหนังได้

นักแสดงยิ่งอายุมากยิ่งดี

เด็กๆ เคยอยากเป็นนักเขียนไหม-เคย อยากเป็นนักร้องนักแต่งเพลงไหม-เคย แล้วเคยคิดอยากจะเป็นนักแสดงไหม-ไม่เคย เขาบอกว่าการแสดงเป็นศาสตร์ที่เขาอ่อนซ้อมที่สุด แต่ก็มักได้รับโอกาสให้แสดงอยู่เสมอ ตั้งแต่เป็น พีท นักธุรกิจใน Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก คุณหมอนะโม ใน Ghost Lab โกสต์แล็บ ฉีกกฎทดลองผี นี่ยังไม่รวมซีรีส์อีกหลายเรื่องที่เขาไปรับเชิญอยู่ประปราย แต่ผลงานที่ชื่อของเขาถูกพูดถึงอย่างมากในฐานะนักแสดงคือ 4 Kings ภาค 2 เราจึงชวนเขาคุยถึงเบื้องหลังและสิ่งที่ได้เรียนรู้จากหนังเรื่องนี้ รวมถึงทัศนคติที่มีต่ออาชีพนักแสดง

4 Kings ภาคแรก แค่ร้องเพลงประกอบ 4 Kings ภาค 2 คุณเล่นเป็น ‘หนุ่ย กนก’ อะไรทำให้ตัดสินใจรับบทนี้

พี่พุฒิ (พุฒิพงษ์ นาคทอง) เขาชวนผมไปเล่น จริงๆ ผมชอบดูหนังมากนะ แต่บอกตามตรงผมไม่ถนัดแสดงเลย มันเป็นศาสตร์ที่เราไม่ได้ทำการบ้านมากเท่าศาสตร์อื่น แต่มักถูกชวนไปเล่นตลอด กับ 4 Kings ภาค 2 ผมไม่แน่ใจว่าพี่พุฒิเห็นอะไรในตัวผมเหมือนกันนะครับ แต่เราสนิทกัน บ้านอยู่ใกล้กัน แฮงเอาต์กันบ่อย

ที่บอกว่าไม่ถนัด พอต้องมาแสดง 4 Kings ภาค 2 มันยากแบบที่คิดไว้ไหม

มันยากตั้งแต่วันไปเวิร์กช็อปเลยครับ ผมไปเวิร์กช็อปกับ ครูร่ม-ร่มฉัตร ธนาลาภพิพัฒน์ จับผมไปเจอกับ เบน (เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี) จี๋ (สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร) พี่แหลม (สมพล รุ่งพาณิชย์) แล้วก็พี่ท็อป (ทศพล หมายสุข)

ในเวิร์กช็อปจะมีกล่องวางไว้หลายๆ ใบ แต่ละกล่องมีอารมณ์ไม่เหมือนกัน มีร้องไห้ อีกกล่องอาจจะร้องไห้หนักขึ้น เสียใจ เสียใจขึ้นเรื่อยๆ หัวเราะ โกรธ กำลังมีเซ็กซ์ เราต่อแถวกันสร้างอารมณ์พวกนี้ แล้วเสียงในห้องมันดังมาก บางคนกำลังมีเซ็กซ์ บางคนร้องไห้ แต่ละคนปล่อยกันเต็มที่ ตอนนั้นผมรู้สึกว่าแม่งมันส์ว่ะ การแสดงเนี่ย

คุณเล่นเป็นคนติดม้า ทำการบ้านกับตัวละครนี้ยังไง

ผมไปถามเพื่อนๆ ที่เขาเป็นเด็กช่าง ก็เลยได้รู้อินไซต์มาอย่างหนึ่งคือ คนติดยาเขาจะพกยาดมกัน เพราะเมื่อก่อนเขาเก็บม้าไว้ในยาดม เปิดตรงปลายออกแล้วใส่ม้าเข้าไป ตอนอยู่ในกองหรือแม้แต่ตอนเข้าฉาก ผมก็จะพกยาดมไว้ตลอด คือทำนิสัยให้คล้ายๆ กัน

หนังสือที่เขียนยังไม่กล้าอ่าน เขินไหมเห็นตัวเองบนจอ 

ไม่เขินนะ มันมีนักแสดงหลายคนมั้งครับ ไม่ใช่เราคนเดียว ผมอาจจะโตขึ้นแล้วด้วย อาจเป็นเพราะผมอยู่ในวัยที่ผ่านชีวิตมาพอสมควร เข้าใจแล้วว่าชีวิตมันเป็นยังไง ไม่ได้บอกว่าผมเก่งนะครับ แต่ผมว่านักแสดงยิ่งอายุเยอะจะยิ่งเก่งขึ้นเรื่อยๆ

อะไรทำให้คุณเชื่อแบบนั้น

ผมเห็นพี่ๆ รุ่นใหญ่หลายคนที่กลับมาแสดง โห สุดยอดมาก ผมเพิ่งดูหนังเรื่องมือปืนที่เพิ่งเข้า Netflix เป็นฉากที่ เบน (เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี) ปะทะอารมณ์กับ พี่นก (ฉัตรชัย เปล่งพาณิชย์) พี่นกโคตรเก๋าเกม คือปกตินักแสดงจะชอบปล่อยอินเนอร์ออกมาเยอะๆ ใช่ไหม แต่พี่นกเขาเล่นช้าๆ เบนบอกว่าผมจะเล่นให้ช้ากว่า ไม่มีใครยอมใคร คือถ้าใครนิ่งกว่าคนนั้นก็จะดูโอเวอร์พาวเวอร์อีกคน

ย้อนกลับมาที่ 4 Kings ภาค 2 คุณเรียนรู้อะไรบ้างจากการแสดงหนังเรื่องนี้

เยอะเลยครับ แต่สิ่งที่ผมเรียนรู้มากเลยคือ จริงๆ แล้วนักแสดงก็ไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้น มันก็แค่งาน เราเป็นคนธรรมดาที่มาทำงานสนุกๆ ด้วยกัน เราเป็นแค่ฟันเฟือง เป็นองค์ประกอบเล็กๆ ใน 1 งาน ยังมีตากล้อง ผู้กำกับ ผู้ช่วยฯ พร็อป แอกติงโคช สกอร์ ฯลฯ 

อะไรคือเป้าหมายที่อยากไปถึงในฐานะนักแสดง

ผมแค่อยากเล่นให้เก่งขึ้นเรื่อยๆ อยากเป็นชอยซ์ที่คนนึกถึง เล่นได้ดี เป็นมืออาชีพ แต่ตอนนี้ผมก็เรียนรู้ไปเรื่อยๆ ฝึกฝีมือไปเรื่อยๆ

ฟังดูคุณติดใจการแสดงเหมือนกันนะ

ติดใจมาก เชื่อไหม 4 Kings 2 เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้นั่งดูหนังที่ตัวเองเล่นในโรงใหญ่ กูเข้าใจแล้ว ทำไมเขาเสพติดกัน การแสดงมันเจ๋งว่ะ พอออกมาเป็นหนังบนจอใหญ่แล้วมันเจ๋งมากเลย

ตอนนี้ยังรับงานแสดงอยู่เรื่อยๆ ใช่ไหม

ใช่ครับ ตอนนี้ผมกำลังเล่นหนัง 2 เรื่อง ซีรีส์ 1 เรื่อง

บอกได้ไหมเป็นบทแนวไหน

ถ้าเรื่องที่บอกได้แล้วก็ยังคงเป็นนักเลงครับ (หัวเราะ) ผมเล่นเป็นแหลมสิงห์ ในยุคเดียวกับแดง ไบเล่ย์ เป็นซีรีส์เรื่องราวของอันธพาล 2499

อัลบัมใหม่ของ ‘แม็กซ์ เจนมานะ’ เป็นแบบไหนนะ

แม็กซ์คือศิลปินที่ได้ร่วมงานกับหลายค่ายเพลง หลังจากการประกวด The Voice Thailand Season 1 เขาออกซิงเกิลกับ i am หลังจากนั้นเขากลายเป็นศิลปินอิสระ อันเป็นช่วงเวลาที่ก่อให้เกิดอัลบัมฮิตอย่าง Let There Be Light (อาทิ ไวน์ วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า) บ้านหลังล่าสุดของเขาคือ Sony Music Thailand ซึ่ง ณ ตอนนี้ เขากำลังซุ่มทำอัลบัมใหม่อย่างขะมักเขม้น อัลบัมใหม่ว่าด้วยเรื่องอะไร เบื้องหลังเป็นอย่างไร บรรทัดถัดๆ ไปมีคำตอบ

คุณกำลังทำอัลบัมใหม่ วางคอนเซปต์ไว้ยังไง

ผมคิดไว้คร่าวๆ ว่าจะแบ่งอัลบัมออกเป็น Act (องก์) Act I เล่าเรื่องการเดินทาง ส่วน Act II และ Act III ยังไม่รู้ว่ามันจะเดินไปทางไหน เหมือนหนังสือ เหมือน Journey คือเราไม่มีทางรู้อนาคตข้างหน้า ถ้าผมคิดเอาไว้ก่อนมันอาจจะไม่สนุก อัลบัมนี้ผมอยากอยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด

ซิงเกิลแรกที่ปล่อยออกมาแล้วคือ ‘ก็ยังดี’ เพลงนี้เล่าเรื่องอะไร

‘ก็ยังดี’ ผมจัดว่าเป็นเพลงที่มีธีมเรื่องการเติบโตและปล่อยวาง ผมเขียนเพลงแนวนี้ในทุกช่วงชีวิตเลย ในหัวผมจะคิดอยู่ตลอดเวลาว่าอยู่ตรงนี้ทำไม จะไปไหนต่อ เติบโตอยู่หรือเปล่า เพลงนี้ผมเขียนเนื้อร่วมกับ Zeedox และ Chatchon S.

เพลงมันพูดถึงการเติบโต การละทิ้งตัวตนเก่าเพื่อเดินไปข้างหน้า โดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ ชื่อภาษาอังกฤษ Departure เพิ่งมาทีหลัง ผมไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไรดี แต่พอถอยออกมาดูมัน คือเริ่มต้นออกเดินทาง จริงๆ มันมี 3 เลเยอร์ 

เลเยอร์แรก คือระยะทางเดินกลับบ้านที่เดินส่งทุกวันตอนเป็นแฟน แต่ว่าตอนนี้เราไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว และเป็นการส่งครั้งสุดท้าย

เลเยอร์สอง คือการพูดเกี่ยวกับคนเจเนอเรชันผม คือผมก็ Gen Y แล้วเนอะ แล้วก็มี Gen Z ขึ้นมาแทนที่เรา ทำงานเจ๋งๆ มากมาย ผมแค่จะบอกว่าสิ่งที่เรามีให้คือความหวังดี ในฐานะคนที่มาก่อน

เลเยอร์สุดท้าย คือผมจะบอกตัวเองในฐานะศิลปิน ตัวตนเก่าเราจะทิ้ง ตัวตนใหม่กำลังจะมา เราไม่ติดใจอะไรกับตัวตนเก่าๆ ของเราแล้วนะ เรารักตัวเองในแบบที่เราเป็น หลังจากนี้จะมีแต่ความสนุก

เห็นว่าไปถ่าย MV เพลง ‘ก็ยังดี’ ที่ญี่ปุ่น ซึ่งใช้โพรดักชันเฮาส์ของตัวเองด้วย การถ่ายทำราบรื่นไหม

เราไปกันแค่ 3 คน ผมเป็นครีเอทิฟ อีกคนเป็นไดเรกเตอร์ อีกคนเป็น DP คือเราทำงานกันเป็นกองโจร

ตอนแรกเราตั้งใจกันว่าจะไปถ่ายที่เมืองโฮคุโตะ สุดท้ายไม่ได้ไป เพราะตากล้องเราอยากได้หิมะเยอะๆ ก็เลยขับรถไปที่นากาโนะ ฮาคุบะ แล้วก็โตเกียว

3 คน ไปถ่าย MV 2 ตัวที่ต่างประเทศ มองย้อนกลับไปมันลำบากแค่ไหน

เหนื่อยชิบหายเลย ได้นอนน้อยมาก ขับรถก็ไกล ไหนจะต้องหาโลเคชันกันหน้างานอีก เราไปกันช่วงมกราคม ญี่ปุ่นหนาวมาก ขับไปหิมะก็ตกลงมาหนักมาก รถมันหมุนกลางหิมะเลยครับ

แต่มันก็มหัศจรรย์มากที่เราทำงานกันออกมาได้ ผมก็เหมือนเป็นโพรดิวเซอร์ไปในตัว ช่วยไกล่เกลี่ย จัดการกอง งบ และวางแผนการถ่ายทำ แล้วก็เป็นนักแสดงเองด้วย

คุณเล่าด้วยสีหน้าแฮปปี้มากเลย มันสนุกใช่ไหมออกกองถ่าย MV เพลงใหม่ 3 คน ที่ญี่ปุ่น

มันสนุกนะ (หัวเราะ) เราถ่ายกันเสร็จแล้วเราก็ไปแช่ออนเซน กินเบียร์ งานนี้เหมือนเพื่อนมาทำโปรเจกต์ด้วยกัน อะไรเกิดขึ้นตรงหน้าก็ลุยแก้ปัญหา แล้วมันก็ออกมาเวิร์กมาก เราถ่ายทำกันทั้งหมด 6 วัน ได้ 2 มิวซิกวิดีโอ ได้หนังสั้น 1 เรื่อง ถ่ายอยู่ไทยเราคงทำได้มากกว่านี้ แต่มันก็แสดงให้เห็นแล้วว่า 3 คน ก็ไปออกกองได้เหมือนกัน

นอกจากการเติบโตและปล่อยวาง เพลงที่คุณทำมา มีธีมไหนอีกบ้าง

ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าเพลงที่เราทำมันแยกเป็นหมวด หรือธีมอะไรได้บ้าง มันทำให้เห็นภาพรวมว่าที่ผ่านมาเพลงเราเป็นแบบไหน ผมเพิ่งเจอคำถามนี้ครั้งแรกในชีวิตเหมือนกัน ขอบคุณมากที่ถามคำถามนี้ครับ

อย่างอัลบัม Let There Be Light มันคือความเข้มข้นของจิตใจ มันเป็นก้อนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจ มันพูดถึงการผิดหวัง การหลีกหนี ผมดำดิ่งเข้าไปในส่วนที่ลึกมากๆ เพลงไวน์ วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า ดารา แล้วก็ไปดาร์กสุดเลยคือ ปีศาจ

อีกธีมอาจจะเป็นความสงบ ผมพยายามสอดแทรกความสงบเข้ามาในทุกอัลบัม คือผมจะพยายามเขียนเพลงให้ครบทุกแง่มุมของการเป็นมนุษย์ ผมชอบความเป็นมนุษย์ โดยเฉพาะยุคนี้ที่ AI มาแล้ว งานศิลปะมันควรต้องมีความเป็นมนุษย์มากๆ ตัวอย่างเช่น เพลง All to Know หรือ Silver Lining

กำลังตามหามัน (ความสงบ) หรืออยู่ในภาวะนั้นแล้วถึงเขียนเพลงออกมา

ผมว่าผมมีมันแล้วนะ ไม่งั้นคงเขียนออกมาไม่ได้ ผมอยากให้ Act II เป็นแบบนี้ มันต้องเป็นอะไรที่มาจากข้างในจริงๆ สนุก สดชื่น ไม่มีการบังคับตัวเอง ไม่มีการแสดง มันควรจะเขียนออกมาจากความรู้สึกดีๆ ที่มีอยู่ในเนื้อตัว

โลกกว้างใหญ่เกินกว่าจะเรียนแค่วิชาเดียว

แม้ว่าแม็กซ์จะแจ้งเกิดจากการเป็นนักร้องนักแต่งเพลง แต่ไม่ได้ติดยึดกับงานเพลงอย่างเดียว อยากเขียนหนังสือ วันหนึ่งมีคนมาชวนไปเขียนหนังสือ ก็เขียน แม้การแสดงไม่ใช่ของถนัด แต่วันหนึ่งมีคนชวนไปแสดงหนัง ก็แสดง ในแง่นี้มันบอกเราอย่างหนึ่งว่า ไม่เห็นจำเป็นเลยกับการทำงานงานเดียว งานไหนไม่เคยทำแต่น่าสนุกก็ไปลองทำ ไปฝึกฝน ไปปะทะ และเรียนรู้ เพราะงานใหม่ๆ ก็จะมีปัญหาใหม่ๆ วิธีแก้ปัญหาใหม่ๆ ทั้งมอบประสบการณ์และบทเรียนใหม่ๆ มาสู่ชีวิต ซึ่งสำหรับแม็กซ์ นี่่คือเรื่องสนุก

อะไรทำให้คุณชอบกระโดดไปทำงานหลายๆ แบบ

มันสนุกมากครับ เหมือนผมอยู่ในสนามเด็กเล่น คือคนที่เติบโตและใช้ชีวิตมาสักพักจะถูกคาดหวังว่าต้องเป็นผู้ใหญ่ แต่ผมว่ามีคนไม่น้อยที่เป็นแบบผม คือยังมีความเป็นเด็กอยู่ในตัว

ผมจะมองงานแต่ละชิ้นเป็นเหมือนชั้นเรียน ผมเป็นเด็ก ม.6 ที่วันหนึ่งก็เดินเข้าไปเรียนในห้องดนตรี ห้องฉายหนัง ห้องหนังสือ หรือห้องวิทยาศาสตร์ ไปนั่งแม่งทุกห้องเลย แต่จริงๆ อยู่ห้องดนตรีนะ แต่ขอเดินไปหาเพื่อนที่ห้องหนังสักหน่อย เทอมหน้าขอเปลี่ยนไปเรียนอีกวิชา

ผมชอบทำงานศิลปะไปเรื่อยๆ อะไรก็ได้ ถ้าวันหนึ่งไม่ได้เขียนหนังสือ แสดงหนัง หรือร้องเพลงแล้ว ผมก็คงหาทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ออกมาอยู่ดี กลัวว่าถ้าหยุดแล้วจะไม่สนุก ไม่มีเป้าหมาย

เคยคิดไหมว่าคุณจะอยู่ในความทรงจำของคนในฐานะอะไร

นั่นสิ ผมทำจับฉ่ายมากเลย ผมมีอะไรให้คนจำบ้างไม่แน่ใจนะครับ แต่ถ้ามีคนจำผมไม่ได้เลยก็เข้าใจได้ เพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะกระโดดไปทำงานนู้นงานนี้ไปถึงเมื่อไหร่

ผมไม่คาดหวังแล้วกันว่าคนจะจำผมแบบไหน แต่ผมขอจดจำความภูมิใจ ความตั้งใจในแต่ละงานที่ผมทำแล้วกันครับ ทั้งงานที่ผ่านมาและกำลังจะทำ และจะจดจำวันนี้ที่ได้คุยกับ a day ด้วยครับ เป็นวันดีๆ วันหนึ่ง

The post เบื้องหลังหนังสือ การแสดง และอัลบัมใหม่ของ แม็กซ์ เจนมานะ เด็กชายที่ซุกซ่อนในตัวศิลปิน appeared first on a day magazine.

