จากเธอที่ชุมทางเขาชุมทอง เฝ้าแต่แลมอง มองจนลับตา

ทันใดที่เข็มจรดลงบนแผ่นเสียงจนเกิดเป็นทำนอง บางคนได้ยินเพลงนี้แล้วต้องจูงมือคนรักออกมาเต้นลีลาศ

แต่ชายคนหนึ่ง ได้ยินเมื่อไรเป็นต้องกัดฟันกรอดด้วยความแค้น เพราะรักที่หวงแหนดันถูกพรากไปต่อหน้าต่อตา!

ชายผู้นี้มีขวานด้ามยาวเป็นอาวุธ สลักชื่อคนรักไว้ราวกับของขวัญ แม้จะมีสมญานามว่าอ้ายเสือโกหว่า ถูกตราหน้าว่าเป็นโจรแห่งทุ่งสง แต่ก็รักในศักดิ์ศรีและไม่เคยคดโกงใคร นั่นทำให้ ชมจันทร์ นกน้อยในกรงทองของครอบครัวสูงศักดิ์ตกหลุมรัก จนยอมหนีมาตายเอาดาบหน้า ใช้ชีวิตอย่างสมถะกับลูกบุญธรรมทั้งสี่ ก่อนเกิดเหตุไม่คาดฝันให้พลัดพรากกันหลายสิบปี 

คราวนี้โกหว่ากลับมาเผชิญหน้ากับมารหัวใจโดยบังเอิญ ท่ามกลางควันสงครามพวยพุ่งและเขาชุมทองกว้างใหญ่ที่กลายเป็นสมรภูมิรบ

คุณอ่านข้อความด้านบนแล้วเห็นภาพอะไร

หม่ำ (เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา) เห็นฉากระเบิดภูเขาเผากระท่อม ได้ยินเสียงร้องไห้ระงมจากการสูญเสีย แต่งแต้มด้วยสีสันฉูดฉาดเหนือธรรมชาติ พร้อมสำเนียงใต้หรอยแรงอย่างคนนคร

วิศิษฏ์ (วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง) เห็นความเป็นไปได้ เขางัดทุกกลเม็ดวิธีมาสรรสร้างภาพอลังการของตลกร้อยล้านให้มีชีวิต 

ภาพยนตร์เรื่องเขาชุมทอง คะนองชุมโจร จึงเป็นการปะทะของฟ้าทะลายโจรกับแหยมยโสธร จนเกือบมีชื่อว่าโจรทลายฟ้ามาแล้ว!

ไม่ต้องไปไกลถึงเขาชุมทอง a day พาบุกถ้ำเสือ 2 ตัวนี้ เพื่อชวนพวกเขามาเล่าให้ฟังว่าทำไมชายวัย 60 ตรงหน้าถึงมีพลังล้นเหลือมากกว่างานสร้างของพวกเขาเสียอีก

เห็นว่าหนังเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะหม่ำไปคุยกับโกหว่า ทุ่งสง ตัวจริง เสียงจริง เล่าประสบการณ์นั้นให้ฟังหน่อย

หม่ำ: ผมสนิทกับโกเด๊ะ ลูกชายของโกหว่า พอรู้เรื่องราวของโกหว่าตั้งแต่เกิดจนเป็นวัยรุ่น ก็ถามโกเด๊ะว่าถ้านั่งคุยกับคุณพ่อเรื่องเก่าๆ สนุกๆ คุณพ่อจะว่าไหม เขาก็บอกว่า เฮ้ย หม่ำไปเลย พ่อชอบคุย พอคุยไปคุยมาเราก็คิด (นิ่งเงียบ) มันน่าจะเป็นหนังว่ะ! หลังจากเล่าจบปั๊บ เดินออกมารู้เลยว่าต้องเป็นหนังระเบิดภูเขาเผากระท่อม 

หม่ำรู้จักมักคุ้นกับ โกหว่า ทุ่งสง มาก่อนไหม

หม่ำ: ไม่เลย นั่นคือครั้งแรก 

แล้วเข้าไปตีสนิทยังไง

หม่ำ: ผมมาเจอโกเด๊ะหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยไปไหว้พ่อ เลยขอให้เขาพาไปไหว้พ่อ บ้านเขาเลี้ยงนกเต็มเลย กุ๊กๆ ๆ (หม่ำทำเสียงนกร้อง) นกเยอะมาก นั่นแหละครั้งแรกที่ได้นั่งคุยกับโก 

ช่วงนั้นสมัยถ่ายเมอร์เด้อเหรอเลย เห็นหน้าพี่วิศิษฏ์ก็ปิ๊งเลยว่าต้องเป็นพี่ คุยกับใครไม่ได้แล้ว ทั้งภาพ ทั้งสี ทุกอย่างมันตรงกัน คิดในใจว่าฟ้าทะลายโจรกับแหยมสโสธรมันต้องมาอยู่ด้วยกัน

วิศิษฏ์: (หัวเราะ) 

หม่ำ: เขาจะเอาหรือไม่เอาเรื่องของเขา ปรากฏว่าเขาเงียบหายไป 3 เดือน เรานึกว่าเขาตัดหนังเมอร์เด้อเหรออยู่ แล้วก็เอาโครงหนังมาให้ดู หลังจากนั้นอีกไม่นานเขาก็มาบอกว่า พี่หม่ำ เน็ตฟลิกซ์เขาซื้อแล้ว! แล้วก็มาสานต่อบทกันทีละนิดๆ 

ข้ามฟากมาฝั่งวิศิษฏ์ ใน 3 เดือนนั้นคุณทำอะไรต่อจากเรื่องที่หม่ำเล่าบ้าง

วิศิษฏ์: ก็ไปนอนก่ายหน้าผาก (หัวเราะ)

หม่ำ: งานใหญ่มาก

วิศิษฏ์: กลุ้มใจว่ากูจะทำได้รึเปล่าเนี่ย เราก็สูงวัยแล้วล่ะ ไม่คิดว่าจะทำหนังแอกชันอีก เพราะเคยทำแล้วเหนื่อยมาก แต่พอพี่หม่ำเล่าให้ฟังมันดันเห็นภาพชัด

หม่ำเล่ายังไง

หม่ำ: (หัวเราะดัง) เล่นให้ดูเลย! วันนั้นปิดกล้องเมอร์เด้อเหรอ ทีมงานเกือบร้อยคนนั่งดูผมพรีเซนต์ เล่นกลางร้านเลย ยิงปืน ร้องเพลง เขาคงจะคิดภาพตามว่าผมกำลังทำอะไร 

เห็นภาพตัวเองเป็นโกหว่าแต่แรกเลยเหรอ

หม่ำ: คิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นโกหว่า เพราะหนังเรื่องนี้ต้องมีทั้งฮา ทั้งเศร้า ทั้งความรักปนในนั้นด้วย 

ถ้าเอาเรื่องของโกหว่าจริงๆ โอ้โห เข้มข้น แอกชันดุเด็ดเผ็ดมันมาก ตั้งแต่โกเป็นวัยรุ่นช่วงหลังสงครามโลก ใครอยู่ได้อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ต้องตาย เครียดเกินไป ผมว่าเอาอ้างๆ อิงๆ ดีกว่า เล่าเรื่องน้ำใจ ความรักของโกหว่าที่มีต่อคนใต้ ให้เขารู้ว่าโกหว่าไม่ได้เป็นเสือธรรมดา แต่เป็นเสือที่มีน้ำใจ

วิศิษฏ์ขายยังไงให้เน็ตฟลิกซ์ซื้อ

วิศิษฏ์: เราเห็นภาพที่พี่หม่ำเล่าชัดมาก เขาเล่าถึงฉากที่ยิงกันตอนจบ ใบไม้สีๆ ร่วงหล่น เป็นฉากตายที่สวย ก็เลยตัดสินใจลองเอาไปขายเน็ตฟลิกซ์ โดยเอาตัวอย่างหนังฝรั่งมาตัดต่อแล้วใส่เพลงเขาชุมทองลงไป แค่นั้นเอง โดยที่ยังไม่รู้เรื่องย่ออะไรเลย

หม่ำ: เป็นที่มาของหม่ำคิด วิศิษฏ์ทำเนี่ยแหละ

หม่ำยังรู้จักโกเด๊ะ วิศิษฏ์เล่าวันแรกที่เจอโกหว่าให้ฟังหน่อย

วิศิษฏ์: เกร็งๆ เพราะว่าเขาเป็นผู้ใหญ่เท่มาก ใจเย็น แล้วก็เล่าเรื่องสมัยก่อนด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ แต่เรื่องมันโหดมากนะ (หัวเราะ) แล้วก็เอาปืนมาให้ดู กระบอกยาวมาก เราลองจับลองยกดู นี่แทบจะยกไม่ขึ้นหนักมาก แสดงว่าคนสมัยก่อนต้องแข็งแรงถึงยิงกันได้ เป็นคนจริง เป็นนักเลง ไม่งั้นอยู่ไม่รอด 

หม่ำ: ที่ท่านเอามาให้ดูน่าจะเป็นปืนคู่กายนะ ผมว่าถ้าเขาอยู่คนเดียวก็ต้องคิดถึงวันเก่าๆ บ้าง

ต้องขออนุญาตโกหว่าไหมว่าจะเอาชีวิตไปทำเป็นหนัง

หม่ำ: ต้องบอก นั่งคุยเบื้องต้นเลย พ่อเขาหัวเราะแหละ เออ ถ้าหม่ำเป็นพ่อก็คงจะสนุกดี เอาเลย ตามสบาย (หม่ำเลียนเสียงโกหว่า)

