อาจเพราะไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรืออายุเท่าไหร่ ตัวละครและเรื่องราวของดิสนีย์ล้วนฝากฝังอยู่ในหัวใจตั้งแต่ยังเยาว์วัยและแฝงเร้นอยู่ภายในนั้นรอวันกระโดดโลดเต้นกันอีกครั้ง

และแล้ววันนั้นก็มาถึง ทันทีที่เราได้ย่างกรายเข้าไปภายในสวนสนุก เด็กน้อยที่เคยนั่งเฝ้าหน้าจอทีวีรอดูรายการดิสนีย์คลับในเช้าวันเสาร์ – อาทิตย์ ก็หลุดออกมาโผบินว่อน และเราก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสวนสนุกแห่งนี้ถึงได้ครองใจเหล่าผู้คนทั่วโลกขนาดนี้ 

เพราะสถาปัตยกรรม  ร้านรวง เรื่องราวภายในสถานที่แห่งนี้ถูกสรรค์สร้างมาเพื่อพาผู้คนเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการ์ตูนที่เขารัก ร่ายเวทมนตร์เพื่อเสกสิ่งที่เป็นห้วงจินตนาการให้ออกมาประจักษ์ตรงหน้า และพาเราหลุดออกจากความเป็นใครบางคนในชีวิตจริงๆ เพื่อล่องลอยไปในห้วงมหัศจรรย์ จนทำให้ลืมเวลาและความจริงเบื้องหลังไปชั่วขณะ

แต่ที่น่าปลื้มปริ่มใจไปมากกว่านั้นคือกิจกรรมพิเศษที่สวนสนุกดิสนีย์แลนด์ทุกหนแห่งทุ่มเทสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อให้ผู้คนได้ใกล้ชิดกับตัวละครที่เขารัก ต้องขอบอกว่าความโชคดีอีกอย่างหนึ่งของเรา คือการได้มาที่แห่งนี้ในช่วงเวลาฉลองครบรอบ 20 ปี ในธีม The Most Magical Party of All ที่สร้างความพิเศษให้พิเศษมากขึ้นไปอีกกับโชว์พาเหรดที่เพิ่มความเร้าใจและปาร์ตีชมพลุบนท้องฟ้ายามค่ำคืนแบบจัดหนักมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

วันนี้ a day จึงอยากมาชวนให้คุณไปดื่มด่ำความประทับใจนี้ร่วมกัน ด้วย 5 ข้อสำคัญว่าทำไมคุณต้องไปเยือน ฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ ในปี 2025 เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องพลาดอะไรไปเมื่อมาถึงหมุดหมายจริงๆ

1

เพราะเด็กคนนั้นในตัวคุณรอเจอ

เหล่าตัวละครที่เขารักในระยะประชิดอยู่

เนื่องในวาระฉลองครบรอบ 20 ปีนี้ ฮ่องกงดิสนีย์แลนด์เขาจัดเต็มในเรื่องของพาเหรดมากกว่าเดิม คุณจะได้พบกับ Friendtastic! ขบวนเฉลิมฉลองแห่งมิตรภาพที่ขนทัพเอาเหล่าตัวละครในดวงใจมามากกว่า 30 ตัว ร่วมถึงนักแสดงที่มาสร้างสีสันกว่า 100 ชีวิตเป็นเวลากว่า 30 นาที ต้องขอบอกว่าช่วงเวลาที่ขบวนพาเหรดเคลื่อนตัวไปเป็นห้วงเวลาที่บันเทิงมากจริงๆ เพราะเหล่าตัวละครโลดแล่นโดยไม่ทิ้งคาแรกเตอร์ของตัวเองเลย เราจะรู้สึกได้ว่ามิกกี้จากมิกกี้เมาส์, วู้ดดี้จากทอยสตอรี่, ไมค์และซัลลีย์จากมอนสเตอร์ รวมถึงเหล่าเจ้าหญิงดิสนีย์และตัวละครอื่นอีกมายมายหลุดออกมาจากหน้าจอ มาอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด 

จริงๆ โดยส่วนตัวไม่ได้คาดหวังกับโชว์ตรงนี้เลยแต่ต้องขอบอกว่าหลังจากที่ดูจบแล้วประทับใจในเอเนอร์จีและความเสมือนของตัวมาสคอตมากจริงๆ สานฝันวัยเด็กที่อยากประจันหน้ากับรูปลักษณ์นุ่มฟูน่ารักได้แบบสุดๆ

2

ใครที่อยากเป็นเจ้าหญิง ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ

เด็กผู้หญิงแทบทุกคนล้วนต้องเคยอยากเป็นเจ้าหญิง แต่งชุดกระโปรงใส่รองเท้าส้นสูง และเดินอยู่อยู่ในปราสาทที่ใช้ผ้าห่มคลุมเก้าอี้ ช่วงเวลาที่เรารอคอยมาถึงแล้ว เหลือแค่เลือกเอาว่าคุณจะเป็นเจ้าหญิงองค์ไหนดี เพราะสถานที่แห่งนี้เอื้ออำนวยเหลือเกินที่จะซัพพอร์ตให้คุณได้เฉิดฉาย ทันทีที่เดินเข้ามาเจอปราสาทสูงเด่นตระหง่านที่รายล้อมไปด้วยเหล่าผู้คน ทั้งลูกเด็กเล็กแดงไปจนถึงคุณยายผมสีดอกเลาที่มีหัวใจรักดิสนีย์ ทุกคนต่างซึมซับความเป็นเจ้าหญิง และตัวละครที่เขารักผ่านสถาปัตยกรรมและบรรยากาศอันน่าอภิรมย์ ปราสาทสวย ม้าหมุนอันวิจิตรตระการตาและเมืองในจินตนาการที่ถูกเนรมิตมาราวกับคุณกำลังเดินหลุดเข้าไปในฉากของเรื่องราวที่เคยคุ้น ระหว่างที่นั่งพักเหนื่อยจากการตะลุยเครื่องเล่นเราได้นั่งมองเหล่าผู้คนที่เดินผ่านไปมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองกำลังได้ดูเหล่าผู้คนที่กำลังดื่มด่ำหลุดเข้าไปในเรื่องราวที่พวกเขาผูกพัน

3

นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะได้เข้าไปผจญภัย

ในเรื่องราวที่คุณผูกพัน

สิ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลย คือเครื่องเล่นในสวนสนุกที่ถูกเนรมิตมาอย่างประณีตบรรจงสร้าง แต่อาจจะต้องบอกตรงๆ ว่าหากใครที่คาดหวังว่าจะได้มาเล่นเครื่องเล่นสุดเสียวไส้ พุ่งดิ่งจากความสูงแล้วละก็ อาจจะไม่ใช่กับที่นี่ เพราะความโดดเด่นของสวนสนุกแห่งนี้ คือความสวยงามและการสร้างโลกที่มหัศจรรย์พันลึกเหลือเกิน อย่างโซนเด็ดของที่นี่ซึ่งถือเป็นโซนใหม่ของฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ คือ ‘World of Frozen’ ดินแดนของอาณาจักรเอเรนเดลล์ ที่อลังการงานสร้างจนเราสามารถติดอยู่ภายในนั้นได้ทั้งวันเลย  ที่แห่งนี้เหมือนจำลองเมืองขึ้นมาจริงๆ มีทั้งหมู่บ้าน น้ำพุแห่งมิตรภาพ สะพานข้ามทะเลสาบเอเรนเดลล์ ที่มีมาเพื่อสานฝันคนอยากเป็นเอลซ่ากันแบบสุดๆ แถมยังมีเครื่องเล่นที่แทบจะเป็นมาสเตอร์พีซของฮ่องกงดิสนีย์แลนด์เลย เพราะฉากภายในเครื่องเล่นนั้นสมจริงจนเหมือนกับมีตัวละครมาร่ายเวทมนตร์อยู่ตรงหน้า

นอกจากนี้ก็ยังมีโซนพิเศษอื่นๆ ทั้ง Mickey’s PhilharMagic ที่เป็นเหมือนโรงภาพยนตร์แบบ 4D Experience จะเนรมิตโชว์ที่สร้างประสบการณ์สุดพิเศษให้กับเรา ขอบอกเลยว่าไม่ใช่เพียงได้มองเห็นและได้ยิน แต่ยังได้กลิ่นและสัมผัสได้อีกด้วย โดยส่วนตัวแล้วประทับใจกับโชว์นี้มากๆ เพราะรู้สึกเหมือนเราเองอยู่ในโรงละครที่เหล่าตัวการ์ตูนน่ารักน่าหยิกสลับสับเปลี่ยนกันออกมาทักทายอย่างใกล้ชิด และ it’s a small world ที่พาเราไปล่องเรือเพลินๆ ชมสารพันฉากสุดน่ารักที่พาเอาเหล่าตัวละครไปครีเอตสร้างสรรค์ใหม่

4

เพราะคุณจะได้เข้าไปชอป ชิม ชิล

ท่ามกลางร้านรวง เรื่องราวที่ถูกออกแบบมาอย่างดี

หากใครได้มาเยือนถึงที่นี่แล้วไม่ได้มาเดินเล่นตรงส่วนถนนเมน สตรีต ยูเอสเอ ก็คงจะเหมือนมาไม่ถึง เพราะถนนเส้นนี้พาเราหลุดเข้าไปในร้านรวง เรื่องราวที่หลากยุคหลายสมัย และมีความน่ารักจับจิตจนเดินเพลินชุ่มชื่นใจ และที่สำคัญ คือตึกอาคารของร้านเหล่านี้ถูกออกแบบมาอย่างดีจนให้ความรู้สึกเหมือนเราเดินเล่นอยู่ในฉากของละคร  

ในโซนนี้คุณจะสามารถเข้าไปละลายทรัพย์กับเหล่าสารพันของกุ๊กกิ๊กที่คนรักดิสนีย์ต้องกรีดร้องในความน่ารักและลิมิติด เราเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้อย่างเพลิดเพลิน ต้องบอกว่าหากใครที่คลั่งไคล้ของกระจุกกระจิกต้องมีล้มละลายกันไปข้างหนึ่ง และพิเศษมากขึ้นไปอีก เพราะในวาระครบรอบ 20 ปี เขามีคอลเลกชันพิเศษที่ทำออกมาโดยเฉพาะ หาซื้อไม่ได้ที่ไหนอีกแล้ว 

แต่สิ่งที่พิเศษไปกว่านั้นคือเมนูอาหาร ขนมมากมายที่ทั้งน่ารักและน่ากิน อะไรจะทำให้เรามีความสุขไปมากเสียกว่าการได้เดินกินไอติมสุดน่ารักอยู่ภายในบรรยากาศสุดชื่นมื่นไปพร้อมๆ กัน นอกจากนั้นทางฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ยังมีอาหารและขนมเมนูใหม่สำหรับงานครบรอบ 20 ปี ที่น่ารักจนทานไม่ลง นี่อาจคือสวรรค์ที่ใฝ่หา ชั่วขณะหนึ่งเราคงอยากทำเพียงแค่นั้นก็คงเพียงพอให้ได้พักชาร์จแบตและกลับไปต่อสู้กับชีวิตจริงๆ ต่อ

5

ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน 

ความมหัศจรรย์เกิดขึ้นที่นี่

เชื่อว่าใครที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากมาสัมผัสประสบกาณ์ดีๆ ที่สวนสนุกดิสนีย์แลนด์ ก็คงจะมีการชมพลุใต้ท้องฟ้าหน้าปราสาทยามค่ำคืนเป็นหมุดหมายในการมาถึงแน่นอน ‘Momentous: Party in the Night Sky’ เป็นอีกหนึ่งไฮไลต์สำคัญที่เหล่าคนรักดิสนีย์เตรียมตัวจะมาดู สำหรับเราแล้วตลอดระยะเวลากว่า 30 นาที (เพิ่มเวลาจากปกติเนื่องในวาระฉลองครบรอบ 20 ปี) เป็นช่วงเวลาที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ตื่นตาตื่นใจไปกับเรื่องราวตรงหน้า ความสวยงามที่เราบันทึกมาผ่านรูปถ่ายคงจะเทียบไม่ได้กับประสบการณ์ที่ได้ยืนประจันหน้ากับความมหัศจรรย์ แสง สี เสียง การบรรยายประกอบรวมกันทำให้ทุกอย่างตรงหน้าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ 

แม้เราจะเดินออกจากสวนด้วยร่างกายที่อ่อนล้าในช่วงเวลาที่ฟ้ามืดสนิท แสงไฟระยิบระยับที่ประดับประดาเพื่อมาส่งเราจนถึงปากประตูทางเข้าก็ทำให้รู้สึกว่าคุ้มค่าเหลือเกินกับพลังกายที่แลกไปเพื่อให้ได้มาซึ่งความทรงจำมากมายตลอดช่วงเวลาหนึ่งวันที่คงย้อนกลับมานึกถึงได้ไปอีกนาน

The Most Magical Party of All ที่สวนสนุก Hong Kong Disneyland จะจัดแสดงทั้งปี รอให้เหล่าคนรักดิสนีย์มาสร้างความประทับใจไปยาวๆ

The post 5 เหตุผลสำคัญที่คุณต้องไปเยือนฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ ดินแดนที่บรรจุเอาความฟุ้งฝันแห่งวัยเยาว์เอาไว้ appeared first on a day magazine.

หากจะพูดถึงภาพยนตร์ที่แสดงตนเป็นเหมือนภาพฉายความล่มสลายของเมล็ดพันธุ์เล็กๆ ที่อับจนหนทางจะผลิดอกออกผล เพราะแดดรำไรไม่เคยส่องมาถึง ชื่อของภาพยนตร์หลายสัญชาติ หลากบริบทสังคมคงไล่เรียงกันโผล่ขึ้นมาจนจดไม่หมด อาจเพราะทั่วทุกมุมโลกต่างมีเหล่าผู้คนที่อาศัยอยู่บริเวณเส้นขอบจนเกือบหลุดออกไปจากการเป็นส่วนหนึ่งของสังคมอยู่ทั้งสิ้น 

และหากว่าด้วยหนังเด็กที่เติบโตอยู่ในสภาพแวดล้อมสุดแร้นแค้น เรื่องหนึ่งที่เฉิดฉายขึ้นมาในความทรงจำคงจะเป็นเรื่องราวชีวิตของเด็กน้อยที่อยู่ริมขอบดินแดนชวนฝันอย่างดิสนีย์เวิลด์ ซึ่งเป็นแลนด์มาร์กใหญ่ในฟลอริดา อาศัยอยู่ใน ‘Magic Castle’ โรงแรมราคาถูก มีแม่เป็นนักเต้นเปลื้องผ้าที่โดนไล่ออกจากงาน เพราะไม่ยอมมีอะไรกับลูกค้า  สีสันพาสเทลของตึกรามระแวกนั้นช่างย้อนแย้งกับชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนเหลือเกิน ความแสบสันในความศิวิไลซ์ของสถานที่อันเป็นแลนด์มาร์กทำงานกับเรื่องราวอันน่าขมขื่น สิ่งเหล่านี้ถูกเล่าผ่านสายตาที่รู้เห็นความเศร้าของชีวิต แต่ไม่อาจเข้าใจได้เพราะความอินโนเซนต์ของขวบวัย

‘The Florida Project (2017)’ ภาพยนตร์ของ ‘Sean Baker’ ผู้กำกับที่คว้ารางวัลออสการ์สาขา Best Picture ไปเมื่อปีก่อนด้วยภาพยนตร์เรื่อง Anora (2024) 

Sean Baker เป็นคนทำหนังผู้เล่าเรื่องที่ตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งด้วยการมองไปให้เห็นเลือด เห็นเนื้อของเรื่องราวเหล่านั้น จนทำให้ภาพยนตร์ทุกเรื่องของเขาเต็มไปด้วยมนุษย์จริงๆ เดินเพ่นพ่านกันอยู่ในฉาก

เหตุที่หยิบยกเรื่องนี้กลับมาปัดฝุ่นทำความเข้าใจมันอีกครั้ง เพราะรู้สึกคันยิบๆ หลังจากมีโอกาสได้ดู Flat Girls (2025) ของ GDH ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของ ‘แคลร์ จิรัศยา’ แล้วนึกถึง The Florida Project ขึ้นมา 

‘Flat Girls’ คือหนังที่ผู้กำกับเองเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่เธอบอกเล่า ทำให้ภาพยนตร์ของเธอมีระยะที่ประชิดกับความคิด ความรู้สึกของตัวละครเหลือเกิน 

ลูกสาวตำรวจที่อาศัยอยู่ในแฟลต เกิด อยู่ และเติบโตจนสงสัยว่าตัวเองมีโอกาสจะออกไปจากที่แห่งนี้ไหม  ทำได้เพียงเฝ้ามองวิวอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เห็นเรือท่องเที่ยวหรูหราที่ไม่มีวันได้ขึ้นไป แล้วเฝ้าคิดว่ามันจะแล่นไปสิ้นสุดที่ตรงไหน ตลอดระยะเวลาที่เรามองชีวิตของ พี่แอน (ฟาติมา เดชะวลีกุล) และ น้องเจน (กิรณา พิพิธยากร) จากเรื่อง Flat Girls ก็อดที่จะนึกถึง มูนี  (Brooklynn Prince) จาก The Florida Project ไม่ได้ 

อาจเพราะความจนเป็นสิ่งสากล ไม่ว่าจะเรือหรูเจ้าพระยา หรือดิสนีย์เวิลด์ก็ล้วนเป็นดินแดนเซอร์เรียลิสม์ที่เหล่าเด็กหญิงไม่มีวันได้จับจูงมือกันก้าวเข้าไป บทความนี้จึงเกิดขึ้น เพื่อบอกว่าไม่ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ ที่ไหน บริบทแบบใดความจนล้วนกัดกินความฝัน ความหวัง และชีวิตที่กำลังจะผลิบานอย่างไม่เหลือซาก

**บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของภาพยนตร์**

เหล่าเกิร์ลs ในแฟลต (ไม่) เนรมิต

เราได้ดูภาพยนตร์เรื่อง The Florida Project ในปี 2017 ปีเดียวกับที่หนังเกย์ชายขอบอย่าง Moonlight (2017) ได้รางวัลใหญ่ของเวทีออสการ์ และพี่ตูนออกไปวิ่งเพื่อเอาเงินไปบริจาคโรงพยาบาล (2017) จนเกิดข้อถกเถียงกันว่าถ้ารัฐบาลดี ประเทศดีพี่ตูนก็ไม่จำเป็นต้องวิ่ง ชีวิตคนในประเทศคงดีขึ้นอย่างเป็นภาพรวม ความเป็นชายขอบเองมักถูกเรียกใช้ในฐานะซับเจกต์ของงานสร้างสรรค์ และความตระหนักรู้ในเรื่องสังคม เราอยู่ในบรรยากาศที่ระแวดระวังการหยิบฉวยความอัตคัดมากระทำการบางอย่างอันได้มาซึ่งผลประโยชน์ของใครสักคนที่ไม่ได้เข้าใจมันจริงๆ 

ผ่านมาจนถึงวันนี้ The Florida Project และผู้กำกับ ‘Sean Baker’ กระโดดทะลุทะลวงสิ่งเหล่านั้นขึ้นไปเพราะหนังของเขาล้วนเป็นเรื่องคนชายขอบ ผู้ค้าบริการทางเพศ และเด็กจากเขตแดนอันน่าอาดูรที่มีหัวจิตหัวใจ และรับผิดชอบต่อเรื่องราวของผู้คนในเรื่องเหล่านั้นมากเหลือเกิน 

การที่ทีมงานเลือก Bria Vinaite มารับบท แฮลลีย์ และเลือก Brooklynn Prince มารับบทมูนี คือความมหัศจรรย์อย่างหนึ่งที่คนทำงานเฉียบแหลมพอที่จะทำ และเขายังกำกับนักแสดงจนทำให้เราทั้งเห็นใจและก็รู้สึกระอากับตัวละครไปพร้อมๆ กัน ตรงส่วนนี้อาจคือหัวใจสำคัญ เขาไม่ได้ทำหนังที่เห็นอกเห็นใจใครมากจนเกินไป ไม่ได้พยายามปลุกปล้ำให้มันพิสดารเกินจากสิ่งมันเป็นเพื่อผลลัพธ์สูงสุดในการบีบเค้นอารมณ์ในฉากสำคัญให้เราต้องมีอารมณ์ร่วมตาม เขาเพียงแต่เล่าในสิ่งที่มันเป็น สร้างพฤติกรรมอันเข้าใจได้ และบางทีก็งงงวยเหลือเกินกับการตัดสินใจของตัวละคร คนทำหนังเลือกที่จะปล่อยให้ความรู้สึกของคนดูเป็นไปอย่างสามัญ

แฮลลีย์ คือแม่เลี้ยงเดี่ยวผมสีฟ้าสุดก๋ากั่นที่เอาตัวเองยังไม่รอดเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นใครที่เบ่งลูกออกมาคงจะไม่ได้กลายเป็นแม่กันได้ทุกคน  ส่วนมูนี เธออายุเพียง 6 ขวบ มีแม่ที่จูงมือลูกร่อนไปขายน้ำหอมปลอม ขายบัตรสวนสนุกเก๊ให้นักท่องเที่ยวไปทั่ว แฮลลีย์จึงมีสถานะเป็นเพื่อนมากกว่าเป็นแม่ ดังนั้นมูนีจะกลายเป็นเด็กเปรตก็คงไม่แปลกสักเท่าใดนัก หากกลายเป็นอภิชาตบุตรเหมือนไอ้วัน ลูกของลำยองน่ะสิแปลก

ผ่านมาเกือบๆ จะ 8 ปี เราได้ดู Flat Girls เรื่องราวของลูกสาวตำรวจที่อาศัยอยู่แฟลตในกรุงเทพ สภาพแวดล้อมอันขัดสนบ่มเพาะให้เด็กสาวเติบโตเกินวัย เข้าใจโลกเกินเหตุ แต่ก็เปราะบางกันเหลือทนที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมั่นคงในสถานการณ์ที่ไม่คงมั่น 

เพราะการดูหนังเป็นเรื่องของประสบการณ์ แม้ความเจ็บปวดรวดร้าวของตัวละครใน Flat Girls จะถูกส่งมาถึงใจของคนดูได้โดยตรง แต่หนังกลับไม่ได้สร้างความประทับใจให้เราได้ขนาดนั้น ออกจะรู้สึกกลางๆ ด้วยซ้ำ แม้หนังจะมีวัตถุดิบอันเป็นสากลที่จะมาฉีกเล่าในระนาบของพื้นที่ที่เราอยู่ แต่กลายเป็นว่าเรามองเห็นภาพ The Florida Project ซ้อนทับเคล้าคลุกกันไปตลอดเวลา ถึงกระนั้นไม่ได้หมายความว่าหนังมันถูกสร้างมาให้เหมือนกัน  แต่มันดันมีเค้าโครงและวัสดุที่จะมาประกอบเรื่องดำเนินไปในเส้นทางเดียวกันอยู่ นี่คือเรื่องปกติในโลกของการสร้างสรรค์ มีหนังอีกมากมายบนโลกใบนี้ที่ว่าด้วยเรื่องเดียวกันดำเนินไปในรูปแบบซ้ำเดิม สิ่งเหล่านี้อาจคือของยากที่คนทำงานจะต้องเผชิญหน้าแล้วหาความกระตุ้นเร้าอันซี้ดซ้าดของตัวเองให้เจอ 