ถ้าพูดถึงดาราช่องจากบ้าน FAROSE เที่ยงตรงต่อหัวใจแล้วดูซิว่าคิดถึงใคร

ครูก้า-ผศ.สรรควัฒน์ ประดิษฐพงษ์ อดีตอาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาอิตาเลียน คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจเป็นชื่อที่ใครหลายคนคิดถึง รวมถึงเรา (อันนี้พูดจากใจ)

ครูก้าแหวกม่านปรากฏตัวเป็นครั้งแรกจากตอน ไกลบ้าน EP. 27 เมืองน่ารัก ที่คนไทยไม่ค่อยรู้จัก (Siena, Italy) ลีลาการถ่ายทอดเรื่องราวของครูก้าเป็นธรรมชาติ ทั้งสีหน้า น้ำเสียง ข้อมูลแน่น และสนุกสนาน

ไม่ใช่แค่รายการไกลบ้าน ครูก้ายังเป็นที่จดจำในรายการช่างเชื่อม และเป็นหนึ่งในสปีกเกอร์บนเวทีฟาราทอล์กที่จัดขึ้นในธีม Tell Me Y เมื่อปี พ.ศ. 2567

ถ้าใครกำลังคิดถึงลีลาการเล่าเรื่องของครูก้า เราขอผายมือแนะนำ Miss Italy หนังสือเล่มแรกของครูก้า ที่รวบรวมบทความจากคอลัมน์ Miss Italy จาก The Cloud ที่เขียนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 โดยมีสำนักพิมพ์ ABÚBOGO รวมเล่มและตีพิมพ์

ความประทับใจที่มีต่อหนังสือเล่มนี้เริ่มตั้งแต่วันสัมภาษณ์ บรรยากาศวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มีฝนพรำข้างนอก ก่อนจะเริ่มคุยถึงเบื้องหลังหนังสือ ครูก้าถามชื่อทีมงานทุกคน ถามจริงถามจัง นั่นคือความประทับใจแรก

อีกความประทับใจก็เกี่ยวโยงอยู่กับชื่ออีกเหมือนกัน แต่เป็นชื่อหนังสือ

Miss Italy เป็นชื่อที่มี 2 ความหมาย

หนึ่ง (I am) Miss Italy (ฉันคือ) นางงามอิตาลี

สอง (I) Miss Italy จากนางงามอิตาลีที่เป็นคำนามจะขยับไปเป็นคำกริยาที่มีความหมายชวนอมยิ้มว่า (ฉัน) คิดถึงอิตาลี

คอลัมน์ Draft Till Done ขอจูงมือไปดูเบื้องหลังน่าสนใจ ตั้งแต่การดีไซน์หน้าปกรูปแผนที่ประเทศอิตาลี วิธีการคัดเลือกบทความที่ไม่ต่างจากการคัดตัวนางงามเข้ารอบสุดท้าย รู้ตัวว่าเป็นคนเขียนสนุกจากการเขียนจดหมายติดต่อกับเพื่อนฝั่งไทยสมัยไปเรียนอยู่โบโลญญา สิ่งที่หวังว่าผู้อ่านจะได้รับ ฯลฯ

เขียนโพสต์ในเฟสบุ๊กสนุกจน บก. ชวนไปเขียนคอลัมน์

ก่อนจะโบกมืออำลาตำแหน่งอาจารย์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ ตำแหน่งสุดท้ายของครูก้าในรั้วจามจุรีคือรองคณบดีฝ่ายกิจการนิสิต มีหน้าที่เชิญวิทยากรจากที่ต่างๆ มาพูด หนึ่งในนั้นคือ ก้อง-ทรงกลด บางยี่ขัน บรรณาธิการบริหาร The Cloud และอดีตบรรณาธิการบริหาร a day

“ตอนพี่ก้องมาทาบทามเขียนคอลัมน์ ครูก็ อ้าว! แกรู้ได้ยังไงว่าครูเขียนหนังสือเป็น”

ครูก้าว่า พี่ก้องไปเตะตากับโพสต์ต่างๆ ที่ครูก้าเขียนลงเฟสบุ๊ก จึงชักชวนมาเขียนคอลัมน์ ถึงเรื่องราวเกี่ยวกับอิตาลีจะเป็นของถนัดมือ แต่จะเอามุมไหนของอิตาลีมาเล่าให้คนอ่านสนใจ ครูก้าถามพี่ก้องไปอย่างนั้น

และนี่คือบรีฟจากพี่ก้อง (จากปากครูก้า)

“เขียนอะไรก็ได้เกี่ยวกับอิตาลี ขอเดือนละ 1 ชิ้น เขียนให้ไม่เป็น Guide book นำเที่ยว ฟังดูยากเชียว ความยากในการเขียนคอลัมน์ Miss Italy คือคิดว่าจะพูดเรื่องอะไร เราจะไล่ไปทีละเมืองไม่ได้ เพราะเดี๋ยวมันก็คงจะหมด ไม่มีอะไรจะเขียน”

ก่อนจะเริ่มเขียนคอลัมน์ตอนแรก ผมขอให้ครูคิดชื่อคอลัมน์มาด้วย – พี่ก้องว่าไว้ในคำนิยม

“ครูจำได้ว่าชอบคำว่า Miss มันเป็นคำที่มีหลายความหมาย Miss Italy ในแง่หนึ่งก็ชวนให้นึกถึงนางงามใส่มงกุฎสายสะพายเป็นตัวแทนอิตาลีประเทศที่ครูผูกพัน กับอีกแง่คือครูเขียนด้วยความคิดถึงอิตาลี”

จากบทความชิ้นแรกในปี พ.ศ. 2562 จนถึงวันนี้ก็ 7 ปีพอดี รวมๆ แล้วครูก้าเขียนบทความลงคอลัมน์ไปกว่า 50 ชิ้น ครอบคลุมทั้งอาหาร ศิลปะ สถาปัตยกรรม วัฒนธรรม ปกรณัม รวมถึงเกร็ดประวัติศาสตร์ บางชิ้นมียอดผู้อ่านสูงถึง 10,000 ครั้ง

“เคยมีเด็กคนหนึ่งบอกว่า หนูเลือกเรียนอิตาลีเพราะครูก้าค่ะ ครูบอกอย่าพูดอย่างนี้เลย ถ้าครูสอนบาลีหนูจะเรียนไหม เขาบอกก็ไม่แน่ค่ะ (หัวเราะ)”

“คอลัมน์ Miss Italy เป็นไปได้ว่าถ้าคนๆ นี้เขียนเรื่องอะไรเขาก็จะอ่าน มันมีความไว้วางใจและอาจเป็นเพราะความช่างเล่าของครู ไม่ใช่ทุกคนจะรักอิตาลีหรอก แต่เขาอาจจะชอบที่ครูเล่าเหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง”

จดหมายสร้างนักเขียน

ครูก้าว่า ถ้าจะมีสักเหตุการณ์ที่พอจะบอกว่าทักษะการเขียนของฉันก็ไม่แย่นะ! คงต้องย้อนกลับไป 30 ปีที่แล้ว

คราวนั้นครูก้าได้ทุนไปเรียนต่อที่อิตาลี ก่อนจะไปครูก้าถูกทาบทามให้เป็นอาจารย์ที่อักษรฯ จุฬาฯ เรียบร้อยแล้ว ว่าที่อาจารย์น้องใหม่จึงบินข้ามน้ำข้ามทะเลไปด้วยความคิดที่ว่าต้องเก็บเกี่ยวความรู้กลับมาให้มากที่สุด

“ครูเป็นเด็กที่เซ่อมาก โลกแคบมาก ครูมีความคิดแบบพื้นๆ ว่าคนเป็นครูต้องรู้ทุกอย่างในโลก ตอนมีคนทาบทามให้เป็นอาจารย์ ครูบอกว่ายังไม่รู้ทุกอย่างในโลกคงจะเป็นครูไม่ได้หรอก อาจารย์เขาก็ปลอบใจว่าตอนอายุเท่าเธอครูก็รู้แค่นี้แหละ”

“พอตอนไปเรียนต่อที่อิตาลี ทุกวันไม่ยอมอยู่บ้านเลย ออกไปเงี่ยหูฟังคนตามร้านกาแฟบ้าง ไปนั่งสถานีรถไฟบ้าง ถ้าไม่รู้จะทำอะไรก็เดินตั้งแต่หัวถนนถึงท้ายถนน ดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย ที่ทำแบบนั้นเพราะรู้ว่าวันหนึ่งเราต้องเป็นครูภาษาอิตาเลียนของประเทศไทย ตอนนั้นบ้านเรามีอาจารย์น้อยมาก”

ช่วงนี้เองที่เพื่อนจากฝั่งไทยเขียนจดหมายมาไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ ครูก้าจึงเขียนเล่าประสบการณ์ในอิตาลีผ่านจดหมายส่งกลับไปให้เพื่อน ปรากฏว่าเพื่อนชอบอ่านมาก

“เพื่อนเขาชมว่าครูเขียนแล้วเห็นภาพ เหมือนมานั่งคุยให้ฟัง เพื่อนครูเก็บจดหมายไว้ทุกฉบับเลยนะ แล้วเธอก็เอาไปให้ทุกคนอ่าน แล้วทุกคนก็ชอบ ฉะนั้น ถ้าถามว่าทักษะการเขียนครูมาจากไหน ก็น่าจะมาจากการเขียนจดหมายหาเพื่อนตอนนี้แหละ”

ไม่เคยคิดจะเขียนหนังสือเลย

ครูก้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีโอกาสได้เขียนคอลัมน์ และยิ่งไม่เคยคิดเลยว่าจะมีหนังสือของตัวเอง ที่รวบรวมบทความในคอลัมน์มาตีพิมพ์

วันหนึ่งพี่ก้องเอ่ยปากแซวว่า “ครูก้าครับ Miss Italy รวมเล่มได้แล้วนะครับ”

ครูก้าว่า ตอนแรกตั้งใจว่าจะออกหนังสือกับ The Cloud ซึ่งพี่ก้องก็บอกว่าได้อยู่แล้ว เพียงแต่ต้องรอนานสักหน่อย เพราะมีคิวหนังสือรอตีพิมพ์อีกยาว ระหว่างนี้ลองเลือกบทความที่ชอบและหานักวาดภาพปกรอไว้ก่อนก็ได้ แต่ด้วยความที่ไม่ได้อยากทำหนังสือมาตั้งแต่แรก จึงปล่อยเรื่อยปล่อยเฉื่อยไปอยู่พักใหญ่

“ตอนแรกครูคิดว่าจะทำเป็น E-book ด้วยซ้ำนะ คือครูเป็นคนชอบแคร์ใครไปเรื่อย รวมไปถึงคนที่ไม่รู้จัก ตอนเขียนเรื่องเหล่านี้ก็คิดถึงคนไทยในอิตาลี อยากให้เขานั่งอ่านได้เลยโดยไม่ต้องรอหนังสือส่งไป ในวงเล็บว่าไม่รู้ว่าเขาจะอ่านหรือเปล่านะ แต่ในตอนนั้นเราคิดถึงพวกเขา”

จังหวะนั้นเอง ครูก้าได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่า ฟาโรส-ณัฏฐ์ กลิ่นมาลี หรือพี่ฟาของชาวช่องกำลังจะเปิดสำนักพิมพ์ แต่จะดุ่มไปเสนอหนังสือของตัวเองก็เกรงว่าลูกศิษย์จะตกปากรับคำด้วยความเกรงอกเกรงใจ

“ครูก็เลยคุยกับ นักรบ มูลมานัส บอก…นักรบ (ลากเสียง) ได้ยินมาว่าพี่ฟาโรสจะทำสำนักพิมพ์ ลองเลียบๆ เคียงๆ ถามให้หน่อยได้ไหมว่าอยากได้หนังสือครูไหม ครูมีหนังสือพร้อมจะออกเลยแหละ ภายหลังนักรบโทรมาบอกว่าฟาโรสดีใจมาก! หนูต้องการค่ะครู จบข่าว ก็เลยรวมเล่มทำกันเลย”

คัดเลือกนางงาม Miss Italy

จะว่าไป การคัดสรรบทความที่จะนำมาใช้ในหนังสือเล่มนี้ก็เข้มข้นไปไม่น้อยกว่าที่ท่านคณะกรรมการคัดเลือกนางงามเพื่อเข้ารอบสุดท้าย

ครูก้าเขียนบทความลงคอลัมน์ Miss Italy ไว้ 50 ชิ้น งานหนักจึงยิ้มแฉ่งใส่บรรณาธิการที่ต้องเป็นคนกลับไปไล่อ่านและคัดเลือกบทความที่ถูกตาต้องใจ

เดียร์-ณัฐชา กฤตนิรัติศัย คือบรรณาธิการของหนังสือเล่มนี้

“ครูไม่ได้เป็นคนเลือก บ.ก.เป็นคนเลือก เดียร์บอกว่าอ่านบทความในคอลัมน์แล้วชอบมาก (ลากเสียง) ก็เลยบอกเดียร์ว่า เดียร์ ครูไม่รู้หรอกเรื่องไหนดีหรือไม่ดี ที่อ่านแล้วดูเป็นเรื่องใหม่ สำหรับครูเป็นเรื่องเก่าหมดเลย (หัวเราะ)”

“เวลาทำงานกับ บ.ก. ถึงจะเป็นลูกศิษย์ ครูก็จะถอยออกมาบอกตัวเองว่าหนังสือเล่มนี้ฉันเป็นนักเขียน ฉันจะไปรู้ดีกว่า บ.ก. ได้ยังไง ไม่งั้นเขาจะจ้าง บ.ก. มาทำแก้วอะไรล่ะ”

บรรณาธิการเดียร์คัดบทความเข้ารอบสุดท้ายมาเกือบครึ่งจากทั้งหมด 50 บทความ เลือกจากที่อ่านแล้วชอบ มีทั้งความรู้เชิงวัฒนธรรม ความเชื่อ วิถีชีวิต อาหารการกิน สถานที่ ฯลฯ เพื่อให้เนื้อหาเต็มอิ่มครบรสที่สุด เสร็จแล้วก็ส่งให้สำนักพิมพ์กับครูก้าพิจารณาอีกทีว่าโอเคหรือเปล่า

จังหวะนั้นเอง ครูก้าถึงกับเกาหัวแกรกว่าบทความที่ฉันเขียนมันมากมายขนาดนี้เชียว

“เดียร์ถามว่ามีเรื่องไหนที่ชอบแล้วอยากให้ใส่เข้าไปเพิ่มไหมคะครู เผอิญเรื่องที่ครูชอบเป็นพิเศษอยู่ในเรื่องที่เขาเลือกมาแล้ว ก็เลยจบข่าว”

ได้ยินแบบนั้นก็เสียดายแทนผู้เข้าประกวดคนอื่นๆ กรรมการเขามีนางงามในดวงใจอยู่แล้ว

รวบรวมความก้า

บรรณาธิการสาวคนเดิมบอกกับครูก้าว่าถ้าแค่เลือกบทความในคอลัมน์ Miss Italy มารวมเล่มเป็นหนังสือ ก็ดูจะธรรมดาไป รวมถึงผู้อ่านหลายคนที่เป็นแฟนประจำคอลัมน์ก็เคยอ่านไปหมดแล้ว ฉะนั้น ควรจะมีบทความพิเศษเพิ่มเข้ามา

โจทย์จาก บ.ก. คือครูก้าต้องเขียนบทความเพิ่มอีก 5 ชิ้น

อยากให้เขียนเรื่องทำนองไหนเพิ่มอีก เพราะเท่าที่เขียนไปก็ครอบคลุมเรื่องราวของอิตาลีในหลายแง่มุมแล้ว น้ำหนักตรงไหนที่ยังพร่องอยู่ – ครูก้าถามบรรณาธิการคู่ใจ

สถาปัตยกรรม ประวัติศาสตร์ อาหาร วัฒนธรรม มูเตลู วิถีชีวิตคนอิตาเลียน ไปจนถึงทริกการท่องเที่ยว บรรณาธิการรวบรวมสารพัดแง่มุมเกี่ยวกับอิตาลีที่คนอ่านน่าจะชื่นชอบมาเกือบครบทุกแง่มุมแล้ว