หม่ำมีวิธีฝึกภาษาใต้ยังไง

หม่ำ: พื้นเพเคยอยู่ใต้มาก่อนแล้ว 50% คือชัวร์แน่นอน อันไหนที่ไม่ชัดเจน คำนี้ออกเสียงต่ำเสียงสูง ก็มีโค้ชสำเนียงถิ่นดูแลหน้าเซต เป็นคนนครที่ประกบทุกไดอะลอกของผมกับพระเอก เพราะนักแสดงคนอื่นเป็นคนใต้หมดเลย แต่คนละสำเนียง แล้วก็มีนิกกี้กับนัท มีเรีย คอยช่วยบอกว่าพูดแบบนี้นะๆ ม้ายด่ายๆ อันนิต้องออกเสียงสู๊ง! (หม่ำทำเสียงเลียนแบบนิกกี้)

เรารู้อยู่แล้วว่าโกหว่ามีตัวตนจริง แต่ตัวละครลูกบุญธรรมมีตัวตนจริงด้วยมั้ย

หม่ำ: ไม่ๆ ตั้งชื่อขึ้นเองเลย โกหว่า ทุ่งสงมีจริง จง ลานสกา ญาดา นบพิตำ ดำ สิชล มนต์ ร่อนพิบูลย์ ชื่อจะคล้องจองกันมาก

มันแล่นมาในสมองหมดแล้ว เวลาคิดอะไร โครงสร้างจะมาทั้งหมด ใครคู่ใคร ใครรักกับใคร ใครเกลียดใคร มาหมดเลย หนังที่ทำส่วนใหญ่จะเกิดจากไอเดียเหล่านี้ก่อน พอนึกออกแล้ว ดาราก็แล่นมาทีละคน พวกนี้แทบไม่ต้องแคสต์

หม่ำเลือกเองเลยเหรอ

หม่ำ: เอ๊อ นิกกี้คนแรกเลย! ไม่ต้องแคสต์ มาวันแรกก็ปวดหัวแล้ว พี่วิศิษฏ์จะเอาอยู่รึเปล่า มันบ้าอยู่คนเดียว 

นั่นสิ วิศิษฏ์กำกับนิกกี้ยังไง

วิศิษฏ์: (หัวเราะ) ไม่ต้องกำกับอะไรมาก เพราะว่าเขาเป็นคนน่ารักนะ แต่เขาจะล้นๆ รั่วๆ เราก็ปล่อยเขา แล้วเดี๋ยวเราก็มาตัดเอา

หม่ำ: ตัวร้ายก็ไม่ต้องคิดเลย บ่าววี จบ แม้ตัวจริงเป็นคนนอบน้อม มีมารยาท แต่หนังเรื่องนี้ต้องเป็นคนร้ายลึก เห็นแต่ตัว แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าไม่น่าทำแบบนี้เลย มันพรากความรักของคน 2 คน แต่เราไม่ได้ให้อภัยมัน เจ็บใจเกือบ 30 ปี ชีวิตกูพังหมดเพราะมึง

ทำไมพระเอกต้องเป็น แบงค์ ธิติ

หม่ำ: ก็นึกกันนานนะ 

วิศิษฏ์: หามาได้นาทีสุดท้าย เพราะไม่มีนักแสดงชายที่พูดใต้ได้ แล้วแบงค์ก็ไม่ใช่คนใต้ แต่พอติดต่อไปปรากฏว่าพ่อเขาเป็นคนใต้ แม่เขาเป็นคนอีสานเลยย้ายไปอยู่ขอนแก่น เขาก็ฝึกพูดกับพ่อ ตั้งใจมาก ตอนแรกพี่หม่ำก็กังวล

หม่ำ: กังวลมาก เราก็เคยดูหนังเขาตั้งแต่เมย์ไหนไฟแรงเฟร่อ เอ๊ พี่วิศิษฏ์จะไม่เหนื่อยเหรอ เหนื่อยกับผมก็พออยู่แล้ว ต้องเป็นห่วงไอ้นี้อีก แล้วเอานัทมีเรียมาเล่นด้วยอีก ตอนนั้นเราไม่รู้ว่านัทมีเรียเป็นคนนคร เราก็ปวดหัวว่าเขาคิดอะไรอยู่วะ สุดท้ายมีคนบอกว่านัทเป็นคนใต้ พูดชัดเป๊ะกว่าเพื่อนเลย

คิดว่าทำไมประเทศไทยไม่ค่อยมีหนังที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับคนใต้ ส่วนใหญ่จะมีแต่หนังภาคอีสาน พูดอีสานซะเยอะ

หม่ำ: นายทุนเขาก็เสี่ยง ตอนพูดอีสานเขาก็ไม่เอา แหยมยโสธรเขาก็ไม่เอา ผมก็ดันทุรังจนได้

วิศิษฏ์: พี่หม่ำเป็นคนเริ่มต้นที่ทำให้หนังอีสานแมส เมื่อก่อนมันเฉพาะกลุ่มมาก จะมีเรื่องลูกอีสานที่พูดทั้งเรื่อง แต่ก็น้อยมาก แหยมเป็นเรื่องเดียวที่พูดอีสานทั้งเรื่องแล้วดังเป็นวงกว้าง

หม่ำ: หนังพูดใต้ก็มีแต่ของพี่เอกชัยที่เป็นหนังฉายโรง งั้นเราพูดช้าลงหน่อยมั้ยให้คนเข้าใจได้ง่ายขึ้น คำไหนที่ลึกเกินก็เลี่ยงไป

จุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกคุณที่อยากทำหนังพูดภาษาใดภาษาหนึ่งทั้งเรื่องคืออะไร

หม่ำ: ถ้าเป็นหนังอีสานก็ต้องพูดอีสาน ถ้าเป็นหนังโคราชก็ต้องพูดโคราช หนังเพชรบุรีก็ยังไม่มีใครทำ กูเล่าให้มึงฟัง มึงไม่เชื่อก็เรื่องของมึง (หม่ำพูดเลียนสำเนียงคนเพชรบุรี) เห็นไหม ทุกที่มีเอกลักษณ์ 

หม่ำพูดได้ทุกสำเนียงเลยเหรอ

หม่ำ: เราคนไทยไง เราต้องรู้สิ บ่ต้องมาอู้หรอก อู้บ่าจ้าง (หม่ำเลียนสำเนียงเหนือ) ถ้าจะทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องชำนาญกับมันด้วย จนมาถึงตกผลึกสุดท้ายว่า พี่ ยังไงผมก็ต้องขอเป็นภาษาใต้ ไปนั่งคุยกับเน็ตฟลิกซ์ เขาก็ถามว่าทำไมต้องเป็นภาษาใต้ เราก็ยืนยันกับเขาว่าก็เป็นหนังใต้ ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำ เราไม่เอา 

วิศิษฏ์: จริงครับ ตอนแรกผมกังวลว่าถ้านักแสดงพูดใต้ไม่ได้จะเล่นแล้วเกร็ง แต่พี่หม่ำยืนยัน เพราะหนังต่างประเทศก็เน้นตรงนี้มาก ใครเล่นเป็นชาวไอริชก็ต้องฝึกสำเนียงไอริช ประเทศไทยไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ กลัวว่าทำแล้วคนไม่ดู แต่ถ้าเราทำให้ฟังรู้เรื่อง คนก็จะดู

แล้วมันเป็นหนังใต้ ให้พูดกลางก็แปลก พี่หม่ำพยายามเซตมาตรฐานนี้

หม่ำ: มันก็บอกอยู่ว่าเขาชุมทองคะนองชุมโจร เขาชุมทองอยู่ที่ไหนล่ะ แหยมยโสธรจะมาพูดใต้ก็ไม่ใช่ แหยมสันทรายก็ต้องพูดเหนือไม่ใช่เหรอวะ พี่วิศิษฏ์เขาก็เห็นด้วย

การมีนักแสดงที่มีเซนส์ของความเป็นผู้กำกับอย่างหม่ำ ทำให้วิศิษฏ์ทำงานง่ายขึ้นไหม

วิศิษฏ์: พี่หม่ำไม่มีปัญหาเลย เพียงแต่เรากังวลเองว่าจะทำหนังออกมายังไง เพราะนี่คือหนังของพี่หม่ำ หนังของบั้งไฟฟิล์ม ปกติเราทำหนังตัวเอง นี่เราต้องทำให้เขา แล้วจะถ่ายทอดได้ตรงใจเขาไหม ปรึกษาตลอดว่าชอบไหม พี่หม่ำเขาก็ให้เกียรติเรา ไม่ค่อยยุ่ง

หม่ำ: ผมรู้สึกได้ว่าชัด เป๊ะ ผมคิดถูกแล้วที่คุยกับพี่วิศิษฏ์ เพื่อให้แหยมกับฟ้าทะลายโจรมาเจอกัน

วิศิษฏ์: เขาเป็นครีเอเตอร์นะครับ คิดเยอะมาก มีเล่าให้ฟังอีกเยอะ จนพี่มดแฟนพี่หม่ำบอกว่าเอาเรื่องนี้ก่อน พูดไป 5 เรื่องแล้ว (หัวเราะ)

การทำหนังทำให้คุณ 2 คนสนิทกันมากน่าดูเลย

หม่ำ: ผมไม่เคยรู้จักพี่วิศิษฏ์นะ ต้องให้คนเสิร์ชดูเพราะไม่มีโทรศัพท์ เราอาจจะเคยเจอแล้วแต่ไม่ได้คุยกัน ยกมือไหว้แล้วแต่ไม่รู้ว่าใคร 

หม่ำชอบอะไรในหนังวิศิษฏ์

หม่ำ: ชอบตัวตนของเขา ชอบวิธี ชอบภาพ คิดได้ยังไงว่าซีนนี้น่าจะใช้ดอลลี เราคิดแค่ว่าตั้งกล้องก็น่าจะอยู่แล้วนะ เพราะเราเคยชินกับหนังตลก ทุบโป๊ะฮาแล้วก็จบกัน หนังไม่จำเป็นต้องสวย แค่ก๊ากก็จบ ไม่ต้องสลับซับซ้อน 