เมื่อเราเคยว้าวซ่าและมีหนังเรื่องอื่นๆ ในแก่นเรื่องแบบนี้ครองใจไปแล้ว เราจะตกหลุมรัก Flat Girls ด้วยอะไรได้บ้าง ในเมื่อยังหารสหาชาติที่หนังพาเราไปไกลกว่านี้ไม่เจอ ไม่รู้จะเรียกว่าหนังมาถูกที่ แต่ผิดเวลาได้หรือเปล่า

แต่ถึงกระนั้นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดของ Flat Girls  อาจคือการสร้างระยะที่ประชิดกับความรู้สึกของตัวละคร โดยเฉพาะตัวละครพี่แอน ซึ่งเป็นเหมือนภาพแทนของผู้คนในสังคมอีกมากมายที่ไม่เคยได้มีชีวิตเป็นของตัวเอง เพียงเพราะพวกเขาเกิดมาจน นี่อาจคือความเฉพาะแบบที่วัฒนธรรมของพวกเราเป็น ใครสักคนเกิดมาเพื่อใช้ชีวิตแด่ครอบครัวตลอดไป 

จนตามแม่ แม่พาจน

ไม่ว่าคุณจะอาศัยอยู่หนแห่งใด ความจนที่มีร่วมกันคือสากล และความฉิบหายจากความจนก็เป็นสากลด้วยเช่นกัน The Florida Project พาเราไปมองความอับจนหนทางของชีวิตผ่านสายตาของเด็กน้อย เราจะได้เห็นฉากที่พวกเขาลอยละล่องเล่นสวนสนุกในจินตนาการตามสถานที่รกร้างต่างๆ แต่ด้วยสายตาของเด็ก 6 ขวบ สถานที่แห่งนั้นช่างกระตุ้นเร้าการผจญภัยเหลือเกิน

แม้สภาพการณ์ของแม่มูนีจะย่ำแย่เข้าขั้นวิกฤติ ไร้งาน ทะเลาะกับเพื่อน ไม่มีเงินจ่ายค่าห้องจนต้องรูดม่านบังห้องน้ำเปิดเพลงเสียงดัง ให้มูนีแช่น้ำในอ่างเพื่อที่คนเป็นแม่จะรับงานขายตัวประทังชีวิต แต่หนังก็ยังดำเนินไปด้วยความเปล่งประกายของโลเคชันสีสันพาสเทล (ที่ถูกทิ้งร้าง) และเสียงหัวเราะของความเยาว์

ถึงกระนั้นมูนีเองไม่ได้เติบโตมาโดยไม่รู้อะไรเลย เธอบอกกับเพื่อนของเธอว่า ‘ฉันทายถูกทุกครั้งเวลาผู้ใหญ่จะร้องไห้’ แม่ปล่อยให้เธอได้รู้ เห็นในสถานการณ์และความเป็นไปอันย่ำแย่ แม่ทำได้เพียงอยู่กับเธอ แต่ไม่ได้เลี้ยง ความไม่มั่นคงในชีวิต ทุบทำลายการเจริญเติบโตอย่างไม่ยี่หระ 

และถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เพราะความเป็นเด็กเธอจึงทำได้เพียงแค่เล่น คึกคะนอง และเลยเถิดเกินเด็กจนกลายร่างเป็นเด็กเปรตไป ไม่ว่าจะเป็นการถุยน้ำลายใส่รถคนที่มาเข้าพัก หลอกผู้ใหญ่เพื่อเอาเงิน ไปจนถึงเผาบ้านร้าง ทำให้เรานึกภาพไม่ออกเลยว่ายัยเด็กนี่จะโตไปเปรตขนาดไหนกันนะ

ในขณะที่แฟลตเกิร์ลเองก็พาเราไปดูความไม่สมประกอบของชีวิตที่ผลักให้เด็กสาวไร้ซึ่งทางเลือก จนต้องเลือกความอิหยังวะให้ตัวเอง แต่นั้นอาจคือชอยส์ที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว เราจะเห็นภาพของพี่แอน มีลูกเล่นและจริตในการพูดคุยกับตัวละครชายอย่างเป็นธรรมชาติ

น่าเสียดายที่หนังใส่ตรงนี้มาน้อยไปหน่อยจนเราเกือบจะลืมไป ความจนทำให้เธอกร้านโลก และรู้ว่าควรทำอะไร หรือไม่ควรทำอะไร 

พี่แอนเป็นตัวละครที่แทบจะเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็ก อาจเป็นเพราะสิ่งที่เธอต้องแบกรับ ทั้งแม่ที่ไม่เอาไหน ไม่สามารถหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้ แถมยังมีน้องๆ ที่เธอต้องทำตัวเป็นแม่ให้พวกเขาอีก ไหนจะสถานการณ์ที่จะต้องย้ายออกจากแฟลตอยู่รอมร่อ ทำให้เธอมีความรับผิดชอบที่เกินเด็กไป

ค่อนข้างมั่นใจได้ว่าแม้ตัวละครมูนีและพี่แอนจะอยู่ในสภาพแวดล้อมคล้ายๆ กัน ถูกกัดกินความฝันและการเติบใหญ่เหมือนกัน แต่มูนีไม่มีทางจะโตไปแล้วกลายเป็นพี่แอนอย่างแน่นอน อย่างที่บอกว่าสิ่งที่พี่แอนเป็น คือความเฉพาะของวัฒนธรรมอย่างเราๆ ดังนั้นหากให้จินตนาการเร็วๆ มูนีอาจจะเติบโตไปเป็นแบบแม่ของเธอ หรือแบบแอนี ใน Anora (2024) ก็เป็นได้ คงจะแล้วแต่ว่าชะตากรรมพัดพาคนไร้โอกาสไปที่หนแห่งใด 

ส่วนพี่แอนคงจะเติบโตไปเป็นป้า น้า อาที่เราเห็นได้ทั่วๆ ไป พวกเขาเหล่านั้นแกร่งกันเหลือเกิน ระหกระเหินสู้ชีวิตเลี้ยงคนทั้งครอบครัว ทำงานหนักเพื่อหวังว่าอะไรๆ จะดีขึ้น แต่ไม่ พวกเธอไม่มีทางที่จะกระโดดไปพ้นเส้นขอบที่ตัวเองอยู่ อาจมีเพียงหนทางเดียว คือหาผู้ชายรวยๆ สักคนที่มีสถานะทางสังคมเพื่อพาเธอออกไปจากสิ่งที่เป็นอยู่ 

หนังทั้งสองเรื่องเป็นภาพสะท้อนว่าความจนมันกระทำการอะไรกับการเติบโตของเหล่ามนุษย์ขวบวัยอันเปราะบางได้บ้าง มันกดให้เมล็ดพันธุ์แห้งกรังและงอกเงยอย่างไม่สมประกอบ ชั่วร้าย และไม่สัมพันธ์กับโลก โหดร้ายขนาดที่ส่งต่อกันไปหลายชั่วโครต เมื่อจนแล้วจะลืมตาอ้าปากยากเหลือเกิน จนกลายเป็นคนขี้แพ้ ไม่เอาอ่าวที่กระโดดเข้าไปสู่ความมั่งมีไม่ได้ เป็นต้นไม้ที่ล้มลงสู่ดินและยังคงอยู่ได้เพียงแต่ไม่งอกงาม

จับมือกันวิ่งไปในความฝันที่ไม่มีวันได้ผลิบาน

ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจ หรือบังเอิญที่หนังทั้งสองเรื่องเลือกที่จะคลี่คลายปมทุกอย่างมุ่งไปสู่ความเซอร์เรียล ด้วยการให้ตัวละครจับมือกับเพื่อนคู่ใจแล้ววิ่งหนีไปจากการเผชิญหน้ากับความจริง มุ่งไปสู่ดินแดนแห่งความฝันที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ไม่มีแรงกำลังจะฉวยคว้า ออกไปเสียจากเรื่องกลัดกลุ้มทั้งปวงที่พวกเธอก็ไม่ได้เป็นคนก่อ หายวับไปจากความเป็นจริงที่ไม่มีทางได้เลือกไปต่อเอง เปลี่ยนความอับจนหนทางไม่ใช่ด้วยตัวเอง แต่ด้วยจินตนาการเล็กจ้อยฟุ้งฝันของวัยเยาว์

การที่หนังหาทางลงในรูปแบบนี้ถือเป็นหนทางอันชาญฉลาดที่จะเกลี่ยความหวังและความสิ้นไร้ไม้ตอกให้มีน้ำหนักที่สมดุลกัน และตาชั่งจะเอนไปในฝั่งไหนอย่างไรอยู่ที่มุมคิดของผู้ชม หนังไม่ได้หลอกลวงคนดูว่าชีวิตจะไปสู่แสงสว่างนะ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ปล่อยให้ใครประจันหน้ากับความจริงว่าเยาว์วัยจะบุบสลายลงตรงนั้น แม้ทางเลือกแทบจะไม่มีก็ตาม 

ถึงอย่างนั้นไม่ว่าตัวละครจะไปสู่เส้นทางไหน แบบใด แต่ความจริงที่ว่าชีวิตพวกเขายังต้องเติบโตต่อไปเพื่อเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังอีกหลายขยักก็เป็นเรื่องจริง ไม้ที่ไร้ซึ่งปุ๋ยและดินที่ดียังคงต้องดำรงอยู่ต่อไป ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน ความจนกดให้คนต้องสู้เพื่อล้มลงหัวฟาดพื้นซีเมนต์โดยไม่มีเบาะนิ่มรองแต่อย่างใด ชีวิตเป็นเช่นนั้น ช่างใจดีเหลือเกินกับใครบางคน แต่ใจไม้ไส้ระกำเหลือเกินกับใครอีกคนหนึ่ง จนทำให้เกิดคำถามสั้นๆ ที่สะท้านวาบลึกไปข้างในว่า ‘แม่ให้แอนเกิดมาทำไม’  

The post เหล่าเกิร์ลs ในแฟลต (ไม่) เนรมิต เมื่อความจนกัดกินความฝันและชีวิตที่กำลังจะผลิบานอย่างไม่เหลือซาก appeared first on a day magazine.

ขณะที่ศิลปะเองเป็นเรื่องของการดื่มด่ำและซึมซับเอารายละเอียดปลีกย่อยในเชิงประสบการณ์

ช้าแต่ชัวร์ หรือบางทีก็ไม่ชัวร์ด้วย แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงมีศิลปินที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งในเรื่องของการพุ่งไปสู่จุดมุ่งหมายและงานก็ยังขายได้ดีอีกด้วย แต่กว่าจะเดินทางไปสู่วิถีแบบนั้นเขาก็ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสร้างสรรค์ผลงาน เน้นลูกบ้า ลูกขยัน และขณะเดียวกันก็ต้องมีโอกาสที่ดีเข้ามาด้วย

‘เก้ง-เกียรติอนันต์ เอี่ยมจันทร์’  หรือที่รู้จักกันในวงการในชื่อ ‘Linecensor’  ศิลปินอิสระผู้เคยเข้าไปทุบวงการ NFT และคว้าเงิน 10 ล้านมาอยู่ในมือได้ เขาบ่มเพาะตัวเองตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยศิลปากร รักในภาพวาดจิตรกรรมไทย ในขณะที่ก็สนใจการ์ตูนและเกม สิ่งเหล่านี้เลยหลอมรวมให้เขามีลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์ที่ผสมผสานความล้ำยุคเข้ากับความเป็นไทยได้อย่างลงตัว แถมความบ้าคลั่งในรายละเอียดทำให้เขาโดดเด่นจนงานขายหมดตั้งแต่ยังไม่ได้เปิดนิทรรศการ

ในครั้งนี้เขากลับมาทำนิทรรศการสุดบ้าคลั่งในรอบ 9 ปี  ‘ARCH OF LINECENSOR PART 1: PERFECT STORM’ ณ อาคาร ChangChui Gallery ภายในโครงการ “ช่างชุ่ย Creative Park” ผลงานที่ถ่ายทอดโลกของ Linecensor ที่เปรียบเหมือนพายุแห่งความสร้างสรรค์อันบรรจุ ความอลหม่านภายในจิตใจ สภาพสังคมที่ถาโถม ที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจนก่อให้เกิดงานศิลป์

วันนี้ a day เลยชวนเขามาพูดคุยถึงความคิดและกระบวนการทำงานอันข้นคลั่ก และชีวิตของอาชีพศิลปินที่ยืนอยู่บนความไม่แน่นอน ดังนั้นจุดสำคัญ คือการยืนระยะอยู่ให้ได้

ที่มาของฉายา Linecensor 

Linecensor เป็นชื่อเรียกของผมมาตั้งแต่สมัยเรียนศิลปากร ได้มาตั้งแต่ตอนเข้ารับน้อง เป็นชื่อในคณะที่เรียกกันสนุกๆ ซึ่งในสมัยนั้นผมอินกับหนังเรื่องมือปืนโลกพระจันทร์ที่แสดงโดยพี่ เต๋า-สมชายมาก ในเรื่องเขาชื่อ คิด ไซเรนเซอร์ ผมเลยเอามาประยุกต์แล้วได้ชื่อว่า Linecensor หลังจากนั้นก็ถูกเรียกด้วยชื่อนี้ตลอด 

พอเข้าวงการ NFT เลยใช้ชื่อนี้เป็นแอ็กเคานต์สำหรับโปรโมทและขายผลงาน หลังจากนั้น Lincensor ก็กลายเป็นฉายาของผมไปโดยปริยาย

ความฝันในวัยเยาว์ของ  Linecenso

ผมชอบวาดการ์ตูนมาตั้งแต่เด็ก อาจจะเพราะเห็นพี่เป็นแรงบันดาลใจ พวกเราโตมาในยุคสมัยที่การ์ตูนมันเฟื่องฟูมากๆ หลังจากนั้นเลยคลุกคลีอยู่กับการวาดรูปมาเรื่อยๆ พ่อแม่ก็ให้การสนับสนุนในการเดินสายประกวดวาดภาพตั้งแต่สมัยเรียน ครอบครัวมองว่าการเรียนวาดรูปจะทำให้เรามีสมาธิอยู่กับอะไรสักอย่าง  ผมเลยได้เรียนศิลปะมาโดยตลอด 

จริงๆ ผมก็ไม่ได้มีเป้าหมายอะไรหรอก ไม่ได้รู้จักมหาวิทยาลัยศิลปากรด้วย ก็เลยไม่เคยคิดว่าการวาดรูปจะสามารถเป็นอาชีพได้ด้วย

แต่พอถึงวันที่ต้องเลือกสายการเรียนเพื่อเข้ามหาวิทยาลัยก็รู้สึกว่าเราควรไปเรียนในด้านศิลปะนี่แหละ เลยมีโอกาสได้ไปติวที่กรุงเทพ ตอนนั้นแหละที่เห็นภาพว่ามันมีคนอื่นๆ เขากำลังทุ่มเททำสิ่งเหล่านี้เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ มีวิชาที่ต้องเรียน อย่างองค์ประกอบศิลป์ ดรอว์อิ้ง และฝึกทำข้อสอบเพื่อสอบเข้า

พอสอบติดที่ศิลปากรเลยภูมิใจมากๆ แต่ถึงอย่างนั้นพอเข้ามาเรียนผมก็ยังติดเกมอยู่มาก จนกระทั่งขึ้นปีสามถึงเลิกเล่นแล้วหันมาทุ่มเทให้กับการประกวด ผมรู้สึกว่าตัวเองวาดรูปไม่เก่งเมื่อเทียบกับเพื่อนในรุ่นเดียวกัน ตอนที่ประกวดแล้วได้รางวัลก็เพราะว่าเราขยันทำ เน้นเขียนเส้น วาดเติมไปเรื่อยๆ จนกรรมการเขาคงเห็นความตั้งใจ ผมชอบจิตรกรรมไทย ชอบในความละเมียดละไมของมันจึงวาดในรูปแบบที่ใช้พลังและความอดทนมาโดยตลอด

แต่ศิลปะในทุกวันนี้ค่อนข้างจะเซอร์เรียล ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว เปิดกว้างมากขึ้นเลยยิ่งตอบโจทย์เรามากขึ้นไปอีก

ความไม่แน่นอนของอาชีพศิลปิน 

อาชีพศิลปินมีความไม่แน่นอนในหลายอย่าง ผมยึดอาชีพนี้เป็นหลักแหละ แต่บางทีก็มีท้อเหมือนกัน ในเรื่องของรายได้ด้วยที่ไม่ได้มั่นคงนัก แต่ก็คงทำได้เพียงวาดไปเรื่อยๆ และมีรางวัลเป็นแรงขับให้ยังทำงานต่อไป แต่ในขณะเดียวกันผมก็มองหาอาชีพอื่นร่วมด้วย แต่ก็พยายามทำให้มันเชื่อมโยงกับการทำศิลปะ เช่นผมเคยไปขายของที่ต่างประเทศก็เก็บเอาประสบการณ์จากการไปที่นั่นมาวาดรูป

และพอเราวาดรูปมาอย่างสม่ำเสมอ จัดนิทรรศการเรื่อยๆ ก็เริ่มมีคนเข้ามาตามงานและซื้อไปสะสม เลยมีความหวังขึ้นมาว่ายังมีคนชอบงานแบบเราซึ่งวาดโลกส่วนตัวอยู่ด้วย พอขายได้เยอะขึ้นก็ยิ่งเป็นแรงผลักดันให้งานมันก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ ผมเองก็ต้องทำให้คนที่เขาสนับสนุนเราภูมิใจในตัวเราด้วย

จริงๆ วิธีการที่ผมใช้ คือการเข้าไปหานักสะสมที่ผมรู้จัก คอยอัพเดตงานกับเขาว่าผมยังคงวาดรูปอยู่นะ ยังคงผลิตผลงานอย่างต่อเนื่อง สิ่งเหล่านี้ต่อยอดให้เราได้ทำงานต่อไป 

ในขณะที่ผมพัฒนาตัวเองอยู่นั้น รายได้ก็มากขึ้นควบคู่กันไปด้วย ผมเชื่อว่าตัวเองคงไม่ได้เก่งกว่าคนอื่นหรอก เพียงแต่ว่ามีโอกาสเข้ามาเสมอๆ เลยทำให้ไปต่อได้

ศิลปินผู้เคยทำงานรับเหมาก่อสร้าง

คนที่ไม่ได้ไปต่อในวงการนี้ คือคนที่เขาไม่ได้รับการตอบรับ ไม่มีรายได้จากการทำงาน ถึงงานดีให้ตายอย่างไร ถ้าดำรงชีพไม่ได้เขาก็คงต้องย้ายไปทำอย่างอื่น คือไอ้งานศิลปะมันไม่ใช่ของจำเป็นครับ มันเป็นของฟุ่มเฟือย ใครจะมาซื้องานเราตลอด คืออย่างศิลปินบางคนไม่ใช่ว่าเขาไม่เก่งนะ แต่ว่าเขาไม่มีคนมาซัพพอร์ตต่างหาก ผมคิดเรื่องนี้อยู่เสมอ

ผมเองเคยไปทำอาชีพอื่น แต่ว่าอาจจะไม่ได้หยุดไปนาน มีไปทำรับเหมาก่อสร้างซึ่งเป็นกิจการของที่บ้านอยู่ 2 ปี ในช่วงเวลาที่ครอบครัวรู้สึกว่าอยากหยุดทำแล้ว แต่ผมเห็นว่ามันลุยต่อได้นะ เลยไปทำตรงนั้นแทน ซึ่งก็เกือบตายเหมือนกัน เพราะว่าผมไม่มีความรู้ พวกงานก่อสร้างเราต้องมีทีมงานอยู่ในมือ ตอนที่รุ่นพ่อผมทำเขามีบารมีที่จะหาคนมาทำงาน แต่ผมคือเหมือนต้องไปเริ่มใหม่เลย สุดท้ายก็ทุ่มเททำจนมันไปได้ ผมคิดว่าถ้ายังทำงานตรงนั้นอยู่ก็คงไปได้ดีเหมือนกัน 

ถ้าเราอยู่กับอะไรนานๆ ก็จะรู้จักมันจนสามารถทำได้ดี  แต่สุดท้ายผมก็กลับมาวาดรูป เพราะมันเป็นสิ่งที่อยู่กับเรามาตลอดไม่เคยหายไปไหน 

สุดท้ายแล้ว จนถึงตอนนี้ผมเองไม่เคยคิดว่าอาชีพศิลปินมันมั่นคงเลย เพียงแต่ต้องทำมันต่อไปเพราะผมชอบมันจริงๆ  

ศิลปินผู้ประจันหน้ากับกระดาษว่างเปล่า

ผมทำงานศิลปะมาโดยตลอด การผลิตชิ้นงานขึ้นมาใหม่เลยเป็นความเคยชินไปแล้ว วิธีการประจันหน้ากับความว่างเปล่าของผม คือเริ่มจากการออกแบบโครงสร้างใหญ่ก่อน สเกตช์งานออกมาดูว่าภาพอารมณ์ประมาณไหน บรรยากาศเป็นอย่างไร และหามุมมองที่มีต่อบริบทบางอย่างของศิลปิน 

ผมพยายามจัดการกับความคิดที่กระจัดกระจายในรายละเอียด หาความเชื่อมโยงของสิ่งต่างๆ  คือเรื่องราวในสังคมที่เราคิดว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย จริงๆ แล้วมันสัมพันธ์กันหมดเลย อาจจะเพราะสังคมเรายืนอยู่บนรากฐานเดียวกันมั้ง

ในฐานะศิลปินที่ทำนิทรรศการ หน้าที่ของผม คือทำยังไงให้ความหลากหลายเหล่านั้นเป็นไปในทิศทางเดียวกันและไม่ซ้ำ เป็นเรื่องราวที่ผู้คนเข้าถึงได้ และในขณะเดียวกันก็เป็นความสนใจของผมเอง

เมื่อยืนระยะทำงานมาเรื่อยๆ อะไรพวกนี้ก็จะชินมือมากขึ้น พอเจอเรื่องราวอะไรมาก็สามารถหยิบจับมาทำงานศิลปะได้ โดยที่สเกตช์โครงสร้างไว้ก่อน แล้วค่อยมาดูว่าอะไรควรจะไปอยู่ตรงไหน

เรื่องราวในภาพวาดของผมถูกแบ่งออกเป็นครึ่งๆ ระหว่างบันทึกส่วนตัวและก็มีบางส่วนที่เป็นจินตนาการอันเพ้อฝันของผมเอง 

และจริงๆ มันคือการด้นทำไปเรื่อยๆ ด้วย ผมวาดเพื่อให้เกิดเนื้องานก่อน และค่อยๆ ผสมปนเปหลายอย่างที่ผ่านเข้ามาในการรับรู้เข้าไป ดังนั้นจึงต้องทำงานอย่างสม่ำเสมอและใช้ความอดทนมากๆ ในการจะอยู่กับงาน

จริงๆ ผมเองก็ชอบการด้นสด อาจารย์อิทธิพล ตั้งโฉลก (ศิลปินแห่งชาติ) เคยบอกว่าเสน่ห์ของ Linecensor คือความสดใหม่ตลอด เลยทำให้งานไม่น่าเบื่อ ขนาดตัวศิลปินเองยังไม่รู้เลยว่าวาดเสร็จแล้วจะออกมาเป็นอย่างไร แม้ว่าจะถูกสเกตช์ไว้ก่อน (หัวเราะ)