แต่เหมือนยังขาดความก้า

“บทความที่ต้องเขียนใหม่ เดียร์บอกว่าอยากได้ที่เห็นความเป็นครูก้าอะค่ะ ครูไม่มีทางเสนอไอเดียนี้นะ จู่ๆ จะให้มาเขียนเล่าว่าฉันเป็นคนแบบนี้ๆ คนเขาจะอยากอ่านเหรอ (หัวเราะ) แต่พอเดียร์บอกมาแบบนี้ครูก็จะกล้าเขียน เพราะเดียร์พูดในฐานะคนอ่านและบ.ก. โอเคๆ ลงมือเขียน”

มีเกร็ดน่ารักๆ ตอนครูก้าออกรายการไกลบ้านทางช่อง FAROSE ครูก้าพกเกร็ดเรื่องรอบตัวไว้เต็มกระเป๋า แต่พี่ฟาดันอยากรู้ชีวิตครูก้ามากกว่าซะงั้น ครูก้าเล่าถึงตรงนี้คนในห้องสัมภาษณ์วันนั้นก็พร้อมใจกันหัวเราะออกมา

“ในหนังสือก็จะมีบทความพิเศษเพิ่มเข้ามา ซึ่งผ่านการชั่งน้ำหนักจาก บ.ก. มาแล้ว ว่าควรเพิ่มประเด็นตรงไหนอีกบ้าง เดียร์ขอให้ครูเขียนเพิ่มอีก 5 ชิ้น แต่ครูเขียนส่งไปน่าจะ 6 หรือ 7 ชิ้น รวมคำนำ”

“ครูบอกว่าเดียร์เลือกมาแล้วกัน เลือกชิ้นที่เดียร์คิดว่าโอเค เดียร์ก็บอกว่าโอเคแล้วค่ะ แต่ว่ามันซ้ำกันอยู่ชิ้นหนึ่ง อ่าว ต้องเขียนเพิ่ม (หัวเราะ) แต่สุดท้ายพอวางรวมกัน มันก็ออกมากลมกล่อมแบบที่เขาตั้งใจไว้”

บทความทุกชิ้น เมดอิน ไทยแลนด์

บทความที่ครูก้าเขียนลงคอลัมน์ Miss Italy ไม่มีสักชิ้นที่ลงมือเขียนขณะยังอยู่ที่อิตาลี

“เคยลองแล้วแต่ไม่สำเร็จ หนังสือเล่มนี้มีความ Miss Italy จริงๆ มันต้องเขียนด้วยความคิดถึง ถ้าอยู่อิตาลีปุ๊ปทุกอย่างจบ ไม่มีความรู้สึก Nostalgia เลย อารมณ์มันไม่ได้ มองออกไปนั่นก็ของจริง นี่ก็ของจริง”

แม้แต่บทความพิเศษที่บรรณาธิการมอบหมายให้ครูก้าเขียนเพิ่มสำหรับรวมเล่มหนังสือ ก็ไม่มีสักชิ้นที่เมดอิน อิตาลี

“มันเหมือนเราจะถวิลหาอะไรบางอย่างตลอดการเขียน มันจะมีความคลุมเครือ ฉันว่าฉันเข้าใจอย่างนั้น เรื่องจริงเป็นยังไงไม่รู้ หรือฉันจำได้ว่าภาพเป็นอย่างนี้ แต่ของจริงมันอาจจะไม่เป๊ะ แต่ว่านั่นแหละคือเสน่ห์ของความทรงจำ”

มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ต้องอยู่ไกลกันสักนิด เว้นที่ว่างไว้สักหน่อย เดี๋ยวก็คงจะคิดถึงกัน

ย้อนกลับไปสมัยเรียน ตอนเข้าอักษรฯ จุฬาฯ ครูก้าเคยคิดจะเรียนเอกฝรั่งเศส แต่เอกนี้มีคนเก่งมากชนิดเล่นเอานิสิตบุสก้าใจฝ่อ จึงชะม้อยชะม้ายชายตาไปยังเอกอิตาเลียนที่เหมือนจะไม่มีใครอยากเรียนสักคน และตอนนั้นครูก้าฝันอยู่ลึกๆ ว่าอยากเป็นไกด์

“ตอนย้ายไปอิตาเลียนทุกคนก็สงสัยว่าจบไปแล้วมีงานทำด้วยเหรอ อยู่มาวันหนึ่งมีคนมาแนะแนวว่าถ้าอยากเป็นไกด์ให้เรียนภาษาอิตาเลียน กำลังเป็นที่ต้องการมาก ครูตบเข่าฉาด! เรามาถูกทางแล้ว ก็เลยเรียนอิตาเลียนด้วยความตั้งใจดีมาโดยตลอด”

ครูก้าอาศัยอยู่ไทยเป็นหลัก กับอิตาลีจึงเป็นเหมือน Long Distance Relationship คือตัวอยู่ไกล แต่ต่างฝ่ายต่างทราบดีว่าเราเป็นอะไรกัน เกริ่นซะนึกว่าสัมภาษณ์รายการความสัมพันธ์วันศุกร์ แต่ก็อยากรู้จริงๆ ว่าอิตาลีเป็นอะไรสำหรับครูก้า

“อิตาเลียนเหมือนเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยกัน เหมือนคนในครอบครัว ให้นึกถึงพ่อแม่เราก็ได้ บางทีเราไม่ได้รักกันหวานซึ้ง แต่เป็นความรักที่หนักแน่น”

“ทุกครั้งที่พูดฝรั่งเศสครูจะรู้สึกตื่นเต้น แต่กับภาษาอิตาเลียนมันรู้สึกเฉยๆ (นิ่งคิด) ลึกๆ มันก็ไม่ได้เฉยๆ หรอก มันเป็นความรู้สึกที่มั่นคง ไม่มีอารมณ์หวือหวาเลย มันเป็นความนิ่ง เหมือนกับรักแท้ มันอยู่ด้วยกันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว”

“ภาษาอิตาเลียนเหมือนสอนครูไปกลายๆ ว่าความจริงแล้ว รักแท้ไม่ต้องมีอะไรหวือหวาก็ได้ หรือบางที ความหวือหวาก็อาจไม่ใช่รักแท้”

รักแท้ควรเว้นที่ว่างให้กันและกันบ้าง ถ้าสรุปแบบนี้จะถือว่าด่วนสรุปไปไหม

วางรองเท้าบูตส์ไว้บนหน้าปก

หากพลิกหนังสือไปดูปกหลัง มุมซ้ายล่างจะขึ้นเครดิตให้กับศิลปิน 2 คน นั่นคือ I’m_Viola_ ออกแบบหน้าปก และ Patpixels ออกแบบหน้าปกและวาดภาพประกอบ 

เรายกหูหา Patpixels หรือ ปัด-ปัฐน์ พร้อมพงษ์ เพื่อพูดคุยถึงเบื้องหลังการดีไซน์และอาร์ตทั้งหมดของหนังสือเล่มนี้ พร้อมเปิดเผยดีไซน์เวอร์ชันที่ไม่ได้ถูกใช้จริง กระบวนการคิดจวบจนออกมาเป็นปกหนังสือสวยงามเฟรนด์ลี่แบบที่เราเห็นกัน

ปัดออกตัวว่าไม่เคยออกแบบปกหนังสือมาก่อน Miss Italy คือผลงานชิ้นแรกที่ได้ออกแบบ

ลายเส้นของปัดพ้องไปกับชื่อ คือมีความเป็นพิกเซลและเป็นภาพแตกๆ ไม่คมชัด ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากวิดีโอเกมที่เขาเล่นสมัยเด็กๆ สไตล์งานแนวพิกเซลที่โดดเด่นนี้เอง ทำให้ทางสำนักพิมพ์เลือกปัดมาวาดปก เพราะอยากให้หนังสือมีกลิ่นอายแบบ Retro & Nostalgia เพื่อให้เข้ากับความหมายของ Miss Italy

“ก่อนหน้านี้ผมก็ทำงานอย่างอื่นมาเยอะ แต่ไม่เคยวาดภาพประกอบและออกแบบปกหนังสือมาก่อนเลยครับ ตอนคุณเดียร์มาชวน ผมดีใจมากๆ และรู้สึกตื่นเต้นมากๆ ครับ”

สิ่งที่เดินตามหลังคำชวนมาติดๆ คือ บรีฟ ปัดว่า ครูก้าและสำนักพิมพ์มีไอเดียว่าอยากทำปกให้มีความเป็นแผนที่ เป็นเกาะ แล้วก็ส่งเรฟมาให้ปัดลองสเกตช์

“เป็นบรีฟที่ชัดเจนมาก ผมทำงานง่ายมาก (หัวเราะ) ดราฟต์แรกผมทำเป็นเกาะ มีถนน มีภูเขา มีหญ้าเป็นพื้น แล้วก็ตัดขอบเป็นรูปทรงแผนที่ชัดเจน”

“ทางสำนักพิมพ์คอมเมนต์ว่ามันดูเป็นลักษณะของเกมไปหน่อย เหมือนกับว่าอาร์ตประมาณนี้ มันจะอยู่ในเกมซะส่วนใหญ่ เกมมาริโอ้อะไรแบบนี้ ผมดึงเรฟตรงนั้นมาใช้ค่อนข้างเยอะ สุดท้ายก็เลยตัดทอนออกหมดเลย แล้วเราก็ขมวดกันว่าอยากให้โครงสร้างเป็นรูปทรงของเกาะมากกว่าที่จะมีเกาะจริงๆ”

“จากนั้นผมก็ตีโครงขึ้นมาคร่าวๆ แล้วเอาจุดเด่นของแต่ละเมืองไปวางไว้ เช่น อาหาร สถาปัตยกรรม ผมแค่ต้องทำการบ้านว่าแต่ละเมืองมีอะไรเด่นมากๆ ก็หยิบสิ่งนั้นมาวาด”

ปัดบอกว่าขั้นตอนที่ยากที่สุดของการออกแบบหนังสือเล่มนี้คือการรีเซิร์ชข้อมูล ด้วยว่าเจ้าตัวไม่เคยไปอิตาลีมาก่อน ก็เลยใช้วิธีเปิด Google Maps แล้วลงไปเดินเล่นในนั้น

“ผมต้องไปไล่ดูแต่ละภูมิภาคเลยว่าตั้งแต่ภาคใต้ไปจนถึงภาคเหนือ แต่ละที่มีจุดเด่นอะไรบ้าง อาหาร สถาปัตยกรรม ซึ่งแต่ละที่ก็จะมีของดีหลายอย่าง ผมหาข้อมูลครบแล้วก็ลองสเกตช์ขึ้นมาเป็นดราฟต์แรก”

“พอส่งไปก็เลยรู้ว่าข้อมูลคลาดเคลื่อน ตอนแรกผมเอาพิซซ่าไปวางไว้ตรงปลายแหลม เพราะมันง่ายต่อการวาง แต่ในความเป็นจริงแล้วพิซซ่าเด่นที่สุดต้องที่นาโปลี ผมนึกว่าที่ไหนเขาก็กินกัน (หัวเราะ) แต่ไม่ใช่เลย แต่ละเมืองเขามีของดีที่จำเป็นต้องเป็นเมืองนี้เท่านั้น”

หน้าปกเวอร์ชันที่มีของดีประจำเมืองวางเรียงกันเป็นรูปแผนที่ ครูก้าเห็นแล้วก็ถูกอกถูกใจ

“ปกออกมาสวยมาก ตอนแรกครูคิดว่าหนีไม่พ้นธงชาติ (หัวเราะ) ถ้ามาดูจะเห็นว่ากิมมิกต่างๆ มันถูกเรียงไปตามภูมิประเทศ แต่ในดราฟต์แรก เรือกอนโดลาไปอยู่ที่ซิซิลี พิซซ่าไปอยู่ตรงปลายแหลมๆ ครูเลยขอปรับนิดนึงเพื่อความเป๊ะ พิซซ่าควรอยู่ที่นาโปลี แล้วย้ายเรือกอนโดลาไปที่เวนิส”

ติดตั้งป้ายบอกทางไว้ที่ปกหลัง

ดราฟต์แรกปัดออกแบบเป็นน้ำพุเทรวี หนึ่งในแลนด์มาร์กที่ยอดนิยมที่สุดของอิตาลี

“น้ำพุเทรวีเป็นดราฟต์แรกของปกหลังที่ผมส่งไปให้สำนักพิมพ์ดู ผมพยายามหาสถานที่ที่มันรีเลตกับหนังสือ ก็เลยลองสเกตช์เป็นน้ำพุเทรวี จริงๆ อิตาลีเป็นประเทศที่มีประติมากรรมค่อนข้างเยอะ แล้วน้ำพุนี้ก็เป็นหนึ่งในแลนมาร์กที่คนคิดถึง”

แต่ยังไม่ทันจะได้คอมเมนต์ ปัดปิ๊งอีกหนึ่งไอเดียขึ้นมา

“ไอเดียนี้มาตอนผมจะหลับ (หัวเราะ) ตอนผมทำการบ้าน ผมเปิด Google Maps แล้วเอาตัวเองลงไปเดินสำรวจเมืองต่างๆ แล้วผมจะเห็นป้ายแบบนี้เยอะมาก มันเรียงกันเป็นตับๆ เลย ผมเลยเอาไอเดียนี้ไปเสนอครูก้า ครูก้าก็ชอบ ก็เลยใช้ป้ายบอกทาง เพราะข้อความด้านบนมันอาจจะแน่นแล้วด้วย”

ฟอนต์พิกเซล & ปกสีเขียวมินต์

เมื่อต้องออกแบบฟอนต์ เพื่อให้ภาพรวมของหน้าปกไปด้วยกัน ฟอนต์ก็หนีไม่พ้นจะต้องมีความเป็นพิกเซลไปด้วย

ปัดออกแบบฟอนต์หลายแบบ มีทั้งแบบตัวเขียน แบบหนา แบบบาง แต่ในรายละเอียดก็จะไม่เหมือนกัน แบบที่เป็น Miss Italy (ตัวอักษรแรกพิมพ์ใหญ่) จะมีโค้งตรงนั้น เว้าตรงนี้ และจะมีแบบที่เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด

ปัดออกแบบกองรวมๆ กันไว้แล้วส่งให้สำนักพิมพ์กับครูก้าช่วยกันเลือก สุดท้ายมาลงเอยแบบที่เป็น Miss Italy ฟอนต์นั้นก็เลยได้มานอนเล่นอยู่บนหน้าปก

“จริงๆ ฟอนต์มันคมกว่านี้ แต่ผมตัดทอนให้มีความเป็นพิกเซล ให้เข้ากับหน้าปกมากขึ้น”

ส่วนสี ดราฟต์แรกปัดเลือกใช้สีน้ำเงินออกเขียว (ใกล้เคียงกับสี Neon Blue) ซึ่งมาจากวิธีคิดที่ว่าอยากวางแผนที่ไว้บนน้ำทะเล แต่ภายหลังบรรณาธิการบริหารอย่างฟาโรสยกมือเสนอขึ้นมาอีก 1 สี

“สีแรกที่ใช้จะมีความสดกว่า แต่สุดท้ายก็ขมวดกันว่ามาใช้สีเขียวที่อ่อนลงกว่านี้ดีกว่า เป็นสีที่สบายตา ก็เลยเป็นสีเขียวมินต์ที่ชวนให้นึกถึงรถราในอิตาลี”

ถ้าใครชื่นชอบลีลาและสไตล์การออกแบบของปัด สามารถเข้าไปดูผลงานของเขาได้ที่ IG : Patpixels เนื่องจากว่า Miss Italy เป็นการออกแบบปกหนังสือครั้งแรกของเขา ปัดได้พูดถึงงานชิ้นนี้ไว้แบบนี้

“ผมเต็มที่กับปกนี้ค่อนข้างมากเลยครับ จริงๆ อิตาลีเป็นประเทศที่ผมชอบมากๆ แต่ละเมืองมีรูปปั้นเยอะ คือผม ชอบดู Anatomy (หัวเราะ) อ้อ เห็นว่ากำลังรีปรินต์รอบที่ 2 แล้วด้วย ดีใจมากๆ ฝากติดตามหนังสือของครูก้า และงานออกแบบปกเล่มแรกของผมด้วยนะครับ”

อิ่มใจที่มีลูกศิษย์นำทีมทำหนังสือ

ใครที่ได้เรียนหรือพูดคุยด้วยก็จะรู้ว่าครูก้าเป็นคนที่ทั้งน่าเคารพและน่ารัก

แม้จะอำลาตำแหน่งอาจารย์อักษรฯ จุฬาฯ ไปแล้ว แต่ลูกศิษย์ก็ยังเรียกด้วยคำเดิมคือ ครูก้า แม้ชาวช่องที่ไม่ได้เป็นลูกศิษย์สอนหนังสือกันมาก็ยังเรียกว่าครูก้า แต่อาจจะมีสร้อยต่อท้ายนิดนึงว่า ผู้อารี!

ในการทำหนังสือ Miss Italy ครูก้าได้ทำงานร่วมกับลูกศิษย์ 2 คน นั่นคือเดียร์ (บรรณาธิการ) และฟาโรส (บรรณาธิการบริหาร) 2 บรรณาธิการไม่เคยเรียนกับครูก้าโดยตรงในคณะอักษรฯ แต่เห็นหน้าค่าตากันมาตลอด

หลังจากได้ทำงานกับลูกศิษย์ทั้ง 2 คน ครูก้ายิ้มภูมิใจที่ได้ลูกศิษย์เป็นคนนำทีม คอยชี้แนะ อธิบายวิธีคิดให้เข้าใจอย่างนุ่มนวลนอบน้อม

“เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกศิษย์ยังต้องฟังเราอยู่ตลอดชีวิต ประเทศคงไม่ขยับไปไหน เวลาทำงานครูจะว่านอนสอนง่ายมาก วันหนึ่งเดียร์มาบอกว่าครูคะ อยากให้ครูเขียนต้นฉบับเพิ่มอีก 5 ชิ้นค่ะ ครูก็เชื่อฟัง เพราะเขาพูดในฐานะบ.ก.”