ใครเป็นคนตั้งต้นคิดเรื่องการใช้เทคโนโลยีในหนังเรื่องนี้

หม่ำ: ผมทำไม่เป็น ไม่ชอบอยู่แล้ว แล้วใครล่ะ ต้องพี่วิศิษฏ์ 

วิศิษฏ์: ด้วยเนื้อเรื่องและฉากแอกชันที่พี่หม่ำต้องการมันทำจริงยาก ถ่ายบนรถไฟจริงก็ใช้เงินมหาศาล เหนื่อยมาก งานหนัก ก็เลยต้องใช้เทคนิคมาช่วย 

เทคนิคทุกวันนี้ไม่ได้มาเพื่อทำให้หนังดูยิ่งใหญ่ แค่ช่วยให้ทำงานง่ายขึ้น รถไฟทั้งเรื่องแทบจะไม่มีถ่ายจริงเลย เซตในสตูบ้าง CG บ้าง

หม่ำ: ขนาดตอนถ่ายอยู่ พอเขาลองเอามาแมตช์ให้ดู แม่งโคตรเหมือนเลยว่ะ เก่งมาก เก่งจริงๆ

พูดถึงตัวละครลับที่โผล่มาเซอร์ไพรส์คนดูกลางเรื่องหน่อย

หม่ำ: โอ้โห ต้องยอมพี่วิศิษฏ์เลย เขามาเล่าให้ฟังว่าอยากให้คนขายวัตถุระเบิดเป็นน้าค่อม ใจตรงกัน เรานึกอยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องใช้คอมพิวเตอร์ แล้วเสียงจะทำยังไงวะ นึกสงสัยว่า พี่ จะทำได้เหรอ พี่วิศิษฏ์บอกว่าทำได้ 

ทำไมถึงต้องเป็นน้าค่อม

วิศิษฏ์: เราอยากใส่ตัวละคร Easter Egg เซอร์ไพรส์คนดู พูดถึงตลกก็ต้องน้าค่อมที่คนยังรัก คนยังคิดถึงอยู่ 

เราไม่ได้ใช้ AI นะครับ เราใช้คนที่ใกล้เคียงน้าค่อมมาแสดง แล้วค่อยใช้คอมพิวเตอร์เพนต์ทีละเฟรมให้หน้าเหมือนน้าค่อม

คนดูอาจจะจำภาพน้าค่อมยุคปัจจุบัน แต่เราตั้งใจจะทำเป็นน้าค่อมยุครุ่งเรือง คือยุคแสบสนิทศิษย์ส่ายหน้า กลัวคนจะนึกว่าถ่ายไว้นานแล้ว เราไม่อยากให้รู้สึกอย่างนั้น 

หม่ำ: ตอนถ่ายก็กังวล เอาใครก็ไม่รู้มาใส่วิก มันจะเป็นค่อมได้ยังไง ทรงใกล้เคียงจริง แต่นึกไม่ออก แต่ไม่กล้าถาม

วิศิษฏ์: ดราฟต์แรกพี่หม่ำบอกว่าเสียงน้าค่อมต้องหนักกว่านี้ เราก็แก้อยู่หลายครั้ง

หม่ำ: เวลาแกพูด แกพูดเต็มปอด เสียงดัง ไอ้สัตว์! ไอ้เหี้ย! หัวเราะอุวะฮ่าฮ่า! (หม่ำเลียนเสียงน้าค่อม) นี่คือเสียงของเขา

แสดงว่าเวอร์ชันนี้คือเวอร์ชันที่หม่ำให้ผ่านแล้วว่าเหมือนจริง

หม่ำ: เหมือน คิดถึงเลยแหละ น้ำตาไหลเลย คิดว่าค่อมตายแล้วเหรอ บางทีดูหนังเขาที่ฉายตามช่องต่างๆ รู้สึกเหมือนเขายังอยู่ ไม่รู้จะพูดยังไงดี

วิศิษฏ์: น้าค่อมเป็นนักแสดงที่คนดูคิดถึง พอหนังจบเราก็ขึ้นอุทิศให้ เพราะเราอยากจะเชิดชูบุคลากรนี้ ซึ่งเคยให้ความสุขกับคนดูอยู่ เชื่อว่าคนจะยังคิดถึงเขา

ทั้งคู่มีประสบการณ์ทำหนังมาเยอะมาก ทุกวันนี้ยังกลัวผลลัพธ์ของคนดูตีกลับอยู่อีกไหม

หม่ำ: ถ้าหนังเน็ตฟลิกซ์เราไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าหนังโรงเรากลัว (หัวเราะ) เพราะเน็ตฟลิกซ์คนดู 190 กว่าประเทศ ไม่ต้องดูเยอะหรอก ประเทศสัก 500,000 คนพอ แต่ในโรงนี่สิ ถ้าอาทิตย์แรกไม่ได้ 500,000 คน ถึงตายแล้วนะ

วิศิษฏ์โดดเด่นมากเรื่องการใช้เทคนิคหวือหวาในภาพยนตร์เกือบทุกเรื่องของตัวเอง ทำยังไงให้คนยังว้าวกับภาพยนตร์เรื่องใหม่ของคุณเสมอ

วิศิษฏ์: ตอนทำก็ไม่ได้ตั้งใจให้คนว้าวหรอก แค่จะแกะภาพในหัวของพี่หม่ำออกมาเป็นภาพเคลื่อนไหว แค่อยากให้พี่หม่ำถูกใจ เพราะว่านี่คืองานของเขา 

เมื่อก่อนเราทำโฆษณา เราก็ทำให้ลูกค้าถูกใจ นี่ก็เหมือนกัน เราไม่ได้ตั้งใจอยากใช้เทคนิคนี้ หรือตื่นเต้นกับมันมาก เราแค่อยากใช้เทคนิคนี้ทำภาพอย่างที่เขาต้องการ

คุณยังหมั่นศึกษาหาเทคนิคใหม่ๆ มาใช้ในหนังอยู่ไหม

วิศิษฏ์: ศึกษาครับ เราชอบดูเบื้องหลัง ทดลองอะไรไปเรื่อย แต่เรื่องนี้เปิดโอกาสให้เราทำ เพราะมันต้องยิ่งใหญ่ ระเบิดภูเขาเผากระท่อมระดับนั้น ผมทำเองไม่ไหว 

หม่ำ: รู้แหละมันใหญ่ กองถ่ายถ้ามาสายปุ๊บนี่ไม่มีที่จอดรถ เดินไกลชิบหาย รถเป็น 100 คัน ทีมงานเยอะมาก มีทั้งม้า ทั้งวัว ทั้งควาย เอฟเฟกต์ สลิง มีครบ ต้องรีบมาก่อนแล้วไปหาที่นอนรอไว้เลย ไม่งั้นเดินหำโป่งแน่ 

วิศิษฏ์: เป็นกองถ่ายที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่ทำมาในชีวิต เพราะเทคนิคเยอะ ของก็เลยต้องเยอะตาม มันมหากาฬมาก ตกใจเลย รถจอดตั้งแต่บนเขาจนถึงตีนเขา

ใช้เวลาถ่ายทำกี่เดือน

วิศิษฏ์: 4 เดือนครับ เตรียมงานอีก 4 เดือน รวมแล้วทั้งหมดปีกว่าๆ

หม่ำ: ไม่เคยถ่ายอะไรนานขนาดนี้ ไม่เคยถ่ายคิวเยอะขนาดนี้ เยอะมาก

หลังจากถ่ายทำหนังเรื่องนี้ คิดว่ารักแท้ต้องมีอุปสรรคมาพิสูจน์จริงไหม

วิศิษฏ์: รู้สึกว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยความรัก ถ้าสมหวังก็ไม่มีปัญหา แต่ความรักในโลกส่วนใหญ่จะไม่สมหวัง จึงเป็นที่มาของเรื่องทุกเรื่องในโลกนี้ ถ้าพระเอกนางเอกรักกันแต่งงานกัน ก็จบ แต่อุปสรรคก่อให้เกิดเรื่องราว เกิดสงคราม รวมถึงเพลง หนัง เกือบทั้งหมดก็เกิดจากความรักไม่สมหวัง

เป็นสาเหตุให้เขาชุมทองคะนองชุมโจรจบลงด้วยโศกนาฏกรรมเหรอ

หม่ำ: บอกเขาตั้งแต่ทีแรกแล้ว พี่วิศิษฏ์ ผมอยากให้ตายหมดนะ 

วิศิษฏ์: เขาบอกว่าทำให้หัวเราะแล้วก็ร้องไห้ตอนจบให้ได้ นี่คือโจทย์ของพี่หม่ำ

หม่ำ: เห็นอย่างนี้ ดรามาเราก็มีเยอะนะ นากรักมากม๊ากมากซีนสุดท้ายก็น้ำตาไหลนะ เคยคิดจะทำเหมือนกันหนังดรามา แต่คนจะเชื่อเราหรือเปล่า มีอีกเรื่องหนึ่งที่คิดไว้ก็ตายหมดเลยเหมือนกัน ถ้าหนังไม่มีรอยยิ้มเลย หดหู่รันทดตั้งแต่หัวจนถึงเท้า คนจะเชื่อไหมว่าหม่ำกำกับ

วิศิษฏ์: จริงๆ พี่หม่ำเป็นคนเซนซิทิฟ สังเกตว่าหนังพี่หม่ำจะเป็นหนังตลกที่มีเนื้อเรื่อง ไม่ใช่ตลกมุกต่อมุก มีที่มาที่ไป มีตอนต้นตอนจบ มุกเป็นแค่ระหว่างทางเท่านั้นเอง

จริงไหม ที่เขาว่ากันว่าปีนี้เป็นปีทองของหม่ำ มีทั้งหนังโรง หนังเน็ตฟลิกซ์ ทำหม่ำกับหม่ำฟูดแฟร์ แล้วยังเปิดร้านอาหารอีสานอีก

หม่ำ: ไม่ใช่ ปีทองผมผ่านมาหลายปีแล้วครับ (หัวเราะ) เราเคยทองกว่านี้! หนังเรื่องนี้ก็มีทอง! ที่สัมภาษณ์อยู่ตอนนี้ก็มีทอง!