คาแรกเตอร์เด็กจากงานเพนต์ติงสู่ประติมากรรม 

คาแรกเตอร์ในงานส่วนใหญ่ของผมจะเป็นเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชาย โดยที่เด็กผู้ชายจะมาจากตัวของผมเอง แต่ว่าหลังๆ มาก็อาจจะไม่ใช่แล้ว สิ่งที่ผมให้ความสำคัญมากๆ ในการสร้างคาแรกเตอร์ คือสัดส่วนของตัวละคร อยากให้มันออกมาดูน่ารัก มีหูที่ยาวซึ่งจะไปรีเลตกับหูของพระพุทธเจ้า 

ผมทำเพนต์มาเยอะมาก พยายามจะถอดคาแรกเตอร์เหล่านั้นออกมาเป็นประติมากรรม ในขณะที่ยังเป็นลายเส้นของผมอยู่ โจทย์นี้ค่อนข้างยากเหมือนกัน เพราะเสน่ห์ของงานผม คือรายละเอียดที่จัดเต็ม พอมาทำเป็นประติมากรรม การลงรายละเอียดขนาดนั้นมันเป็นไปได้ยาก ต้องลดทอนรายละเอียด ดึงเอาจุดเด่นหลักๆ อย่างหูที่ยาว ดอกไม้ต่างๆ ใส่เข้าไปในชิ้นงาน

ผมรู้สึกสนุกในการทำสิ่งเหล่านี้มาก หลังๆ ครีเอตคาแรกเตอร์ใหม่สำหรับสร้างเป็นประติมากรรมเลยก็มี

มีงานอยู่เซ็ตหนึ่ง ผมได้ไอเดียมาจากกระแสของอาร์ตทอยที่ผ่านมาในช่วงก่อนหน้านี้ ผมรู้สึกว่ากระแสนี้สร้างผลกระทบต่อคนทั่วไปและก็ตัวเราเองด้วย มันป๊อปมากเลย ผมเลยนึกไอเดียว่าอยากทำอาร์ตทอยของตัวเองออกมาแต่ยังคงอยู่ในมีเดียมของไฟน์อาร์ต เป็นประติมากรรมที่ได้แรงบันดาลใจมาจากอาร์ตทอย ซึ่งสองสิ่งนี้มีความแตกต่างกันอยู่

ปรัชญา พุทธศาสนา ในรูปแบบที่ล้ำยุคล้ำสมัย

ผมสนใจในเรื่องของปรัชญาและพุทธศาสนา ถนัดในการใส่ใจรายละเอียด ความปราณีต ขณะที่ก็มีความสนใจในเรื่องเกม การ์ตูน ทุกอย่างเลยผสมผสานกันออกมาอยู่ในงาน ความเป็นจิตรกรรมไทยมาปรากฏได้ถูกจังหวะบนงานวาดแบบป๊อปอาร์ต คนเลยพอจะดูออกว่าศิลปินมีรากเหง้าของจิตรกรรมไทยแฝงอยู่ด้วย

ARCH OF LINECENSOR PART 1: PERFECT STORM

ผมทำนิทรรศการครั้งนี้ขึ้นมา เพราะว่าได้ผลิตผลงานมาอย่างต่อเนื่องจึงอยากจะขมวดรวมความคิดออกมาและให้คนเข้ามาเห็นโลกของศิลปิน และที่บอกว่าเป็นการกลับมาในรอบ 9 ปี หมายถึงว่าผมไม่ได้ทำนิทรรศการเดี่ยวที่ไทยเลยในรอบ 9 ปี แต่ก็ยังคงวาดรูปมาอย่างต่อเนื่องและงานขายหมดตลอด 

ในยุคสมัยนี้คนไม่ค่อยมีสมาธิพอที่จะดูอะไรนานๆ  สิ่งเร้ามันเยอะ ผมเลยพยายามจะหาว่าอะไรที่มีพลังเพียงพอจะจุดไฟสร้างบรรยากาศให้คนเข้ามาในโลกของผมได้ 

ผมคิดว่างานวาดถ้าอยู่ชิ้นเดียวโดดๆ คนดูเขาอาจจะเฉยๆ กับมัน แต่ถ้ามีนิทรรศการที่สร้างโลกของศิลปินขึ้นมาน่าจะสร้างความอิมแพกต์ได้

การทำนิทรรศการมีหลายขั้นตอนมากๆ ต้องวางแผนหลายอย่าง สร้างไฮไลต์ที่แสดงตัวตนของศิลปินให้ได้มากที่สุด ผมได้ไอเดียมาจากการไปดูตามวัดที่มักจะมีจิตรกรรมขนาดใหญ่ เอามาปรับใช้ในการวางภาพเพนต์ให้เต็มผนังไปเลย 

ดังนั้นผมจึงเริ่มต้นทำงานจากการดูพื้นที่ก่อนว่าจะจัดการอะไรได้มากน้อยแค่ไหน ต้องไล่ลำดับไปเป็นขั้น เป็นตอน พอมีงานเพนต์ที่เป็นแลนด์มาร์กแล้วก็เริ่มหาที่ทางเพื่อวางองค์ประกอบเสริมลงไป ต้องคิดว่างานที่เรามีอยู่ทั้งประติมากรรมและเพนต์ติงจะเข้ามาเสริมตรงไหนได้บ้าง ตรงนี้คือส่วนที่ยากในการจัดการ เพราะงานที่เห็นในนิทรรศการนี้เป็นเพียง 45 เปอร์เซ็นต์ของงานทั้งหมดที่มี ผมต้องคัดเลือกผลงานที่เหมาะสมกับนิทรรศการครั้งนี้มาจัดวางเพื่อให้งานส่งเสริมและสร้างมิติให้กันเอง

สิ่งสำคัญ คือเมื่อคนดูเข้ามาในห้องจะต้องรู้สึกว่างานมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา ผมเลยให้ความสำคัญเรื่องลำดับของงาน คนดูเดินเข้ามาแล้วเขาจะเห็นอะไรก่อน – หลัง  ผมอยากเล่นกับความรู้สึกของคนดู จะต้องมีงานที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเพื่อสร้างความรู้สึกแปลกใหม่  ดังนั้นเราจึงต้องปิดบังงานบางชิ้น ไม่โพสต์ให้คนเห็นก่อน เพื่อที่จะสร้างความประทับใจในวันที่เขามาดู ผมสนุกที่ได้ออกแบบสิ่งเหล่านี้

ผมสนุกถึงขั้นที่ชอบไปเดินดูห้างสรรพสินค้าใหม่ๆ เพื่อไปศึกษาการวางดิสเพลย์ของเขาและเอามาปรับให้เข้ากับงานของเรา เวลาผมไปห้างจะรู้สึกได้ถึงความศิวิไลซ์

การวาดรูปคาแรกเตอร์การ์ตูนที่ออกไปทางป๊อปก็เพื่อเรียกร้องให้คนสนใจ และเราค่อยแฝงเรื่องราว ปรัชญาชีวิต ความทุกข์ ความสุข เข้าไปในตัวชิ้นงาน ผมเองในฐานะคนทำต้องเปิดกว้าง สร้างความสนุกให้คนเอนจอยก่อน เพื่อที่จะหย่อนสาระเข้าไปด้วยได้

การทำสิ่งที่ยากก็ต้องใช้ความมั่นใจในระดับที่มาก

ผมชอบความเสี่ยง และตั้งมั่นว่าจะไม่ทำอะไรซ้ำๆ เพราะกลัวคนที่มาดูเขาจะรู้สึกเฉยๆ เป้าหมายของผม คือทำให้คนรู้สึกอิมแพกต์ ทำให้เกินความคาดหวังของคนดูไป ดังนั้นการที่จะได้ผลลัพธ์แบบนั้นจึงต้องอดทนทำงานหนัก แม้จะไม่รู้ผล แต่ความทุ่มเทในรายละเอียดของผมก็คงทำให้คนที่มาดูเข้าใจ และรับรู้ถึงความตั้งใจของเราไม่มากก็น้อย

ผมเองก็มีความเชื่อเป็นของตัวเอง พี่ที่เป็นเจ้าของที่นี้ (ช่างชุ่ย) เขาบอกว่าคุณมีความมั่นใจในตัวเองมากเลยนะ ไม่กลัวที่จะล้ม

เพราะโลกเปลี่ยนแปลงเสมอ ความคิดศิลปินเลยต้องเคลื่อนตาม

มนุษย์เรามีประสบการณ์ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิมในแต่ละช่วงเวลา ศิลปินบางคนอาจเลือกที่จะเปลี่ยนซีรีส​์ของงานไปเลย จากเรื่องหนึ่งไปเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ว่างานของเราจะมีเส้นทางการเดินทางของมันอยู่ จึงอาจจะเหมือนเดิมในโครงสร้าง แต่ก็จะถูกเปลี่ยนแปลงในรายละเอียดอยู่ดี และพอมีทักษะในการทำงานมากขึ้น การทำงานก็จะมีลูกเล่นมากขึ้นตาม

นิทรรศการครั้งนี้จึงเหมือนเป็นสรุปสำคัญว่าใน 9 ปีที่ผ่านมาศิลปินคิดและเติบโตอย่างไร

คนดูจะได้เห็นการเดินทางในแนวคิดของผมผ่านนิทรรศการนี้ 

แอปพลิเคชัน Linecensor 

ผมอยากพัฒนานิทรรศการครั้งนี้ให้ได้มากที่สุด นอกเหนือจากเรื่องทัศนศิลป์ก็ตั้งใจที่จะเสริมกิมมิคและลูกเล่นอีกหลายอย่างเข้าไป อย่างเช่นแอปพลิเคชัน  

แอปพลิเคชัน Linecensor เป็นแอปสำหรับเล่นเกม AR ประกอบนิทรรศการ วิธีการเล่น คือโหลดแอปและลงทะเบียนเพื่อมาส่องเก็บไอเทมในงาน เป้าหมายของผม คืออยากให้คนมาที่นี่ครบ 5 ครั้ง 

ซึ่งในแต่ละสัปดาห์ก็จะมีการปล่อยตัวละครใหม่ 3 ตัว ให้คนมาเก็บไปเป็นแต้มสะสม ถ้าสุดท้ายคุณไม่เอาของมาเคลมเลย คุณจะสามารถมาแลกประติมากรรมบรอนซ์ราคา 5 หมื่นบาทได้ ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นกลไกของเกมนั่นแหละ ความตั้งใจ คืออยากให้คนรู้สึกสนุก

ซึ่งการสร้างแอปพลิเคชันนี้ก็อยู่ในความเสี่ยงเหมือนกัน ทั้งการลงทุนอะไรต่างๆ แต่หลังจากที่เปิดงานไปก็ได้รับผลตอบรับที่ดีมาก คนเข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับแอปพลิเคชันและพึงพอใจกับมัน

เป้าหมายในอนาคตผมอยากที่จะสร้างคอมมิวนิตีที่แอปพลิเคชัน Linecensor ยังคงเชื่อมต่อไปได้ จริงๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าทำไปแล้วจะดี หรือไม่ดี แต่พอได้เริ่มทำแล้วก็คิดว่าคงต่อยอดอะไรได้บ้าง

โลกของศิลปะร่วมสมัย

ผมเองเรียนรู้จากคนรุ่นใหม่ๆ เยอะ พยายามดูว่าเขาคิดอย่างไร ทำอะไร พวกเขาเก่งในเรื่องโซเชียลมาก คือโลกของศิลปะมันเปลี่ยนไปเยอะแหละ แต่ว่าก็ยังมีเนื้อความที่เป็นสากลอยู่ อย่างเรื่องราวของรัก โลภ โกรธ หลง อะไรพวกนี้ก็ยังอยู่เหนือกาลเวลาเพราะมันคือเรื่องของมนุษย์ งานศิลปะก็ยังพูดเรื่องมนุษย์กันอยู่ เพียงแต่จะมีวิธีการใหม่ๆ ในการนำเสนอ แต่ถามตัวผมเอง ผมยังเดินอยู่ในเส้นทางสายเดิม ยังคงวาดรูป ทำประติมากรรม สิ่งเหล่านี้ยังมีอะไรให้ผมเรียนรู้อีกมาก

โลกของศิลปะตอนนี้มีอะไรสนุกๆ รออยู่อีกเพียบ เพียงแต่ศิลปินอาจจะต้องยืนระยะให้ได้ ต้องใช้ระยะเวลาในการเดินทางให้คนเห็นว่าเรามีเส้นทางในการทำงานอย่างไร

ส่วนมีเดียมอื่นๆ ผมเองก็สนใจนะ ที่ชอบเลย คืองานอนิเมชันกับเกม ผมวางเป้าหมายว่าอยากจะแตกไลน์ไปในทางนี้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าไฟจะถูกจุดติดได้ไหม และผมทำแล้วจะชอบด้วยไหมมากกว่า สุดท้ายทุกงานที่ผมทำมันจะย้อนคืนมาสู่การวาดรูปอยู่ดี 

แต่ผมก็สนุกกับอะไรใหม่ๆ นะ อย่างพวกคอนเทนต์ยูทูบ เราก็พยายามดูว่ายุคนี้คนเขาทำอะไรกัน เพื่อจะได้เอาไอเดียกลับมาทำเป็นศิลปะได้ สรุปคือผมชอบทำอะไรใหม่ๆ แต่ก็จะพยายามนำมันกลับมาอยู่ในรูปแบบของเพนต์ติงอยู่ดี คือผมรักมันแหละ

จริงๆ ผมเองชอบการขายนะ สนใจการสร้างมูลค่าให้กับผลงาน เป็นอีกเรื่องที่สนุกเหมือนกัน มันมีช่องทางหลากหลายมากที่จะหารายได้ให้กับตัวเอง งานสร้างสรรค์ศิลปะก็ทำไป แต่ในส่วนของการขายก็ต้องมานั่งคิดวิธีการนำเสนอเหมือนกัน คือมันเป็นงานที่ผมตั้งใจ ทุ่มเททั้งชีวิต มันก็ต้องขายให้ได้แหละ (หัวเราะ)

ความเชื่อมโยงระหว่างงานศิลปะและศิลปิน

สำหรับผมศิลปะ คือชีวิตและเป็นอาชีพด้วย เป็นงานที่ต้องสร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเองเรื่อยๆ ก็คงเหมือนคนที่เปิดร้านกาแฟ หรือทำบริษัทนั่นแหละ ต้องทำงานอย่างจริงจังกับมัน ผมรู้สึกว่าการทำงานนี้เป็นเส้นทางที่ยากและค่อนข้างสุ่มเสี่ยงในทางรายได้ แต่สุดท้ายมันคุ้มค่า เพราะเราได้ทำงานที่สร้างมาจากชีวิตตัวเองทั้งหมด ประสบการณ์ สังคม ครอบครัว เพื่อน มุมมองต่อชีวิตถูกรวมอยู่ในนี้ทั้งหมด

และพอมีคนที่ซื้องานเราไปไว้ที่บ้านเขา มันก็รู้สึกปลื้มใจ เหมือนเขาซื้อจิตวิญญาณของเราไปอยู่ในบ้านเขา การที่คนเอนจอยกับมันเป็นอะไรที่พิเศษมากสำหรับผม จนทำให้มีกำลังใจที่จะทำงานศิลปะต่อไปเลย

The post ARCH OF LINECENSOR PART 1: PERFECT STORM นิทรรศการที่ ‘Linecensor’ ทุ่มเททำในสิ่งที่ยากเพื่อให้คนดูเข้ามาในโลกของศิลปิน appeared first on a day magazine.

เราอาจได้พบกับหนังบางเรื่องเพื่อเรียนรู้ว่าโอ้ โลกนี้ช่างกว้างขวางและงานศิลปะก็มหัศจรรย์ได้ถึงขนาดนี้เลย และเราก็อาจจะได้วนกลับมาดูหนังเรื่องนั้นอีกครั้งในวันที่สามารถทำความเข้าใจมันได้อีกแบบหนึ่ง ภาพยนตร์สักเรื่องคงไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้ดูครั้งเดียวกระมัง มันถึงได้ให้ความหมายที่แตกต่างออกไปในแต่ละช่วงเวลา 

‘หว่อง กาไว’ ผู้กำกับที่เป็นแรงบันดาลใจให้เหล่าคนรักหนังทั้งหลาย เขา คือผู้สร้างความเป็นออริจินัลในภาพยนตร์ของตัวเองจนกลายเป็นสไตล์แบบหว่องๆ และขึ้นแท่นเป็นบุคคลผู้มีอิทธิพลอย่างสูงให้กับคนทำหนังในยุคถัดมา 

เนื่องในโอกาสที่โลกเคลื่อนมาจนถึงช่วงเวลาที่เส้นทางของความหลากหลายได้ถูกถางออก สังคมตระหนักรู้ถึงความสำคัญของสิทธิเสรีภาพในการเป็นตัวของตัวเองของมนุษย์ เราจึงอยากมาพูดถึงภาพยนตร์ที่ไร้ซึ่งกาลเวลาอย่าง ‘Happy Together (1997)’  หนังโปรดในดวงใจของใครหลายๆ คน ว่าด้วยเรื่องคู่รักชายหนุ่ม ‘ไหลเยี่ยฟา’ (เหลียงเฉาเหว่ย) และ ‘โหเป่าหวัง’ (เลสลี จาง) ที่ออกเดินทางจากฮ่องกงมุ่งสู่อาร์เจนตินาเพื่อแสวงหาชีวิตที่ดีกว่า และมีจุดมุ่งหมายที่จะไปยืนอยู่ตรงน้ำตกอีกวาซูด้วยกัน 

แต่ความแร้นแค้นทั้งทางการเงินและความสัมพันธ์ทำให้ทั้งคู่เผชิญกับวิบากกรรมของการ ‘เลิกรา’ และ ‘เริ่มต้นใหม่’ ไม่รู้จบ

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวสุดเรียบง่ายไม่ได้มีคอนฟลิกต์ที่มหัศจรรย์พันลึกอะไร เมื่อเทียบกับหนังความสัมพันธ์ที่พลิกมุมกลับปรับมุมเล่ามาไม่รู้กี่กระบวนท่าในโลกสมัยใหม่ 

แต่หากเราย้อนไปในปี 1997 ภาพยนตร์เรื่องนี้ผงาดขึ้นมาในฐานะหนัง LGBTQ+ ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งโดยที่มันไม่ได้พูดถึงความเป็นเควียร์ของตัวละครแม้แต่น้อย เพียงแต่พูดถึงความสัมพันธ์ของมนุษย์อย่างดำดิ่ง โดยที่เหตุและผลไม่เคยเป็นเรื่องเพศของพวกเขาเลย หนังไม่ได้พาตัวละครไปตั้งคำถามอะไรทั้งนั้น พวกเขาเพียงแต่เผยให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่พันเกี่ยวกันอินุงตุงนัง โดยไม่ต้องเป็นภาพแทนของใคร

ด้วยเหตุนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้จึงทรงพลังและตีแผ่ความหลากหลายด้วยตัวของมันเอง 

และไม่ว่าจะผ่านมากี่สิบปีเรื่องราวสุดคลาสสิกเรียบง่าย แต่ร้าวลึกนี้ก็ยังข้ามเวลามากัดกินหัวใจของคนดูด้วยท่วงท่าและลีลาอันมาก่อนกาลนิรันดร์ และการที่บทความนี้ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาที่หนังมีอายุ 28 ปีแล้ว อาจเป็นเครื่องยืนยันคำกล่าวข้างต้น

ล่องลอยไร้จุดหมายในโลกที่พวกเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่ง 

รักแต่ก็ขัดสนเหลือเกิน

จุดที่โดดเด่นที่สุดของ Happy Together (1997) คือมันอนุญาตให้เราประจันหน้ากับความจริงแบบไม่ประนีประนอม สร้างโลกที่ตัวละครติดแหงกอยู่ในโลกต่างแดนโดยไร้ซึ่งเงินทอง  พวกเขาแปลกแยกทั้งในเรื่องของวัฒนธรรมและความสัมพันธ์  มนุษย์สองคนต้องย้ายชีวิตมาอยู่ห่างไกลจากบ้านคนละซีกโลก พยายามมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสถานที่ใหม่ ลอยเคว้งอยู่โดยไม่สามารถยึดเกาะอะไรได้เลย นอกจากมือของกันและกันกับจุดหมายที่ต้องไปด้วยกันอย่าง ‘น้ำตกอีกวาซู’ 

แต่ความสัมพันธ์คงไม่อาจผลิบานชื่นมื่นในสภาวะที่แห้งขอดขนาดนี้ พวกเขาไม่อาจรักในสภาวะที่นั่งอยู่บนรถเก่าที่พังกลางคัน จำต้องกอดรัดกันหลังจากอารมณ์ฉุนเฉียวจากแรงทบทวีคูณในใจที่ใหญ่ยิ่งอยู่ในซอกหลืบห้องเล็กรูหนู

และไม่ว่าตัวละครจะแสดงพฤติกรรมอันชวนอีหยังวะต่อกันมากแค่ไหน แต่สายตาของผู้กำกับก็พาเราไปถลกเนื้อหนังมังสาของตัวละครให้เหลือเพียงแก่นแกนของมนุษย์ผู้สับสนและหลงทิศ 

เราจะเข้าใจ ไหลเยี่ยฟา (เหลียงเฉาเหว่ย) ได้เป็นอย่างดีว่าเหตุใดเขาถึงติดอยู่ในวงจรอุบาทว์ หรือที่เรียกกันแบบสมัยใหม่ว่า Toxic Rerationship อยู่อย่างนั้น อาจเป็นเพราะมนุษย์จำเป็นต้องพึ่งพิงใครอีกคนไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแต่คนๆ นั้นดันวายป่วง 

ขณะเดียวกับที่เราจะนึกภาพออกว่าทำไม โหเป่าหวัง (เลสลี จาง) วนกลับมาขอเริ่มต้นใหม่และจากไปเป็นลูปเดิมอย่างไม่รู้จบ เพราะไหลเยี่ยฟาเองก็เป็นบ้านหลังเดียวที่เขามีอยู่ที่นี่ ในสถานที่ที่ไม่มีไหล่ให้เขาพิงแม้สักไหล่เดียว เขาจึงกลับมาด้วยเหตุผลเดียวกัน  เพราะมนุษย์จำเป็นต้องพึ่งพิงใครอีกคนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่มนุษย์ดันล้วนวายป่วงด้วยกันหมด

เพราะความรักนั่นแหละ สุมไฟในใจให้ทะลุทะลวงด้วยความชัง

ความรักอาจคือสิ่งเลวร้ายที่สุดที่คุณจะได้พบเจอ แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะใช้ชื่อว่า Happy Together แต่ในระหว่างทางไม่มีตัวละครไหนที่จะมีความสุขด้วยกันเลย ช่างย้อนแย้งเสียเหลือเกิน ฉากที่ตัวละครดูจะมีความสุขที่สุดดันเป็นตอนที่เขาหลุดพ้นจากพันธนาการของความรักเสียมากกว่า 