“ครูจะอิ่มใจว่าฉันได้เปลี่ยนบทบาทมาเป็นผู้ฟังแล้วปล่อยให้ลูกศิษย์เจริญเติบโต ที่ครูฟังฟาโรส ฟังเดียร์ หรือฟังใครต่อใคร ครูไม่ได้ฟังเพราะว่าครูเป็นคนเชื่อคนง่าย แต่ครูเป็นคนเคารพบทบาท เขามีหน้าที่นำก็นำไป”

“ครูไม่เชื่อว่าคนเราจะเก่งไปหมดทุกอย่าง ถึงวันหนึ่งที่ต้องทำงานร่วมกัน มันต้องมีคนนำ ถ้าเรามัวแต่เก่งทุกอย่าง มันไม่รอด”

“สมมติทำงานกับฟาโรส อย่าไปนึกภาพว่าเขาจะจิกหัวครูตบซ้ายตบขวา (หัวเราะ) ไม่เลย ทุกคนมาอย่างนุ่มนวลมาก ตอนทำหนังสือเล่มนี้ไม่ว่าเดียร์อยากได้อะไร ครูทำให้ทั้งหมด ตอนเดียร์มาขอให้ครูเขียนเพิ่มแทบจะกราบอยู่แล้ว”

“คือครูจบแล้วเป็นอาจารย์เลย โตมาพร้อมกับนิสิตอักษรฯ อยู่กับลูกศิษย์มากกว่าอยู่กับเพื่อนร่วมงานอีก และจะพยายามสังเกตว่าเด็กอักษรฯ แต่ละรุ่นคิดเห็นต่อเรื่องรอบตัวยังไง ฉะนั้น ครูจะไม่เคยรู้สึกเลยว่าเด็กด้อยกว่าครู”

หวังว่า Miss Italy จะเป็นเพื่อนคนอ่าน

ตอนเริ่มเขียนคอลัมน์ใหม่ๆ ครูก้าแอบกระซิบว่าพี่ก้องขอต้นฉบับความยาวประมาณ 3 หน้ากระดาษ ซึ่งถือว่ากระชับมาก เรื่องเล่าจากครูก้าแน่นด้วยข้อมูลของมันแน่อยู่แล้ว แต่ด้วยลีลาภาษาที่สนุกสนาน ใช้เวลาอ่านไม่นานก็จบ

ครูก้าจึงติดนิสัยเป็นคนเขียนหนังสือไม่ยาวมาตั้งแต่ตอนนั้น

“ครูพยายามจะซอยพารากราฟ เพื่อไม่ให้คนรู้สึกเหมือนกำลังอ่านสามก๊กที่ยาวเป็นปื้นไม่มีย่อหน้าเลย  ครูจะเคาะวรรคและขึ้นพากราฟใหม่บ่อย ฉะนั้น คนที่สมาธิสั้นก็จะโอเค อ่านได้เรื่อยๆ จนจบ”

Miss Italy เป็นพ็อกเกตบุ๊กขนาดกำลังพอดี มี 296 หน้า ตัวอักษรในเล่มก็ขนาดพอเหมาะ อ่านง่าย มีรูปภาพแทรกอยู่เป็นระยะ ทั้งหมดนี้คือความตั้งใจของครูก้าและสำนักพิมพ์ที่อยากให้หนังสือเล่มนี้ดูเป็นมิตรกับคนอ่านมากที่สุด

“ครูชอบใจที่หนังสือเล่มนี้ออกมาเป็นขนาดอย่างนี้ มันดูเฟรนด์ลี่ น่าอ่าน ใส่กระเป๋าไปไหนมาไหนได้ เล่มมันถืออ่านถนัดมือ ว่างตอนไหนก็หยิบมาอ่าน เบื่อก็เก็บ ไม่ต้องอ่านต่อเนื่องก็ได้”

“ความต้องการของครูคือ อยากให้คนอ่านรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพื่อนเขา เหมือนกับที่ภาษาอิตาเลียนเป็นเพื่อนกับครู”

“และครูอยากรู้มากๆ ว่าพอเขาซื้อหนังสือไปแล้ว มันเป็นอย่างที่คิดหรือมันดีกว่าที่คิดหรือเปล่า รู้สึกไหมว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพื่อนคู่กระเป๋าของเรา ผลลัพธ์ที่ครูคาดหวังจะเป็นฟีดแบ็กแบบนี้มากกว่า”

“ถ้าเป็นเรื่องยอดขายมันก็เห็นชัดอยู่แล้วว่าเท่าไหร่ ขายหมดไม่หมด ถ้าหมดก็แปลว่าคนอ่านเยอะ ซึ่งครูดีใจมากๆ ที่มีคนอ่านและชอบหนังสือ Miss Italy แต่ผลลัพธ์ที่ครูอยากรู้มันดันวัดไม่ได้”

ประวัติผู้เขียน

ครูก้าอ่านหนังสือเป็นตั้งแต่ ป.1 ชอบอ่านหนังสือการ์ตูน ไม่ค่อยอ่านหนังสือยาว หนังสือยาวเล่มแรกที่อ่านคือ เจ้าชายน้อย ตอนนั้นอยู่ ป.5 เล่มถัดมาที่อ่านคือ พินอคคิโอ หรือในชื่อไทยว่าตุ๊กตาเนรมิต

มัธยมปลายเรียนห้องศิลป์-ฝรั่งเศส และพูดอย่างไม่อายว่าเป็นหัวกะทิของโรงเรียน พอเข้ามาที่อักษรฯ จุฬาฯ ดันไปเจอหัวกะทิจากทุกโรงเรียน เรียนไปได้ 1 เทอม เดินออกมาจากห้องสอบภาษาฝรั่งเศสได้ยินเพื่อนคุยกันว่าข้อสอบง่ายจัง บอกกับตัวเองว่าจะไม่เรียนเอกนี้อีกแล้ว อย่าหวังว่าจะเก่งกว่า ตามให้ทันยังยากเลย

ตอนเรียนจบ ครูก้าไม่กล้าบอกว่าอยากเป็นอาจารย์ แต่ทางคณะอักษรฯ มาทาบทามก็เลยสมหวังดังใจ วันนั้นถ้าคณะไม่เอ่ยปากชักชวน คงไม่กล้าพูดออกไป แม้ได้รับคำชวนก็ยังมีคำถามว่าเป็นไปได้จริงๆ เหรอ ด้วยเชื่อว่าคนเป็นครูต้องรู้ทุกอย่างบนโลก

สิ่งที่ครูก้าค้นพบตอนเป็นอาจารย์คือ แววตาของเด็กเป็นสิ่งที่ครูเท่านั้นที่จะได้รับ จากที่หม่นหมองเรียนไม่เข้าใจพออธิบายใหม่สายตาก็วาวโรจน์ขึ้นมา ครูก้าสามารถรู้ว่าเด็กคนไหนเข้าใจหรือไม่เข้าใจได้จากการมองตา กระทั่งว่ารักและขอบคุณ ครูก้าก็รับรู้ได้

เมื่อลมพัดพาให้ได้ไปเขียนคอลัมน์กับ The Cloud ครูก้าเขียนไปโดยไม่สนใจยอดคนอ่าน ซึ่งเป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่สมัยเป็นนิสิต คือถ้าตัวเองตั้งใจทำแล้ว ผลลัพธ์เป็นยังไงไม่สำคัญ ตอนเขียนคอลัมน์คิดอยู่อย่างเดียวคือไม่อยากเป็นภาระบรรณาธิการ

ครูก้าว่าตั้งแต่แรกที่เริ่มลงมือเขียนคอลัมน์ Miss Italy อยากเขียนข้อมูลพื้นฐานให้กับคนไทยที่แต่งงานกับคนอิตาลีอ่าน ให้พอมีความรู้ติดตัว อะไรที่ควรทำไม่ควรทำ เพื่อปรับตัวเข้ากับประเทศใหม่ที่ไม่คุ้นชิน

2 เมืองในดวงใจของครูก้าคือ โบโลญญา (Bologna) กับ เซียนา (Siena)
โบโลญญาตรงจริต นักท่องเที่ยวไม่เยอะ เคร่งขรึม ไม่จอแจ สง่า แต่อยู่อย่างลำบาก

เซียนาอยู่สบาย รู้ทุกซอกทุกมุม เปิดรูปแรนดอมมาก็ตอบได้ทันทีว่าอยู่ตรงไหน ถนนอะไร

โบโลญญาทำให้ครูก้าเติบโตขึ้น เป็นเมืองที่ผูกพันตั้งแต่สมัยลัดฟ้ามาเรียนต่อด้านวรรณคดี

เซียนาก็ชอบ พาคนมาเที่ยวบ่อย เพียงแต่คุ้นเคยกับเมืองนี้มากเลยอาจจะไม่รู้สึกอะไรมากนัก

.

.

.

เมืองที่คิดถึงจริงๆ คือโบโลญญา

Spero che questo libro ti sia amico

หวังว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นเพื่อนคุณ

The post Miss Italy หนังสือที่เขียนด้วยความคิดถึง และเกร็ดอิตาลีสนุกๆ ที่เล่าโดยครูก้า appeared first on a day magazine.

ระหว่างทาง รถของเราขับผ่านนาข้าว สวนส้มโอ บางคราวไปโผล่อยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่น่าเชื่อว่าแค่ 20 นาที รถก็พาเรามาถึงที่นี่จนได้ ทันทีที่ลงจากรถ ความจริงข้อแรกที่เรารู้เดี๋ยวนั้นเลยก็คือ แดด 9 โมงเช้าที่ชัยนาท เปรี้ยงปร้างต้อนรับเราอย่างอบ (จน) อุ่น

Riche’ Farm คือจุดนัดหมายของเรากับ กบ-นพพร พูลแพ ผู้ก่อตั้งริเช่ฟาร์มและประธานสภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวจังหวัดชัยนาท ฟาร์มแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ ต.คุ้งสำเภา อ.มโนรมย์ จ.ชัยนาท อยู่เหนือสุดของจังหวัด

กบเริ่มทำ Riche’ Farm ฟาร์มสเตย์เชิงเกษตร ด้วยการเช่าแปลงมันสำปะหลังรกร้างมาปลูกผักออร์แกนิก จวบจนปัจจุบันฟาร์มแห่งนี้ขยับขยายจนมีพื้นที่ 157 ไร่ และกบยังทำทริปพานักท่องเที่ยวไปเชื่อมโยงกับชุมชนทั้ง 8 อำเภอของจังหวัดชัยนาท ไม่ว่าจะพาไปเจอเกษตรกร คั้นน้ำผลไม้ตามฤดูกาล กินปลาแม่น้ำขึ้นชื่อ เรียนทำขนมพื้นถิ่น

จากคนที่เคยคิดว่ายังไงก็จะไม่กลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่ชัยนาทอีกแล้ว กลายเป็นหัวหอกในการทำทริปท่องเที่ยวเชิงเกษตรเชื่อมโยงสู่ชุมชน

บทสนทนาต่อจากนี้มีหลายเรื่องราวที่น่านั่งนิ่งๆ ทำความเข้าใจ สถานการณ์ท่องเที่ยวชัยนาทเป็นอย่างไร ที่ผ่านมาติดขัดอะไร ทำยังไงให้การท่องเที่ยวชัยนาทคึกคัก ทำทริปนำเที่ยวมีประโยชน์กับชุมชนยังไง และทำยังไงให้คนรุ่นใหม่มีที่ทางในบ้านเกิดตัวเอง

ลูกเกษตรกรที่อยากหนีให้ไกลจากชัยนาท

กบเป็นลูกเกษตรกร ครอบครัวพูลแพมีลูกทั้งหมด 7 คน เขาเป็นคนที่ 5 กบเล่าถึงชีวิตช่วงนั้นว่าแต่ละวันผ่านไปอย่างยากลำบาก “ผมจะรู้สึกอยู่เสมอว่าเหนื่อยมาก ทำไมไม่ได้เจอผู้เจอคนเลย”

“7 คนเราพี่น้องจะถูกฝึกมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ว่าทุกคนมีหน้าที่ต้องทำ ใครมีหน้าที่ทำกับข้าวทำ อีกคนต้องไปหาผักหาปลา อีกคนไปทำนากับพ่อ พวกเราต้องรีบลุกจากที่นอนตั้งแต่ตี 5 ถ้าไม่ตื่นจะได้ยินเสียงแม่ตะโกนมาก่อนเลยครับ เฮ้ย! พวกมึง เค้าไปหากินกันหมดแล้ว”

กบเล่าว่าในสมัยนั้น อ.มโนรมย์ ยังเป็นพื้นที่ที่เข้าถึงยากแม้จะอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา

“ถ้ามีรถเมล์วิ่งผ่านหน้าบ้าน คนจะแตกตื่นตกใจกันมาก เด็กจะพากันมุงเลย เฮ้ย รถมา! พวกเราไม่เคยเห็นรถมาก่อน”

เมื่ออายุได้ 18 ปี กบโบกมือลาชัยนาทและไปเรียนต่อที่ลพบุรี ซึ่งทำให้เขามีอิสระเพิ่มขึ้น ราวปี พ.ศ. 2537 เขารับการบรรจุเป็นข้าราชการที่ จ.ราชบุรี แต่ “ผมก็ยังรู้สึกว่าราชบุรียังไกลไม่พอนะ ผมควรต้องเรียนสูงกว่านี้เพื่อไปให้ได้ไกลกว่านี้”

ปีถัดมากบในวัยหนุ่มมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ เขาเรียนต่อปริญญาตรีและโทในด้านวิศวกรรมศาสตร์จากนั้นชีวิตเขาก็มั่นคงขึ้น มีธุรกิจร้านอาหาร และด้วยวิชาชีพที่มี เขาทำเกี่ยวกับการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์

“ชีวิตผมช่วงนั้นมีความสุขมาก มีพนักงานที่คอยช่วยเหลือกัน อยากกินอะไรกิน อยากเที่ยวไหนเที่ยว ปีใหม่ สงกรานต์ก็กลับบ้านที กลับบ้านก็ไม่ยอมนอนบ้าน นอนในเมือง เหมือนผมยังมีความกลัวอยู่ลึกๆ ว่าตรงนั้นมันลำบาก”

รู้สึกยังไงบ้างที่ได้ใช้ชีวิตแบบที่ฝันเอาไว้ตั้งแต่เด็ก – เราถาม

“มันเหมือนเราหลุดพ้นแล้ว ชีวิตเป็นอิสระ ไม่มีใครมาบังคับเราได้อีก แวบหนึ่งผมแอบรู้สึกว่าในที่สุดก็หลุดพ้นจากชัยนาทสักที”

โควิด-19 บีบบังคับให้กลับบ้านและก่อตั้ง Riche Farm

ราวปี พ.ศ. 2562 โควิด-19 แพร่ระบาดในไทย ทุกคนกักตัวอยู่บ้าน ธุรกิจบางเจ้ายื้อไม่ไหวเป็นอันต้องปิดกิจการ ร้านอาหารของกบไม่มีลูกค้า อสังหาฯ ของเขาไม่มีคนซื้อ พนักงานในไซต์ก่อสร้างทำงานไม่ได้

ช่วงเวลานั้นเองที่กบหวนคิดถึงชัยนาทบ้านเกิด บ้านที่เขาหนีออกมาตั้งนานหลายสิบปี

“ผมไม่ได้อยากกลับ แต่ผมถูกบังคับให้ต้องกลับ อุตส่าห์หนีมาตั้งไกล พอกลับบ้านผมถามตัวเองว่าจะทำอะไรที่นี่”

เขามีความคิดอยากทำฟาร์มผักออร์แกนิก และนั่นจึงเกิดเป็น Riche’ Farm ฟาร์มท่องเที่ยวเชิงเกษตร ที่ซุกซ่อนอยู่ที่ อ.มโนรมย์ จ.ชัยนาท แต่เอาแค่ชื่อฟาร์มก็สนุกแล้ว

Riche เป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นคำเดียวกับ Rich ในภาษาอังกฤษ ที่แปลว่าร่ำรวย โดยธรรมชาติของคำ มันสามารถปรับเปลี่ยนไปตามบริบทได้เสมอ ส่วนคำว่า Riche ในความหมายของเขาคือ

“ผมอยากให้ที่นี่เป็นแหล่งความมั่นคงทางด้านอาหาร เป็นฟาร์มปลอดสารเคมี ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม”

กว่า Riche’ Farm จะกลายมาเป็นฟาร์มขนาดใหญ่เหมือนทุกวันนี้ กบเล่าว่าเดิมทีพื้นที่บริเวณนี้เคยเป็นพื้นทรายแล้วก็เป็นป่าสำปะหลังที่แห้งแล้งและกว้างใหญ่มาก

กบที่เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ เลยติดต่อขอเช่าที่เพื่อมาทำเป็นที่จอดรถสำหรับโฮมสเตย์หลังแรกที่เขาทำซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และแบ่งพื้นที่อีกส่วนหนึ่งไปปลูกผักผลไม้ โดยที่แม้ตัวเองจะเป็นลูกเกษตรกร แต่ความรู้เรื่องการปลูกผักทำสวน จางหายไปในอากาศนานแล้ว