บางทีก็ไม่อยากเชื่อนะพวกพรหมลิขิต โชคลาภ วาสนา เหมือนที่บอกว่าปีนี้ปีทอง ด้วยวัย 60 แซยิดพอดี งานวิ่งชนกันตุ้มตั้มๆ ปฏิเสธไปก็หลายงานนะ แล้วทำไมต้องเป็น 60 ปีล่ะ มีอีก 2 เรื่องที่ต้องถ่ายนะ กำกับเองด้วยเรื่องหนึ่ง อย่างที่บอก หนังที่เล่นก็มีทอง ที่นั่งอยู่ก็มีทอง มันก็น่าคิดเหมือนกันว่าปีทองรึเปล่า

วิศิษฏ์: คนเราจะมียุคที่ดีที่สุด แต่มันก็เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ เพียงแต่เราไม่ได้คิดถึงตรงนั้น เราคิดแค่ว่าอยากทำหรือไม่อยากทำ ไอ้ความรุ่งเรืองให้คนอื่นเขาพูดถึงเราดีกว่า เราไม่ได้มีหน้าที่มาจัดอันดับตัวเอง 

สำหรับพวกคุณ อาชีพผู้กำกับให้อะไรที่อาชีพอื่นให้ไม่ได้

หม่ำ: ผมเชื่อว่าทุกคนเกิดมาเพื่อสิ่งนั้นนะ ผมยังอิจฉา โน้ส อุดม แต้พานิช เลย เป็นอาชีพเดียวที่ไม่มีใครแย่งเขา ใครก็ทำไม่ได้ เอาไหมล่ะ ไม่มีใครทำได้นอกจาก อุดม แต้พานิช อิจฉาเขามาก อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ผมยังไม่กล้าทำ พูดอยู่คนเดียว 2 ชั่วโมง แล้วต้องทำให้คนอื่นตลกอีก เก่งไม่เก่งก็คิดเอาเอง สุดยอดมาก ขอพูดถึงหน่อยนะ

หม่ำคิดว่าตัวเองเกิดมาผู้กำกับไหมล่ะ

หม่ำ: ไม่ ผมเกิดมาเพื่อเป็นคนบันเทิง 

ผมเป็นคนรักหนัง รักการแสดงตั้งแต่เกิดมา ลิเกนี่ชอบดูมาก อยากเป็นโจ๊กลิเก อยากเป็นตลก ผมเคยเจอล้อต๊อกตอนไปหนังเรื่องครูทิมที่ยโสธร ตั้งแต่ตอนผม 7 ขวบ 8 ขวบ พูดถึงแล้วต้องยกมือไหว้ 

ผมไปยืนดูเขา แล้วล้อต๊อกมาลูบหัวผม ถามว่ามึงชื่ออะไรวะ ผมบอกชื่อหม่ำ เขาตอบว่าอืม แล้วก็เดินไป มาเจออีกทีตอนอยู่คณะเทพโพธิ์งาม เขาจะเรียกผมว่าพี่หม่ำ ผมจะเรียกเขาว่าพี่ต๊อก ผมถามเขาว่าจำผมได้ไหมตอนเล่นหนังเรื่องครูทิม เขาบอก โอ้ย ไอ้เหี้ย กูถ่ายหนังมาเป็นพันเรื่อง! กูจะไปจำได้ไหม แล้วเราก็หัวเราะกัน

แล้ววิศิษฏ์ล่ะ

วิศิษฏ์: นอกจากให้เงินแล้วก็คงเป็นประสบการณ์ เวลาเราตื่นขึ้นมาบนเขาเพื่อจะออกมาถ่ายตอนเช้ามืด ทำให้เห็นสิ่งที่คนบางคนไม่มีโอกาสได้เห็น โมเมนต์นั้นเรารู้สึกเลยว่า เออ เราโชคดี ถ้าให้มาเองเราคงไม่มีโอกาสอยู่ตรงนี้ หรือไปต่างประเทศ อยู่ในจุดที่คนอื่นเขาไม่ได้ไป เรียกว่าเป็นเป็นอภิสิทธิ์ของผู้กำกับ 

แต่ที่เหลือลำบากฉิบหาย เรื่องดีมีอยู่แค่นี้! (หัวเราะ)

The post หม่ำคิด วิศิษฏ์ปวดหัว บุกถ้ำเสือ 2 ตัวในหุบเขาชุมทอง คะนองชุมโจร appeared first on a day magazine.

สอดแทรกอยู่ในคำสบถของคนต้นเรื่องอย่าง ‘แจ็ค แฟนฉัน’ หรือ ‘เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์’ 20 ครั้ง เพราะเขาเล่าเรื่องได้ตลกเหี้ยๆ เหนื่อยเหี้ยๆ เครียดเหี้ยๆ เศร้าเหี้ยๆ จนนับรวมความเห็นของผู้เขียนเองได้อีก 7 ครั้ง

ขึ้นชื่อว่าเป็นนักแสดงตลก แจ็คจึงสร้างเสียงหัวเราะให้ผู้คนมากว่า 20 ปีในวงการ

วันนี้แจ็คหัวเราะนับครั้งได้ ไม่ใช่การระเบิดเสียงหัวเราะเพราะพูดจาตลกเข้าหู แต่เขาแค่นหัวเราะทุกครั้งที่เล่ามุมแย่ๆ ในชีวิตตัวเอง คล้ายคนน้อยใจที่เปิดเผยเรื่องราวเหล่านี้ให้ใครฟังมากไม่ได้นัก

แจ็คเริ่มต้นด้วยการเป็นนักแสดงเด็กที่สร้างชื่อจากภาพยนตร์แฟนฉัน ซึ่งได้บอล วิทยา ทองอยู่ยง เป็นผู้ตัดสายสะดือและกลายมาเป็นครูของชีวิต พวกเขากำลังจะมีผลงานร่วมกันในภาพยนตร์เรื่อง ฟู้ดทรัค ลัก หมูเด้ง โดยบอลรับหน้าที่โปรดิวเซอร์ ส่วนแจ็คนั่งแท่นเป็นผู้กำกับเต็มตัวครั้งแรก ร่วมกับเอ็กซ์ วัชรพงษ์ ปัทมะ เพื่อนสนิท หลังชิมลางจากการกำกับภาพยนตร์เรื่องแดงพระโขนง ซึ่งได้รับการผลักดันจากหม่ำ จ๊กมก ตลกรุ่นใหญ่

ฟู้ดทรัค ลัก(รัก) หมูเด้ง ว่าด้วยการเดินทางของเหล่าคุณพ่อมือใหม่ทั้ง 3 นำแสดงโดยมาริโอ เมาเร่อ แจ๊ส ชวนชื่น และตัวเขาเอง ได้ไอเดียจากการมีน้องคากิ ลูกชายคนแรกในชีวิต

การกำกับหนังทำให้แจ็คเป็นคนช่างสบถ อารมณ์ร้อน ส่วนการเป็นพ่อคนทำให้แจ็คลบปมด้อยในใจที่มี (เขาเรียกว่าอย่างนั้น)

กระนั้น แจ็คในวัย 36 ปีก็ยังเชื่อสนิทใจว่าเป็นตัวของตัวเองไม่ได้ เพราะเหี้ยเกินกว่าใครจะเข้าใจ

บ้านของแจ็คที่เพิ่งสร้างเสร็จไป เขาพูดตามรายการมากมายว่าเป็นบ้านที่ตกแต่งด้วยเงิน 0 บาท โดยเป็นน้ำใจจากเพื่อนๆ แทบทั้งหมด 

แม้จะถูกเรียกอย่างติดตลกว่ามิจฉาชีพแห่งวงการบันเทิง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาเป็นคนเหี้ยอย่างที่คิดว่าตัวเองเป็นแน่นอน

ตื่นเต้นไหม หนังที่ตัวเองกำกับกำลังจะเข้าโรงแล้ว

ปวดหัว ปวดหัวกับคนทำงานเนี่ย (น้ำเสียงละเหี่ยใจ)

ผู้กำกับแจ็คปวดหัวกับเรื่องอะไรบ้าง

หลายสิ่งครับ เพราะเรามาทำทุกอย่าง 

คําถามที่ต้องตอบพี่ ๆ ทุกคนเลยคือโพรเจกต์นี้เกิดขึ้นได้เพราะปีที่แล้วเรามีลูก มีครอบครัว ก็เลยเอาไอเดียมาจากชีวิตจริงของเราว่า การมีครอบครัวทำไมมันดูยิ่งใหญ่จังวะ แล้วก็ยื่นโจทย์ให้ทีมเขียนบทของพี่เดียว ผู้กํากับแฟนฉัน พี่เขาก็พัฒนาจนเป็น ฟู้ดทรัค ลัก (รัก)  หมูเด้ง แล้วหลังจากนั้นผมก็ลุยอยู่คนเดียวเลย ผมลุยจนแบบ เหี้ย เหนื่อยชิบหาย ได้แต่ด่าสบถสไตล์เรา 

ผมรู้ซึ้งเลยว่าแต่ก่อนเป็นแค่ดาราแม่งสบาย มีแต่คนเอาใจ จะมาเลตแม่งก็ไม่ด่า เห็นพี่ๆ แก๊งผู้กำกับแฟนฉันเขาทำกัน เรามีหน้าที่แค่มาเล่นเว้ย แต่พอมาทำตรงนี้มันเหี้ยมากไม่ได้ คนรอเยอะ ต้องมีวินัยมากขึ้นกว่าเดิม ต้องเข้าใจทีมงาน พัฒนาบทเสร็จก็ต้องไปดีลดารา แต่ละคนเบอร์ใหญ่ทั้งนั้น แต่อยากได้เองด้วยไง

อย่างมาริโอ้ เมาเร่อ เราเจอเพื่อนบ่อยอยู่แล้ว ทั้งชีวิตจริง ทั้งในงาน แล้วโอ้ไม่ค่อยเล่นหนังกับนางเอกต่างประเทศ เราอยากทำหนังแบบซีรีส์เกาหลี ตอนไปคุยกับโอ้ต้องไปกราบเท้าให้มันมาเล่น