เรื่องราวในหนังดำเนินไปด้วยการรักจนชัง แยกย้ายและกลับมาเริ่มต้นใหม่พร้อมการเกลียดชังกว่าเดิมทุกครั้ง เราจะได้เห็นภาพของความบันดาลโทสะที่มนุษย์คนหนึ่งจะกระทำต่อใครอีกคนหนึ่งได้ เพียงเพราะสเปซที่มีต่อกันหดกลืนหายด้วยคำว่าคู่รัก ตัดสลับกับการปลอบโยนอย่างใกล้ชิด ภาพหัวแนบอิงแอบซบไหล่ปรากฏขึ้นมาบ่อยครั้ง สิ่งเหล่านี้อาจเป็นหนึ่งในความพิศดารของความรัก เราไม่อาจรับมาแค่ความฉ่ำหวานยามใคร่ แต่เราต้องยอมโอบรับความแห้งแล้งยามน้ำแห้งขอดมาด้วย สิ่งเหล่านี้เป็นกลไกที่เราอาจจะรู้ แต่พร้อมจะกลืนมันลงไป 

ดอกไม้จะผลิบานในตอนแรกเริ่ม ยืนระยะ และร่วงโรยในที่สุด ความรู้สึกของมนุษย์นั้นแสนเข็ญ เรารัก เราคาดหวัง เปิดเปลือยส่วนที่เป็นมนุษย์ที่สุดให้คนรักเห็น ใช้ทุกด้านอารมณ์ที่ไม่เคยขุดคุ้ยเจอมาก่อน เมื่อเรารักมาจนเต็มปรอท ความรู้สึกอื่นใดก็เริ่มที่จะผสมกลมกลิ้งเข้าไป จนสามารถที่จะเกลียดในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่ยังคงรักนั่นแหละถึงได้เกลียด ความชิบหายวายป่วงอยู่ตรงนั้น

ถึงแม้จะรู้อย่างนั้นแต่การเต้นรำจำเป็นต้องใช้คนสองคน เขาเต้นรำด้วยกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ด้วยกันอย่างไร พวกเขาเพียงแต่ปรารถนาที่จะกลับบ้าน แต่ไม่มีบ้านให้กลับ และต่างฝ่ายต่างเป็นบ้านที่แตกพังให้แก่กันและกัน ดังนั้นทางที่จะเดินไปมันถึงได้มีแต่ความเจ็บปวดสวนทางกับชื่อหนัง

หว่อง กาไวทำหนังเรื่องนี้ขนานไปกับช่วงเวลาที่อังกฤษคืนเกาะฮ่องกงให้กับจีนในปี 1997

เมื่อมีคนถามว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ เขาบอกว่าหนังเรื่องนี้คือความคิดเห็นของเขา

A Story about Reunion

เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ

พอมานั่งแคะ แกะ เกาดูแล้วหนังเรื่องนี้ล้วนพูดถึงการหวนคืนกลับของสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ของคู่รักที่พยายามจะเริ่มต้นใหม่กลับมาอิงอาศัยกัน เช่นเดียวกันกับการคืนเกาะฮ่องกงให้กับจีนที่สร้างการเปลี่ยนแปลงให้ฮ่องกงกลายเป็นโลกอีกใบ ภายใต้การปกครองแบบ 1 ประเทศ 2 ระบบ จากที่เหินห่างกันมาแสนนานจนความสัมพันธ์แห้งกรัง 

ตัวละครเดินทางมาอาศัยอยู่ที่อาร์เจนตินาซึ่งก็มีข้อพิพาทกับอังกฤษเรื่องหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ และอาร์เจนตินาพ่ายแพ้ เอาเกาะกลับคืนมาไม่ได้ หนังเรื่องนี้จึงไม่ได้เพียงแต่บอกเล่าเรื่องราวของคนหนุ่มที่ระหกระเหินเดินดิน แต่บรรจุเอาห้วงความคิด ความรู้สึก ความระส่ำระสายของตัวผู้สร้างที่เกิดการเปลี่ยนแปลงในถิ่นที่อยู่เอาไว้ เป็นร่องรอยความสับสนภายในของราษฎรคนหนึ่ง

ในท้ายที่สุดหลังจากที่ชิงรักหักสวาทกันมาครึ่งค่อนเรื่องก็ถึงคราที่ต้องขมวดแลนดิงลง  ไหลเยี่ยฟาฝากฝังความเศร้าของการจากลาไว้ในเครื่องอัดเสียงแล้วเดินไปสู่จุดหมายคนเดียว ณ 

‘น้ำตกอีกวาซู’  สถานที่ที่น้ำไหลเวียนมาบรรจบกัน แน่นอนว่าเราไม่ได้เห็นภาพของ ไหลเยี่ยฟา ดื่มด่ำกับธรรมชาติอย่างอิ่มสุข แต่กลับเป็นภาพความหนักหน่วงของธรรมชาติ ที่สาดกระเด็นอย่างกราดเกรี้ยวจนหน้าเปียก สภาพของเขาที่ยืนอยู่ตรงนั้นดูเป็นผู้ประสบภัยมากกว่าเป็นใครที่เดินมาถึงจุดมุ่งหมาย ดังนั้นจุดหมายแห่งการไหลเวียนมาบรรจบจึงอาจไม่น่าอภิรมย์เหมือนภาพฝันเท่าไหร่นัก สิ่งอื่นๆ ที่กล่าวมาก็คงเช่นเดียวกัน

หลังจากผ่านฉากที่เหมือนจะเป็นตอนจบมาแล้ว หนังก็ยังถูกยืดออกไปอีก หว่อง กาไวทำอย่างนี้เสมอในหนังหลายๆ เรื่องของเขา เราเตรียมจะลุกแล้วคิดว่าจบแน่ แต่ไม่ หนังพาเราก้าวไปอีกหลายขยัก เพื่อมุ่งสู่บทสรุปอื่นที่นอกเหนือจากที่เราเคยคาดการณ์ไว้ 

หนังพาตัวละครกลับมาบ้านแห่งใหม่ที่ไม่ใช่ถิ่นเดิม มายังไต้หวันซึ่งเป็นดินแดนที่เสรีกว่า พาร์ตนี้ของหนังเป็นส่วนที่ค่อนข้างเป็นเอกเทศจากส่วนอื่นๆ หลังจากที่เราโดนฟรีซอยู่ในความหนืดหน่วงมาตลอดทั้งเรื่อง ในพาร์ตนี้เราจะได้ดูความมีชีวิตชีวา การเคลื่อนไหวของผู้คน บ้านเมือง การไหลไปข้างหน้าสู่พื้นที่แห่งใหม่ สู่อิสรภาพ คลอไปกับเสียงเพลง Happy together ในเวอร์ชันของ Danny Chung แม้จะยังอยู่ในสภาวะที่สับสนอลหม่าน แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินทางไปในบทถัดไป

อ้างอิง 

หนังสือ The Cinema of Wong Kar – Wai

The post Happy Together (1997) เริ่มใหม่กันอีกสักครั้งเพื่อกลับมาร้าวแหลกสลายอีกไม่รู้จบแบบหว่องๆ appeared first on a day magazine.

และเคยทำให้พวกเราต้อง เชกค็อกเทลแล้วร้อง Nobody knows กันทั่วบ้านทั่วเมืองใน ‘One for the Road (2565)’ 

ถึงแม้ใครหลายๆ คนจะเรียกเขาว่าผู้กำกับสารคดี แต่ตัวเขาเองก็ยืนยันว่าไม่ เขาเป็นนักสื่อสารที่ทำงานผ่านหลายมีเดียม โดยมีพื้นฐานเป็นคนขี้เสือก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เคยชิน และยึดติดอยู่กับความจริงตรงหน้าแบบสุดๆ 

แต่ในปีนี้เองที่เขากระโจนเข้ามาอยู่กลางพายุลูกใหญ่เพื่อทำซีรีส์ขนาดยาวเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจขนส่งพัสดุด่วน ซึ่งอุดมไปด้วยโลกที่ต้องสร้างขึ้นมาให้สมจริง ทั้งโกดังขนส่งขนาดมหึมา บ้านกลางเหมืองทราย เพนต์เฮาส์ในเซี่ยงไฮ้ และบทพูดภาษาจีน

‘สงคราม ส่งด่วน’ ซีรีส์ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริงของคนที่ไก่ ณฐพลบอกว่าทั้งดิบห่าม และเปี่ยมไปด้วยพลัง ชีวิตแม่งพีกสุดๆ

ด้วยเหตุนี้ a day จึงชวน ‘ไก่-ณฐพล บุญประกอบ’ ผู้ที่เคยชินกับความโคตรจริงตรงหน้ามาคุยกันเรื่องซีรีส์ที่ต้องเสริมเติมแต่งจินตนาการเข้าไปในวัตถุดิบจากธุรกิจของคนที่มีชีวิตจริง ต้องดันบาร์ขึ้นไปให้สุด เข้มข้นจนทีมงานอินถึงขั้นต้องลาออกไปตั้งบริษัทเองเลย

‘สงคราม ส่งด่วน’ ชิ้นส่วนชีวิตของคนที่เราไม่คิดว่าเขาจะสุดขนาดนั้น

โปรเจกต์นี้เริ่มมาจากที่พี่เก้ง-จิระ มะลิกุล และ พี่วัน-วรรณฤดี พงษ์สิทธิศักดิ์ (โปรดิวเซอร์ของ GDH) เขาได้ฟังรายการสัมภาษณ์ของบุคคลต้นเรื่องแล้วรู้สึกสนใจก็เลยชวนเราไปสัมภาษณ์ เรารู้สึกว่าคนๆ นี้น่าสนใจดี อายุยังน้อยอยู่ แต่ทำธุรกิจที่ใหญ่โต และท้าทายมากขนาดนี้ ยิ่งพอได้คุยด้วยแล้วก็รู้สึกว่าคาแรกเตอร์ของเขามีความดิบห่าม มุทะลุ และมีเส้นทางชีวิตที่เข้มข้นมากๆ 

หลังจากสัมภาษณ์เสร็จก็รีบกลับไปเล่าให้พี่เก้ง พี่วันฟังว่าบุคคลต้นเรื่องเขาทำให้เราประทับใจมากๆ ไม่ได้คาดหวังมาก่อนว่าชีวิตเขาแม่งจะขนาดนั้น สำหรับเรามันมีพลังมากเลย แต่ซีรีส์เรื่องนี้ก็ไม่อาจพูดได้ว่าเป็นซีรีส์ที่สร้างมาจากชีวิตจริง เพราะเราเพียงหยิบบางชิ้นส่วนในชีวิตของเขามาแต่งเติม และเขียนบทขึ้นมาจนกลายเป็นฟิกชันนอล ดังนั้นซีรีส์เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องราวที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากชีวิตของคนๆ หนึ่ง

บาร์ที่ต้องกระโดดขึ้นไปให้ถึงของซีรีส์ที่มีแรงบันดาลใจมาจากชีวิตจริง

จริงๆ เรื่องนี้เราไม่ได้ทำ Biopic (ภาพยนตร์ชีวประวัติ) ที่จำเป็นต้องซื่อตรงกับประวัติศาสตร์ของชีวิตคนคนนั้นมาก เรื่องนี้เป็นเพียงซีรีส์ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริงๆ เราแค่หยิบบางฉากของเขามาแล้วใส่ตัวละครของเราเข้าไป ดังนั้นมันจึงสามารถใช้จินตนาการได้เต็มที่เลย เพียงแค่หยิบวัตถุดิบมาจากเรื่องจริงของคนบางคนเท่านั้นเอง 

ดังนั้นความท้าทายของมันอาจคือการเลือกองค์ประกอบที่จะทำให้มันกลายเป็นโครงสร้างที่พอดีกับสิ่งที่เราพยายามจะทำ

เริ่มต้นจากเราจะเลือกซีน หรือชิ้นส่วนบางอย่างของชีวิตเขามาประกอบขึ้น และหลังจากนั้นก็เติมจินตนาการของตัวเองเข้าไปทำให้เรื่องราวสนุก และกลมกล่อมขึ้น จนกลายเป็นเรื่องเล่าที่อยู่ในรูปแบบของภาพยนตร์ได้ แต่ความยากอีกอย่าง คือพอชีวิตของคนที่เราหยิบมาเล่า เขามีฉากที่พีกมาก สนุกสุดๆ การที่จะคิดให้ดีเท่าสิ่งเหล่านี้ค่อนข้างมีรายละเอียดที่ต้องใส่ใจเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพื้นเพความเป็นเด็กดอยของสันติ โลกของธุรกิจขนส่ง ล้วนมีบาร์ที่เราจะต้องกระโดดขึ้นไปให้ถึง เราเลยใช้เวลานานมากเหมือนกันในการเขียนบท

ถึงเราจะบอกว่าซีรีส์เราหยิบเพียงชิ้นส่วนของคนต้นเรื่องมาสร้าง แต่พอถูกขึ้นชื่อว่าเป็นซีรีส์ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากชีวิตจริง คนดูก็จะเอาไปเชื่อมโยงกับเรื่องของใคร ยี่ห้อไหน อย่างไรอยู่แล้ว มันเป็นสิ่งที่เราห้ามไม่ได้ และเราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องห้ามด้วย การที่ซีรีส์มีองค์ประกอบหลายๆ อย่างที่สามารถเทียบเคียงกับสิ่งที่มันอยู่ในสังคมเราได้ก็ถือเป็นความสนุกอย่างหนึ่งของซีรีส์ประเภทนี้ หากถามว่าเราระวังมากแค่ไหนในการทำงาน เราว่าเราไม่ค่อยนะ เพราะสุดท้ายมันคือโลกของจินตนาการที่เราสร้างขึ้นมา เราเลยไม่ได้ไปกังวลตรงนั้นมาก

การสร้างโลกในภาพยนตร์ของผู้กำกับที่ยึดติดกับ ’ความจริง’ จริงๆ

จริงๆ โดยพื้นฐานของตัวเรา เราว่าเราเป็นคนขี้เสือก ชอบสนใจชีวิตคนนู้นคนนี้อยู่แล้ว เลยชอบที่จะคุยกับคน ไปสัมภาษณ์ และนั่งฟังเขา นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ไม่ว่าจะทำอะไร ทั้งงานโฆษณา มิวสิกวิดีโอ หรือสารคดี เรามักจะเริ่มทำงานจากพื้นฐานตรงนี้ก่อน และพอก่อนหน้านี้เราคลุกคลีกับงานที่มันเรียลิสติกมากๆ อย่างการทำสารคดี มันทำให้เรากลายเป็นคนที่ต้องการเห็นอะไรที่มันมีความจริงๆ อยู่ อย่างถ้าเราออกกองแล้วต้องถ่ายกรีนสกรีน (Green Screen) ไอ้พวกที่ต้องเอาภาพมาซ้อนทีหลัง เราจะกลัวมาก เพราะเรานึกภาพไม่ออกว่าพอเสร็จแล้วภาพจะออกมาสมจริงไหม เราจึงต้องสะกดจิตตัวเองมากๆ ตอนที่กำกับ หรือคุยกับนักแสดง เพราะฉะนั้นการที่เราได้เห็นโกดังของจริง โลเคชันจริง สายพานการทำงานจริงๆ รวมไปถึงนักแสดงที่ทุ่มเทอยู่กับบทบาทมากๆ อยู่ สิ่งเหล่านี้มันช่วยเรามากๆ ในการกำกับ เพราะเราเป็นคนยึดติดกับสิ่งที่มันจริงมากๆ มันจะช่วยให้เรามีความมั่นใจกับสิ่งที่กำลังจะทำมากยิ่งขึ้น ถ้าต้องไปทำแบบคนอื่นที่มาเลย ถ่ายฉากกรีนสกรีนให้หมด เราคงนอยเลย

ความโคตรจริงในพาร์ตของ Art Direction

ที่เปลี่ยนความคิดของผู้กำกับที่เคยกลัวความไม่สมจริง

โจทย์ที่ยากสำหรับเราอีกอย่างคือพาร์ตของ Art Direction ซีรีส์เรื่องนี้มันมีความหลากหลายของโลเคชันมาก มีโลกหลายใบ เริ่มจากเหมืองทรายที่ลำปาง, ทัวร์จีนในเยาวราช และห้วยขวาง, โลกของเสี่ยจางที่เซี่ยงไฮ้, โลกของรุ่ยเจี๋ยที่จีน, ธุรกิจของคณิน แล้วก็กลับมาทำธุรกิจขนส่งในโรงแรมต่อด้วยโกดังมหึมาของ Thunder

เราโชคดีมากที่ได้พี่แก่-ศราวุธ แก้วน้ำเย็น กับทีมพันธุ์ทางมาช่วยพาซีรีส์เรื่องนี้ให้มาถึงจุดนี้ได้ เราเองก็ไม่เคยกล้าคิดมาก่อนว่าจะสร้างโลกขึ้นมาใหม่ขนาดนี้ แต่ว่าพี่แก่กับทีมพา Art Direction ไปไกลกว่าที่เราคิดไว้มากจริงๆ ทั้งเพนต์เฮาส์ของเสี่ยจางที่ออกมาเซอร์เรียลไปเลย และโกดัง Thunder ที่ใหญ่โต และใช้งานได้จริงๆ

ส่วนเหมืองทรายที่ลำปางเป็นของจริง เพียงแต่เราสร้างบ้านของเถ้าแก่ขึ้นมา ซึ่งอันนี้เป็นอีกอย่างที่เราเรียนรู้มากๆ ปกติเราทำสารคดี เราจะไม่กล้าคิดอะไรแบบนี้เลย เราชอบทำงานกับโจทย์ที่มีข้อจำกัด เราจะยึดติดอยู่กับโลเคชันที่มีอยู่ พอบอกว่าให้สร้างบ้านตรงเหมืองทราย เราก็จะกลัวว่ามันจะไม่น่าเชื่อถือหรือเปล่า แต่พอได้ทำซีรีส์เรื่องนี้เราเลยได้เรียนรู้ว่ามันทำได้ คือทีมเขาพร้อมจะสร้างทุกอย่าง และทุกคนก็มีฝีมือมากพอที่จะทำให้มันเกิดขึ้นจริง และพอสิ่งเหล่านี้มันจริงมากๆ ก็จะกลับมาสร้างความน่าเชื่อถือ และความมั่นใจให้กับนักแสดงรวมถึงตัวเราเองด้วยในฐานะผู้กำกับ

เหล่านักแสดงที่ต้องทะลุทะลวงศักยภาพของตัวเอง

เราโชคดีที่ได้นักแสดงที่เข้าขากันมากๆ เราว่าสิ่งหนึ่งที่ไอซ์ซึ – ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์ (รับบท สันติ) กับพลัง โลกศิลป์ (รับบท รุ่ยเจี๋ย) มีร่วมกันคือทั้งคู่เป็นคนที่มีแพสชันมากๆ คนหนึ่งคือนักแสดงที่ทุ่มเทให้กับงานทุกงาน ส่วนอีกคนเป็นคนที่ทุ่มเทให้โอเปรามากๆ คืออาชีพนักโอเปราแม่งฝึกซ้อมกันแบบนักกีฬามืออาชีพเลย ต้องซ้อมวันหนึ่ง 7-8 ชั่วโมง ดังนั้นสองคนนี้เลยรีเลตกับตัวละครได้ไม่ยากเลย 

จริงๆ ตัวละครรุ่ยเจี๋ย เราก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากคนจริงๆ เหมือนกัน เขาเป็นคู่หูของบุคคลต้นเรื่อง เรารู้สึกว่ามันพีกมากเลยนะที่มีคนแบบรุ่ยเจี๋ย อยู่บนโลกนี้ด้วย และการตัดสินใจอะไรต่างๆ ของเขาก็ค่อนข้างสมเหตุสมผล เหมือนคนๆ นี้แหละที่เป็นเครื่องจักรขับเคลื่อนพาบริษัทเล็กๆ นี้ไปถึงจุดที่ควรจะเป็น คาแรกเตอร์นี้เป็นตัวละครที่เขียนง่ายที่สุดเลยสำหรับเรา เพราะเห็นภาพเขาชัดมาก อาจจะเพราะว่ามันมีความสุดโต่งมั้ง เขาชัดเจนในการกระทำ และคำพูดของตัวเองมาก และเราก็โชคดีที่ได้เจอพลัง ซึ่งเราเจอเขาในรายการหนึ่งของไทย พีกไหม (หัวเราะ) ก็เลยชวนเขามาเแคสติง โชคดีมากที่เขาอยู่เมืองไทยพอดี จริงๆ เขาเป็นนักร้องโอเปราที่มีชื่อเสียงมาก และเป็นนักแสดงคอเมดีที่จีนด้วย ซึ่งตัวละครนี้มันยากเหมือนกันที่จะทำให้คนรัก แต่เราว่าพลังเขาทำได้

ส่วนไอซ์ เราว่าผลงานของเขามันตอบทุกคำถามเลยว่าทำไมต้องเป็นเขา เราเคยร่วมงานกับเขาตอนเป็นผู้ช่วยผู้กำกับในภาพยนตร์ One for the Road (2021) คือไอซ์ทุ่มเททำงานแบบเต็มร้อย เกินร้อยไปไม่รู้เท่าไหร่ ตัวละครของสันติ คือคนที่ต้องแบกความทะเยอทะยาน แล้วมีแพสชันในดวงตามากๆ ในขณะที่ต้องเป็นนักแสดงที่เอาซีรีส์ทั้งเรื่องอยู่ด้วย อีกอย่างที่สำคัญ คือต้องพูดภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว เพราะจุดแข็งของสันตินอกจากเรื่องไหวพริบแล้ว คือการพูดภาษาจีนได้ เรานึกไม่ออกว่าจะเป็นใครได้เลย แต่พอลบเรื่องการพูดภาษาจีนได้ออกไป หันซ้ายหันขวาก็นึกถึงแต่ไอซ์ คนที่เด่นเข้ามาในหัวเลย คือเขา จริงๆ ตอนแรกก็กังวลมากว่าไอซ์จะเล่นได้ไหม เพราะเรื่องที่ผ่านมาการเตรียมตัวของเขามันเป็นเรื่องทางกายภาพทั้งนั้นเลย ฟิตซ้อม อดอาหาร เล่นโยคะ โกนหงโกนหัว แต่เรื่องนี้มันยากเหมือนกันนะ เพราะไอซ์พูดภาษาจีนไม่ได้เลย เราต้องมาลุ้นว่ามันจะท่องจำได้ไหม แต่เรื่องนี้ไอซ์ใช้วิธีแบบจำเสียงเอาทั้งหมด เราจะมีโค้ชภาษาจีนซึ่งเขาจะถอดไดอาล็อกที่เป็นภาษาจีนทั้งหมดออกมาเป็นวิดีโอว่าแต่ละคำพูดอย่างไร ความหมายคืออะไร และส่งไปให้ไอซ์จำ

ตอนเราไปออกกองที่ต่างจังหวัดกัน มีอยู่เช้าวันหนึ่งซึ่งไม่มีถ่ายทำด้วย เราตื่นขึ้นมา 6 โมงได้ยินเสียงไอซ์ท่องไดอาล็อกจากห้องข้างๆ คือไอซ์มันฟังจนจำได้แล้วว่าคำไหน พยางค์ไหนต้องเน้น แต่ถ้ามีคนจีนไปคุยด้วยมันพูดไม่ได้นะ 