“แรกสุด ผมไปหาคนเก่งๆ มาช่วยปลูกแตงโม เพราะผมปลูกแตงโมไม่เป็น จากเดิมที่เช่าแค่ไร่เดียวก็เช่าเพิ่มเป็น 10 ไร่ วันดีคืนดีเจ้าของไร่จากกรุงเทพฯ ก็บอกว่าผมไปบุกรุกที่เขา คือมันเป็นการเช่าต่อเช่า เราไม่รู้ว่าเจ้าของตัวจริงคือใคร

“สุดท้ายคุยกันลงตัวว่าผมขอซื้อที่ตรงนี้ 10 ไร่ พอไม่ต้องเช่าที่แล้ว ความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมันก็มาละ ผมตั้งใจว่าจะทำธุรกิจเกษตรกรรมให้ได้ ผมก็เริ่มวางแผนตั้งแต่วันนั้น ผมอยากทำเกี่ยวกับผักปลอดสารเคมี”

พืชผักออร์แกนิก ไก่อารมณ์ดี และสารพัดกิจกรรมให้ทำ

อธิบายอย่างรวบรัด Riche Farm มีเนื้อที่ทั้งหมด 157 ไร่ แบ่งได้เป็น 4 ก้อนหลักๆ ตามนี้

หนึ่ง ฟาร์มออร์แกนิก

สอง ร้านอาหาร ร้านกาแฟ

สาม ที่พัก

สี่ ท่องเที่ยวชุมชน

จุดขายของฟาร์มแห่งนี้คือมีกิจกรรมมากมายให้ทำจนลืมเบื่อไปเลย ไม่ว่าจะเป็น เก็บผักออร์แกนิก ถีบเรือเป็ด เจ็ตสกี ขับรถ ATV หรือถ้าใครอยากออกไปเที่ยวนอกฟาร์ม ที่นี่มีบริการรถรางท่องเที่ยวที่พาไปเชื่อมโยงกับชุมชนทั้ง 8 อำเภอของจังหวัดชัยนาท ไปเจอเกษตรกร คั้นน้ำผลไม้ตามฤดูกาล กินปลาแม่น้ำขึ้นชื่อ และหัดทำขนมพื้นถิ่น

กิจกรรมที่ได้รับความนิยมของ Riche’ Farm คือเก็บผักออร์แกนิก

อีกหนึ่งคนที่อยู่เบื้องหลังฟาร์มแห่งนี้คือ ดร.เกษม สร้อยทอง อาจารย์จากสถาบันวิจัยเกษตรอินทรีย์ยุคใหม่ สจล. กบติดต่อให้อาจารย์เกษมมาช่วยสอนกระบวนการทั้งหมด ตั้งแต่เตรียมดิน ไปจนถึงพืชผักที่จะปลูก

“คำถามแรกที่เขาชวนคุยคือ ดินที่ดีคือดินจากไหน โอ้ ผมไม่รู้เลย สุดท้ายมารู้ว่าดินที่ดีที่สุดคือมาจากป่าดงดิบ ป่าดงดิบไม่เคยใช้สารเคมีเลย แต่ต้นไม้ก็เติบโตสูงใหญ่ได้ภายใต้ระบบนิเวศแบบนั้น ซึ่งเราก็ปรับจนได้เป็นสูตรของเรา

“พอดินพร้อมแล้วเราก็ปลูกผัก เราเริ่มปลูกในสิ่งที่เราต้องกินต้องใช้ก่อน เช่น พริก มะเขือ พืชผักสวนครัวต่างๆ ถ้าเหลือก็แบ่งไปขายให้กับนักท่องเที่ยว พืชผักที่เราปลูกกว่า 20 ชนิดได้มาตรฐาน GAP แต่ที่ขายดีที่สุดคือ เมลอน มะเขือเทศ และส้มโอขาวแตงกวา”

นอกจากปลูกพืชผักออร์แกนิก กบคิดว่าควรเลี้ยงสัตว์ด้วย กบก็เลยเลี้ยงไก่และตั้งชื่อไข่ของเจ้าไก่เหล่านั้นว่า ‘ไข่ไก่อารมณ์ดี’

“เราเลี้ยงไก่อิสระ มีกรง 3 กรงปล่อยให้มันวิ่งวน ไม่เครียด ให้เขาอยู่ในที่ที่อากาศถ่ายเท เขาก็จะไข่ออกมาดี รสชาติดี แล้วเราปลูกวอเตอร์เครสให้ไก่กินควบคู่กัน

Slow Tourism และคืนรายได้สู่ชุมชน

อีกหนึ่งกิจกรรมที่สนใจมากของ Riche’ Farm คือการพานักท่องเที่ยวที่มาพักไปท่องเที่ยวชุมชนใน 8 อำเภอ ทั่วจังหวัดชัยนาท กบตั้งชื่อทริปท่องเที่ยวนี้ว่า ทริปท่องเที่ยวชุมชนสีเขียว

พอเริ่มจัดทริปบ่อยเข้า กบยิ่งมั่นใจว่าการใช้ชีวิตช้าๆ และดื่มด่ำธรรมชาติคือจุดแข็งของการท่องเที่ยวชัยนาท การได้ท่องเที่ยวทั่วทุกอำเภอในชัยนาทช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้คนที่มาพัก ทบทวนตัวเอง กระทั่งตกตะกอนบางอย่างในชีวิต

“วันก่อนมีนักท่องเที่ยวจากเชียงใหม่หนีฝุ่นมาหาเรา มาพักกับเรา ชัยนาทมันเป็นเมืองตรงกลางของหลายๆ ภาค เขาหนีความวุ่นวายมาหาเรา”

เราย้อนนึกถึงคำที่เขาเคยบอกกับเราก่อนหน้านี้ว่าอยากทำให้ Riche’ Farm เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรและท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ

แล้วการท่องเที่ยวทั้ง 2 รูปแบบนี้เกี่ยวโยงกับความมั่นคงทางด้านอาหารยังไง

ถ้าเป็นเชิงเกษตร ถ้าผลผลิตไม่ดี เกษตรกรอาจตัดสินใจขายที่ดินเพื่อไปทำอุตสาหกรรม การทำให้ฟาร์มเกษตรกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว นอกจากช่วยสร้างรายได้ให้กับเกษตรกรแล้วยังเป็นการรักษาพื้นที่เพาะปลูกไว้ได้

“ชัยนาทเป็นเมืองที่แม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ความอุดมสมบูรณ์เรื่องชลประทาน ผลผลิตราว 70 – 80% ก็ยังเป็นข้าวซะส่วนใหญ่ และไม่ค่อยเจอภัยแล้ง รองลงมาจากข้าวคือส้มโอขาวแตงกวา ซึ่งเป็นสินค้า GI ของชัยนาทเลย”

กบแอบกระซิบว่าส้มโอขาวแตงกวาขาวที่ได้อันดับ 1 คือต้องมาจาก อ.สรรคบุรี หรือถ้าเป็นเชิงสุขภาพ นักท่องเที่ยวเข้าถึงวัตถุดิบที่สดใหม่ ปลอดสารพิษ และเชื่อมโยงกับธรรมชาติ สอดรับกับเทรนด์ Longevity ที่กำลังมาแรง เราพอเห็นข่าวทำนองว่านักท่องเที่ยวต่างประเทศนิยมเดินทางไปยังภูมิภาคที่เป็น Blue Zones

“ชัยนาทเป็นเมืองเรียบง่าย สบายๆ คนไม่วุ่นวาย คือถ้าคนรักสงบ รักธรรมชาติ จะรักชัยนาทมากๆ บางทีคุณไม่ต้องรีบร้อน และมันยังพอมีวิถีชีวิตบางอย่างที่กรุงเทพฯ อาจไม่มีให้เห็นแล้ว”

Riche’ Farm ไม่ได้จัดกิจกรรมแค่ในฟาร์มแห่งนี้เท่านั้น แต่พยายามพานักท่องเที่ยวออกไปสัมผัสเมืองชัยนาทนอกฟาร์มด้วย นั่งรถรางไปเวิร์กช็อปทำขนมที่สวนครูเอียด คั้นน้ำผลไม้ ไปเดินซื้อของตลาดโคกหนองนา กระจายไปในแต่ละอำเภอ

“สาเหตุที่เราต้องทำกิจกรรมที่หลากหลายคือการหาคำตอบว่านักท่องเที่ยวต้องการอะไร ถ้าเรามัวแต่คิดฝันเอาเองว่า เราทำดีที่สุดแล้วทำไมยังไม่ถูกใจ คิดแบบนี้ไม่ได้ เราต้องพาเขาไปเจอของจริง เพื่อดูว่าจริงๆ แล้วเขาต้องการอะไร ชอบเที่ยวแบบไหน”

ชัยนาทเป็นอย่างนี้มานานแล้ว

เผื่อใครจินตนาการชีวิตในชัยนาทไม่ออก เราจึงชวนกบย้อนไปในวัยที่เขาใช้ชีวิตอยู่ที่ชัยนาท

กบว่าสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตอันดับ 1 ของเด็กชัยนาทคือ เขื่อนเจ้าพระยา ส่วนมากเกาะกลุ่มพากันไปปูเสื่อหาอะไรกิน เด็กหนุ่มห้าวก็พาสาวไปหยอดคำหวานแถวๆ นั้น

“พอตกเย็นเราจะไปแถวเขื่อนเรียงหิน หน้าศาลากลาง แถวนั้นจะมีร้านก๋วยเตี๋ยวอร่อยมาก เด็กวัยรุ่นจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปแถวนั้นเยอะ”

“สมัยนั้น อ.มโนรมย์ ยังมีโรงหนังอยู่ ผมจำชื่อไม่ได้ แต่นัดเพื่อนไปดูหนังอยู่บ่อยๆ คือมโนรมย์มันค่อนข้างคึกคักกว่าที่อื่น เพราะเป็นแหล่งค้าขาย มันก็จะมีโรงเรียน โรงหนัง โรงพยาบาล อาบอบนวดยังมีเลย คิดดูสิครับมันคึกคักขนาดนั้น (หัวเราะ)”

นอกจากเป็นเจ้าของ Riche’ Farm หมวกอีกใบที่กบสวมอยู่คือ ประธานสภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวจังหวัดชัยนาท เห็นชื่อตำแหน่งแล้วถึงกับเกาหัว แต่เอาเถอะ อย่างน้อยคนที่ทำงานด้านนี้น่าจะให้คำตอบเราได้บ้างว่าที่ผ่านมาชัยนาทติดขัดอะไร

“ผมว่าภาคเอกชนไม่ได้รับการสนับสนุนได้อย่างเต็มที่ เด็กๆ รุ่นใหม่ไม่มีพลังในการพูดออกมา ซึ่งจริงๆ แล้วเด็กรุ่นใหม่ยุค Gen Z Gen Y เค้ามีมุมมองและไอเดียที่ดี แต่ว่ามันไม่ถูกนำไปต่อยอด และไม่มีคนฟังพวกเขา”

กบยกตัวอย่างให้ฟังว่าสมมติมีเอกชนอยากจัดงานเล็กๆ ขึ้นมาสักงาน ปรากฏว่าไปตรงกับหน่วยงานรัฐพอดี รัฐมีเงินสนับสนุน เปิดให้เข้าฟรี เอกชนทำกันเองต้องเก็บเงิน แน่นอนว่าคนก็แห่ไปงานฟรี สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาคือเอกชนเจ็บตัว และค่อยๆ เฟดหายไปเรื่อยๆ

“หน้าที่ของผมคือเชื่อมระหว่างภาครัฐกับเอกชน ประชุมกับผู้ว่าราชการจังหวัด รองผู้ว่าราชการจังหวัด หน่วยงานภาคเอกชน หน่วยงานท่องเที่ยว เช่น ทคจ. ททท. เอกชนอยากจัดงานเราก็เป็นตัวกลางเชื่อมให้ ประสานงานให้”

“ผมต้องเข้าไปหาเอกชน หรือ SME รายย่อย เพื่อไถ่ถามว่า เขาอยากได้อะไร ผมสามารถช่วยผลักดันหรือส่งเสริมอะไรได้บ้าง ทั้งที่เราไม่มีงบประมาณนะครับ แต่เราสามารถนำเรื่องไปคุยกับหน่วยงานต่างๆ ได้”

การท่องเที่ยวชัยนาทจะบูมขึ้นกว่านี้ได้ กบในฐานะผู้ที่เข้าไปคลุกคลีและพูดคุยกับทั้งภาครัฐและเอกชน ให้คำแนะนำไว้อย่างนี้

“มันต้องระเบิดจากเราออกไป ขืนมัวแต่รอให้หน่วยงานมาซัปพอร์ตแล้วจัดไปเรื่อยๆ ถ้างบประมาณหมดวันหนึ่งมันก็จะเงียบ เราควรรู้ก่อนว่าชัยนาทมีอะไรดีบ้าง ทุกคนมีคำตอบของตัวเอง ผมทำเรื่องอาหารปลอดภัย พืชผักออร์แกนิก”

“ของพวกนี้ไม่ได้เริ่มจากว่าเราไปบอกว่าเรามีอะไรบ้าง มันจะเป็นความยั่งยืนในการท่องเที่ยวที่มันเกิดขึ้นโดยแท้จริง มากกว่าที่เราบอกว่าชัยนาทมีสวนนกนะ ชัยนาทมีเขื่อนเจ้าพระยา อันนี้เค้ามองภาพไม่เห็น”

“เราต้องให้เค้าเห็นครับ ไม่งั้นไม่เกิด เพราะว่าเราไม่ใช่หัวหิน เราไม่ใช่เชียงใหม่ เราไม่ใช่หลีเป๊ะ เค้าไม่เห็นภาพ แค่อยุธยาเมื่อก่อนเมื่อ 5 ปีที่แล้ว เขาอยากมาชัยนาท แต่เขาถามว่าชัยนาทอยู่ตรงไหน”

กบเปรียบเปรยว่าชัยนาทเหมือนจังหวัดที่ไม่ค่อยถูกมองเห็น นานๆ ที งบประมาณจากส่วนกลางจะเดินทางมาถึง วิธีที่พอจะทำได้คือระเบิดจากข้างใน โดยอาศัยแรงจากกลุ่มคนรุ่นใหม่มาช่วยกันหมุนชัยนาท

ถ้าท่องเที่ยวคึกคัก คนชัยนาทจะไม่ต้องออกไปที่อื่น

“กลับมาแล้วจะให้ทำอะไร”

ไม่ว่าจะเป็นคนชัยนาทหรือไม่ เราเชื่อว่าหลายคนมีคำถามนี้อยู่ในใจ กบอธิบายว่าการทำท่องเที่ยวเหมือนสร้างตึก ถ้าตึกขายได้ สีก็ขายได้ ปูน เหล็ก ไฟฟ้า ประปา ก็จะขายได้เป็นแพ็กเกจ กบมองว่าธุรกิจท่องเที่ยวมีแนวโน้มที่ดีที่สุด

“หลายๆ คนก็คงไม่ต่างจากผม ชีวิตเด็กชัยนาทมีแต่ความเหนื่อย ความลำบาก ไม่มีสถานที่ดีๆ ในเมืองให้เราไปใช้ชีวิต ลึกๆ มนุษย์เราก็อยากไปอยู่ในเมืองที่เจริญกว่า อยากดูหนัง อยากกินอะไรอร่อยๆ”

นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมชัยนาทถึงสมองไหล สูญเสียคนรุ่นใหม่ให้กับเมืองหลวง เพราะถ้าแหงนกลับมามองที่บ้านเกิดแล้วยังไม่มีความมั่นคงมากพอ คงไม่มีใครอยากเสี่ยงกลับมา ซึ่งกบมองว่าถ้าทำให้การท่องเที่ยวชัยนาทคึกคักขึ้นได้ ประตูที่เคยปิดตายก็พอจะแง้มให้เห็นความก้าวหน้าที่บ้านเกิดอยู่บ้าง

“ถ้าการท่องเที่ยวบูมและมีนักท่องเที่ยวเข้ามา ตำแหน่งงานมันจะตามมาเอง ภาคบริการ รถรับส่ง โรงแรม ร้านอาหาร แทบไม่ต้องออกไปทำงานข้ามจังหวัดด้วยซ้ำ ขอแค่อย่างเดียวคือมีนักท่องเที่ยวเข้ามา เดี๋ยวทุกอย่างมันจะรันไปได้ อันนี้คือสิ่งที่ชัยนาทต้องทำให้ได้”

ในช่วงท้ายของการพูดคุย เราได้กลิ่นอาหารที่กำลังถูกลำเลียงมาเสิร์ฟที่โต๊ะใกล้ๆ กัน ขอยอมรับว่ากลิ่นกับข้าวตรงโน้นรบกวนการพูดคุยตรงนี้พอสมควร

แดดเบาบางลงบ้างแล้ว ลมยังพัดหวิวมาทักทายอยู่เป็นระยะ เราจึงถือโอกาสถามกบว่าตั้งแต่ยังเด็กที่รู้สึกอยากจะหนีไปให้ไกลจากชัยนาท วันหนึ่งสภาพเศรษฐกิจบีบให้ต้องกลับมา จนได้กลับมาทำ Riche’ Farm พัฒนาการท่องเที่ยวเชื่อมโยงกับชุมชน ถึงวันนี้เคยย้อนคิดบ้างไหมว่าการทำเรื่องมากมายเหล่านี้หล่อเลี้ยงตัวเองอย่างไรในฐานะมนุษย์

“ผมขอเล่าย้อนนิดนึง ช่วงแรกๆ ที่ผมทำด้านท่องเที่ยว ผมก็รู้สึกว่ามันมีกรอบบางอย่างครอบอยู่ มันมีคนกลุ่มที่พยายามบอกว่าชัยนาทเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว อย่าไปเปลี่ยนอะไรมันเลย แต่มันก็มีน้องๆ รุ่นใหม่ที่มีฝีมือเยอะมากที่ต้องการผลักดันชัยนาทไปให้ไกลกว่านี้ ผมจะทำตรงนี้ให้ดีที่สุด”

“ผมต้องการทำให้ชัยนาทเป็นเมืองที่คนอยากมาท่องเที่ยว ผมอยากพาพวกเขาไปรับประสบการณ์ใหม่ๆ ในทุกอำเภอ ใช้เวลาทำกิจกรรมดีๆ และสลัดชีวิตอันสับสนวุ่นวายออกไป”

“ผมรู้แค่ว่ามีทางเดียวคือต้องทำ เพราะถ้าเราไม่ทำก็ไม่มีใครทำแล้ว”

เขาไม่ได้บอกแค่ตัวเอง แต่กำลังบอกถึงคนที่กำลังช่วยกันหมุนจังหวัดชัยนาททุกคน

The post วิสาหกิจชุมชนริเช่ฟาร์ม กับ Slow Tourism ที่พานักท่องเที่ยวไปกินปลาแม่น้ำ หัดทำเมี่ยงส้มโอ และคั้นน้ำผลไม้ตามฤดูกาลของชัยนาท appeared first on a day magazine.