หมายถึงกราบจริง ๆ เหรอ 

กราบจริง! เพราะว่าต้องเป็นมึง ขี้เกียจไปคุยคนอื่น เราอยากทำงานกับคนง่ายๆ เข้าใจง่าย และมีวินัย 

แจ็คมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรกับมาริโอ้รึเปล่า

ก็มีบทให้เขานั่นแหละ เพราะโอ้จะเป็นคนทำงานต้องมีบท แล้วก็มีทีมที่ดีให้โอ้ 

คือคาแรกเตอร์ของผมในทีวีกับชีวิตจริงต่างกันนะ คนจะเห็นผมเหี้ยไปเรื่อย นู่นนี่นั่น

แล้วชีวิตจริงเป็นยังไง 

ซีเรียส เป็นคนเซ็งๆ มีความเครียดเยอะนิดหนึ่ง ยิ่งช่วงนี้นะ เพราะทำหลายอย่างมาก

เพราะอะไรถึงไม่แสดงตัวตนด้านนี้ออกมาให้คนอื่นเห็น

เอาออกมาไม่ได้ ต้องเก็บไว้ก่อน

คนมันไม่ชอบอะ 

คนไม่ชอบอะไรก็ต้องเก็บ เพราะบางอย่างเป็นไปได้ยากที่เราจะโชว์ออกมา เพราะว่าสันดานเราเหี้ย แต่เราเหี้ยให้คนไม่รู้เยอะดีกว่า ควรมีกาลเทศะ ผมว่ามนุษย์ส่วนใหญ่มีสันดานเหี้ยๆ เกือบทุกคนแหละ แต่ถ้าไม่มีก็ดีไป ถือว่าเก่ง

แล้วระบายออกยังไง เล่าให้แฟนให้แม่ฟังไม่ได้เลยเหรอ

ไม่ ไม่ได้เลย มีเล่าบ้างบางเรื่อง แต่ไม่หมด 

ถ้าถามว่าระบายยังไงเหรอ แดกของอร่อย (หัวเราะ) เมาท์มอยเรื่องอื่นที่เป็นกระแส แล้วก็อยู่กับลูก

แต่พอไม่ได้พูดออกไป ปัญหาก็ยังอยู่ในใจเหมือนเดิมนะ

พูดไปแล้วแม่งรู้เรื่องรึเปล่าอีกเรื่องหนึ่ง พูดไปแม่งก็ไม่เข้าใจ เราเครียดกว่าเดิมอีก

มีผู้ใหญ่สอนผมว่าการทำงานก็คือการวิ่งมาราธอนเนี่ยแหละ ตอนนี้มึงกําลังจะเข้าเส้นชัยแล้ว มึงต้องอดทน แต่ถ้ามึงขี้เกียจวิ่ง บ้านมึงมีตังค์ ก็แค่เรียกมอเตอร์ไซค์ อยู่ที่ว่ามึงอยากวิ่งต่อไหม หรือว่ามึงจะพอแล้ว

จําได้ไหมว่าผู้ใหญ่คนไหนเป็นคนบอกคุณ

ผู้กํากับแฟนฉันนั่นแหละ แล้วก็ผู้ใหญ่หลายๆ คนในวงการ เราผ่านช่วงเวลานั้นมาหมดแล้ว 

เหมือนอย่าง a day เราก็ซื้อหนังสือ เพราะหน้าปกแม่งเท่ ข้างในก็ไม่ได้อ่านหรอก ผมเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือเลย แต่ผมชอบถือหนังสือ a day ตามผู้กํากับแฟนฉัน แล้วพี่บอลซื้อเกือบทุกเล่ม!

เราเห็นแจ็คทำอย่างนี้บ่อยมาก คุณเห็นพี่บอลซื้อ a day ก็ซื้อตาม เห็นซันนี่ไม่เล่นโซเชียลก็ไม่เล่นตาม คุณได้เป็นตัวเองจริงๆ ตอนไหน

(นิ่งคิด) ผมเป็นตัวเองไม่ได้ เพราะถ้าผมเป็นตัวเองแม่งพัง (แค่นหัวเราะ) 

ผมชอบทำอะไรแปลกๆ มีความสุขกับการดูของเก่า ชอบซื้อสัตว์มาเลี้ยง ชอบซื้อการ์ตูน ชอบซื้อแผ่นเหล็กเก็บไว้ ชอบอะไรตามกระแสมาก เพราะชอบให้อะดรีนาลีนหลั่ง ผมตื่นเต้นมากถ้าจะได้มีเซ็กส์กับใครสักคนหนึ่ง แต่มันก็ดูมักง่าย 

ผมเชื่อว่าสไตล์ของคนแต่ละคนไม่เหมือนกัน คนมาอ่านบทสัมภาษณ์ของผมก็คงจะงงๆ ว่าพูดเหี้ยอะไร แต่กูจะพูดอย่างเงี้ย อือ เรื่องของกู

ผมเคยเป็นพิธีกร แล้วผมก็ถามคนอื่นว่าแม่งพูดเหี้ยไรวะ จนผมมานั่งคิด ไอ้สัตว์! ถ้าวันหนึ่งมึงพูด เหี้ยบ้างล่ะ ไม่ต้องดูถูกเขา เขาเป็นอย่างนั้น เราแค่ต้องยอมรับ มึงก็ไม่ต้องสัมภาษณ์แม่งดิ ใช่ไหมล่ะ

ที่บอกว่าถ้าเป็นตัวเองแล้วจะพัง คุณเคยพังแล้วจริงๆ หรือแค่กลัวไปก่อนว่ามันจะพัง

ก็กลัวด้วยนะ แล้วก็เคยพังด้วย เช่น ถ้าผมเซ็ง ผมแสดงสีหน้าเลย ไม่แคร์ ตอนเด็กๆ ผมไม่เป็นไง แต่พอโตแล้วปัญหาเยอะ ตอนเด็กจะมี PR ดูแล ไม่ต้องรับรู้อะไร ตอนนี้เครียดแล้วไปไหนไม่ได้

ก่อนเข้ามาสัมภาษณ์ a day แม่งดันมีเรื่องเครียด ผมแยกไม่ได้ พยายามจะแยกอยู่ แต่ถามว่ามีความสุขไหม มีนะ ไม่ใช่ไม่มี เราพยายามจะเป็นตัวเราให้มากที่สุด เพราะผมเชื่อว่า a day ก็ต้องการอะไรที่ไม่ตอแหล แต่ถ้าต้องการตอแหลก็จัดให้ได้

ทำได้เลยเหรอ

ได้สิ ก็จะปลอมๆ ไง คุยจ๊ะคุยจ๋า ผมปวดตาก็บอกเลยว่าปวดตา ถ้าปลอมก็คงไปเอาแว่นมาใส่ แต่บางคนก็คงด่าว่ามึงใส่แว่นทำเหี้ยอะไร คนมันมีหลายตรรกะ

เห็นว่าตอนอยู่ในกองถ่ายคุณเครียดจนร้องไห้ เพื่อนต้องเข้ามาช่วยกันปลอบ

เครียด เพราะเราแบกเยอะ เป็นผู้จัดด้วย คุมทุกอย่าง เรากลัวมันพัง

มีคําพูดเตือนสติของเพื่อนคนไหนที่จําได้ขึ้นใจบ้าง

หลายคนเลยนะ ไอ้โอ้ก็ทำผมน้ำตาไหล คือวันถ่ายวันสุดท้ายผมไปขอคิวโอ้แล้วมันยอมสลับกับคิวโฆษณาให้ ถ้าโอ้ไม่สลับคือผมฉิบหาย น่ารักทั้งผู้จัดการ ทั้งตัวไอ้โอ้ ผมรู้สึกว่า แม่ง กูจะไม่ลืมมึงเลย

รวมถึงอยากจะขอโทษไอ้เอ็กซ์ เพื่อนผู้กํากับ วัชรพงษ์ ปัทมะ ผมอยู่กับมันตั้งแต่เรียน ม.รังสิต แล้วผมก็ด่ามันเยอะ เพราะผมรู้ว่ามันไม่โกรธหรอก แต่พอโตขึ้นมันมีหัวใจของมันไง ตอนกำกับเรื่องนี้เราก็ลงกับมันเยอะเกิน จนมันโกรธเรา อยากจะขอโทษ

เออ กูผิด เข้าใจว่ามึงโดนกดดันมาเยอะ ไอ้เอ็กซ์เต็มที่ที่สุดแล้ว รวมถึงพี่บอลที่แม่งปั้นช็อตจนผมงง เราอยากขอโทษคนเยอะมาก จบเรื่องนี้ต้องบวชให้เลย (หัวเราะ)

การกำกับหนังเรื่องนี้ทำให้คุณได้เรียนรู้อะไรบ้าง

ไอ้เอ็กซ์ให้ผมมาคําหนึ่งว่า โชคชะตา ฟ้าลิขิต ผมก็งงเลยว่าโชคชะตาเหี้ยไร แต่พอเข้าไปลึกซึ้งกับความหมายของ 2 คํานี้จริงๆ ก็เออว่ะ แม่งพูดถูกเว้ย จังหวะมันดีหมดเลย

โอ้ก็เคลียร์คิวมาช่วยเราเต็มที่ น้าหม่ำก็ให้เกียรติมาเล่น พี่แจ๊ส ชวนชื่นก็โอ้โห ต้องไปอธิบายเขาถึงคอนโด ไปทำให้เขาเชื่อมั่นว่าโอ้อยากเล่นกับพี่แจ๊สจริงๆ

ผมว่าถ้าค่ายอื่นอยากได้ดาราเบอร์ใหญ่ๆ มาเล่นก็คงประมาณนี้แหละ หนังเรื่องนี้เหมือนเรามีทีมฟุตบอลออลสตาร์ มีคุณภาพ แต่มึงจะทำให้นักเตะลงสนามแล้วเล่นถูกใจแฟนบอลรึเปล่า ไปวัดกันที่ 28 สิงหาคม เพราะไม่ได้มีแค่ตัวดาราอย่างเดียว ยังมีความน่ารักของเด็กๆ ด้วย 