ตลอดระยะเวลาที่เราออกกองกันตั้งแต่ต้นจนจบ เราไม่เคยต้องคัต เพราะว่าไอซ์พูดผิดเลย แล้วเราไม่ได้ใช้วิธีถ่ายหนึ่งประโยคแล้วหยุดเพื่อไปท่องแล้วมาถ่ายใหม่นะ พอเรารันกล้องถ่ายทั้งซีน ไอซ์จะพูดยาวไปทีเดียวเลย ขนาดบางซีนเป็นโมโนล็อกที่ยาวมากๆ เราก็ถ่ายทั้งเทคโดยไม่ได้คัตเลย คือมันต้องทำงานหนักขนาดไหนถึงทำได้ขนาดนั้น เราเลยมองว่าเรื่องนี้ไอซ์ปลดล็อกตัวเองไปอีกขั้นหนึ่ง คือมันไม่ใช่เพียงเรื่องกายภาพแล้ว มันสุดยอดมากๆ เลย

ในฝั่ง Thunder เราก็คิดหนักมากว่าจะเอาใครมาเล่นดี ถ้าตัวละครสันติจะต้องสู้กับใครสักคน มันไม่ควรเป็นคนแบบเดียวกัน ตัวละครสันติจะมีลูกบ้า แบบโกรธ พุ่ง ชก แต่ตัวละครอีกฝั่งมันคงต้องกวนตีน และมีความรีแลกซ์อะไรบางอย่าง หากเป็นมนุษย์คนละประเภทคงจะสนุกกว่าคนหัวแข็งมาชนกัน เราเลยเลือก ‘พีช- พชร จิราธิวัฒน์’ (รับบท เคน) เพราะเห็นการเติบโตของเขาจากเส้นทางการแสดงเรื่องอื่นๆ และอาจจะเพราะว่าพีชมีพื้นเพด้านธุรกิจ ทำให้เขามีความเข้าใจในเรื่องนี้มากกว่านักแสดงคนอื่นด้วย ไม่ใช่เพราะว่าเขาเคยเล่นหนังเรื่องวัยรุ่นพันล้านมาก่อนนะ (หัวเราะ)

Netflix สร้างมาตรฐานใหม่ในวงการโปรดักชันไทย

เราคิดว่า Netflix เอามาตรฐานใหม่เข้ามาสู่วงการโปรดักชันไทยเลยแหละ มองเห็นจากการที่เราเป็นคนทำหนังไทย ที่ผ่านมาด้วยงบประมาณที่จำกัด การถูกเร่งรัดเรื่องเวลา หรือไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ปฏิเสธไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้ชาวโปรดักชันทำงานหนักกันจริงๆ ต้องการเวลาชีวิตที่มากกว่าปกติ

แต่ Netflix ก็พยายามที่จะปรับใช้ระบบแบบโกลบัล (Global) ในเรื่องของมาตรฐานความปลอดภัย เรื่องเวลาทำงาน หากทำงานเกิน 12 ชั่วโมงก็จะมีโอทีให้ ถ้าถ่ายติดกันต้องมีเวลาพักที่เหมาะสม คุณภาพชาวกองจึงดีขึ้นนิดหนึ่ง แต่ก็จะแลกมาด้วยความซับซ้อนในฝั่งงานจัดการ (Management) เรื่องเอกสารอะไรต่างๆ ก็จะมีขั้นตอนที่มากขึ้น 

เราคิดว่า Netflix ทำให้คุณภาพงานมันมีทิศทางที่ดีขึ้นกว่าโปรดักชันไทยก่อนหน้านี้

การนั่งอยู่ในห้องตัดต่อเหมือนเรากำลังเอาตัวรอดจากการจมน้ำ

การทำหนังมันแปลกมาก เพราะเราจะไม่รู้สึกอะไรเลยตอนดูงานในดราฟต์สุดท้าย (หัวเราะ) อาจจะเพราะก่อนจะมาถึงขั้นตอนนี้เราดูไปไม่รู้กี่รอบแล้ว จะไปรู้สึกอีกทีตอนที่ได้เห็นว่าคนดูรู้สึกยังไงในสิ่งที่เราเล่า แต่การทำงานดราฟต์แรกจะเหี้ยเสมอ มันเป็นสิ่งที่คนทำงานต้องยอมรับ และกล้ำกลืน ที่จะดูงานตัวเองในดราฟต์แรกแล้วรู้สึกว่ากูทำอะไรลงไปวะ ทำไมมันดูอุบาทว์แบบนี้ (หัวเราะ) แล้วหลังจากนั้นเราก็จะขลุกอยู่ในห้องตัดแล้วจัดการมัน พยายามจะแก้ไขให้มันดีขึ้น

Woody Allen (ผู้กำกับหนัง) เคยบอกว่าการอยู่ในห้องตัดต่อมันเหมือนเรากำลังเอาตัวรอดจากการจมน้ำ ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เราต้องหน้าตั้งอยู่กับการแก้ไข ลองสลับไปมา ดูวนซ้ำ ทำเสียง ใส่สี อยู่อย่างนั้น พอมาถึงไฟนอลมันจึงไม่ใช่ความรู้สึกว่าโคตรดีเลย แต่เป็นความรู้สึกแบบ เสร็จสักที (หัวเราะ)

ตัวละครสันติและซีรีส์มาเพื่อบอกว่า ทำเถอะ ทำไปก่อน อย่าไปกลัวว่าจะล้มหน้าฟาด

สิ่งที่ทำให้สันติประสบความสำเร็จ คือความกล้าได้กล้าเสียของมันนะ ตอนที่เราได้ไปสัมภาษณ์คนต้นเรื่อง เราถึงเข้าใจว่าเพราะเขาคิดแบบนี้ เขาถึงทำได้ คือเขาไม่มีความประนีประนอมกับอะไรเลย กล้าชนกับทุกอย่าง คือเขาไม่กลัวล้มเลย มันจะมีคำพูดที่ว่าการโตขึ้นแบบคนเท้าเปล่า วิ่งไปบนพื้นแบบไม่กลัวเจ็บ ไม่กลัวเลอะ สันติมันเป็นแบบนั้น และพาตัวเองไปสู่จุดนั้นได้จากสิ่งที่มันเป็น

จริงๆ ตัวละครสันติ และซีรีส์เรื่องนี้มาเพื่อบอกกับทุกคนว่า ‘ไม่ต้องกลัวอะไรเลย’ มันมีคนที่ใจกล้าหน้าด้าน มุทะลุ วิ่งหัวชนกำแพงจนทะลุแล้วเดินขึ้นที่สูง คือเราไม่ได้จะบอกให้ใครทำตาม แต่อย่างน้อยหากใครมีความต้องการที่จะทำอะไรบางอย่างไม่ว่าจะเล็ก หรือใหญ่ในชีวิต ซีรีส์เรื่องนี้คงพอที่จะส่งพลังให้คนเหล่านั้นได้ว่าทำเถอะ ทำไปก่อน อย่าไปกลัวว่าจะล้มหน้าฟาด

มีทีมงานที่อินจนถึงขั้นลาออกไปทำบริษัทเอง เป็นคนเขียนบทที่เป็นพนักงานประจำ เขาเขียนบทกับเราในเรื่องนี้ แล้วมันจะมีประโยคหนึ่งที่เอามาพูดคือ ‘กูจะถอนขนไก่เว้ย’ ซึ่งมาจากในเรื่องนั่นแหละ เปรียบเทียบว่าการถอนขนไก่กับถอนขนนกกระจอกใช้เวลาเท่ากัน แต่ถอนขนไก่ได้เนื้อเยอะกว่ามาก หมายถึงว่าคุณต้องเลือกเป้าหมายให้ดีว่าในระยะเวลาที่เท่ากันจะทำอะไรเพื่อได้ผลที่มากกว่า หลังจากจบโปรเจกต์นี้เขาเลยลาออกแล้วไปทำบริษัทของตัวเอง 

การทำซีรีส์เรื่องนี้เหมือนยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางพายุขนาดใหญ่

แต่เมื่อพายุผ่านพ้นไปเราได้เรียนรู้อย่างมหาศาลจริงๆ 

เรารู้สึกเหมือนได้มาเรียนมหาวิทยาลัยอีกรอบหนึ่งเลยแหละ เราใช้เวลาทำซีรีส์เรื่องนี้เกือบ 4 ปี พอมันเสร็จก็รู้สึกเหมือนได้ใบปริญญาตรีอีกใบหนึ่งเลย มันมีสิ่งที่ต้องตัดสินใจเยอะมากๆ ในระหว่างทาง แล้วเราก็ทำพลาดทุกวัน ก่นด่าตัวเองอยู่ทุกวัน จนคนรอบตัวบอกมึงเลิกด่าตัวเองได้แล้ว มึงไม่ได้ทำพลาดขนาดนั้น ทีมงานก็พยายามที่จะซัพพอร์ตเราอย่างเต็มที่ 

เรารู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งเรียนรู้การว่ายน้ำฟรีสไตล์จากในบทเรียน แล้วถูกโยนลงในทะเลอันดามันเลย เราเรียนรู้จากการทำงานครั้งนี้อย่างมหาศาลมาก แม้เราจะเคยทำงานโปรดักชันมาก่อน แต่กับงานนี้มันมีสเกลที่ใหญ่กว่า ทั้งการทำงานกับต่างประเทศ ตัวละครพูดภาษาจีน และยังอยู่ในรูปแบบซีรีส์อีก ทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่สำหรับเราและทีมงานไปหมดเลย พวกเราเลยเหมือนได้กระโจนมาทำเรื่องนี้ และเติบโตไปพร้อมๆ กัน ตลอดเส้นทางก็มีอุปสรรคหลายอย่าง มีความบีบคั้น ความกดดันมหาศาล รู้สึกได้เลยว่าตัวเองโตขึ้นมากๆ หลังจากทำซีรีส์เรื่องนี้

หากถามว่าเราได้เรียนรู้อะไรบ้าง คงจะตอบไม่หมดเพราะมันเยอะมากจริงๆ เรารู้สึกเหมือนตัวเองมาอยู่ตรงจุดศูนย์กลางพายุขนาดใหญ่แบบงงๆ แต่สิ่งหนึ่งที่เราดีใจ คือทีมงานที่ร่วมทางกันมาเขามีความสุขกับงาน และหากซีรีส์ฉายออกไปแล้วพวกเขาพึงพอใจ เท่านี้ก็เป็นความสำเร็จส่วนตัวของเราอีกอย่างหนึ่งแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่พอจะการันตีได้ว่าพวกเขามีความสุขกับการร่วมทีมกัน คือเรื่องใหม่ที่เรากำลังทำอยู่ หลายคนก็ยังเป็นทีมเดิม แปลว่าเราคงไม่ได้ทำแย่กับเขามากมั้ง เขาถึงเลือกที่จะไปต่อด้วยกัน และอีกอย่าง คือคนที่เขาให้โอกาสเราทำงาน เขาไม่ได้ผิดหวังว่าสุ่มไอ้นี่มาทำแล้วงานเละ เพียงเท่านี้เราก็พอใจแล้ว

ส่วนเรื่องที่ว่าคนดูในวงกว้างจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งนี้ เราคงไม่อาจคาดหวังได้ เราทำได้แค่ทำงานให้ดีที่สุดเท่านั้นแหละ

The post ‘ไก่ ณฐพล’ ผู้เคยยึดติดกับ ‘ความจริง’ จริงๆ ในวันที่ต้องแต่งเติม ‘สงคราม ส่งด่วน’ ซีรีส์จากชิ้นส่วนชีวิตของคนที่ (แม่ง) โคตรสุด appeared first on a day magazine.

ศาสนาพราหมณ์-ฮินดูบอกว่าภรรยาเป็นสมบัติของสามี เมื่อสามีตาย ภรรยาควรจะเผาตัวเองมอดม้วยตามไปด้วย ในขณะที่ศาสนาคริสต์เองก็บอกว่าอีฟถูกสร้างมาจากกระดูกซี่โครงของอดัม หรือกระทั่งมีการถกเถียงกันในแวดวงนักวิชาการว่าแท้จริงแล้วอีฟถูกสร้างมาจากกระดูกองคชาตของอดัมต่างหาก แต่ไม่ว่าอีฟจะถูกสร้างมาจากกระดูกส่วนไหน ก็ต่างมีความหมายโดยนัยว่าร่างกายผู้หญิงเป็นส่วนหนึ่งของผู้ชายนั่นแหละ

เนื้อตัวร่างกายของผู้หญิงจึงไม่ได้เป็นของตัวเธอเองในทางศาสนา อันเป็นที่มาของการถูกเลือกปฏิบัติที่น่าชอกช้ำระกำใจสิ้นดี ในอดีตพวกเธอต้องสูญเสียอะไรไปมากมายกว่าจะสามารถยืนหยัดที่จะใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการได้

ในเทศกาลภาพยนตร์  European Union Film Festival ครั้งที่ 31 ได้คัดเลือกภาพยนตร์ที่น่าสนใจมาฉายหลายเรื่อง หลากบริบทสังคม หนึ่งในนั้นมีภาพยนตร์เรื่อง Carmen (2021) ของผู้กำกับวาเลอรี บูฮาเกียร์ (Valerie Buhagiar) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริงของหญิงวัยใกล้เกษียณ ซึ่งเป็นคุณป้าของผู้กำกับเอง 

เรื่องราวอันว่าด้วยเรื่องของผู้หญิงที่ถูกพรากช่วงเวลาในชีวิตไปเพราะต้องอยู่ปรนนิบัติรับใช้พี่ชายที่เป็นบาทหลวง จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของพี่ชายมาถึง เธอถูกคริสตจักรหันหลังให้แล้วปิดประตูใส่หน้า แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหนทางสู่อิสรภาพ

วันที่โชคชะตาไม่อยู่เคียงข้างเรา

วันที่มีแค่เราที่อยู่เคียงข้าง (เรา)

คาร์เมน (Carmen) ผู้หญิงที่เป็นลูกสาวของบ้านที่มีพี่ชายเป็นบาทหลวง เธอจึงต้องรับบทน้องสาวผู้ดูแลรับใช้นักบวชอันเป็นที่นับหน้าถือตา ทิ้งชีวิตวัยสาวสะพรั่งไปอย่างน่าเสียดาย ฉากเปิดในหนังฉายให้เห็นว่าเธอช่างน่าสลดหดหู่ นั่งหอเหี่ยวซีดเซียว ทุกข์ทนนั่งอยู่บนเก้าอี้แถวหลังในโบสถ์ แต่งชุดดำ ผมสีดอกเลาดูยุ่งเหยิง ดวงหน้าไร้ซึ่งชีวิตชีวา มีอาชีพเป็นแม่บ้านเต็มเวลา ไม่มีงานอดิเรก ไร้เพื่อนฝูง และคนรัก ขาดแม้กระทั่งการเสริมเติมแต่งสีสันแบบผู้หญิงทั่วไป 

จริงๆ ภาพเหล่านี้หาได้ไม่ยากในโลกจริงๆ มักจะเป็นสภาพของเหล่าผู้ดูแลที่ถูกคนอื่นขโมยเวลาชีวิตไป ผู้หญิงกับงานบ้านความธรรมดาสามัญที่พบได้ทั่วไป 

หนังเลือกที่จะเริ่มต้นด้วยสิ่งเหล่านี้ ความซึมกะทือเอื่อยเฉื่อย ไร้ซึ่งการบอกเล่า แต่เราก็เข้าใจได้ทันทีเมื่อพี่ชายผู้เกี่ยวพันต่อชีวิตเธออย่างสุดลิ่มทิ่มประตูล้มพับลง เขาตาย ณ ขณะนั้นเรารู้ได้เลยว่าชิบหายแน่ คาร์เมน (Carmen) กลายเป็นคนไร้บ้าน และไม่มีอาชีพ 

ฉากเหล่านี้ในหนังดูจริง และสะท้อนชีวิตของผู้หญิงซึ่งไร้ที่ทางสำหรับศาสนาเหลือเกิน เธอใช้เวลาค่อนชีวิตในการตกใต้เงื่อนปมความปกติ (?) ของสตรีเพศที่ดูแลบุรุษ แถมชายผู้นั้นยังเป็นบาทหลวงอีกต่างหาก เหตุใดถึงไม่ได้ส่วนแบ่งผลบุญบ้างเลย 

และส่วนของชีวิตที่ถูกกัดกินไปก็ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้ เธอทำได้เพียงลักลอบเข้าไปหลับนอนในโบสถ์ และหอระฆังเพื่อประทังให้ชีวิตยังอยู่ต่อไปได้ กลับไปพึ่งพาสถานที่เดียวที่ชีวิตอนุญาตให้เธอรู้จัก แม้พื้นที่เหล่านั้นจะไม่เคยเป็นของเธอเลยมาตั้งแต่ต้น 

ชะตาชีวิตใหม่ ความน่าพึงพอใจที่ไม่สมเหตุสมผล

แต่อาจเพราะนี่คือหนังที่ผู้กำกับไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำจนเกินไปนัก จึงเลือกให้หญิงสาวเจอชะตาชีวิตใหม่ที่ใจดีสุดๆ เธอได้กุญแจเพื่อไขเข้าไปปลอมเป็นบาทหลวง ประจวบกับที่บาทหลวงคนใหม่หนีไปพอดี ในทางหนึ่งหนังคงตั้งใจที่จะสะทอดท้อนการปลดพันธะภาระที่เคยจองจำเธอไว้ มุ่งไปสู่ทางเลือกใหม่ที่แหกขนบดั้งเดิม

คาร์เมนมีชีวิตที่สว่างสดใสมากขึ้น จากการนั่งอยู่ในห้องสารภาพบาป เธอทำหน้าที่ที่ผู้หญิงเองไม่ถูกอนุญาตให้ทำ และทำได้ดีเสียด้วย ได้รับเงินบริจาคอู้ฟู่จนนำมาเสริมเติมแต่งสิ่งที่ตัวเองไม่เคยมี ไม่เคยเป็นได้ และผู้กำกับคงกลัวว่าทิศทางของหนังจะผลักให้ตัวละครดำเนินไปสู่ความละโมบ โลภมากจนเกินไปจึงต้องใส่ฉากที่เธอแบ่งปันเงินให้แด่ความฝันของผู้หญิงคนอื่นๆ ด้วย

แน่นอนว่าฉากเหล่านี้คงไม่ได้ถูกใส่มาเพื่อทำให้ตัวละครบรรลุความต้องการเพียงเท่านั้น แต่มันคงสื่อสารถึงการพยายามหาที่ทางแห่งใหม่สำหรับผู้หญิงในศาสนา คือการขยายขอบเขตจากความเชื่อดั้งเดิมที่ว่าต้องเป็นผู้ชายเท่านั้นที่จะเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณได้

แต่ถึงกระนั้นทางเลือกนี้ของผู้สร้างก็มีรสชาติแปร่งๆ อยู่ไม่น้อย เมื่อความไม่สมเหตุสมผลในการกระทำ และความง่ายดายเหลือเกินสำหรับตัวละคร มันผลักคนดูออกจากความเป็นจริงที่หนังหยิบยื่นให้ในช่วงแรก หนังมีน้ำหนักน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อการเดินทางของเส้นเรื่องลงล็อกตามที่มันควรจะเป็น ผนวกกับการเล่าเรื่องเป็นเส้นตรงไม่มีเลี้ยวหักเบนทำให้เราถอยห่างคาร์เมนออกมาเรื่อยๆ เพราะรู้ว่ายัยนี่รอดแล้วแน่ 

ยิ่งหนังพยายามวางตัวให้ไม่เป็นปฏิปักษ์กับโครงสร้างเดิมมากเท่าไหร่ เรายิ่งเชื่อมโยงกับหนังได้น้อยลงเท่านั้น เสียงแว่วกระซิบเบาๆ อย่างเรื่องราวเชิงสัญลักษณ์ที่ให้ตัวละครหญิงนั่งแท่นทำในสิ่งที่ผู้ชายทำได้ก็อาจเล็กจ้อยไปในการจะพูดถึงเรื่องที่มีเถาวัลย์พันเกี่ยวกันมานานจนนับเลขไม่ถูก ถ้าโลกแห่งความเป็นจริงเหี้ยมน้อยลงกว่านี้แม้สักหน่อย เราอาจจะเชื่อความสวยงามที่เกิดขึ้นในหนังได้บ้าง ถ้าความจริงของชีวิตไม่หนักอึ้งเท่านี้ เรื่องราวประโลมโลกมันคงพอที่จะรั้งน้ำหนักไปอีกฟากฝั่งได้ ฟากฝั่งที่สวยนะแต่เป็นไปได้หรือ 

แต่ถึงอย่างนั้นทางที่ผู้กำกับเลือกจะเล่าก็เข้าใจได้ เขาสรรสร้างเรื่องราวที่น่าพึงใจมากไปกว่าความสมเหตุสมผล 

เพราะโลกเปลี่ยนแปลงทุกวัน แล้วศาสนาจะรออะไร

แม้ภาพรวมของหนังจะมีน้ำหนักที่เบาหวิวแถมยังไม่ได้เชื่อมโยงทางความรู้สึกกับเราเท่าไหร่นัก อาจจะเพราะหนังละเลยรายละเอียดปลีกย่อยส่วนที่เป็นอีโมชันออกไปเสียหมด แต่ประเด็นของหนังก็ยังน่าสนใจเพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงให้คนดูติดตามต่อไปเรื่อยๆ 

ส่วนที่แข็งแรงที่สุดของหนังเรื่องนี้คือการที่มันเล่าเรื่องหนักๆ โดยใช้ความแฟนตาซีเข้ามาหนุนเรื่อง และขณะเดียวกันก็สร้างเรื่องสร้างราวที่แสนจะขุ่นมัวให้สว่างสดใส แต่สิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นจุดที่เปราะบางที่สุด เพราะการเล่าเรื่องในมุมมองนี้ก็ยากที่จะเร้าให้คนรู้สึกตาม แม้ประเด็นที่หนังนำเสนอจะเป็นสากลแต่เมื่อถูกหีบห่อในลักษณะนี้ แถมผู้กำกับเลือกจะเล่าสิ่งต่างๆ แบบแตะๆ อิงผ่านๆ  เลยกลายเป็นว่าหนังเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ดีนะ แต่อาจจะไม่ได้ซึมลึกเข้าไปในจิตใจของคนดูเท่าที่ควร ทั้งที่วัตถุดิบที่มันมีอยู่นี้น่าถึงรสถึงชาติทั้งนั้น

ฉากแลนดิ้งลงของหนังทำได้เสมอตัว และเป็นหมุดหมายอันดีที่เราจะพูดถึงศาสนาในมุมที่ไม่ใช่เพียงสิ่งที่ตั้งอยู่อย่างมั่นคงแข็งแรง แต่มันควรจะยืดหยุ่น และปรับเปลี่ยนไปตามวิถีความเป็นไปของโลก การลั่นระฆังในตอนท้าย คือสัญลักษณ์ที่บอกว่าสิ่งที่มันเป็นอยู่เราเลือกได้นะ เลือกที่จะใช้ความเป็นมนุษย์มาร่างกฎกันใหม่ และสิ่งนี้ไม่ใช่การอารยะขัดขืนต่อความคิด ความเชื่อ หรือพระเจ้า แต่มันคือการอยู่ร่วมกัน และพระเจ้าจะอยู่เคียงข้างมนุษย์จริงๆ 

ซีนที่ผู้คนแห่แหนกันมาตามเสียงกระดิ่งในตอนท้ายอาจคือการบอกกลายๆ ว่า ศาสนาคงจะไม่ใช่อะไรไปมากเสียกว่าผู้คน

The post นกอยู่ข้างพี่ตานะคะ แต่ศาสนาไม่เคยอยู่ข้างผู้หญิง ‘Carmen (2021)’ ชะตาชีวิตของผู้หญิงที่ (เกือบ) ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง appeared first on a day magazine.