หนังสือฤกษ์งามยามปารีส หรือในชื่อภาษาอังกฤษ A Moveable Feast เขียนโดย เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ที่วางอยู่บนชั้นกวักมือคล้ายเชื้อเชิญให้เปิดอ่านหลังจากถูกเพิกเฉยมานาน

หนังสือเล่มนี้เล่าถึงช่วง 6 ปีแรกในการพยายามเป็นนักเขียนของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์

มีประโยคหนึ่งที่เราชอบมากๆ คือ “บนถนนที่เย็นเยือกและเงียบเหงา ร้านของเธอเปรียบเสมือนจุดหมายเดียวที่มีแสงสว่างลอดออกมา”

ประโยคเมื่อครู่ตานักเขียนเครางามแกพูดถึงร้านหนังสือ Shakespeare and Company ของ Sylvia Beach ซึ่งเป็นคนละที่กับร้านหนังสือสีเขียวริมแม่น้ำแซนของ George Whitman หรือที่เราเห็นในหนังเรื่อง Before Sunset นั่นแหละ (ข่าวว่าตาจอร์จแกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติให้กับซิลเวีย บีช)

ชีวิตในช่วงนั้นเฮมิงเวย์ต้องบอกว่าแทบไม่มีเงินซื้อหนังสือ กระทั่งแม้จะซื้อข้าวกิน

แต่แล้วในฤดูหนาวปีหนึ่งที่กรุงปารีส เฮมิงเวย์คนขัดสนเดินเข้าในร้านหนังสือนี้เพื่อนั่งรับไออุ่นจากเตาผิง และมีบ่อยครั้งที่ซิลเวียอนุญาตให้เฮมิงเวย์ยืมหนังสือไปอ่านก่อนได้ทั้งที่เขายังไม่มีเงินจ่ายค่าสมาชิกด้วยซ้ำ

“คุณจ่ายเมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณพร้อม” ซิลเวียว่าอย่างนั้น

“แต่ผมต้องจ่ายตอนนี้เลยหรือเปล่า”

“ไม่หรอก จ่ายเมื่อไหร่ก็ได้ตามสะดวก ที่นี่คือห้องสมุดให้ยืมนะ”

“ครับ” ผมตอบ “เดี๋ยวผมจะเอาเงินมาให้”

“อย่าทำตัวงี่เง่าน่า” เธอพูด “คุณต้องอ่านหนังสือไม่ใช่หรือไงล่ะ”

เห็นว่าไม่ใช่แค่เฮมิงเวย์ที่ลากก้นมาพักกายคลายใจที่ร้านหนังสือแห่งนี้ นักเขียนในยุค Lost Generation หลายคนก็มีร้านหนังสือ Shakespeare and Company ของ Sylvia Beach เป็นแหล่งพักพิงเช่นเดียวกัน

หากมองในเชิงพื้นที่ ร้านหนังสือเป็นที่พักพิงยามพายุโหม เป็นมาตั้งแต่ยุคกระโน้นจนถึงยุคกระนี้ นักอ่านหลายคนก็ยังเดินดุ่มเข้าร้านหนังสือที่นอกจากจะโกยหนังสือกลับไปพร้อมกันแล้วยังรับพลังดีๆ ติดตัวกลับไปด้วย

แม้ชีวิตประจำวันของเราจะ xหยkv[w_กด_13! แค่ไหนก็ตาม

ใครๆ ก็อยากมีร้านหนังสือเป็นแหล่งพักพิง คอลัมน์ a better day มีทริกเล็กๆ ที่อยากชวนคุณมาออกแบบการเข้าร้านหนังสือให้สนุกขึ้นและเยียวยาใจได้มากกว่าที่เคย เพราะเราไม่มีอากาศหนาวและเตาผิงแบบเฮมิงเวย์นี่นา

ตัดขาดจากโลกตั้งแต่ประตูทางเข้า

มีการศึกษาที่บอกว่ามือถือนี่เปลี่ยนพฤติกรรมเราไปมาก

อย่างเช่นว่าเราไม่รู้ว่าเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นจะเป็นเรื่องสำคัญอย่างเรื่อง ‘งาน’ หรือเป็นเรื่องไร้สาระอย่าง ‘โปรดีบอกต่อ’ ผลที่ตามมาคือร่างกายจะกระตุ้นให้สมองหลั่งโดพามีนทำให้เราจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น (ในมือถือ) จนไม่สามารถอยู่กับปัจจุบันได้เต็มที่

มีผลสำรวจหนึ่งน่าสนใจมาก เขาบอกว่าหลังจากถูกขัดจังหวะด้วยการแจ้งเตือน 1 ครั้ง มนุษย์ต้องใช้เวลาเฉลี่ยถึง 23 นาที 15 วินาที เพื่อดึงสมาธิกลับมาจดจ่อกับงานเดิมให้ได้ 100%

ก่อนหน้านั้นจะแวะไปซื้อของช็อปปิงอะไรมาไม่รู้ ขอให้นึกล่วงหน้าว่าถ้าอีกไม่นานนี้จะเข้าร้านหนังสือให้ปิดแจ้งเตือนหรือเปิดแอร์ Airplane Mode เพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก แล้วก็ใช้เวลาอยู่กับร้านหนังสือให้เต็มที่

Best Seller ไว้ก่อน ลองหันมองสันหนังสือกันนะ

หนังสือ Best Seller ไม่ได้ผิดอะไรเลย เดี๋ยวจะเข้าใจผิด เพราะอย่างน้อยหนังสือขายดีเหล่านี้ก็การันตีว่าสามารถเข้าหมู่มากได้ เพียงแต่ถ้ามองแล้วรู้สึกว่าเนื้อหาที่หนังสือเหล่านั้นกำลังพูดยังไม่ใช่เรื่องที่อยากอ่านก็แวะไปดูโซนอื่นๆ ก่อน

แล้วทำไมต้องมองสันหนังสือ

คำตอบในแง่เทคนิคก็คือ เมื่อเราเจอหนังสือในหมวดที่อยากอ่านแล้ว ควรกวาดสายตาดูทีละชื่อเรื่อง ทีละผู้เขียน มีชื่อไหน นักเขียนคนใด สะดุดตาจนอยากหยิบขึ้นมาอ่านบ้าง

แต่ถ้าเป็นคำตอบในแง่จิตวิทยาอาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือกับการเดินไปดูหนังสือในหมวดอื่นๆ ที่เรายังไม่เคยอ่าน ซึ่งนั่นเท่ากับการเจอโลกใบใหม่ เนื้อหาใหม่ ภาษาเขียนใหม่ และการไล่สายตาดูหนังสือช้าๆ ทีละเล่มยังช่วยให้เราจดจ่อกับชื่อเรื่องหรือชื่อผู้เขียน

การจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็คือการทำ Micro-meditation หรือสมาธิบำบัดชั้นดี มันช่วยดึงสติที่ฟุ้งซ่านให้กลับมานิ่งอีกครั้ง สารพัดเรื่องราวในชีวิตประจำวันก็พอจะเบาบางลงบ้างเมื่อได้โฟกัสอยู่กับหนังสือในพื้นที่เล็กๆ ตรงนี้

มันจะดียิ่งขึ้นถ้าอ่านหนังสือเล่มนั้นจบแล้วชอบมาก เพราะคุณค้นพบหนังสือเล่มนั้นด้วยตัวเอง
อันที่จริง วิธีจัดวางหนังสือในร้านของแต่ละประเทศก็สะท้อนวิธีคิดที่ไม่เหมือนกัน

ร้านหนังสือ BUNKITSU กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น ในร้านมีหนังสือกว่า 30,000 เล่ม แต่ไม่มีเล่มไหนซ้ำกันเลย หนังสือหนึ่งปก หนึ่งเล่ม จะมีเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง วิธีการจัดวางก็น่าสนใจ คือวางเป็นกองรวม คละกันไปหมดทั้งปกอ่อนปกแข็ง หนังสือภาษาญี่ปุ่น หนังสือต่างประเทศ

และที่สำคัญ BUNKITSU เก็บค่าเข้า 1,500 เยน หรือประมาณ 500 บาท  ด้วยเชื่อที่ว่าช่วงเวลาในการบรรจงเลือกหนังสือนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่า เงินที่เสียไปแลกมากับสิทธิในการเลือกหนังสือ กินกาแฟกี่แก้วก็ได้ อยู่นานเท่าไรก็ได้
Books Upstairs ร้านหนังสืออิสระ ซึ่งตั้งอยู่ที่กรุงดับลิน ไอร์แลนด์ โด่งดังจากการทำ Blind Date with a Book คือพนักงานจะหุ้มหนังสือปกปิดตัวเล่มทั้งหมด แล้วให้ผู้อ่านไปลุ้นเอาเองว่าจะได้อ่านหนังสือเล่มไหน แต่จะมีคำโปรยสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือพนักงานในร้าน เช่น ‘จะพาคุณไปทัวร์ลอนดอนยุค 60s’ หรือ ‘เล่มนี้ทำฉันร้องไห้กลางรถไฟ’

กล่าวคือ หน้าปก ชื่อผู้เขียน ไม่มีส่วนในการประกอบการตัดสินใจซื้อทั้งสิ้น แต่ก็มีหลายครั้งที่พออ่านเล่มที่พนักงานแนะนำมาแล้วไม่ถูกใจ รสนิยมของพนักงานกับผู้ซื้อไม่ตรงกัน นั่นคือความเสี่ยงอย่างหนึ่งของคอนเซปต์นี้ ซึ่งผู้ซื้อน่าจะทำใจไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
The Last Bookstore ร้านหนังสืออิสระที่ใหญ่ที่สุดในลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา มีหนังสือมากกว่า 100,000 เล่ม ความช่างคิดของร้านนี้คือจัดเรียงหนังสีตามสี หนังสือท่องเที่ยว ประวัติศาสตร์ นิตยสารผู้ชาย สยองขวัญ ถ้ามีสีเดียวกันก็สามารถวางอยู่ด้วยกันได้

มีโซนหนึ่งของร้านที่จะมีหนังสือวางเรียงเป็นอุโมงค์ให้เดินทะลุเข้าไปได้

ซึ่งกลายเป็นจุดเช็กอินยอดนิยม ท่ามกลางความงุนงงว่า เอ แล้วถ้าอยากได้ไอ้เล่มตรงกลางจะหยิบออกมายังไง

ถามตัวเอง ตอบตัวเอง

ชีวิตช่วงนี้เป็นอย่างไร อยากได้พลังแบบไหนกลับมา

ความรู้สึกช่วงนี้เป็นอย่างไร ต้องการพลังแบบไหน ให้หาหนังสือที่มีสิ่งนั้นมาอ่าน

หญิงแท้ห่างรักแต่ไม่อยากมีแฟน อยากอ่านนิยายเกย์ให้ยิ้มเมื่อยแก้มก็ไปหาหนังสือเกย์มาอ่า

ชีวิตราบเรียบ อยากอ่านนิยายสยองขวัญชวนขนหัวลุกก็ไปหาหนังสือฆาตกรรมมาอ่าน

กำลังมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน หาทางแก้ไม่ได้ก็ไปหาหนังสือแนวเวิร์กไลฟ์มาอ่าน

หมายความว่าให้ลองถามตัวเองก่อนว่าชีวิตช่วงนี้เป็นอย่างไร สุขกับเรื่องอะไร ทุกข์ตรมกับเรื่องอะไร ในเมื่อถ้าลองวิธีอื่นมาแล้วยังไม่เวิร์กหนังสือก็เป็นอีกหนึ่งวิธีที่ช่วยปลอบประโลมในสิ่งที่เราขาดได้

เมื่อได้หนังสือในหมวดและเรื่องที่ต้องการแล้ว แต่ยังไม่แน่ใจว่า เอ นักเขียนคนนี้จะถูกจริตกับเราสักกี่มากน้อย ผายมือให้รู้จักกับกฎ 10 หน้า คือหมายถึงว่าเราลองเปิดอ่านหนังสือสัก 10 หน้าแล้วเช็กดูว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร

ใจเต้นตึกตักไหม เมื่ออ่านฉากเปิดเรื่องนิยายสืบสวนสอบสวน ออกลูกเขินหรือเปล่ากับการบรรยายคาแรกเตอร์ของพระเอกในหนังสือรักประโลมโลก

ช่วงเวลานี้แหละที่เราจะได้จดจ่อกับหนังสือที่เลือกเอง อยู่กับตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาคำแนะนำจากใครเลย ต่อเมื่ออ่านจบพลังที่เราอยากได้รับ เราก็จะได้รับ

1 สัปดาห์ควรมีสักวันแวะไปร้านหนังสือ

แน่นอนว่าทุกวันจันทร์ เหล่ามนุษย์ทำงานต่างมุ่งหน้าสู่สถานที่ที่เรารักที่สุด, ออฟฟิศ

ตกเย็นเราแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง วันไหนมีนัดก็อาจจะแวะไปสถานที่อื่นๆ บ้าง เช่น ห้างสรรพสินค้า ร้านสุรา กระทั่งร้านนวดคอ บ่า ไหล่

บ้านแตกต่างจากออฟฟิศตรงที่บ้านเป็นเหมือนเซฟโซนของเรา กลับถึงห้องเมื่อไหร่ โอ ปลอดมนุษย์ ปลอดเรื่อง สบายใจเป็นบ้า

กับร้านหนังสือ ลองกำหนดให้มีสักวันหนึ่งของสัปดาห์ว่าต้องไปร้านหนังสือ เพื่อเข้าไปพักใจจากการทำงาน อาจจะเป็นเย็นวันศุกร์ที่ทุกคนไปจอดรถแน่นิ่งเบียดเสียดกันอยู่บนถนน ถ้าทำเป็นประจำสมองเราจะจดจำว่าพื้นที่เล็กๆ ตรงนี้คืออีกหนึ่งเซฟโซนของเรา

ดูเหมือนว่าชีวิตทุกวันนี้ไม่ได้มีสถานที่ปลอดภัยให้เรามากนัก เราเชื่อว่าร้านหนังสือเป็นอีกหนึ่งแหล่งพักพิงของคนเมืองได้ บางคนพูดถึงขั้นว่าร้านหนังสือหยุดเวลาได้

และถ้ามองไปรอบๆ เราจะเห็นคนที่กำลังเลือกซื้อหนังสือแบบเรา แต่ละคนสนใจหนังสือแตกต่างกันไป คือในบางวันที่เราอาจรู้สึกโดดเดี่ยว มองไปดูคนรอบๆ ตัวแล้วก็ทำให้รู้อย่างหนึ่งว่าเราไม่ได้เจอเรื่องแย่ๆ อยู่คนเดียว มีคนอีกมากที่ต้องการอ่านเรื่องรักประโลมโลก และมีนักเขียนเก่งๆ มากมายที่เขียนเอาไว้แล้วอย่างดี บทเรียนอะไรบางอย่างแอบซ่อนอยู่ในหนังสือแล้ว

The post ทริกออกแบบการเข้า ‘ร้านหนังสือ’ ให้สนุกและเยียวยาใจได้มากกว่าที่เคย appeared first on a day magazine.