คุณไปหาเด็กๆ อย่าง ชุณห์ ดีดี โทลเวย์ มาได้ยังไง

เราให้ทีมแคสติงไปแคส โมเดลเดียวกับตอนแฟนฉันเลย แม่งเหมือนแคสไอ้แจ็ค ไอ้แน๊ค ไอ้โฟกัส มารวมตัวกัน แม่งต้องเป็นไอ้ 3 คนนี้ เคมีมันได้ ชุณห์ก็คือไอ้เจี๊ยบ ดีดีก็คือน้อยหน่า โทลเวย์ก็คือไอ้แจ็คแฟนฉัน มันก็แปลก เหมือนฟ้าแม่งลิขิตมารึเปล่าวะ

ระหว่างซูเปอร์สตาร์กับเด็ก ใครกำกับยากกว่ากัน

พอ ๆ กัน (หัวเราะ) แต่พอมองกลับไปตอนนี้ก็สนุก และขอชมอย่างหนึ่งดาราเกาหลีอีก วินัยสูงมาก ตรงต่อเวลา ไม่เคยเลต แล้วจำได้เลยว่าตอนถ่ายเป็นเดือนหนาวของเกาหลี หิมะตก เขาต้องบินมาเมษาซึ่งเป็นหน้าร้อนบ้านเรา แล้วร้อนมาก เราต้องดูแลเขาอย่างดี เราเข้าใจเขานะ หน้าร้อนปีนี้เป็นปีที่ฝนดันตก แม่งตกทุกคิวยกเว้นวันที่ถ่ายในสตู (ถอนหายใจ)

แล้วระหว่างแจ็คกํากับเด็กแก๊งนี้กับพี่บอลกํากับแจ็คในแฟนฉัน ใครกํากับยากกว่ากัน

กำกับผมยากกว่า เพราะเด็กยุคปัจจุบันพ่อแม่เทรนมาแล้ว สอนลูกมาดีมากแล้ว ของเรามันธรรมชาติไปนิดหนึ่ง เด็กยุคใหม่วินัยสูง อดนอนได้ ถ่ายดึกได้

ถ้าเป็นเราตอนนั้นล่ะ

งอแงแล้ว! (หัวเราะ) 

อย่างตอนถ่ายชุณห์ก็ร้อนมากจนกำเดาไหล เด็กบางคนร้องไห้แล้ว แต่ชุณห์ไม่ร้องเลย 

รู้สึกยังไงที่คุณเข้าวงการมาได้เพราะผู้ใหญ่ให้โอกาส แล้ววันนี้กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ให้โอกาสเด็กซะเอง

หนังเรื่องนี้เราอยากหาเรื่องใส่ตัว อยากเหนื่อย ใส่เต็มตีนเลย แล้วไม่ใช่แค่เด็กนะ ยังมีหมูเด้งอีก

แจ็คได้ลงบ่อหมูเด้งไหม

ได้ลง แต่ทีมงานลงนะ เราลงเองไม่ได้ ตอนไปคุยก็เหนื่อยมาก เพราะน้องเป็นสัตว์ที่ดังทั่วโลก ซึ่งถ้าน้องเป็นอะไรขึ้นมา ผมอาจจะต้องตายตามน้องเลย ต้องวางแผนดีมากๆ แล้วน้องให้คิวถ่ายแค่อย่าเกินเที่ยง เพราะเจ้าหน้าที่ต้องเปิดสวนสัตว์ ผู้ใหญ่ท่านก็น่ารักกับเรา ดูแลเราดี เราก็มอบเงินส่วนหนึ่งให้กับสวนสัตว์ด้วย แต่วันนั้นเสือกฝนตก เครียดอีก (ถอนหายใจ)

นอกจากการเป็นพ่อคนจะจุดประกายให้คุณอยากทำหนัง มันเปลี่ยนชีวิตไปยังไงบ้าง

เราต้องกลายเป็นคนมีสติ มีความรับผิดชอบสูง เพราะการเป็นพ่อคนยิ่งใหญ่มากนะ มันเหมือนกับการส่งไม้ต่อ หมดยุคพ่อเราแล้ว ยุคต่อไปก็คือเรา แล้วเราได้อะไรจากพ่อล่ะ เอาข้อดีมาใช้ ข้อไหนที่เหี้ยๆ ก็อย่าไปทำ เพราะถ้าทำแล้วไม่ดีจะเกิดผลเสียตามมา เช่น พ่อติดพนัน เที่ยวผู้หญิงจนบ้านพัง ก็จะทำให้สถาบันครอบครัวแม่งฉิบหายหมด สิ่งที่เดือดร้อนตามมาก็คือตัวเด็กนั่นแหละ 

คุณได้ข้อดีอะไรมาจากพ่อบ้าง

ความขยัน ความอดทน ความรับผิดชอบ เพราะพ่อผมเป็นทหาร ความดื้อมีไหม มี ความเลวมีไหม มี แต่เราเลือกได้ว่าจะทำตามหรือไม่ทำ

จากภาพจำนักแสดงเด็ก เคยคิดไหมว่าวันหนึ่งจะมีครอบครัวแบบนี้

ไม่เคย แล้วก็ไม่คิดจะมีด้วย แต่พอมีปุ๊บมันคือความสุขเลย ลูกคือความรักที่เราโหยหา

เรามีปมด้วย ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ครอบครัวของผมมีปัญหานิดหน่อย แต่ผมไม่ได้มองเป็นปัญหาใหญ่ ผมก็แก้ได้เพราะลูกมาเติมเต็ม เราก็จะคอยดูตลอดว่าทำยังไงไม่ให้ลูกมีปมเรื่องนี้เหมือนเรา

คุณรับหน้าที่ดูแลพ่อแม่มาตลอด พอเปลี่ยนมาดูแลลูก ความรู้สึกแตกต่างกันไหม

แตกต่างกัน พ่อกับแม่ก็ต้องดูแลอีกแบบหนึ่ง ลูกก็ต้องดูแลอีกแบบหนึ่ง เพราะผมดูแลคนเดียวเลย พูดได้เลยว่าผมเป็นเหี้ยอะไรไม่ได้อะ ผมตายไม่ได้ ถ้าผมตายครอบครัวก็ฉิบหาย หมายถึงเรื่องการใช้เงินนั่นแหละ ถามว่าทำถูกไหม ก็ชีวิตเราเป็นมาแบบนี้แล้ว ก็ทำไป เปลี่ยนอะไรไม่ได้ละ

คนรอบตัวรู้ไหมว่าคุณเหนื่อยและเครียดมากแค่ไหน

คงไม่รู้ถ้าเราไม่ได้บอก แต่เราก็มีความสุขที่จะเป็นผู้ให้นะ ไม่ใช่ว่าไม่มีความสุข เพราะเราเชื่อว่าถ้าโชคชะตาหรือฟ้าลิขิตมาให้กูเป็นแบบนี้แล้ว กูก็ทำให้แม่งเต็มที่ว่ะ

แจ็คแฟนฉันทำยังไงถึงยืนระยะในวงการมาได้กว่า 20 ปี และมีคนดีๆ รายล้อมอยู่เสมอ

ต้องทำตัวดีๆ พยายามทำดีกับเขา เหี้ยให้น้อยลง ให้ใจเขาด้วย 

พอโตขึ้นแล้วรู้สึกว่าอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ใช่เด็กแล้วไง เมื่อยครับ (แจ็คเอนตัวนอนบนโซฟา) ต่อได้เลย

เคยมีช่วงหมดไฟในการเป็นดาราบ้างไหม

มี ช่วงชีวิตที่ท้อๆ คือช่วงมหาลัยปี 4 ช่วงนั้นเหลือเงินไม่กี่บาท เพราะให้พ่อกับแม่เก็บเงินแล้วเกิดบางอย่างขึ้น ก็เลยปฏิญาณตนว่าเราจะเก็บเองหมดเลย แล้วก็ค่อยๆ ปั้น ค่อยๆ เก็บ จนพ่อกับแม่ทุกวันนี้มีความสุข 

มองย้อนกลับไป จังหวะนั้นแม่งก็เกือบพังเหมือนกัน เบื่อ ไปออกรายการก็มุกเดิมๆ เล่นไปแม่งก็ด่า ก็เลยพยายามเปลี่ยนตัวเองใหม่ ลองมาออกกําลังกาย แม่งดีนะ แต่ถ้าพี่เป็นผมพี่จะเครียด เพราะอะไรรู้ปะ มึงสุขภาพดีแต่มึงไม่มีงาน แต่ถ้าอ้วนเขาชอบมึง เพราะอ้วนตลกดี แต่มึงป่วยนะ (หัวเราะ)

ดึงตัวเองกลับมาจากช่วงชีวิตที่เกือบไม่รอดได้ยังไง

ผู้ใหญ่ช่วย เพื่อนช่วย โชคชะตาช่วย ให้เรากลับมาแล้วดีขึ้น โอ้โห มันยากมากนะ ตอนมหาลัยเป็นความสนุกของวัยรุ่นที่สุดละ ใส่กางเกงขาเดฟ รองเท้าแจ็คคอนเวิร์ส ถือหนังสือสปอร์ตพูล หนังสือ Zoo ที่มันโป๊ๆ a day ที่แม่งแพงแต่แม่งหนา แล้วก็จีบหญิง 

ที่ใครๆ เขาบอกกันว่า โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเข้าใจอะไรมากขึ้น ใช้ชีวิตง่ายขึ้น นั่นไม่จริงเหรอ

ก็จริง แต่ตอนแรกรับไม่ได้เลย ไอ้เอ็กซ์เพื่อนผมบอกว่าถ้าทำหนังจะมีปัญหาเข้ามาเยอะมากนะ ผมไม่เชื่อ จนผมมาเห็นกับตาละ ไอ้สัตว์! เรื่องจริง