“ช่วงเวลาในอดีตไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก สิ่งต่างๆ ไหลเคลื่อนไปข้างหน้าเสมอ”

อาจเป็นเพราะเหตุนั้น ร่องรอยของความทรงจำจึงถูกฝากฝังไว้กับสถานที่ที่ยังคงดำรงอยู่ แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่อาจอยู่คงทนถาวร เพียงแต่รอวันที่กระแสของเวลาจะพัดผ่านไป การคงรักษาไว้จึงสำคัญ และพวกเราในฐานะมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงเสมอ การถวิลหาสิ่งซึ่งผ่านพ้นไปแล้วคือความพิเศษอย่างหนึ่ง ดังนั้นจงโหยหา และคำนึงถึงอย่างเต็มที่ตราบเท่าที่จะรู้สึกได้

พวกเราชาว a day ผู้ซึ่งเป็นเหล่าคนที่รักในสถาปัตยกรรมเก่าๆ และอินกับเรื่องราวในอดีต จึงก่อร่างสร้างซีรีย์ ‘Lost In Local’ ขึ้นมาเพื่อพาเหล่านักเขียน และนักอ่านเดินทางไปเยี่ยมเยือนสถานที่สุดคลาสสิกที่ยังคงมีชีวิตโลดแล่นอยู่  พาไปประสบพบเจอกับผู้คน และความเป็นอยู่ที่ดำเนินไปคู่ขนานกับเมืองเก่าที่พยายามปรับตัวให้เก๋าตามการวิวัฒน์ของโลก

‘พิจิตร’ เป็นจังหวัดแรกที่เราได้เดินท่องล่องไป เหตุเพราะพื้นที่แห่งนี้ถือเป็นสถานที่อันเก่าแก่ มีมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี มีประวัติศาสตร์อันสำคัญมากมาย และยังเป็นเมืองที่อุดมไปด้วยลำน้ำไหลผ่านมากมาย จึงมีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติมาก

แม้ในปัจจุบันสถานที่แห่งนี้จะไม่ได้ถูกอุ้มชูในฐานะเมืองแห่งการท่องเที่ยว แต่ไวบ์ของที่แห่งนี้ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของช่วงเวลาในอดีตที่ถูกแช่แข็งไว้ผ่านร้านรวง เรื่องราว และวิถีของคนในชุมชน เราจึงค่อนข้างที่จะมั่นใจได้ว่าจะต้องถูกใจเหล่ามนุษย์ Nostalgia ผู้ซึ่งโหยหาสิ่งละอันพันละน้อยที่กระตุ้นเร้าความฝังจำก่อนเก่าอย่างแน่นอน

คอลัมม์ ‘ที่ชอบ’ จะเริ่มต้นพาคุณลัดเลาะเข้าไปบริเวณตอนล่างของพิจิตรอย่าง ‘อำเภอบางมูลนาก’ ที่ในอดีตเคยถูกเรียกว่าบางขี้นากมาก่อน เหตุเพราะสมัยก่อนชุมชนอยู่ติดริมคลองบุษบง มีตัวนากอยู่เยอะมากๆ อึของเหล่าสัตว์ตัวจ้อยจึงมีอยู่เกลื่อนกลาด ชื่อเรียกของเมืองจึงตั้งตามความคลุ้งของภูมิทัศน์ และได้เปลี่ยนมาใช้บางมูลนากในภายหลังเพื่อความเสนาะหู

บางมูลนาก เมืองเล็กๆ ที่ผู้คนน่ารัก เป็นกันเองเดินไปถึงตรงไหนก็กลายเป็นลูกเป็นหลานของคนในพื้นที่ตรงนั้น เราอยากชวนให้คุณมาทำความรู้จักเมืองที่มีความเป็นมายาวนานกว่า 100 ปีนี้ให้ดียิ่งขึ้น และคุณจะพบว่าบางมูลนากเป็นสถานที่ที่น่ารัก และน่าอยู่เกินกว่าที่ใครเคยจินตนาการไว้เสียอีก

‘บางมูลนาก’ เมืองอันซบเซาที่กำลังฟื้นตัว

‘บางมูลนาก’ อำเภอเล็กๆ ที่อยู่ในจังหวัดพิจิตร เป็นเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ด้วยความที่ร้าน

รวงต่างๆ ยังคงความคลาสสิกดั้งเดิมไว้อยู่ ทั้งป้ายร้าน โครงสร้างตึก บ้านไม้เก่าแก่ สิ่งเหล่านี้รวมกันทำให้ไวบ์ของชุมชนดูเหมือนหนังย้อนยุคสักเรื่องหนึ่ง

เดิมทีแล้วพื้นที่แห่งนี้เคยถูกเรียกว่า ‘เมืองภูมิ’ ที่แปลว่าแผ่นดิน ด้วยภูมิประเทศที่เป็นพื้นที่ราบลุ่มใกล้แม่น้ำน่านทำให้เคยเป็นเส้นทางคมนาคม จนเกิดความมั่งคั่งทางวัฒนธรรม ประเพณี และการค้าขายเป็นอย่างมาก แต่เมื่อสิ้นสุดวาระของการขนส่งทางน้ำ สถานที่แห่งนี้ก็พลอยซบเซาลงไปด้วย ลูกหลานที่เกิดในชุมชน เมื่อเติบโตขึ้นก็ย้ายออกจากบ้านไปจนหมด เหลือไว้เพียงผู้สูงอายุที่ยังคงมีชีวิตดำเนินไปพร้อมๆ กับร้านค้าเก่าแก่ที่มีคุณค่าน่าฟื้นฟูให้ไปต่อกับโลกสมัยใหม่ได้

จึงมีกลุ่มลูกหลานที่มองเห็นความเป็นไปได้ตรงนี้จัดตั้งกลุ่ม ‘สานพิจิตร’ ขึ้นมาร่วมมือกับคนในชุมชนเพื่อกู้คืนความมั่งคั่งก่อนเก่าของบางมูลนากให้กลับคืนมา ขณะเดียวกันก็เป็นการกระตุ้นเร้าให้หนุ่มสาว และคนรุ่นใหม่สามารถที่จะกลับมาทำมาหากินประกอบอาชีพที่บ้านเกิดได้

ละมุนนากคาเฟ่ หมุดหมายของการหวนคืนสู่ถิ่น

‘ละมุนนาก’ คาเฟ่ชิกๆ ละมุนใจวัยโจ๋ที่ถูกแวดล้อมด้วยตึกรามเก่าแก่ สถานที่แรกที่เราไปเยือน ร้านกาแฟสุดน่ารักที่บรรยากาศภายในร้านถูกตกแต่งราวกับอยู่ในการ์ตูนดิสนีย์ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใครที่อยากบันทึกความทรงจำสวยๆ เอาไว้ คาเฟ่แห่งนี้ไม่ว่าจะมองในมุมไหนๆ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นคนรุ่นใหม่คิดสรรค์สร้างอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจอย่างดีเยี่ยมที่จะตกแต่งร้านเอาใจวัยหนุ่มสาวที่ชื่นชอบการแชะรูปถ่ายอย่างเป็นชีวิตจิตใจ แน่นอนว่าสิ่งนี้คือหัวใจสำคัญของร้านนี้ โต๊ะ เก้าอี้ มุมหนังสือ ทุกโซนถูกออกแบบมารองรับเหล่าคนที่ชื่นชอบสารพันของกุ๊กกิ๊ก มีของเล่นกระจุกกระจิกให้หยิบจับมาคลายเบื่อ 

แต่สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านคือการผสมผสานความคิมิโนโตะแบบอบอุ่นโรแมนติกเข้ากับสัญลักษณ์ของชุมชนอย่างการจัดวางตัวนากสุดน่ารักให้โอบล้อมอยู่ถ้วนทั่วร้านรวมไปถึงเหล่าเมนูหวานเย็นชื่นใจที่หยิบเอาผลไม้ซึ่งมีมากในพื้นที่อย่างมะยงชิด มาทำเป็นสมูทตี้กินคู่กับเค้กตาลโตนด ก็อร่อยฟินติดลิ้นจนมาถึงวันที่นั่งเขียนอยู่นี่เลยแหละ

ละมุนนากคาเฟ่ เป็นเหมือนธงที่ปักลงบนผืนดินเก่าแก่แห่งนี้ เป็นทางที่กรุยไว้ว่าหากบ้านเกิดเราเฟื่องฟูขึ้นมาอีกครั้ง พวกเราก็จะกลับมาทำมาหากินที่นี่ได้ เหมือนกับที่เจ้าของร้านละมุนนากซึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ที่เรียนจบสถาปนิกซึ่งเกิดและเติบโตขึ้นจากบ้านเกิดที่มีนากมากแห่งนี้กลับมาเปิดร้านที่ช่างตามทันยุคทันสมัย แต่ก็ไม่ทิ้งเอกลักษณ์ของถิ่นกำเนิดไว้ข้างหลัง

ตลาดฟื้นอดีต ความคลาสสิกที่ไม่มีวันล่มสลาย

ทันทีที่เราได้มาเยือนโซนตลาดฟื้นอดีต กลิ่นอายของความเป็นกันเองตลบอบอวลอยู่ในพื้นที่ สิ่งแรกที่พวกเราทำคือการวิ่งไปหาคุณป้าที่ขายไอติมกะทิสูตรเด็ดอยู่บริเวณร้านขายของชำในตึกไม้เก่าแก่ เห็นอย่างนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะหวนย้อนความทรงจำไปถึงวัยเด็ก ไอติมรสเลิศหอมกลิ่นกะทิกินกับขนมปัง และเครื่องเคราถั่วลิสงแกมลูกชิด ยืนกินกันในซอยเล็กๆ ที่ร้านรวงเลื่อนประตูเปิดกว้างไว้ต้อนรับ โดยมีไอ้ด่าง ไอ้ดำ ไอ้แดง สัตว์หน้าขนแอบนอนกรนอยู่ตามชั้นเก็บของและซอกบันได

พวกเราถูกต้อนรับอย่างอบอุ่นจากลุงๆ ป้าๆ ระแวกนั้น จนรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน 

ตลาดฟื้นคืนอดีตแห่งนี้มีอายุกว่า 100 ปี สถานที่แห่งนี้เคยมีช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์อย่างสุดๆ ก่อนจะค่อยๆ ซบเซาลง และกลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังการฟื้นฟูครั้งใหม่โดยใช้รากเหง้าดั้งเดิมในการเป็นฐานราก 

เราจะได้เห็นชีวิตของชาวบางมูลนากผ่านความตั้งอกตั้งใจในการสร้างพิพิธภัณฑ์ที่กักเก็บประวัติศาสตร์ของชุมชนเอาไว้คู่ขนานไปกับความเป็นอยู่ของผู้คนปัจจุบันที่ก็ยังคงความเดิมๆ ไว้จนเกิดเป็นมนต์เสน่ห์ของชุมชน

ตลอดเส้นทางของตลาดฟื้นอดีต เราจะได้เห็นข้าวของเครื่องใช้ที่สะท้อนวิถีชีวิตของยุคสมัยก่อนว่าในระแวกนี้เขาทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ไม่ว่าจะเป็น

‘พ้งล่ง’ อดีตร้านราดหน้าที่อยู่ในบ้านไม้เก่าติดริมน้ำ ข้าวของเครื่องใช้อันเก่าแก่ที่อยู่ในร้านทำให้เรามองเห็นภาพบ้านเมือง และความเป็นอยู่ในสมัยก่อนได้เป็นอย่างดี ยุคก่อนสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายชาติพันธุ์ โดยเฉพาะชาวจีนโพ้นทะเลที่มาทำการค้าขายอยู่แถบริมแม่น้ำเป็นจำนวนมาก

‘เสริมศิลป์’ พิพิธภัณฑ์ที่บรรจุเอาเครื่องใช้ที่สะท้อนยุคสมัยมาจัดแสดงไว้ให้เราได้สำรวจความชื่นมื่นของช่วงเวลานั้น สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดของโซนนี้ คือถุงกระดาษบรรจุสินค้าของร้านในอดีต เป็นถุงกระดาษปั๊มโลโก้ และภาพประกอบที่แข่งกันดีไซน์อย่างสุดฤทธิ์สุดเดช สิ่งเหล่านี้สะท้อนว่าในช่วงเวลานั้นการค้าขายของที่นี่เฟื่องฟูมากจริงๆ เพราะในยุคนั้นไม่ใช่ใครก็สามารถมีถุงกระดาษเป็นของตัวเองได้ หมายถึงว่าเหล่าชาวบางมูลนากนี้โก้แบบสุดๆ เลยแหละ

‘ห้องสมุดชุมชนและศูนย์การเรียนรู้’ ที่สร้างขึ้นมาให้เด็กๆ ได้ใช้งานจริงๆ จากการเดินลัดเลาะตลอดเส้นทางเราจะเห็นได้ว่าชุมชนแห่งนี้ให้ความสำคัญกับประวัติศาสตร์ของพื้นที่ และการมีส่วนร่วมกับเรื่องราวเหล่านั้นเป็นอย่างมาก ทั้งการสอดแทรกเรื่องนาก และอดีตของชุมชนเข้าไปในบทเรียน  เราจึงจะได้เห็นภาพของชุมชนที่ยังมีส่วนกลาง และใช้พื้นที่ร่วมกันจริงๆ 

สิ่งเหล่านี้คงสร้างสายสัมพันธ์ในระหว่างการเติบโตขึ้นของหนุ่มสาวได้บ้าง ไม่มากก็น้อย

นอกจากเราจะได้เห็นประวัติศาสตร์เรื่องราวของพื้นที่แล้ว บ้านเรือน และผู้คนในระแวกก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่สะท้อนให้เห็นว่าผู้คนที่นี่น่ารักจริงๆ พวกเราได้เดินผ่านตรอก ตึก ที่ยังคงความเดิมๆ เอาไว้ แล้วแวะเข้าไปร้านยาเก่าแก่ติดริมแม่น้ำที่ลุงๆ ป้าๆ ยังนั่งดูทีวีจอแก้วอยู่หน้าบ้านกันอยู่เลย 

และเมื่อเดินเข้าไปข้างในก็ยิ่งต้องอึ้งกับความคลาสสิกที่เหมือนเดินหลุดเข้าไปในหนังไทยเก่าๆ สักเรื่อง ชั้นเก็บยา ตาชั่ง บันไดไม้ โต๊ะหินอ่อน เก้าอี้ริมน้ำ ความละเมียดละไมในชีวิตเหล่านี้ช่างชุบชูใจเหล่าคนที่วันๆ หน้าตั้งรถติดไปทำงานแต่เช้าอย่างเราๆ เป็นอย่างมาก

ล่องเรือแม่น้ำน่าน ฝูงค้างคาวแม่ไก่ วิวหลักล้านที่เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

เมื่ออาทิตย์อัสดงเวลาที่เรารอคอยก็มาถึง คุณลุงคนขับเรือยืนรอเราอยู่ตรงท่าเทียบน้ำที่มีแดดยามเย็นรำไร เรือลำเล็กพาพวกเราลอยละล่องไปบนผิวน้ำ ตลอดเส้นทางบนเรือ เราจะได้เห็นผู้คนออกมาทำมาหากินอยู่ตามที่ต่างๆ บ้างก็ดำน้ำงมหาปูหาปลา บ้างก็มารวมกลุ่มกันเก็บพืชผัก ความอภิรมย์นี้เป็นเหมือนของขวัญสำหรับความเหนื่อยล้าของปีนี้เลยทีเดียว เราใช้เวลาร่วมชั่วโมงที่จะชื่นมื่นอยู่บนเรือให้ลมตีหน้า แสงสีส้มอมชมพูบนท้องฟ้าเปลี่ยนเฉดไปเรื่อยๆ เหล่านกน้อยใหญ่พากันบินกลับบ้าน จนเรือพาเราไปเยือนถิ่นค้างคาวแม่ไก่ เหล่าแบทแมนพรางตัวอยู่บนต้นไม้สูง ดูผ่านๆ เหมือนพุ่มไม้สีดำที่สุมกันอยู่จนพูน กระทั่งคุณลุงคนขับเรือเป่านกหวีดดังปรี๊ดปร๊าด ฝูงแบทแมนแตกกระเจิงออกมาโชว์ตัวเต็มผืนฟ้าสีส้ม 

นี่เป็นครั้งแรกที่เราเห็นสัตว์กลางคืนจำนวนมากอย่างเต็มตา แม้คุณลุงคนขับเรือจะบอกว่าวันนี้ถือว่าน้อยนะ แต่สำหรับชาวเราที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ก็ตื่นตูมกับความมากมายของมันอยู่ดี 

ณ ขณะที่เรือกลับตัวเรานึกกับตัวเองในใจว่านานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้ปล่อยให้สภาพแวดล้อมโอบรับเราทั้งตัวแบบนี้ แบบที่ไม่มีสิ่งวกวนอื่นๆ มากวนใจ ปล่อยให้สภาพแวดล้อมได้เป็นตัวเอกในฉากบ้างก็ดีเหมือนกัน

บางมูลนากคงไม่ใช่เมืองที่ฉูดฉาดเหมาะแก่การมาเที่ยวแบบสุดสวิงริงโก้ แต่เป็นเมืองเล็กๆ ที่น่าอยู่ ทริปในครั้งนี้เราจึงไม่ได้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักท่องที่มาเที่ยวแม้แต่น้อย แต่รู้สึกเหมือนได้มา ’อยู่’ ที่นี่ในช่วงเวลาสั้นๆ เพราะเหล่าผู้คนและสถานที่ไม่ได้วางท่าที่จะต้อนรับนักท่องเที่ยว แต่พวกเขาโอบรับเราเหมือนว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ ด้วยความเป็นกันเองของผู้คน และความเรียบง่ายของวิถีชีวิต จังหวัดพิจิตรจึงเป็นเมืองที่อ้าแขนต้อนรับใครสักคนที่อยากจะใช้เวลาพักกายพักใจในพื้นที่ที่รู้สึกว่าตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่งของที่ตรงนั้น ถูกโอบล้อมด้วยธรรมชาติและชีวิต

a team ยังมีคอนเทนต์ในซีรีย์  ‘Lost In Local’ สุดจึ้งให้คุณดื่มด่ำอีกมากมาย เพราะพวกเราคือเพื่อนที่จะพาคุณไปเที่ยว ติดตามได้ที่ aday

The post “บางมูลนากเมืองน่าอยู่” เมืองเก่าที่พยายามปรับตัวให้เก๋าตามการวิวัฒน์ของโลก appeared first on a day magazine.

*** บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของภาพยนตร์***

ในปี 2017 ภาพยนตร์เรื่อง Call Me by Your Name ของ Luca Guadagnino เล่าเรื่องเด็กผู้ชายซึ่งเจอกับรักครั้งแรกที่ฝากบาดแผลติดตรึงใจไว้ หนังรักหวานจ๋อยในฤดูร้อนที่พาคนดูไปซึมซับแรงปรารถนาของวัยหนุ่มสาว ความเจ็บปวดจากรักที่ไม่สมหวัง ชั่วจังหวะหนึ่งของชีวิตที่จะต้องก้าวผ่าน คนดูจะเชื่อมั่นได้ว่าตัวละครจะเติบโต เจอความรัก และผิดหวังอีกนับครั้งไม่ถ้วน เพราะความยังสะพรั่งของขวบวัย

ในปี 2024 ภาพยนตร์เรื่อง Queer ของผู้กำกับคนดีคนเดิม เล่าเรื่องของ วิลเลียม ลี (William Lee) ชายวัยกลางคนที่วันๆ ร่ำสุราและยาเสพติด หวังเติมเต็มจิตวิญญาณด้วยเซ็กซ์จากหนุ่มน้อยทั่วเมืองเม็กซิโก ท่ามกลางเเสงสีในเมืองที่ทึบทึม เขาเหงาและเว้าแหว่งเกินทน บ่มความคิดว่าตัวเองผิดปกติไว้ภายในแล้วชูคอว่าไม่เป็นไรท่ามกลางสังคมที่เขาเลือกแล้ว ว่าจะมีแต่ Queer ด้วยกัน การประสบพบเจอกับรักที่ไม่สมหวังของลี คือการล่มสลายทางจิตวิญญาณที่กู่ไม่กลับ ตราบจนวันสุดท้ายของชีวิต

ความต่างแบบสุดขั้วในภาพยนตร์ 2 เรื่องนี้ฉายให้เห็นภาพของความไม่สมประกอบ ซึ่งความไม่สมประกอบในที่นี้ไม่ได้หมายถึงเพศสภาพแต่หมายถึงห้วงคิดที่ตัวละครคิดต่อตัวเอง เอลิโอ ใน Call Me by Your Name คือความไม่ประสาต่อชีวิต ในขณะที่ลีใน Queer คือการทับถมทวีคูณของการมีชีวิตอยู่มานาน ความไม่สมหวังใหม่ทับทบเก่าจนขมวดตัวแยกกันไม่หลุด

Queer (2024) จึงไม่ใช่หนังรักโรเเมนติกด้วยประการทั้งปวง แต่อาจเป็นหนังใคร่ฝักใฝ่โรเเมนซ์ก็เป็นได้ คุณจะได้พบกับความรู้สึกของความโดดเดี่ยว และเเปลกแยกที่ลึกจนถึงก้นบึ้ง จะได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่ได้คาดการณ์ไว้ เหวอกับมวลอารมณ์ฝั่งลบมากกว่าบวกที่ข้นคลั่ก (ในเชิงอารมณ์ของหนัง) ในบางท่อนบางส่วนจะพบกับสิ่งที่เป็นไปได้มากกว่ากวีเชิงสัญลักษณ์ที่ต้องแคะ แกะความหมายออกมาตีความ แต่มันคือมวลที่ก่อขึ้นมาแรงๆ ภายในปัจเจก ตามเเต่ว่าใครจะเชื่อมโยงกับส่วนไหนได้ มากน้อยไม่เท่ากัน

Queer

คำว่า Queer มีความหมายตรงตัวแปลว่าแปลกประหลาด และอาจจะถูกใช้เรียกแทนอัตลักษณ์ทางเพศครั้งแรกในการพิจารณาคดีของนักเขียน ออสการ์ ไวลด์ (Oscar Wilde) ในปี 1895 ซึ่งอาจมาจากชุดความคิดในช่วงสมัยนั้นที่มองว่า ชาย – หญิง คือเพศปกติ นอกเหนือจากกรอบนี้คือความเเปลกประหลาด คำๆ นี้จึงมีความหมายในเชิงลบซึ่งกีดกันใครบางคนออกไปจากการเป็นส่วนหนึ่ง

แม้บรรยากาศแวดล้อมใน Queer จะไม่ได้กีดกันตัวละครให้ไปอยู่ในสถานะคนนอก แต่ถึงกระนั้นเราก็ยังเห็นความรู้สึกผิดบาปต่อเพศสภาพตัวเองของ ลี ผ่านคำพูด การกระทำ และการถมถุยตัวเองในหลายฉากหลายตอน คำกล่าวที่ว่า “ฉันคงเป็นคนประเภทที่ต่ำต้อยกว่ามนุษย์พวกนั้นสินะ”

ฉายให้เห็นเบื้องลึกข้างในว่าเขาบอบช้ำแค่ไหนในชั่วขณะแห่งความมาดมั่นยืนกรานว่าจะเป็นตัวของตัวเอง 