หนึ่ง ชื่อแบรนด์ KANIVA (คานิว่า) ถูกตั้งตามชื่อเมืองคาไนว่า (ออกเสียงแบบคนพื้นเมือง) ในประเทศออสเตรเลียที่ เมอร์ซ-จารุวัฒน์ เลาหวิศิษฏ์ กรรมการบริหาร บริษัท เพ็ท โพรเทคท์ ฟู้ด จำกัด ไปเรียนมัธยมปลายที่นั่น

สอง เมื่อคิดจะสร้างแบรนด์อาหารสัตว์เลี้ยง เมอร์ซนึกถึงช่วงเวลาตอนเรียนอยู่ที่ออสเตรเลีย ซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์ และ อากาศดีตลอดทั้งปี เขาจึงดีไซน์โลโกให้เป็นรูปภูเขา แม่น้ำ และ สี จากพื้นเมืองจากเมืองคาไนว่า ที่เจ้าตัวได้ไปใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่นที่นั่น

สาม เมอร์ซถูกหลอกว่าเป็นภูมิแพ้ ตั้งแต่เด็กจนโตจึงไม่กล้าเข้าใกล้สัตว์ โตขึ้นถึงเพิ่งรู้ว่าเป็นแค่กลอุบาย ขึ้นปี 1 จึงเลี้ยงแมวตัวแรกชื่อ เบคอน ซึ่งตอนนี้อายุ 14 ขวบแล้ว แถมมีสมาชิกเพิ่มเต็มบ้านเลย

และนี่คือเบื้องหลัง KANIVA No Pet Beauty Standard แคมเปญสุดครีเอทิฟและจริงใจจาก KANIVA

https://www.youtube.com/watch?v=jzKykY4CQY4

เราไม่ควรรักหมาแมวน้อยลง เพียงเพราะเขาไม่สมบูรณ์

ประโยคด้านบนคือความคิดที่ตกผลึกแล้วของเมอร์ซ ซึ่งกลั่นกรองมาจากประสบการณ์ตรง ทั้งในฐานะพ่อหมาแมว และในฐานะเจ้าของแบรนด์อาหารสัตว์เลี้ยง

“ผมอยู่ในวงการนี้มาจะเข้าปีที่ 12 แล้ว สิ่งที่เห็นมาตลอดคือหมาแมวที่อยู่บนแพ็กเกจจิง หรือแม้กระทั่งโฆษณาบนบิลบอร์ด เราจะเห็นเลยว่า หน้าต้องเป๊ะ ฟันเรียงกันสวย ตาใสปิ๊ง วิ่งเร็ว เราเองกลับมาย้อนคิดว่า หมาแมวที่บ้านเราก็ไม่ได้สวยแบบนั้น แต่เราก็รักในแบบที่เขาเป็นใช่ไหม”

เมอร์ซเล่าว่าไอเดียหลายแคมเปญที่ผ่านมาของ KANIVA ส่วนใหญ่มาจากเรื่องที่เขาพบเจอในชีวิตประจำวัน ยกตัวอย่างเช่นแคมเปญ ‘การเจอใครที่เหมือนเราคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต The best thing in the world is when you find someone like you’ เกิดจากคำถามง่ายๆ ว่าสัตว์เลี้ยงมีนิสัยเหมือนเจ้าของหรือเปล่า

“ตอนเด็กๆ ผมกลัวเสียงฟ้าร้องมาก แล้วผมไปนั่งหลบ หมาผมที่บ้านก็ทำเหมือนกัน ทุกวันนี้เขาก็ยังกลัวเสียงฟ้าร้อง ผมก็เลยคิดว่า เอ๊ะ หรือเขาคือเรานะ”

สิ่งที่เมอร์ซฉุกคิดต่อมาคือหมากับคนที่เหมือนกัน แมวกับคน หรือสัตว์เลี้ยงกับคน แปลว่าเป็นคู่กัน ทั้งคู่เลือกกันแล้ว แล้วตัวที่ไม่ถูกเลือกล่ะ แบรนด์ควรพูดถึงน้องๆ กลุ่มนี้ด้วย เมอร์ซเล่าว่าได้ลงไปคุยกับมูลนิธิหรือบ้านสงเคราะห์ มีคำพูดหนึ่งที่จำได้แม่น 

“หมาตัวนี้ไม่มีบ้านมา 300 กว่าวันเพียงเพราะเขาฟันเหยิน นี่มันคือ Beauty Standard หมาแมวเหล่านั้นไม่ดูดีตรงตามบรรทัดฐานสังคม หรือพันธุ์นิยมของคนทั่วไป”

“ในบรรดาน้องหมาแมวที่ไม่สมบูรณ์เหล่านั้น ยังแบ่งได้อีกว่ามีตัวที่โชคดีและไม่โชคดี ตัวที่โชคดีคือน้องๆ ทั้ง 6 ตัวที่ได้พบเจอกับเจ้าของที่รับเลี้ยงเขา รักเขา ตัวที่โชคไม่ดีป่านนี้เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

“ตอนคุยกับเอเจนซี เราคุยง่ายๆ เลยว่าปีที่แล้วเราได้เล่าเรื่องหนึ่งไปใช่ไหม ปีนี้เราอยากเล่าในอีกมุมหนึ่ง ทุกอย่างที่เราทำและสื่อสารอยู่ภายใต้ความเชื่อและไอเดีย Because Pets Matter”

ทำการบ้านและตัดสินใจลุยเลย

การที่จู่ๆ แบรนด์อาหารสัตว์เลี้ยงลุกขึ้นมาหยิบเรื่อง Beauty Standard ในอุตสาหกรรมนี้ขึ้นมาพูดถือเป็นเรื่องใหม่มาก ในตอนแรกทางทีม KANIVA จึงมีความลังเลอยู่เล็กน้อยว่าจะเดินเครื่องทำแคมเปญนี้ดีไหม

“ผมมี 2 แกนที่ใช้ตัดสินใจ แกนแรกคือเราอยากทำ กับอีกแกนคือ Insight กับ Data ที่เข้ามายืนยันว่าสิ่งที่เราคิดตรงกับสิ่งที่คนส่วนมากคิดไหม เพราะถ้าสิ่งที่เราคิดและทำดันไม่ตรงกับสิ่งที่คนอื่นคิด สุดท้ายแคมเปญก็จะไม่เวิร์ก”

เมอร์ซจึงมอบหมายให้ทางทีมช่วยกันทำการบ้านด้วยการไปตามดูพวก Search, Insight, และ Hashtag สิ่งที่พวกเขาพบคือ ใน 1 เดือน มีคนพูดถึงสัตว์นอกพิมพ์นิยม เช่น ตาเหล่ ฟันเหยิน นับล้านครั้ง และ 80% เป็นการพูดในเชิง Positive 

“ข้อมูลฟ้องว่ายังมีคนจำนวนมากที่ให้ความสำคัญกับสัตว์เลี้ยงที่ไม่ตรงตามพิมพ์นิยม ถ้าเขาคิดเหมือนเรา โอเคเรามาทำแคมเปญกันเถอะ”

แต่กว่าเมอร์ซจะตัดสินใจรอบสุดท้าย เขาและทีมต้องช่วยกันคิดให้รอบด้าน เพราะนี่คือแคมเปญที่จะมานำเสนอวิธีคิดและมุมมองใหม่ให้กับผู้บริโภค ทั้งเป็นการเซ็ตมาตรฐานใหม่ให้กับอุตสาหกรรมนี้ด้วย

“แบรนด์เราต้องมาถามกันเองก่อนว่าถ้านั่นคือความคิดของเรา เรากล้าที่จะเอาไปบอกคนอื่นแค่ไหน กล้าลงมือทำไหม เพราะสุดท้ายมันคือความคิดของแบรนด์ มันผ่านสายตาพวกเราแล้ว เราเห็นแล้วว่ามันตอบโจทย์แก่นของแบรนด์เราและเราอยากทำจริงๆ”

“ถ้าเรากลัวว่าทำแล้วมันจะเกิดผลด้านลบกับแบรนด์จริงๆ ใช่ไหม ผมรู้สึกว่าถ้ายังมีคำถามนั้นอยู่ก็อย่าทำเลย”
“ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับผู้บริโภคแล้วว่าเขาจะเลือกใคร ซึ่งทุกวันนี้เราเห็นแล้วว่าลูกค้าไม่ได้เลือกแบรนด์ที่ดังที่สุด แต่เขาเลือกแบรนด์ที่เข้าใจเขามากที่สุด กับแคมเปญนี้ เรามั่นใจว่าเราเข้าใจลูกค้า ทำไมเราจะไม่บอกเขาล่ะ สุดท้ายทุกคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้า ทำเถอะ”

ได้พรีเซนเตอร์จากคนใกล้ตัว

“ในประชุมแรกๆ มีการเสนอหมาแมวที่พิการหนักกว่านี้ เช่น ตาบอดไปเลย แต่เราตกผลึกกันว่าไม่ได้อยากให้คนเห็นแล้วรู้สึกในเชิงสงสาร เราอยากนำเสนอในแง่ดี เห็นแล้วฉุกคิดได้ว่าทำไมหมาแมวต้องมี Beauty standard ด้วยนะ”

ทีมโปรดักชันควานหาตัวน้องๆ กันอยู่ร่วม 3 เดือน เพื่อนำมาร่วมแคมเปญ KANIVA No Pet Beauty Standard จนได้ไปเจอน้องฟาโรห์-แมวตาเหล่ น้องทองดี-หมาฟันเหยิน น้องเก็บตก-หมาจร

เมอร์ซเล่าว่าสุดท้ายมาได้หมาแมวนอกพิมพ์นิยมจากคนใกล้ตัว ถามว่าใกล้แค่ไหนล่ะก็

“แนน พนักงานกราฟิกของผม เขามีน้องแมวชื่อบลู เป็นบริติช ผมเห็นตั้งแต่เขาเล็กๆ พอเริ่มโตหัวเขาเริ่มล้าน หรือพี่แอน อินฟลูเอนเซอร์ของเรา เขาก็มีน้องไอวี่ แมวมือกุด สุดท้ายเราได้น้องๆ มาจากคนใกล้ตัวหมดเลย”

แต่เอ เท่าที่กล่าวมา เรานับน้องๆ ได้แค่ 5 เอง เท่าที่เห็นในโฆษณาเหมือนจะมี 6 ขาดไปอีก 1 หรือเปล่านะ

น้องอีกคนก็ไม่ได้หาจากคนอื่นคนไกล น้องตัวสุดท้ายชื่อล้อหลัง เป็นแมวของกิ๊บ (คมสัน วัฒนวาณิชกร) Co-founder และ Creative Director ชูใจ กะ กัลยาณมิตร นั่นเอง

เมอร์ซเปรียบเปรยว่าวิธีเลือกน้องๆ ทั้ง 6 หรือแม้กระทั่งน้ำเสียงในการเล่าเรื่องของแคมเปญนี้เหมือนการปรุงต้มยำ ซึ่งทางทีม KANIVA และ กะ กัลยาณมิตร ช่วยกันปรุงให้ได้รสที่กลมกล่อมที่สุด ไม่เปรี้ยวเกินไป หรือเผ็ดเกินไป 

ถ้ากะน้ำหนักมือพลาด โทนของโฆษณา (และแคมเปญ) นี้จะเป็นไปในเชิงสงสาร คล้ายโฆษณาประกันจนเกินไป ซึ่งเป้าหมายของ KANIVA ไม่ใช่แบบนั้น

“แทนที่เราจะทำในเชิงดรามาติก เราเปลี่ยนมาทำอะไรที่เรียบง่ายที่สุด เราเลือกทำในสิ่งที่คนดูเห็นแล้วรู้สึกว่าเขาเจอน้องหมาแมวเหล่านี้ได้จริงในชีวิตประจำวัน ผมรู้สึกว่าความเรียบง่ายนี่แหละ ที่ทำให้คนรู้สึกได้ว่าแคมเปญเราต้องการสื่อสารอะไร”

เบื้องหลังโฆษณาสุดน่ารัก

ทบทวนกันอีกครั้ง KANIVA ได้น้องหมาแมว 6 ตัวมาร่วมแคมเปญแล้ว นั่นคือฟาโรห์ ทองดี เก็บตก บลู ไอวี่ และล้อหลัง ซึ่งจะเป็นภาพแทนของหมาแมวนอกพิมพ์นิยมที่ทาง KANIVA อยากสื่อสารออกไปว่า ไม่ว่าน้องๆ จะเกิดมาเป็นอย่างไร เขาก็มีมุมน่ารักของตัวเอง และเขาควรได้รับความรักเหมือนกัน

ต่อเมื่อเคาะกันแล้วว่าควรทำวิดีโอขึ้นมาสัก 1 ชิ้น เพื่อช่วยสื่อสาร Message ของแคมเปญอีกแรง ขั้นตอนตามปกติคือเอเจนซีก็จะแคสติงหานักแสดงที่จะมารับบทเป็นพ่อแม่ของหมาแมวเหล่านี้
แต่จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นต่อเมื่อทีมโปรดักชันเดินทางไปสัมภาษณ์ป๊าม๊าของน้องๆ ทั้ง 6 ตัว เพื่อเก็บข้อมูลมาเขียนบท บทสนทนาในวันนั้นทำให้ทางแบรนด์ตัดสินใจว่าไม่จำเป็นต้องแคสติงแล้ว

“เราให้โปรดิวเซอร์ของวิดีโอตัวนี้ไปไล่สัมภาษณ์พ่อแม่ของหมาแมวนอกพิมพ์นิยม สิ่งที่ได้มาแค่ฟังก็น้ำตาจะไหลแล้ว ประโยคเหล่านั้นเลยถูกนำไปใช้จริงในโฆษณาด้วย”

บทสนทนาในวันนั้นทำให้ทางแบรนด์ตัดสินใจว่าไม่จำเป็นต้องแคสติงแล้ว ก็เอาพ่อแม่ของน้องหมาแมวทั้ง 6 ตัวมาแสดงเลยแล้วกัน อะไรจะดีไปกว่าการให้พ่อแม่มาพูดถึงลูกตัวเองล่ะ
“มือแบบนี้ไม่มีวันทำให้ใครเจ็บนะ ที่คุณแอนพูดในคลิป ประโยคเหล่านี้คือสิ่งที่เขาพูดในวันสัมภาษณ์ มันเป็นสิ่งที่เขารู้สึกจริงๆ ของแบบนี้มันโกหกไม่ได้”

ขึ้นโฆษณาบนบิลบอร์ดในจุดที่ตรงทาร์เก็ตมากที่สุด

“ถ้าถามผมเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ทำแบรนด์อาหารหมาแมวแล้วอยากขึ้นบิลบอร์ด ผมคงตอบว่ามันเป็นไปไม่ได้”

ลองจินตนาการตามนะ ระหว่างเห็นบิลบอร์ดโฆษณาน้ำดื่มกับอาหารสัตว์เลี้ยง โปรดักต์ไหนคนเห็นแล้วมีโอกาสไปซื้อมากกว่า กลุ่มเป้าหมายของโฆษณาน้ำดื่มคือทุกคน ในขณะที่อาหารสัตว์เลี้ยง กลุ่มเป้าหมายคือคนเลี้ยงสัตว์ ซึ่งคนไม่เลี้ยงก็จะไม่สนใจเลย
นั่นคืออดีต เพราะหนนี้ KANIVA ตัดสินใจพาหมาฟันเหยิน แมวมือกุด ฯลฯ ขึ้นบิลบอร์ดให้คนเห็นแบบจัดเต็ม เมอร์ซเล่าว่าไม่ได้เลือกบิลบอร์ดในย่านทำเลทอง แต่จุดที่ทางทีมคิดและคราฟต์มาอย่างดีว่ากลุ่มเป้าหมาย (คนเลี้ยงสัตว์) น่าจะเห็นแน่ๆ

“KANIVA ไม่ใช่แบรนด์ที่จะไปขึ้นบิลบอร์ดใหญ่โตในทำเลทองอะไรขนาดนั้น เรารู้ตัวเองว่าเราขายอาหารสัตว์ เราต้องควบคุมงบประมาณในส่วนนี้พอสมควร แต่ละโลเคชันที่เราเลือก มันอาจจะไม่ได้เป็น Prime Location ขนาดนั้น”

“จุดที่เราเลือกไม่ใช่โซนที่ดีที่สุด แต่จะเป็นโซนที่มีคนพลุกพล่าน ซึ่งคนเหล่านั้นก็คือคนที่เลี้ยงหมาแมว ที่เราเจอได้ในชีวิตประจำวัน เขาเห็นแล้วรู้สึกว่านั่นมันเหมือนหมาแมวบ้านฉันเลยนี่หว่า”

“พอเห็นน้องหมาแมวน่ารัก เขาก็อยากแชร์ต่อ ผมยังคิดอยู่เลยว่าถ้าเราไปขึ้นบิลบอร์ดบนทางด่วนในจุดที่ดีที่สุด Brand Conversation มันอาจจะไม่ไปมากขนาดนี้ก็ได้ เพราะมันเป็นจุดที่คนขับผ่าน เขาอาจจะไม่ได้อินกับคอนเทนต์บนบิลบอร์ด แต่พอเราเอาคอนเทนต์ไปอยู่ในพื้นที่ที่คนสัญจรไปมา มันสร้างอิมแพกต์ได้มากกว่า”

ในขณะที่หลายแบรนด์เน้นทำการตลาดโดยใช้ Social Media เพื่อสร้างการจดจำในออนไลน์ หรือแม้กระทั่งซื้อโฆษณาผ่านสื่อหรืออินฟลูเอนเซอร์ KANIVA เป็นหนึ่งในแบรนด์ที่ยังเชื่อว่าบิลบอร์ดยังมีความสำคัญอยู่ 

เพราะทุกวันนี้ทุกแบรนด์ทำ Social Media กันหมด คำถามคือจะทำยังไงให้แบรนด์ของเราแตกต่าง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ KANIVA เลือกฉายคอนเทนต์ขึ้นบิลบอร์ด เพื่อช่วยเสริมในสิ่งที่อยากพูด พอถูกใจ คนก็ถ่ายเอาไปแชร์ในออนไลน์จนไวรัล

ปฏิวัติแพ็กเกจจิงผลิตภัณฑ์อาหารสัตว์เลี้ยง

“หลายคนอาจคิดว่าแพ็กเกจจิงทำง่าย แต่มันทำยากมาก ยิ่งเกี่ยวกับอาหารยิ่งทำยาก”

เมอร์ซเล่าว่าระหว่างกำลังประชุมเรื่องการทำแพ็กเกิจจิงแบบใหม่ ที่จะมีดีไซน์ของน้องหมาแมวทั้ง 6 ตัวอยู่ด้วย ทุกคนในห้องประชุมวันนั้นทั้งตัวเขาเอง พี่ชาย (นิติพงศ์ เลาหวิศิษฏ์) และเอเจนซี เห็นตรงกันว่านอกจากบิลบอร์ดและโฆษณา การทำแพ็กเกิจจิงเป็นเรื่องสำคัญมาก