คุณติดนิสัยอะไรจากกองถ่ายมาใช้ในชีวิตจริงบ้าง

การพูดจาหยาบคาย อารมณ์ขึ้นง่าย เพราะเราขี้กังวล ไม่อยากให้มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นเลย 

ถ้าชีวิตเป็นหนังเรื่องหนึ่ง แจ็คอยากให้คนแบบไหนมาเล่นเป็นตัวเอง

ผมเหรอ (นิ่งคิด) 

ก็ต้องหน้าเหี้ย (หัวเราะดัง) ต้องหน้าเหมือนเรา แล้วก็ต้องเหี้ยเหมือนเรา แต่ผมไม่ได้อยากทำหนังอวยตัวเอง เพราะรู้ว่าคนไม่ได้ชอบเรา ไม่มีคนดูหรอก งั้นอย่าทำเลย 

แต่ถ้าจะทำ เราจะทำกับดาราที่มีวินัย เราจะทำกับดาราที่เป็นคนเหี้ยนะแต่ไม่เสียงาน เพราะพอมาทำโปรดักชัน เราเข้าใจว่าการมีวินัยและให้เกียรติงานสําคัญที่สุด

แล้วใครจะเป็นตัวประกอบสําคัญในเรื่องที่ไม่มีคนนี้ไม่ได้

ถ้าตอบไวๆ ณ ปัจจุบันนี้ คงไอ้เอ็กซ์มั้ง เพราะต่อให้มันไม่เล่น มันก็ต้องอยู่กับเรา มันไม่ได้เก่งมากหรอก แต่ขยัน และสอนเราได้ 

คิดว่าโชคชะตาฟ้าลิขิตจะนําพาชีวิตคุณไปถึงจุดไหน

เราก็ถามทั้งหมอดูกับพระนะ เขาบอกว่าดี

เดี๋ยวจะรอดูวันที่ 28 สิงหาว่าพระองค์ไหนแม่น เดี๋ยวมาบอกต่อใน a day ละกัน (หัวเราะ)

คาดหวังให้คนดูฟู้ดทรัค ลัก(รัก) หมูเด้ง จบแล้วรู้สึกยังไง

กลับไปรักครอบครัว จบ

คุณเสียตังค์ไปดูแล้วไม่ด่าผมหรอก เพราะผมมีคนเก่งอยู่ช่วยผม ไอ้คนไม่เชื่อใจผมให้ฟังประโยคนี้ แต่ไอ้คนที่เชื่อใจผม บอกเลยว่าเรื่องนี้กูไม่ได้กําไรเยอะ ผมไม่ดูถูกคนดูดีกว่า 

ถ้าผมเหี้ย ทำหนังเหี้ย แต่ชีวิตผมดีนะ เข้าใจคํานี้ไหม แต่หนังผมไม่เหี้ย เพราะผมเลือกแล้ว แค่นั้นเอง

The post สบถตามสไตล์ ‘แจ็ค แฟนฉัน’ ผกก.ฟู้ดทรัค ลัก(รัก) หมูเด้ง ผู้เชื่อว่าเป็นตัวเองแล้วแม่งต้องพัง appeared first on a day magazine.

เขาชวนเรามาที่ Flick of the Light สตูดิโอทำเพลงของเวย์ ไทเทเนียม นอกจากจะได้ฟังเพลงใหม่ที่ทำร่วมกับ Younggu และเพลงใหม่ของตัวเขาเองก่อนใคร ที่นี่ยังเปรียบเสมือนโรงงานสร้างสรรค์ของเหล่าแรปเปอร์มากฝีมือ เพลง CHI MI ที่มีท่อนดังอย่างเธอโยกอยู่ในฟลอร์ก็ทำคลอดที่นี่เหมือนกัน

หากกันเนอร์ปล่อยเพลงเมื่อ 10 ปีก่อนคงถูกมองว่าเป็นผู้ก่อการร้ายทางดนตรี เพราะลายเซ็นจัดจ้านของเขามาก่อนกาลเกินกว่าใครจะเข้าใจ แต่ในยุคสมัยที่เวทีนางงามใช้เพลงหมาเห่า หรือวง T-POP แถวหน้าอย่าง Proxie หันมาทำเพลงรถแห่ นิตยสารโลกดนตรีคงมีอะไรให้เขียนถึงอีกเยอะ

ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงโหลดต่ำพร้อมเข็มขัดหัวเพชรแวววับ ซ่อนผมคอร์นโรลไว้ใต้หมวกปีกอย่างดี ประดับประดาด้วยสร้อยแหวนเงินทอง สมกับเป็นดีไซเนอร์ผู้โด่งดังจากแบรนด์ RocheBoy ตอบรับคำทักทายเราอย่างเป็นมิตร ก่อนนำเราเข้าไปเจอกับพี่ชายไนเจล โปรดิวเซอร์คู่บุญ และมีเพื่อนที่กลายมาเป็นผู้จัดการคอยนั่งประกบไม่ห่าง พร้อมถ่ายวิดีโอประกอบการสัมภาษณ์ไปด้วย

แม้ไม่ทราบเวลาแน่ชัดว่า 1 ทุ่มกี่นาที แต่หลังจากบทความนี้เผยแพร่ไปในช่อง Tiktok ของกันเนอร์คงปรากฏคลิปสั้นประจำวันที่ 12 มิถุนายน ระบุกิจกรรมและเวลาชัดเจน พร้อมวลีฮิต “จัดไป น้องชาย”

เขาบอกเราว่าอ่านภาษาไทยออกแค่ภาษาแชต ภาษาอังกฤษยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะเด็กเกเรนิยมนั่งเตร็ดเตร่อยู่บ้านมากกว่าไปโรงเรียน นั่นกลายเป็นข้อดีที่ทำให้เขาหยิบจับคำพูดในโลกออนไลน์มาแต่งเพลงจนไวรัลนักต่อนัก

“จําได้มั้ยว่าสตูดิโอที่ใช้อัดเพลงแรกในชีวิตคือที่ไหน” เราโยนคำถามให้เขานึกถึงอดีต

“ที่บ้าน เรียกเพื่อนมาที่บ้านแล้วก็ให้เขาถือไมค์ ถือลําโพง”

“ตอนนั้นทําเพลงเองเป็นเหรอ”

“ไม่เป็น ฟรีสไตล์ไปเรื่อย มั่วไปเรื่อย ลองดูว่ามันน่าจะเป็นแบบนี้ จนออกมาเป็นไอ้ว้ายตายแล้วค้าบ” เขาพูดถึงเพลง No Date เพลงแรกในประสาทการรับรู้ของเราที่มีทั้งคำว่าปลาคาร์ฟกับปลาดุกอยู่ในเนื้อ

กันเนอร์ปล่อยเพลงทันทีที่ทำเสร็จ โดยไม่ขอคำอนุมัติจากใคร และไม่คาดฝันว่ามันจะเปลี่ยนชีวิต

“ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นแรปเปอร์ขนาดนั้น แค่คิดว่ามันลั่นดี” เขายืนยันเหมือนทุกครั้งที่ให้สัมภาษณ์ว่าไม่อยากนิยามตัวเอง “ภาพจำของแรปเปอร์จะเท่ๆ หน่อย มีความอเมริกัน แต่เพลงผมไทยๆ รั่วๆ แบบเพลงโหน่งเท่งหม่ำ มันไม่ค่อยแรปเปอร์เลย หรือแนแหน่แนแน่ (ท่อนหนึ่งในเพลงรัก) แรปเปอร์อะไรร้องแนแหน่แนแน่”

เสียงหัวเราะเบากับรอยยิ้มจางๆ เล็ดลอดออกมาให้เห็น ส่งให้เราตั้งคำถามถึงวัยเด็กได้ไม่ยากว่า เด็กชายกันเนอร์ที่พ่อตั้งชื่อให้เพราะชอบทีมอาร์เซนอลฝันอยากเป็นนักร้องมาตั้งแต่จำความได้หรือเปล่า

เขาตอบทันควันว่าตอนเด็กยังไม่รู้จะทำอะไรด้วยซ้ำ อย่างมากที่สุดก็คิดอยากรวยเพื่อให้ที่บ้านไม่ลำบาก 

กันเนอร์คิดได้แบบนั้นตั้งแต่วันที่พ่อผู้ให้กำเนิดเดินเข้าซังเต

ได้ข่าวว่าคุณชอบหมา

ผมชาติหมา คุณชอบไหม

แสงไฟย้อมทั้งสตูดิโอจนเป็นสีม่วง ฉาบทับใบหน้าคนตรงข้ามเราจนมองไม่เห็นแววตา ช่วยให้เขาพูดถึงอดีตได้อย่างสบายใจ แม้จะมีผู้คนรายล้อมอยู่คับห้อง

อันที่จริงกันเนอร์บอกว่าเขาไม่เจ็บปวดอะไร เพราะเขาเป็นคน ‘ฮาๆ’ อยู่แล้ว

“แต่ก่อนบ้านผมรวย มีรถตู้ยี่ห้อโฟล์ค อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากซื้ออะไรก็ได้ซื้อ ผมซื้อของเล่นทุกวัน มีคนเอากระเช้ามาให้พ่อเต็มไปหมด แต่ช่วงเวลานั้นมันแป๊บเดียวเอง”

เพราะพอถึงอายุ 10 ปี ธุรกิจส่งออกอาหารทะเลที่พ่อทำกับหุ้นส่วนก็เกิดปัญหาใหญ่ ส่งผลให้เสาหลักต้องถูกจองจำในคุก ครอบครัวล้มละลายจนถูกยึดบ้าน