น่าตั้งข้อสังเกตอย่างหลวมๆ ว่าในเมื่อตัวละครเองถูกรายล้อมรอบตัวด้วยผู้คนที่ยืนอยู่ฟากฝั่งเดียวกับเขา เหตุใดความรู้สึกผิดบาปนั้นถึงตอกฝังอยู่ภายในหัวใจอันฟีบเฉาของเขานัก เลเยอร์ชีวิตของลีจึงซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ จากคำบอกเล่าในบทสนทนาเล็กๆ ของเขากับผู้คนอื่นๆ เขารู้สึกเป็นคนนอกจากก้นบึ้งจิตใจของตัวเอง

 Queer เฒ่า เหงา (คลั่ง)รัก

ใน Chapter แรก ลี วนเวียนอยู่กับความพะว้าพะวังในความใช่หรือไม่ใช่เควียร์ของชายหนุ่มชื่อ ยูจีน อัลเลอร์ตัน (Eugene Allerton) ที่มีความแฮนซัมทำลายล้างสูงจนคนดูหายใจติดขัด 

ลี ค่อยๆ ขยับเขยื้อนจากความสนใจเป็นหลงใหลคลั่งไคล้ เมื่อได้สัมผัส ประชิด ดอมดม ฉากเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ลอกคราบชายวัยกลางคนในชุดสูททางการที่สวมหมวกไว้ตลอดเวลา เผยให้เห็นความประหวั่นพรั่นพรึงต่อสิ่งที่ตนเองเป็น และคาดหวังว่าคนที่เขาหลงใหลจะเป็น Queer ด้วย ความเป็นหรือไม่เป็นนี้ สำคัญกับเขามากจนกวนใจตน มากกว่าว่าชายหนุ่มจะชอบหรือไม่ชอบเขาเสียอีก

การยืนยันความ Queer ของยูจีนจึงอาจเท่ากับการเติมเต็มหลุมบ่อกลางใจของ ลี ที่ไม่เคยถูกถมให้เต็มมาเเสนนาน เขาเพียงหวังว่าเขาจะได้เชื่อมจิตกับร่างกายอันงดงาม ซี่โครงไม่ครบส่วนที่เขาหลงใหลได้ปลื้ม และสิ่งที่เขาคาดหวังนี้เองที่กลับมาพันธนาการตัวเอง ให้ดำดิ่งลงไปในหุบเหวทางใจที่ลึกลงไปกว่าเดิม

ตัวละคร ลี ติดอยู่ในเงื่อนปมเรื่องเพศที่ไม่ได้เปิดรับความหลากหลาย สำหรับเขามนุษย์ไม่ได้เป็นเพียงผู้เปลือยเปล่าล่อนจ้อนแต่มีอวัยวะเพศที่ถูกต้องติดมาเป็นเครื่องยืนยันความสมบูรณ์พร้อม เขาไม่อาจหลุดพ้นจากข้อจำกัดที่ว่า ผู้หญิงต้องรักกับผู้ชาย Queer ต้องรักกับ Queer ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากนี้ เขาจึงไม่สมประกอบ

สมุนไพรในป่าความบ้าที่ลูก้ามอบให้

แม้ใครที่เคยได้อ่านหนังสือเรื่อง Queer ของ วิลเลียม เอส. เบอร์โรห์ส (William S. Burroughs) ซึ่งเป็นสารตั้งต้นของภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็อย่าเพิ่งวางใจ เพราะหนังเรื่องนี้ไม่ได้เพียงหยิบยกเรื่องราวในหนังสือมาเล่าผ่านภาพ แต่กลับเป็นส่วนต่อขยายให้เรื่องราวเหล่านั้นขยายกว้างออกไปอีก ความเหวอแดกใน Chapter ที่ 3 ยืนยันสิ่งนี้ได้เป็นอย่างดี 

หลังจากฉากความสัมพันธ์ท็อกซิก รักใคร่ เฉยชา หวาดหวั่น กระอักกระอ่วนใจ ผ่านพ้นไป หนังพาคนดูเเละตัวละครเข้าในป่ารกทึบปลอมๆ ที่แสงแข็งโป๊กเหมือนอยู่ในสตูดิโอ เพื่อเข้าไปหาสมุนไพรสื่อจิต เป็นแรงปรารถนาของเควียร์เฒ่าอย่างลี ที่อยากจะเชื่อมต่อกับยูจีนผ่าน Spiritual โดยไม่มีสิ่งอื่นใดมากั้น เขาเชื่อว่าสมุนไพรนี้ช่วยเขาได้

ฉับพลันทันใดที่งูเห่า (ปลอมๆ) ปรากฏเข้ามาในฉาก เราแทบจะอยากวิ่งออกไปดูป้ายหน้าโรงว่านี่เข้ามาผิดเรื่องหรือไร เหตุใดหนังได้นำพาพวกเรา (และตัวละคร) มาจนถึงจุดนี้ หลังจากนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นคือความบ้าบอสุดลิ่มทิ่มประตูจนดูไปแล้วเริ่มสงสัยว่า นี่กูยังต้องแงะสัญญะไหมนะ 

ฉากร่างกายผสมกลมกลิ้งเต้นระบำภายใต้เนื้อหนังมังสาเดียวกันท่ามกลางป่ามืด ประกอบกับเสียงดนตรีอันน่าขนลุกที่บีบคั้นอารมณ์อย่างแปร่งๆ  เปลวไฟจากกองฟืนที่สาดกระทบภาพผิวเนื้ออันเซอร์เรียลที่คนดูคงไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะได้เห็น สิ่งเหล่านี้เราอาจเรียกมันว่าประสบการณ์ที่อนุญาตให้เราประจันหน้ากับมวลต่ออารมณ์มากกว่าการรู้ความ

ในพาร์ตครึ่งหลังนี้เราต้องเผชิญหน้ากับภูมิทัศน์ทางอารมณ์ของ ลี ซึ่งช่าง Abstract และยากที่จะหยั่งถึง เราอาจต้องสละส่วนของนึกคิดและคลำหาทางไปต่อของหนังด้วยจังหวะการหายใจ และแรงดันภายในร่างกายของตัวเอง คุณรับรู้แบบไหนอาจสำคัญกว่าว่าใครกำลังทำอะไรที่ไหนอย่างไร นี่คือลูกบ้าที่ผู้กำกับใส่มา คือรสชาติเฉพาะที่สำคัญไปกว่าการให้สาระสำคัญ

หลุมกลางใจของมนุษย์เฒ่าผู้เปราะบาง

สุดท้ายแล้วภาพยนตร์เรื่องนี้คงไม่ได้เล่าเรื่องอื่นใดมากไปเสียกว่าเรื่องของมนุษย์ผู้อ่อนแอ วิงวอนขอการเติมเต็ม และถูกแรงปรารถนากัดกิน เราจะได้เห็นความร่วงโรยรา บุบสลายลงไปด้วยใจที่ยังคงวนคิดติดตรึง งูยังคงกัดกินหางตัวเองอนันต์ เหมือนปรารถนาที่ไม่มีวันจบสิ้นลงของลี 

ฉากสุดท้ายในห้องพักอันอ้างว้าง ลีอยู่ในนั้น เขามองเห็นตัวเองได้เจอกับ ยูจีน ชายหนุ่มในความทรงจำ ยูจีน อยู่ตรงนั้นพร้อมกับแก้วที่วางไว้บนหัว ลีลั่นไกปืนหวังให้ยิงโดนแก้ว แต่ไม่ ลูกปืนทะลุเข้าไปในศีรษะของคนที่เขารัก ภาพเหนือจริงเหล่านั้นช่างทรงพลังจนน่าขนลุกเมื่อเรารู้ว่านี่คือเรื่องจริงของผู้ประพันธ์ 

ในงานปาร์ตี้ วิลเลียม เอส. เบอร์โรห์ส (ผู้ประพันธ์หนังสือเรื่อง Queer) เมามายเล่นเกมส์อันน่าหวาดเสียว วางแก้วไฮบอลไว้บนศีรษะของภรรยา และเขายิงกระสุนปืนเข้าหัวของเธอ ภายหลังเขาถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานฆ่าคนตาย ไม่มีใครรู้นึกคิดของเขาในขณะนั้น

และฉากสุดท้ายในหนังที่ตัวละคร (ซึ่งเกิดมาจากบทประพันธ์ของเขา) อย่าง วิลเลียม ลี สิ้นลมหายใจลงในวัยชรา ความฝังจำจากปรักหักพังของชีวิตยังคงอยู่คู่เคียงเจ้าของจนเฮือกสุดท้าย

เช่นเดียวกัน แม้นักประพันธ์ผู้นี้จะสร้างงานเขียนมามากมายแต่สิ่งเดียวที่วิลเลียม เบอร์โรห์ส ไม่เคยได้เข้าใจคือวิธีที่จะรักษาหัวใจที่แตกสลายของตัวเอง 

และไม่ว่าคุณจะเป็นใครที่ไหนอย่างไร การมีชีวิตก็ไม่เคยสมประกอบเลยสักครั้งเดียว ดังนั้นพวกเราคงเป็น ‘เควียร์’ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ข้อมูลอ้างอิง

Why Did William Burroughs Shoot His Wife?

The post ‘ฉันไม่ใช่ Queer ฉันแค่ไม่สมประกอบ’ แต่พวกเราทุกคนก็ล้วนไม่สมประกอบหรือเราจะต่างเป็น Queer ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง appeared first on a day magazine.

ผู้คนยังคงนั่งยิ้มลำพัง หัวเราะลำพังไปกับ เธอ… เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ ตั้งแต่ได้เจอเธอ ยังร้อนรน อยู่บนเตียงในตอนนี้ ยังไม่มีท่าที ที่จะดีขึ้นเลย 

เสียงเพลงเหล่านี้เคยคลออยู่กับความเฟื่องฟูของ นิตยสาร รายการโทรทัศน์ และแฟชั่นสีฉูดฉาด ที่ตลบอบอวลไปด้วยความครึกครื้นในอุตสาหกรรมสื่อบันเทิง ในช่วงปี ค.ศ. 2000 เมื่อมองย้อนกลับไปในยุคสมัยนั้นสิ่งที่พบและตกค้างอยู่ในความทรงจำ คงหนีไม่พ้นหนังเรื่องโปรด ดวงรายเดือนในนิตยสาร และเพลงที่ฮิตก็ยังติดหูจนเหล่าคนเจนใหม่นำมาพร่ำร้องจนถึงทุกวันนี้ 

โลกที่ยังคงหมุนไปข้างหน้าอยู่ทุกวัน เทรนด์และแฟชั่น ก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือความออริจินอลของศิลปะ ที่เวลาทำได้เพียงพัดผ่านไปแบบแผ่วๆ เท่านั้น อาจสั่นไหวแต่ไม่สั่นคลอน เพลงที่เราเคยชอบฟังเเม้เก่าเเค่ไหนเมื่อหวนกลับไปฟังมันก็ยังเพราะเเละทำงานกับความรู้สึกอยู่เสมอไป 

GROOVE RIDERS หนึ่งในวงดนตรีที่ชื่อของเขาไม่เคยเลือนหายไป เเม้จะมีคลื่นลูกใหม่ถาโถมเข้ามาอยู่บนเส้นทางดนตรีของประเทศไทย แต่เพลงของพวกเขายังคงอยู่ในเพลย์ลิสต์ของใครหลายๆ คนอยู่เลย 

แน่นอนว่าถ้อยความเหล่านี้ไม่ได้พูดขึ้นมาลอยๆ เพราะไม่ว่าจะในคอนเสิร์ต ร้านอาหาร หรือผับบาร์ เพลงของพวกเขายังคงเปิดดัง และมีคนร้องตามอยู่เสมอ แม้วงจะไม่ได้ออกเพลงมานาน แต่ทันทีที่โปสเตอร์โปรโมตคอนเสิร์ตของ GROOVE RIDERS ที่ห่างหายไปนานถึง 17 ปีถูกปล่อยออกมา พลังของความคิดถึงและผูกพันก็ทะลักล้นออกมาเต็มหน้าไทม์ไลน์โซเชียลมีเดีย

คงจะพูดได้ว่า ‘Ultra V presents GROOVE RIDERS RETURN OF THE GROOVE CONCERT’ คือคอนเสิร์ตที่ไม่ว่าจะรุ่นใหญ่หรือวัยเยาว์ก็ต่างรอคอยการกลับมาของเจ้าพ่อ Disco ในตำนานของวงการเพลง 

เนื่องในโอกาสการกลับมาร้อง เต้น เล่นดนตรีด้วยกันอีกครั้งของ GROOVE RIDERS คอลัมน์ Q and a day จึงได้ชวนสมาชิกวงทั้ง 4 ท่าน ได้แก่ บุรินทร์-บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์, ก้อ-ณฐพล ศรีจอมขวัญ, กั้ง-อดิศักดิ์ หัตถกุลโกวิท และ มาตร-มาตรชัย มะกรูดทอง มาจับเข่าคุยกันถึงเรื่องวันวานที่ผ่านมาและการทำคอนเสิร์ตในครั้งใหม่นี้

เปิดห้องอัด เล่นดนตรี เลี้ยงหมา เพื่อรอวันกลับมาอีกครั้ง

การกลับมารวมตัวกันในรอบ 17 ปี ของ GROOVE RIDERS เกิดขึ้นจากอะไร 

มาตร : พวกเราก็ยังคงเป็นนักดนตรีอยู่ เพียงแต่แยกย้ายกันไปทำงานในเส้นทางของตัวเอง 

ผมก็ทำงานเบื้องหลังอยู่กับพี่ก้อและเล่นดนตรีให้กับวงอื่นๆ คู่ขนานไปกับการบันทึกเสียงให้ศิลปินหลายคนเลย

กั้ง : ส่วนผมก็เลี้ยงลูก เลี้ยงหมา และทำห้องอัดเสียงไปด้วย

ก้อ : ผมทำหน้าที่โปรดิวซ์เพลงให้กับศิลปินหลายๆ คน รวมถึงทำงานบริหารค่ายเพลงด้วย จริงๆ ก็มีโปรเจกต์ที่ถือไว้อยู่หลายโปรเจกต์เลยแหละ ทั้งของคนอื่นเเละของตัวเอง

บุรินทร์ : ตลอด 17 ปีที่ผ่านมา ผมก็ยังคงทัวร์คอนเสิร์ตอยู่สม่ำเสมอในฐานะศิลปินเดี่ยว เพิ่งมีคอนเสิร์ตใหญ่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เอง

เพราะการทำวง GROOVE RIDERS คือสิ่งพิเศษที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

ความยากในการกลับมารวมตัวทำคอนเสิร์ตด้วยกันคืออะไร

ก้อ : สำหรับผมยากอยู่เหมือนกันในการกลับมาทำคอนเสิร์ตครั้งนี้ ตัวผมเองก็มีงานหลายๆ อย่างที่ต้องรับผิดชอบ มีอีกหลายโปรเจกต์ที่เเพลนไว้ แต่คอนเสิร์ตครั้งนี้ก็ต้องการเวลาในการเตรียมพร้อมมากเหมือนกัน แต่เพราะเราคิดถึงช่วงเวลาที่เคยเล่นดนตรีด้วยกัน 4 คนมากๆ โหยหาความรู้สึกพิเศษในตอนนั้น หลังจากเราเลิกทำวงไปผมไม่เคยรู้สึกแบบตอนทำวง GROOVE RIDERS อีกเลย ดังนั้นเมื่อผ่านมา 17 ปี เราก็ต้องมุ่งมั่นทำมันจริงๆ

มาตร : ความยากก็คงเป็นเรื่องของเวลานี่แหละครับ พวกเราแต่ละคนต้องหาเวลาที่ดีและพร้อมในการจะทำคอนเสิร์ตใหญ่ ซึ่งแต่ละคนก็มีเงื่อนไขเรื่องเวลาแตกต่างกันไป ดังนั้นการจะทำสิ่งนี้เราต้องพักหลายๆ อย่างไว้ก่อนเลย

กั้ง : สำหรับผมคงเป็นเรื่องของดนตรี เพราะเราไม่ได้เล่นด้วยกันมานาน อาจต้องใช้เวลาในการซ้อมมากอยู่เหมือนกัน เราซ้อมกันมานานมากก่อนที่คอนเสิร์ตจะเกิดขึ้น จนมาถึงตอนนี้ก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว

ตลอดช่วงเวลา 25 ปีของวงดนตรีสุดเก๋าที่ไม่เคยเก่าเลย

ตลอดเส้นทางสายดนตรีของ GROOVE RIDERS มีการเปลี่ยนแปลงยังไงบ้าง

บุรินทร์ : ผมคิดว่าแฟชั่นคือสิ่งที่ผ่านมาแล้วผ่านไป เมื่อก่อนแฟชั่นเกิดการเปลี่ยนแปลงทุกๆ 10 ปี และกลายมาเป็นทุกๆ 1 ปี มาถึงตอนนี้คือเปลี่ยนแทบจะทุกๆ เดือนด้วยซ้ำ ทุกอย่างมาเร็วไปเร็วมากๆ แต่สุดท้ายสิ่งที่คงอยู่คือสไตล์ ผมมองว่า GROOVE RIDERS เป็นวงที่มีสไตล์ที่ชัดเจน พวกเราตั้งใจที่จะเล่นดนตรีแนว Blues Funk Soul และ Disco เรามีจุดยืนที่แน่วเเน่และแข็งแรงมาเสมอ ตัวผมเองพอมาเป็นศิลปินเดี่ยวก็ยังคงยึดมั่นในดนตรีแนวนี้อยู่ เพียงเเต่ผสมผสานความสนุกใหม่ๆ เข้าไป รากฐานของพวกเรามาจากการเป็นคนชอบฟังดนตรีของคนผิวดำ เพราะฉะนั้นแก่นแกนในการทำเพลงจึงไม่เคยเปลี่ยน เพียงแต่ว่าฝีมือและประสบการณ์มีมากขึ้น 

ในช่วงเวลาหนึ่งพวกเราแยกย้ายกันไปสั่งสมหลายสิ่งหลายอย่างมา เพื่อกลับมารวมตัวกันแล้วมีความรู้และเทสต์ของดนตรีที่ลึกขึ้น มีคุณภาพในการผลิตงานที่มากขึ้น เราเป็นวงที่มีเพลงฮิตเยอะ แต่เป็นวงที่มีอัลบัมเพียงแค่ 2 อัลบัมครึ่ง ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่แปลกเพราะผมมองว่าส่วนใหญ่วงดนตรีวงหนึ่งออกเพลงมา 1 อัลบัม อาจจะทำงานสัก 1 – 4 เพลง แต่เรามีเพลงฮิตที่สามารถทำให้วงไม่ต้องออกอัลบัมใหม่ถึงเกือบ 7 ปี ผมก็ยังงงอยู่เลยว่าเพลง 2 อัลบัมนั้นมันยังทำงานอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไง

กั้ง : ปกติถ้าวงออกมาแล้วมีแค่ 2 อัลบัม ถ้าวงไม่เกาะกลุ่มกันดีๆ มันน่าจะดับไปแล้วนะ คือถ้าเพลงไม่นำไปเนี่ย วงก็คงจะอยู่ไม่ได้แล้ว อาจจะแยกกันไปแล้วด้วยซ้ำ 

The Godfather of Disco เจ้าเดียวในประเทศไทย

ทำไม GROOVE RIDERS ถึงไม่เคยเปลี่ยนแนวเพลงของตัวเองเพื่อตลาด 

ก้อ : สิ่งสำคัญสำหรับผมคือพวกเรารักและอยากที่จะทำเพลงแนวนี้อยู่แล้ว จนตอนนี้ผมพบว่ายังไม่มีใครทำเพลงแนวนี้อย่างจริงจังเลย เรายังคงเป็นวงเดียวที่ทำเพลง Disco Funk มาเสมอจนเกิดเป็นเอกลักษณ์ของวงไปแล้ว

ก้อ : เราไม่ได้มุ่งเป้าไปที่การตลาดว่าเขาฟังอะไรกัน เราสนใจอย่างเดียวว่าเราชอบอะไร และอยากจะนำเสนออะไรให้กับคนฟัง เราเลยอยากจะทำตรงนั้นให้มันดีที่สุด ให้มันเจ๋งที่สุด เท่าที่เราจะทำได้เท่านั้นเอง เราไม่เคยคิดว่าตอนนี้เพลงฮิปฮอปกำลังมา เราจะต้องทำเพลงตามกระแส เพราะ GROOVE RIDERS ก็คือ GROOVE RIDERS เรามีแนวเพลงที่ชัดเจน และเรามีจุดยืนที่ชัดเจน 

บุรินทร์ : ในยุคนั้นมันเป็นยุคของดนตรี Rock Alternative ซึ่งถ้าเราจะตามกระแสเราคงเป็นวง Alternative ไปแล้ว เราทำในสิ่งที่เรารัก ทำในสิ่งที่เราชอบ และทำมันให้ดีที่สุดในช่วงเวลานั้น และเราก็ยังคงเป็นเราจนถึงทุกวันนี้

บุรินทร์ : สำหรับผมศิลปะไม่มีเจเนอเรชัน มันอยู่ได้ตลอดกาล เป็นอะไรที่ยั่งยืน หากคุณลองกลับไปฟังเพลงที่ชอบเเม้จะเก่าแค่ไหนก็ยังชอบอยู่ 

การได้ทำวงด้วยกันคือที่สุดของชีวิต 

ได้ทัวร์ แยกย้าย และสุดท้ายกลับมาเล่นด้วยกันอีก

การทำวง GROOVE RIDERS มีความหมายกับพวกคุณยังไงบ้าง

บุรินทร์ : GROOVE RIDERS คือส่วนหนึ่งของชีวิตผมเลย จากคนคนหนึ่งที่ชอบฟังเพลง ได้กลายมาเป็นศิลปิน ผลิตผลงานเป็นของตัวเอง และมีแฟนเพลงมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกปีที่ได้ไปเล่นคอนเสิร์ต จนเราสามารถที่จะพูดได้อย่างเต็มปากว่า พวกเราเป็นศิลปินอินดี้ที่ Go mass ได้ และปัจจุบันเราก็ยังมีแฟนเพลงที่หนักแน่นอยู่ เป็นอะไรที่ปาฏิหาริย์เหมือนกัน

ก้อ : สำหรับผมการเป็นศิลปินคือความฝันตั้งแต่ตอนเป็นนักเรียนดนตรีแล้ว ว่าอยากจะมีวงเป็นของตัวเอง ที่เล่นเพลงเเนว Disco Funk และพอมันเกิดขึ้นจริง แน่นอนว่าเราภูมิใจจนกลายมาเป็นไฮไลต์หนึ่งของชีวิตเลย จริงๆ ผมก็ทำโปรเจกต์ดนตรีมาเยอะนะ แต่ GROOVE RIDERS ก็ยังเป็นอะไรที่สำคัญในอาชีพนักดนตรีของผมเสมอมา 

กั้ง : สำหรับผมมันเกินฝันไปมาก ผมเองเป็นคนเล่นดนตรีกลางคืนมาก่อน พอได้มาอยู่ในวงมันคือที่สุดในชีวิตเลย ได้ร่วมทำเพลงกับเพื่อน ได้ทัวร์ด้วยกัน แยกย้าย และสุดท้ายก็กลับมาเล่นดนตรีด้วยกันอีก เป็นอะไรที่มหัศจรรย์มากๆ 