“ถ้าแบรนด์เราเชื่อเรื่อง No Pet Beauty Standard แล้วเรายังใช้หมาแมวตามพิมพ์นิยมบนแพ็กเกจจิง มันจะเกิดคำถามทันที”

การทำแพ็กเกจจิงสำหรับแคมเปญนี้แตกต่างจากแพ็กเกจจิงแบบก่อนๆ ที่ KANIVA เคยทำมา และเราก็เพิ่งรู้ว่าในตลาดสัตว์เลี้ยง แพ็กเกจจิงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก โดยเฉพาะแพ็กเกจจิงอาหาร ไม่ว่าอาหารของคนหรือสัตว์ก็ตาม

ไม่เคยตั้ง KPI เป็นเรื่องยอดขาย

ยุคนี้แบรนด์ไหนก็อยากขายของ ถ้าไม่อยากทำเหมือนแบรนด์อื่น ก็แค่ไม่ทำแคมเปญเพื่อขายของ เมอร์ซบอกกับเราอย่างนั้น คำถามคือ ถ้าเช่นนั้นแล้ว KPI ของแคมเปญ KANIVA No Pet Beauty Standard คืออะไร

“KANIVA เป็นแบรนด์ที่ค่อนข้างเด็กมากๆ ถ้าเทียบเป็นคนเราคือเด็กอายุ 6 ขวบ โจทย์ของเราวันนี้คือการซื้อใจคนก่อน”

ซื้อใจคน, คำนี้น่าสนใจ

แคมเปญก่อนหน้านี้ ‘การเจอใครที่เหมือนเราคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต The best thing in the world is when you find someone like you’ แบรนด์ดึงตัวน้องๆ วง BUS มาเป็นพรีเซนเตอร์ด้วยเหตุผลว่า

“เด็กบางคนร้องเพลงของวง BUS ได้ตั้งแต่ 4 – 5 ขวบ วัยนั้นเขายังไม่ได้เลี้ยงสัตว์ แต่อีก 10 – 20 ปี เขาอาจจะเลี้ยงสัตว์ก็ได้ BUS พาเราไปหาเด็กๆ กลุ่มนั้นที่เป็นผู้ติดตามของเขา เราต้องการให้แบรนด์ของเราอยู่ใน Consideration ของพวกเขา”

นั่นเป็นตัวอย่างของคำว่าซื้อใจคนที่ KANIVA กำลังทำอยู่ เมอร์ซเชื่อว่าถ้าเอายอดขายมาเป็นตัวชี้วัดแล้วลงมือทำแคมเปญเพื่อนำไปสู่การเพิ่มยอดขาย แปลว่าแบรนด์ไม่ได้จริงใจในสิ่งที่อยากจะทำ

ทุกแคมเปญของ KANIVA เลยเป็นการซื้อใจพ่อแม่หมาแมวทั้งหลายนั่นเอง 

“สำหรับผม การทำให้คนซื้อของง่าย แต่ซื้อใจคนนี่สิยากกว่า ถ้าเราซื้อใจเขาได้ ในอนาคตเขาจะมาซื้อสินค้าของเรา”

“ทุกแคมเปญที่เราทำคือการหว่านเมล็ดพันธุ์ เราไม่รู้หรอกว่าอีกกี่ปีกว่ามันจะโต สิ่งที่ทุกแบรนด์ทำในวันนี้คือการเกี่ยวข้าว เพราะมันง่าย คุณมีแค่เคียวก็เกี่ยวได้แล้ว จะมีสักกี่คนที่ลงมือปลูกข้าวเอง ซึ่งมันต้องรอ มันต้องให้น้ำ ซึ่งแน่นอนมันยากและใช้เวลา”

จาก The best thing in the world is when you find someone like you ถึง No Pet Beauty Standard ซึ่งเป็นแคมเปญที่จะรันไปตลอดทั้งปี เมอร์ซบอกกับเราว่า KANIVA จะช่วยกันคราฟต์ไอเดียที่ดีออกมาเรื่อยๆ เพื่อนำไปสู่ KPI ที่แบรนด์ตั้งไว้

เมอร์ซไม่เชื่อว่าแค่แคมเปญเดียวจะเปลี่ยนอะไรได้ทันที นอกจากซื้อใจคนให้มีความเชื่อมั่นในแบรนด์ สิ่งที่ KANIVA ต้องการทำไปพร้อมๆ กันคือ

“การแง้มใจคนทีละนิดให้เขาเปิดใจรับสัตว์เลี้ยงเหล่านี้ที่ไม่ตรงพิมพ์นิยม คือขอให้โลกนี้มีความรักเพิ่มมากขึ้นอีกสัก 1% ทำได้เท่านี้ผมถือว่าเราประสบความสำเร็จแล้ว”

ไอเดียที่ดีคือไอเดียที่ดี

“มันจะมีคนคิดเหมือนเราไหมนะ”

นั่นคือคำถามสั้นๆ ที่เมอร์ซและทีมถามกันเองตอนคิดแคมเปญนี้ การที่จู่ๆ KANIVA หยิบประเด็นเรื่องมาตรฐานความงามในตลาดสัตว์เลี้ยงขึ้นมาพูด เพื่อจะบอกว่าไม่ว่าน้องๆ จะมีรูปลักษณ์เป็นยังไงก็ควรได้รับความรักจากเราอย่างเท่าเทียม เป็นไอเดียที่ทั้งดีและสุ่มเสี่ยง

“เราทำการตลาดขึ้นมาแล้วมันเล่นกับบรรทัดฐานของอุตสาหกรรม มันเสี่ยง มันมีเหรียญสองด้าน แต่เรากล้าที่จะทำในสิ่งที่เราเชื่อออกมา แล้วผลลัพธ์มันดีกว่าที่เราคาดไว้มาก”

“แม้เราเป็นเด็กอายุแค่ 5 – 6 ขวบ แต่เราเป็นเด็กที่ใจกล้า ผมคุยกับทีมงานอยู่ตลอดว่าพวกเราเป็นเด็กใจกล้า”

คงไม่ต้องอธิบายกันให้ยืดยาวแล้วว่าแคมเปญ KANIVA No Pet Beauty Standard ประสบความสำเร็จแค่ไหน สิ่งที่เราเห็นในเบื้องต้นคือแคมเปญนี้ไวรัลในทุกแพลตฟอร์มออนไลน์ ในส่วนข้อมูลเชิงลึก พ่อเจ้าเบคอนบอกว่า

“ทุกการพูดถึงในแต่ละแพลตฟอร์มถูกเก็บไว้เป็น Insight ทั้งหมด สิ่งที่ค้นพบคือ 99% เป็นการพูดคุยในเชิง Positive มาก คนมาแชร์กันทำนองว่าหมาแมวที่บ้านก็เป็นแบบนี้เลย ดูแล้วน้ำตาไหล มันรีเลตกับเขาได้”

จากคนที่เริ่มเลี้ยงแมวตอนปี 1 สู่การทำแบรนด์อาหารสัตว์เลี้ยง เรียนรู้ เติบโต และสร้างแบรนด์ด้วยวิธีการซื้อใจคน สิ่งที่เราอยากรู้มากๆ คือ ในฐานะพ่อหมาแมวและซีอีโอของแบรนด์ KANIVA เมอร์ซได้เรียนรู้อะไรจากการทำแคมเปญนี้บ้าง เราสรุปมาให้ 3 ข้อ

หนึ่ง แม้ว่าจะคิดกันแค่ไม่กี่คน หรือคิดจากคนคนเดียว ไอเดียที่ดีคือไอเดียที่ดี

สอง ถ้าแบรนด์มีความเชื่ออะไร ทำสิ่งนั้นให้คนเห็น เพราะทุกวันนี้คนไม่ได้เชื่อในสิ่งที่แบรนด์พูด เขาเชื่อในสิ่งที่แบรนด์ทำ

สาม การพูดถึงบางเรื่อง ย่อมมีอีกเรื่องที่ยังไม่ถูกพูดถึง นั่นคือสิ่งที่แบรนด์ต้องกลับไปทำการบ้านและแก้ไขปรับปรุงในแคมเปญต่อๆ ไป

โบกมือลากันไปพร้อมข้อความจากเมอร์ซถึงพ่อแม่หมาแมว กระทั่งมักเกิลที่กำลังคิดจะเลี้ยงน้องๆ “เท่าที่ผมสัมผัสมา หมาแมวที่ร่ายกายไม่สมบูรณ์ แต่ใจเขาสมบูรณ์มากๆ เลย สมมติแมวตาบอด เขาจะรู้วิธีเอาใจเจ้าของ เพราะเขารู้ว่าต้องทำอะไร เพื่อชดเชยในสิ่งที่เขาขาดไป ในเมื่อเขาเลือกเกิดไม่ได้ เราก็ไม่ควรไปตัดสินเขา หมาแมวทุกตัวควรได้รับความรักที่เท่าเทียมกัน”

The post 7 เรื่องราวเบื้องหลัง KANIVA No Pet Beauty Standard แคมเปญที่พาแมวตาเหล่ หมาฟันเหยิน มาเป็นพรีเซนเตอร์ จนคนตกหลุมรัก appeared first on a day magazine.

เย็นย่ำวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ขณะรถติดอยู่บนท้องถนนท่ามกลางรถยนต์นับร้อยพันที่กำลังมุ่งหน้าสู่เมืองกรุงหลังวันหยุดยาวในวาระสงกรานต์ เราเปิดเพลงคลอ แอร์เย็นวาบผิว หันไปดูรถบางคันยังมีคราบแป้งติด นึกถึงวันพรุ่งนี้ โอย มีประชุม มีงานต้องส่ง จิตใจมันช่างห่อเหี่ยวเสียจริง

“ตอนไปเล่นน้ำสงกรานต์กับมิตรเก่า ดีจัง”

“ตอนนอนเปลอ่านหนังสืออยู่ข้างบ้านแล้วเผลอหลับไป ดีจัง”

“ตอนไปเที่ยวพัทยากับเพื่อนมัธยม แล้วกินอะไรอร่อยๆ ดีจัง”

ชั่วขณะที่กำลังออกลูกเซ็งกับวันพรุ่งนี้ แวบนึงเลยเผลอนึกไปถึงวันเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ 3 วันที่แล้ว เดือนที่แล้ว หรือหลายปีมาแล้ว อะไรๆ ก็ดูดีไปหมด

หากลองมองผ่านเลนส์ในเชิงจิตวิทยา มีคำเรียกว่ามันคือ Rosy Retrospection หรือปรากฏการณ์มองอดีตในแง่ดี พูดง่ายๆ คือเรามักเลือกเก็บแต่ความทรงจำที่ดีและมีคุณค่า จนเราเผลอประเมินเหตุการณ์ในวันวานว่าวิเศษสุดๆ ทั้งที่ในความเป็นจริง มันอาจเป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้น

นั่นชวนให้นึกถึงสำนวนที่ฝรั่งมักพูดกันคือ rose-colored glasses สำนวนนี้ถ้าถูกใส่ไปในประโยคจะมีความหมายทำนองว่าเราสวมแว่นสีชมพูมองโลก คือเป็นการเปรียบเปรยว่ามองอะไรก็ดูสดใส เห็นแต่ด้านดี ด้านบวกไปเสียหมด ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วจะมีเรื่องราวแย่ๆ เจือปนอยู่บ้างก็ตาม

ทำไมเราถึงรู้สึกดีเวลามองย้อนวันเก่าๆ ถึงขั้นกลายเป็นสิ่งที่ช่วยเยียวยาจิตใจในวันที่เราอ่อนแอเป็นพิเศษได้ เพิ่งผ่านพ้นวันหยุดยาวมาหมาดๆ หลายคนอาจกำลังเจอสภาวะทำนองนี้อยู่ ตามไปดูเบื้องหลังของปรากฏการณ์นี้กัน

กรองความทุกข์ เพิ่มความสุข

หลายพันปีที่ผ่านมา มนุษย์วิวัฒนาการมาให้จดจำประสบการณ์เชิงลบได้ชัดเจนกว่าประสบการณ์เชิงบวก

สมัยเรายังพูดว่า อุ๊บะ อุ๊บะ วิถีดั้งเดิมของมนุษย์คือการเอาชีวิตรอด นั่นหมายถึงต้องใส่ใจกับทุกสิ่งที่อาจก่อให้เกิดอันตราย เช่น เสียงปริศนาในพุ่มไม้ ซึ่งอาจเป็นสัตว์ร้ายที่ซุ่มโจมตีเราถึงตายได้ เราจะไม่จำเสียงน้ำไหล หรือนกร้อง

สำหรับคนยุคนี้ ภาระงานที่ต้องรับผิดชอบถือเป็นภัยคุกคามไม่ต่างจากสัตว์ร้าย นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงเวลาที่ยมสุดๆ เรามักคิดถึงเรื่องราวในอดีต (แต่ด้านที่ดี)

ยิ่งปัจจุบันแย่ อดีตยิ่งดูดี

สัปดาห์ไหนว่างๆ งานไม่เยอะ ไม่เคยคิดถึงวันหยุด แต่เมื่อสัปดาห์นรกเมื่อไหร่ โอยย เมื่อไหร่จะถึงวันหยุดสักที ไอ้ปรากฏการณ์ Rosy Retrospection มักเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ระดับความเครียดในปัจจุบันมีสูง แหม แค่ได้นั่งอ่านหนังสือ ฟังเสียงลมพัดก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว ทั้งที่ตอนนั้นเบื่อจะแย่

จุดที่น่าคิด คือเมื่อเกิดภาวะนี้ เราควรตั้งคำถามต่อไปว่าทำไมถึงเครียดกับงาน งานไม่เสร็จ งานยังไม่ถูกใจเจ้านาย หรือแค่เบื่อการทำงานเฉยๆ ถ้าหาต้นตอว่าทำไมถึงเครียดเจอ ขั้นตอนถัดมาอาจเป็นการค่อยๆ สะสางไปทีละเรื่อง

เราคือพระเอกในเรื่องที่ตัวเองเล่า

มีการอธิบายว่าสาเหตุที่สมองเลือกจำแต่ประสบการณ์ดีๆ ในอดีต เพราะมนุษย์มีแนวโน้มที่จะสร้างเรื่องเล่าขึ้นมา เพื่อประคับประคอง self-esteem ของตัวเองเอาไว้ ช่วงสงกรานต์ที่เรากลับบ้าน มีช่วงหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ตากแดดออกไปแขนขาดำ นั่นเราไม่จำ เราจำแค่ว่าเราเล่นน้ำสนุกกับมิตรเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน

ต่อเมื่อปัจจุบันที่เรากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีนัก สมองจะไปค้นหาความทรงจำดีๆ ในลิ้นชักออกมา เพื่อย้ำเตือนว่า เฮ้ย จริงๆ เอ็งมีชีวิตที่ดีนะ เอ็งเคยเป็นคนที่มีความสุขขนาดนั้นเชียวนะ อย่างน้อยไม่ให้แหลกเหลวไปกับความระยำตำบอนในปัจจุบันมากเกินไป

คอร์ติซอล vs โดพามีน ศึกฮอร์โมนวันว้าวุ่น

ถ้าพูดให้จริงจังขึ้น สาเหตุที่เรารู้สึกแบบนั้นแบบนี้ ส่วนหนึ่งมาจากการทำงานของฮอร์โมน เมื่อเครียดใกล้จะบ้าแล้ว คอร์ติซอลจะแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง คล้ายเป็นสัญญาณให้เตรียมรับมือต่อภัยคุกคามที่กำลังมาถึง เราอาจตื่นตัว หัวใจเต้นเร็ว

เมื่อเครียดใกล้จะบ้าแล้ว กลไกป้องกันตัวเองก็ชวนให้เรานึกถึงประสบการณ์ดีๆ ที่ผ่านมา ถึงตอนนั้น ฮอร์โมนอีกตัวจะทำงานทันที นั่นคือ โดพามีน อะไรดีๆ เรียงคิวกันมาหมด กับข้าวที่แม่ทำมันก็อร่อยเนอะ ได้ขับรถออกไปหาอะไรกินกับแม่กับน้องนี่ดีจัง

ในที่สุดแล้ว คนอาจจะมองปรากฏการณ์ Rosy Retrospection ว่าเป็นเรื่องเพ้อฝัน อาจถึงขั้นเพ้อเจ้อ ไม่อยู่กับปัจจุบัน แต่งานวิจัยหลายชิ้นพิสูจน์มาแล้วว่า เมื่อถึงคราวที่มนุษย์สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ต้องไปเจอหรือทำในวันถัดไป สมองจะนึกถึงประสบการณ์ดีๆ ขึ้นมาทันที

เพราะอย่างที่บอก ยิ่งปัจจุบันแย่ เรื่องธรรมดาๆ ที่เกิดขึ้นในอดีตก็ดูดีขึ้นมาได้ โดยเฉพาะบรรดาโมเมนต์ที่สุดแสนจะธรรมดาที่เราไม่ทันนึกถึง บอกเลยว่าดาเมจหนักมาก

การมองเรื่องราวดีๆ ที่ผ่านไปแล้วเป็นเรื่องที่ทำได้ เพียงแต่อย่าลืมว่าชีวิตไปข้างหน้าเสมอ การเผชิญหน้ากับวันพรุ่งนี้อาจเป็นเรื่องกล้าหาญที่สุดที่เราอาจทำได้ในฐานะมนุษย์ก็ได้ 

หมดวันหยุดแล้ว ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกการทำงานที่เรารัก (ไม่ได้กัดฟันพูดเลยยยยยย)

The post ว่าด้วยปรากฏการณ์ Rosy Retrospection นึกถึงอดีตในแง่บวก แม้ปัจจุบันชีวิตโคตรจะบัดซบ appeared first on a day magazine.