บุรินทร์ : จากตอนแรกที่เพลงของเราถูกฟังโดยคนกลุ่มเล็กๆ จนก้าวข้ามมาจุดที่คนฟังกว้างเเละหลากหลายมากขึ้น จากผู้ชมหลักพันจนกลายมาเป็นหลักแสน เราเคยไปเล่นเฟสติวัลที่ต่างจังหวัดแล้วมีคนมาดู 2 แสนคน แต่พวกเรายังเอาอยู่ ทำให้พวกเขาสนุกได้ สิ่งเหล่านี้เติมพลังเราจนมาถึงวันนี้เลย

ผมมีความสุขที่เพลงของเราไปหาผู้ฟังได้มากขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันนี้ผมไปเล่นคอนเสิร์ต แล้วเจอน้องๆ อายุ 14 – 16 มายืนร้องเพลงพวกเราได้ทุกเพลง ผมก็มีความสุขมากแล้ว สุดท้ายแล้วผมก็ดีใจที่เพลงของเรามันยังอยู่ได้จนถึงปัจจุบัน 

กั้ง : ดีใจที่น้องๆ หลายคนย้อนกลับไปฟังเพลงพวกเราและชอบเพลงของพวกเรา ในยุคนั้นมันไม่มีใครทำเพลงแบบนี้เลย มันมีอยู่วงเดียวโด่ๆ เขาก็ย้อนกลับไปฟังในดนตรีที่เราเล่นกัน พอรู้ว่าเพลงมันยังไปต่อได้ผมก็ดีใจ 

ยุคทองของวงการดนตรีไทย ใน พ.ศ. ที่การฟังเพลงเข้าถึงง่ายแค่ปลายนิ้ว

ในฐานะศิลปินรุ่นพี่ คุณมองวงการเพลงไทยตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปยังไงบ้าง 

บุรินทร์ : สมัยพวกผมเวลาจะฟังเพลงสักเพลงต้องวิ่งไปที่แผงเทป สมัยนั้น Tower Record ในไทยก็ยังไม่มีเลย เราต้องไปดูในรายการทีวีว่ามันมีอัลบัมอะไรออก เวลาอยากจะซื้อสักอัลบัมหนึ่งต้องเก็บเงินค่าขนมตั้งนานกว่าจะได้มาซื้อเทป ซื้อซีดี ซึ่งซีดีในสมัยก่อนก็ 400 – 500 บาท มันไม่ได้ถูกเลยในยุคสมัยนั้น แต่ต้องบอกว่าด้วยความรักเราเลยทุ่มเทที่อยากจะฟัง เงินที่ผมเก็บมาทุกบาททุกสตางค์ผมเก็บมาเพื่อฟังเพลง

บุรินทร์ : ผมดีใจมากเลยที่ปัจจุบันโลกของดนตรีมัน Globalization ไปแล้ว ผมมองว่าน้องๆ ในยุคสมัยนี้เขาไปได้ไกลและไปได้กว้างกว่าเราเยอะ น้องๆ ในยุคปัจจุบันโชคดีมากที่ฟังเพลงจากที่ไหนก็ได้ และอยากจะหาเพลงอะไรก็ง่ายแค่ปลายนิ้ว เมื่อก่อนถ้าอยากรู้ว่าเพลงนี้เพลงอะไรก็ต้องจำๆ เอา แล้วก็เอาไปร้องให้ที่ร้านเทปฟัง ร้องก็ผิดบ้างถูกบ้าง แต่ตอนนี้ความรู้มันหาได้ง่ายมาก ซึ่งมันก็เป็นข้อดีในการที่เราจะผลิตนักดนตรีใหม่ๆ ในวงการเพลง

ก้อ : ผมมองว่ายุคนี้เป็นยุคทองของประเทศไทยและศิลปินคนไทย ความรู้และทรัพยากรต่างๆ มันหาได้ง่าย อยากเรียนรู้อะไร แค่ลองเข้าไปใน YouTube ก็รู้ทุกอย่างแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้ศิลปินไทยพัฒนาไปได้ไกลมาก และผมเองก็เห็นศิลปินไทยหลายคนที่เก่ง มีความสามารถ แถมมีศิลปินหลายคนที่ตอนนี้ก็เริ่มมีแฟนเบสอยู่ต่างประเทศแล้วด้วย เพราะฉะนั้นผมมองว่ายุคนี้เป็นยุคทองของศิลปินไทยจริงๆ แต่ในขณะเดียวกันก็มีข้อเสียตรงที่ ศิลปินใหม่ๆ เองก็เกิดขึ้นยาก เพราะว่ามีศิลปินเยอะแยะไปหมด พอคนฟังมีตัวเลือกหลากหลาย การแข่งขันมันก็สูงขึ้น 

Ultra V presents GROOVE RIDERS RETURN OF THE GROOVE 

จะเป็นคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดที่ GROOVE RIDERS เคยมีมา

คาดหวังอะไรในคอนเสิร์ตครั้งนี้บ้าง

ก้อ : ผมว่าความรู้สึกของเราและแฟนเพลงคงไม่ได้แตกต่างกัน เมื่อภาพที่เราถ่ายรูปด้วยกัน 4 คนถูกปล่อยออกมาเพื่อโปรโมตคอนเสิร์ต เเฟนๆ ก็ตื่นเต้นจนกระแสมันท่วมท้นจริงๆ

เราคาดหวังไว้ว่าคอนเสิร์ตในครั้งนี้จะเป็นคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดของ GROOVE RIDERS ตั้งแต่เราตั้งวงมา การกลับมารวมตัวกันอีกครั้งในรอบ 17 ปี มันเป็นปรากฏการณ์ มันไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ทุกวัน เพราะฉะนั้นสิ่งนี้ก็พิเศษในตัวมันอยู่แล้ว ในขณะเดียวกันเราก็คุยกันไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเราจะทุ่มสุดตัวให้กับคอนเสิร์ตในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นทั้งพวกเรา 4 คน โปรดักชันต่างๆ แขกรับเชิญ และทุกสิ่งทุกอย่าง ผมมั่นใจว่าแฟนๆ ของพวกเราเขาจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะมอบให้กับเขาได้ 

บุรินทร์ : มันจะเป็นคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดของเราตั้งแต่เราเคยทำคอนเสิร์ตมา สิ่งที่แฟนๆ จะได้รับคือปรากฏการณ์ของการกลับมารวมกันอีกครั้งของ 4 คน ผมยังไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้กลับมารวมกับวงอีกครั้งหนึ่ง หากคุณพลาดครั้งนี้คุณอาจจะไม่ได้เห็นอีกแล้วชั่วชีวิต เพราะฉะนั้นอย่าพลาดเลย 

มาตร : อยากชวนแฟนเพลงที่ติดตามผลงานเรามา ต้องมาดูให้ได้นะครับ มันเป็นสิ่งที่เราตั้งใจกันมากจริงๆ 

กั้ง : เต็มที่ครับ ปรากฏการณ์นี้อาจไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ ในอนาคตไม่รู้ว่าเราจะกลับมารวมกันได้อีกครั้งเมื่อไหร่ มาดูเถอะครับ

เสมอต้นเสมอปลาย อบอุ่น สนุก 

GROOVE RIDERS เป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน   

บุรินทร์ : ผมมองว่าตัวเป็นคน แต่หัวเป็น Disco Ball 

มาตร : อาจจะเหมือนกับเด็กผู้ชายที่ใส่ Walkman อยู่ที่หู แล้วก็ฟังเพลง Disco ปั่นจักรยานไปเรื่อยๆ 

ก้อ : ผมมองว่า GROOVE RIDERS ไม่ใช่คน แต่เป็นมนุษย์ต่างดาวที่มาจากดาวอื่น 

กั้ง : เทวดา (หัวเราะ)

กั้ง : GROOVE RIDERS คงเป็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังขับรถไปชิวๆ ไปเรื่อยๆ แหละครับ

“ตกลงพวกเราเป็นอะไรกันแน่ครับเนี่ย” 

The post เส้นทางดนตรีของวงสุดเก๋า ที่เพลงไม่เคยเก่าเลย GROOVE RIDERS The Godfather of Disco  appeared first on a day magazine.

ภาพยนตร์เรื่องนี้หยิบยกประเด็นของคอมมิวนิตีที่ก้าวล้ำกันไปไกลราวกับเรื่องเซอร์เรียล อย่างวงการพระเครื่อง มาเล่าอย่างละเอียดยิบ ชนิดที่ซูมเข้าไปถึงรูขุมขน และบ่มให้คนที่ไม่รู้ประสาอะไรเลยเกี่ยวกับวงการนี้ ค่อยๆ ตั้งไข่ หัดคลาน เดิน ไปจนถึงสามารถที่จะก้าวขาเข้าไปยังฐานทัพของเหล่าเซียนพระได้ โดยใช้เวลาเพียงองก์แรกของหนังเท่านั้น เเละเลือกวิธีเล่าแบบชาญฉลาดอย่างการนำเสนอข้อมูลผ่านความไม่รู้ของตัวละครหลักอย่าง ‘เอก’ (รับบทโดย จินเจษฎ์ วรรธนะสิน) ให้พวกเราซึ่งเป็นคนดูเกาะหลังตัวละครเข้าไปในโลกที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้ ขณะเดียวกันกับที่แบกเอาภาระอันหนักอึ้งที่ตัวละครเผชิญอยู่เอาไว้ด้วย

The Stone พระแท้ คนเก๊ เป็นผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องเเรกของ เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ และ บี-วุฒิพงษ์ สุขะนินทร์ ร่วมกันกำกับภายใต้ค่ายหนังคาร์แมนไลน์ สตูดิโอ, เอ็ม สตูดิโอ และ จังก้าสตูดิโอ

เรื่องราวการตีแผ่วงการพระเครื่องผ่านสายตาของ เอก ที่ต้องเอาพระในบ้านมาขายเพื่อหาเงินรักษาพ่อที่ป่วยหนัก แต่ ‘พระสมเด็จเฮียรัตน์’ ที่เขาถืออยู่กลับมีราคากว่าร้อยล้าน ซึ่งนำไปสู่ความต้องการที่ใหญ่ยิ่งของเหล่าคนที่อยากเป็นเจ้าของ จนพาเรื่องราวไปสู่ความวินาศเกินควบคุม

สิ่งที่หนังทำได้อย่างดีมากๆ คือจังหวะจะโคนในการเล่าเรื่องที่เฟี้ยวฟ้าวซึ่งเท่อย่าบอกใคร ในองก์แรกและสอง เราแทบจะไม่เห็นส่วนที่ปลิ้นเกินออกมาเลย การเล่าเรื่องแต่ละฉากก็ถูกดีไซน์มาอย่างดี การลำดับเรื่องราวก็สมูทไม่เห็นรอยต่อ แต่สิ่งสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีรสชาติไม่เหมือนใครเลยคือผู้กำกับน่าจะทำงานอย่างหนักกับกลเม็ดลูกล่อลูกชน ที่พยายามจะถอดแบบวงการพระเครื่องออกมาผ่านภาษาภาพยนตร์และพยายามทำให้เราเชื่อได้ว่า นี่คือสิ่งที่คนในวงการคิด พูด กระทำจริงๆ ตัวละครทุกตัวถูกปรุงขึ้นมาอย่างเข้มข้น และมีที่ทางของตัวเอง แถมยังถูกวางไว้ในช่วงเวลา สถานการณ์ที่ถูกต้องอีกด้วย

**บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของเรื่อง**

เ(ห)ลี่ยมพระเครื่อง

สิ่งที่เป็นเสน่ห์มากๆ ของหนังเรื่องนี้คือการดำเนินเรื่องด้วยความเหลี่ยมของทุกๆ ตัวละคร จนคนดูเอง ซึ่งควรจะอยู่ในบทของพระเจ้าก็ถูกหลอก และไว้ใจใครไม่ได้สักคนในโลกของขลังแห่งนี้ 

ตั้งแต่ที่เอกก้าวขาเข้าไปบนพื้นที่อันน่าฉงนสนเท่ห์นั้น ความไม่น่าไว้วางใจแทรกซึมออกมานอกจอจนเราเองก็แตะสัมผัสได้  ‘เฮียเซ้งพาราไดซ์’ (รับบทโดย อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี) ลองเชิงเหล่าคนที่แวะเวียนมาที่ร้าน ด้วยคำถามวัดใจอย่าง “เปิดราคาที่เท่าไหร่” น่าขนลุกขนพองพอๆ กับความเย็นของแอร์ในโรงหนัง ทำให้นึกไปถึงความเวิ้งว้างในความไม่รู้ที่เป็นจุดอ่อนและช่องว่างให้ใครต่อใครมาช่วงชิงความเป็นจริงเอาไปได้  

เอกคือตัวละครที่มีพื้นที่ว่างเกี่ยวกับวงการนี้ให้เหล่าเซียนมาหยิบฉวย ลวงล่อ เอาสิ่งที่เขามีไปเติมเต็มความใคร่อยากของตัวเอง และตัวเอกเองเมื่อรู้ว่าพระที่อยู่ในมือมีมูลค่า แม้เงินที่เฮียเซ้งให้มาก็มากเพียงพอแล้ว แต่เขาก็ยังคิดว่าต้องไปต่อแม้ไม่ชัวร์ว่าพระที่มีอยู่จะเเท้ไหม รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง 

จุดนี้เป็นจุดที่ตัวละครเหลี่ยมตัวเเม่อย่าง ‘เซียนหมวย’ (รับบทโดย กรณิศ เล้าสุบินประเสริฐ) เท่าทันความไม่พอของเอก จึงหลอกเอกและพวกเราด้วยลุคซ่าก๋ากั่น (แต่น่ารักอ่ะ) เซียนหมวยเธอรู้ว่าตัวเองมีอะไรและใช้มันอย่างเป็นประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นลุค วิธีการที่ใช้ในการไลฟ์สดหรือคุยกับเอกล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่จะทำให้เธอรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง เป็นอะไรที่เฮียเซ้งพาราไดซ์ไม่มี เขาจึงไม่มีทางชนะเซียนหมวยได้เลยสักครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบเราจึงเผชิญหน้าอยู่กับความสงสัยใคร่รู้ว่าลึกๆ แล้วเซียนหมวยคิดอย่างไร เอกมีผลต่อการตัดสินใจของเธอมากแค่ไหน หรือเธอเพียงเดินหน้า เพื่อไปสู่เป้าหมายที่วาดหวังไว้เท่านั้นเอง 

ฉากที่ตราตรึงใจเราสุดๆ คือฉากท้ายเรื่องที่เซียนหมวยและ ‘พ่อสุนทร’ (รับบทโดย นพพล โกมารชุน) แบ่งรับแบ่งสู้ความในใจของตัวเอง เราจะเห็นภาพของการระเบิดอารมณ์อัดอั้นตันใจของลูกสาวและการสยบยอมของพ่อ แต่ภายใต้ความน้ำเน่านั้นกลับเชื่อถือใครไม่ได้เลย ถึงแม้ว่าในฉากนั้นบทจะแกว่งและเหินไปบ้าง แต่การตัดสลับไปที่หน้าเด้ดของ ‘วิค​เตอร์​’ (รับบทโดย จุลจักร จักรพงษ์) และ เอก ที่มาเรียกเสียงฮาก็ทุเลาความอีหยังวะของซีนนั้นได้บ้าง และยังช่วยสนับสนุนความปลิ้นปล้อนของพ่อสุนทรได้เป็นอย่างดี 

วัตถุแห่งศรัทธา แท้ไม่แท้ขึ้นอยู่กับเซียน

“ถ้าเซียนพระดังๆ บอกว่าแท้ ยังไงก็แท้” คำพูดที่เซียนหมวยบอกกับเอกในฉากที่เขาพยายามจะสร้างความมั่นใจให้กับเด็กชายที่ไม่ประสา ทั้งเรื่องพระเเละเรื่องคน มันทั้งทรงพลัง และสะท้อนหลักใหญ่ใจความของหนังได้เป็นอย่างดี ทำให้เรานึกคิดได้ว่าสิ่งเหล่านี้จริงๆ มันอาจไม่ได้ใช้กับแค่วงการพระเครื่อง แต่กลับโยงใยได้ถึงหลายสิ่งหลายอย่างในสังคม เกี่ยวกับการให้คุณค่าอะไรบางอย่าง การถูกการันตีโดยเหล่าคนที่มี Power ผลักดันให้บางสิ่งบางอย่างเป็นได้มากกว่าสิ่งที่มันเป็นอะไรเหล่านี้จับต้องไม่ได้ เป็นมโนทัศน์ที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ไร้กฎเกณฑ์และมาตรวัด มีเพียงความเชื่อที่เป็นแท่นมั่นให้ยึดเกาะ

เราจะเห็นการตีมูลค่าที่เซอร์เรียลมากๆ ในโลกที่ตัวละครอยู่ พระเครื่องที่มีต้นทางเป็นเครื่องเคารพบูชา สำหรับผู้ศรัทธาในศาสนา กลับกลายเปลี่ยนมาเป็นเครื่องบ่งบอกสถานะทางสังคม มูลค่าด้านเม็ดเงินที่ห้อยคออยู่มีความสำคัญกว่าคุณค่าทางธรรมไปเสียอีก ดังนั้นพระเครื่องเองก็ผันตัวมาเป็นมากกว่าสิ่งที่เคยเป็น ถูกพัดพาให้มาอยู่ในโลกของการค้า โดยมีราคาเป็นเครื่องการันตีคุณค่าสำหรับการมีอยู่ และความเชื่อต่อวัตถุนี้ก็ถูกเปลี่ยนไปจากแรงยึดเหนี่ยวทางใจเป็นยึดตรึงทางความต้องการ

ความเป็นเจ้าของ

สุดท้ายแล้วพระควรเป็นของใคร? ในเมื่อทุกคนต่างเชื่อมั่นว่าเป็นของตัวเอง ในตอนต้นแน่นอนว่าเราต่างเข้าใจว่าพระเป็นของเอก ก็ในเมื่อเขาเจอในบ้านของตัวเองด้วยซ้ำ แถมยังนึกโกรธที่พ่อไม่ยอมเอาไปขายให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น ดังนั้นเราจึงไม่เชื่อตามที่เฮียเซ้งบอกว่าพระ ‘ควร’ จะเป็นของเขาเพราะไอ้เด็กนี่ เดินดุ่มๆ ถือพระเข้ามาที่ร้านและเฮียเซ้งก็เป็นคนแรกที่การันตีว่ามันมีมูลค่านะ ในมุมมองของเซียนพระเขาคือผู้ค้นพบและแตะสัมผัสด้วยมือของตัวเองด้วยซ้ำไป ในขณะที่เซียนหมวยก็เชื่อมั่นว่าเขามีสิทธิ ไม่รู้แหละ เขาเองคือผู้ประกาศก้องว่า ‘พระสมเด็จเฮียรัตน์’ เป็นของแท้ ความโกลาหลยังไม่จบเเค่นั้นเมื่อ วิคเตอร์ หนุ่มสุดคูลนักหักนิ้ว เฉลยปมว่าจริงๆ แล้วพระเป็นของพ่อเขาที่ถูกฆ่าตายและโดนปล้นไปโดยพ่อของเอก อ้าว งั้นสุดท้ายแล้วพระควรเป็นของใคร ยังไม่รวมกับพ่อสุนทรที่เชื่อมั่นว่าตัวเขาเองมีบารมีมากเพียงพอที่จะถือครอง พระสมเด็จองค์นี้ ทำให้เรื่องยิ่งไปกันใหญ่กว่าเดิม

ทุกคนต่างเชื่อมั่นในความเป็นเจ้าของของตัวเองในระบบคิดที่แตกต่างกันไป และยังมีความต้องการใช้มูลค่าของพระสมเด็จองค์นี้ในการเติมเต็มความปรารถนาของตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าใครก็จะสูญเสียพระองค์นี้ไปไม่ได้ จนเหตุการณ์ลุกลามบานปลายอย่างในฉากสุดท้ายของเรื่อง แม้ในท่อนส่วนนี้ของหนังจะเต็มไปด้วยความระส่ำระส่ายของบทที่ถูกเก็บไม่เนี้ยบ แต่ก็ยังเผยแง่มุมของความกระหายอยากในมนุษย์ไว้อย่างเด่นชัด ทุกคนไม่ได้ยิงกันเพราะแย่งชิงพระ แต่พวกเขาฆ่าแกงกันเพราะพ่ายแพ้ให้กับพื้นที่ว่างเปล่าในจิตใจ ที่คาดหวังว่ามูลค่าของพระสมเด็จองค์นี้จะมาเติมเต็มได้ ตัวละครเอกซึ่งไม่ประสาในคราแรก ค่อยๆ กะเทาะตัวเอง จนในท้ายที่สุดเมื่อได้ลิ้มรสการเป็นเจ้าของแล้ว ก็ยากที่จะถอนคืน เเม้เหตุที่เคยสมผลกลับไม่สมเหตุสมผลอีกแล้ว พระไม่ได้เป็นของพ่อเขาอีกต่อไป สิ่งที่เคยคับข้องใจว่าทำไมพ่อไม่ขายพระถูกคลี่คลาย แต่เขาก็ยังยึดมั่นว่าตัวเองเป็นเจ้าของ สุดท้ายทุกตัวละครต่างทิ้งเหตุผลออกไป เพราะเงินสำคัญสุดจ่ะ

จริงหรือเค้ก

พระเครื่องกับศาสนาเป็นเอกเทศจากกันโดยสิ้นเชิง และไม่ว่าพระสมเด็จเฮียรัตน์ในเรื่องจะจริงหรือเค้ก แต่ Storytelling ในฉากสุดท้ายได้สร้างมูลค่ามหาศาลให้กับพระองค์นี้เเล้วเรียบร้อย

สุดท้ายแล้วความจริงวัดกันที่ตรงไหน ช่วงเวลา มวลสาร ความศักดิ์สิทธิ์ วิธีการปั๊มพิมพ์ ไม่มีใครตอบได้ ขึ้นอยู่กับว่าพระองค์นั้นสวมเครื่องเคราอะไรอยู่ และถูกให้คุณค่าในแบบไหนโดยใครต่างหากที่สำคัญ และไม่ว่าหนังเรื่องนี้จะถูกสลับสับเปลี่ยนวงการแห่งวัตถุศรัทธากลายไปเป็นสิ่งอื่น รถเก่า ของเเบรนด์เนม งานศิลปะ หรือแม้กระทั่งคน แก่นแกนของมันก็ยังอยู่ เพราะมูลค่าแห่งความจริงเหล่านั้นช่างนามธรรม เต็มไปด้วยปรากฏการณ์การเฮโลของจิตที่กระเด็นกระดอนไปสู่กัน จนเกิดการเเห่แหนที่เซอร์เรียลเหลือเกินขึ้นมา 

ภาพยนตร์เรื่องนี้ตั้งใจที่จะชวนคิดเกี่ยวกับความจริง ความลวง ไม่ว่าจะเป็นตัววัตถุ ความเชื่อ หรือผู้คน อะไรจะเก๊หรือจริงอาจไม่ได้มีอยู่จริง แต่มนุษย์ก็เป็นแบบนั้น พวกเราทุกคนล้วนติ๊ต่าง 

The post The Stone พระแท้ คนเก๊ : ค้นหาความเก๊หรือจริงที่อาจไม่ได้มีอยู่จริง หรือจริงๆ พวกเราแค่ติ๊ต่าง appeared first on a day magazine.