พวกเขาย้ายสำมะโนครัวมาอยู่บ้านผู้เป็นแม่ย่านเพชรเกษม เริ่มต้นสร้างตัวอีกครั้งด้วยการเปลี่ยนบ้านหลังน้อยเป็นร้านรับซื้อของเก่า ร้านส้มตำ จนมาเป็นร้านอาหารตามสั่ง เพื่อประคับประคองครอบครัวให้อยู่รอด และปลุกปั้นลูกชายให้เติบโตอย่างดีจนถึงวันที่พ่อถูกปล่อยตัว เด็กชายกันเนอร์ในตอนนั้นจึงไม่รู้จักว่าความลำบากของพ่อแม่คืออะไร

เขากลับหันไปทำความรู้จักเพื่อนใหม่ที่ชื่อว่ายาเสพติด เพราะมันทำให้ชีวิตวัย 13 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

“สภาพแวดล้อมก็เกี่ยวที่ทำให้ผมเป็นแบบนั้น แต่มันอยู่ที่ตัวเราเอง ผมไม่ได้เป็นคนใจแข็งขนาดนั้น ผมก็ไปตามโลก เห็นเพื่อนเขาสนุกดี เคิร์ท โคเบน ยังเสพยาได้ เขาไม่เห็นเป็นคนร้ายเลย ความคิดของผมในตอนนั้นคือคนเล่นยาไม่ใช่คนร้าย ถึงมันจะผิดกฎหมายแล้วก็ทําให้เดือดร้อน” เขาสารภาพแต่โดยดี 

จากปี 2010 ถึง 2018 จากอายุ 13 กลายเป็น 20 ปี นั่นคือช่วงเวลาที่เขาเสียไปอย่างเปล่าประโยชน์ ถึงขนาดกลายเป็นคนเดินเข้าซังเตเสียเอง จนพ่อต้องไปประกันตัวที่โรงพักในวันเกิด หรือแม้กระทั่งเลือกจบชีวิตตัวเอง เพราะพิษยาก็ทำมาหมดแล้ว

“ผมเพี้ยนเลยแหละ ผมดูดยาบ้าแล้ว เลิกกับสาวเพราะเขาไม่โอเคที่ผมเพี้ยน แม่ก็ลําบากเรื่อยๆ ผมทําที่บ้านเดือดร้อน อะไรหลายอย่างไม่มีอะไรดี ไม่รู้จะทําอะไรต่อ พยายามหาตังค์ก็ไม่เวิร์ก ทำมาหมดทุกอย่างทั้งดีทั้งไม่ดี เงินหาได้ก็ไปเร็ว เป็นช่างสักก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งพอที่จะหาเงินได้เยอะ”

โชคดีที่โลกนี้ยังไม่สิ้นชื่อกันเนอร์ เขาตัดสินใจเข้ารับการบำบัดยาเสพติดราวๆ 2 เดือน ที่นั่นไม่ได้มีสูตรลับมากไปกว่าการใช้ชีวิตร่วมกับคนติดยาด้วยกัน บางคนสกปรกมาก บางคนเลอะเลือนมาก ทำให้เขาไม่อยากเห็นตัวเองอยู่ในสภาพนั้น และไม่อยากกลับมาอยู่ในสภาพนี้อีก จะเรียกว่าเข็ดหลาบก็ไม่ผิด

เขากลับออกมาด้วยวิธีคิดใหม่ เลิกคบเพื่อนกลุ่มเดิม พยายามอย่างมากที่จะไม่ออกจากบ้าน ทวงเวลาที่เคยเสียไปด้วยการทบทวนตัวเองและกลับไปค้นหาความชอบในวัยเด็ก กระทั่งกองเสื้อผ้าแฟชันผุดขึ้นมาในความทรงจำ ปรากฏภาพเด็กหนุ่มที่หาเครื่องของมาประโคมตัวเอง แต่เพราะการถือครองสิ่งผิดกฎหมาย ทำให้เขาแต่งตัวโดดเด่นได้ไม่มากนัก 

จากเด็กที่แบมือขอเงินแม่ไปเสพยา วันนั้นเขาขอให้แม่ซื้อจักรเย็บผ้าเป็นของขวัญแด่ชีวิตใหม่

“แม่รักผมมาก ซัพพอร์ตทุกอย่าง ผมไม่อยากไปโรงเรียน เขาก็บอกไม่ต้องไป ผมอยากจะทําอะไร เขาก็สนับสนุนได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเขาจะมีตัง หรือไม่มี”

กันเนอร์ตั้งชื่อแบรนด์เสื้อผ้าแฟชันของเขาว่า RocheBoy จากชื่อสารเสพติดที่ทำให้เขาเสียผู้เสียคน 

ยิ่งหลงใหลการเย็บผ้า ก็ยิ่งอยากอยู่บ้าน

ใครจะรู้ว่าจักรเย็บผ้าของแม่และพิษยาจะทำให้เขากลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง

ผมเข้าไปในผับเปิด Henny 

น้องผมบลอนด์ดูเหมือน Britney

ส่วนตัวผมค่อนข้างเทสดี

เปิดเพลง House ฟังแบบตุ๊กชี่

กันเนอร์ฝึกหัดเย็บผ้าด้วยตัวเองในยูทูบ เขาหยิบเสื้อวงดังต่าง ๆ มาตัดเย็บใหม่เป็นเสื้อ Custom Made ชิ้นเดียวในโลก บวกกับชอบฟังดนตรีแนวฮิปฮอป พังก์ เมทัลเป็นทุนเดิม ทำให้เสื้อผ้าของเขาแปลกใหม่ ไม่มีใครเหมือน แบบที่ภาษาสมัยนี้เรียกกันว่า ‘เป็นหัวแถว’ 

ปี 2020 แบรนด์ RocheBoy ประสบความสำเร็จมาก เพราะ FKA Twings นักร้องสาวจากเกาะอังกฤษทักอินสตาแกรมมาขอให้เขาทำเสื้อลายเจ้าหญิงไดอานา ก่อนสวมใส่มันออกรายการ SWAY’S UNIVERSE พาชื่อกันเนอร์ไปปรากฏในนิตยสาร Vogue อเมริกา จนราคาพุ่งสูงถึง 4 – 5 หลัก สื่อไทยมากมายแห่แหนไปสัมภาษณ์เด็กหนุ่มสไตล์จัด เขาเองก็เริ่มทำยูทูบเพื่อให้คนรู้จักแบรนด์และตัวตนของเขามากขึ้นเช่นกัน

กันเนอร์บอกเราว่าเขาอยากกลับไปทำเสื้อผ้าอยู่เสมอ เพราะฝันอยากทำงานร่วมกับแบรนด์ใหญ่อื่นๆ อย่างที่ A$AP Rocky คอลแลบกับ PUMA เพียงแต่ชีวิตศิลปินทุกวันนี้ดันขาขึ้นจนฉุดไม่อยู่

หลังเริ่มทำยูทูบไม่นาน Younggu ที่ชื่นชอบคาแรกเตอร์ของเขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนกันเนอร์ไปทำเพลง พอได้ลองชิมลางดนตรีแล้ว ก็เริ่มกระหายอยากทำเพลงของตัวเองบ้าง ต่อมาเขารู้จักพี่ชายไนเจลโดยบังเอิญ และชักชวนกันมาทำเพลงทั้งที่ไม่รู้ประสา แต่เพราะความแปลกใหม่และไม่มีใครเหมือนอีกเช่นกัน ที่พาเพลง No Date โดนเส้นคนทั่วประเทศ ผับบาร์ชื่อดังต่างต้องการตัวเขาไปแสดงคอนเสิร์ต แม้นักร้องหน้าใหม่จะมีแค่เพลงเดียวก็ตาม

2 ปีที่ผ่านมา เราได้ยินเสียงของกันเนอร์ตลอดเวลาราวกับปล่อยเพลงทุกเดือน นั่นเป็นเพราะบรรดาศิลปินจากค่ายเล็กใหญ่ต่างต้องการวรรคทองเพียงไม่กี่คำจากมันสมองของชายผู้นี้ ต่อให้มันจะมั่วสะบัด ผิดหลักไวยากรณ์จนนักประพันธ์เพลงร้องไห้ แต่ก็ทำให้เพลงนั้นๆ ดังยิ่งกว่าพลุแตก

“ผมชอบเพลงร้องง่าย ไม่ชอบฟังเพลงร้องยากเกินไป คือเราขอร้องด้วยคนดิ รู้สึกแบบนั้น ก็เลยทําเพลงไม่ต้องคิดอะไรเยอะ ใช้คําง่ายๆ ในชีวิตประจําวัน จากศัพท์วัยรุ่นใน TikTok บ้าง จากแฮชแท็กบ้าง”

เขาเล่ากระบวนการทำเพลงให้เราฟังอย่างย่อว่ามักจะมีท่อนฮุก หรือชื่อเพลงแล่นฉิวเข้ามาในหัวก่อน ทั้งเพลงโหน่งเท่งหม่ำ, มีผัวไม่มีผล, คนเลว2024 แล้วค่อยนั่งกดบีตทีละตัวกับโปรดิวเซอร์ บอกความต้องการว่าผมจะเอากลองแบบนี้ เอาสแนร์แบบนี้ อยากได้บีตแบบละตินๆ หรืออยากได้เสียงแปลกๆ แบบไหน เพราะเขาไม่ต้องการทำเพลงเหมือนคนอื่น แต่อยากสร้างสรรค์งานใหม่ของตัวเอง

แรปเปอร์หลายคนเลือกมองกลับไปปูมหลังของตัวเองเพื่อผลิตผลงาน แล้วดูเหมือนทุกคนจะมีเส้นทางชีวิตบนขวากหนามกันทั้งนั้น ไม่แปลกถ้าเนื้อหาของเพลงจะหนักหน่วง บางครั้งก็ชวนใจสลาย หรือไม่ก็หวานหยดย้อยเพราะความรักกำลังผลิบาน แต่ผลงานของกันเนอร์ต่างออกไป 

“ผมแม่งไม่ใช่คนเศร้าขนาดนั้นเลย ไม่รู้ดิ เล่าเรื่องไม่ถูก” เขาตอบเขินๆ เมื่อถามว่าทำไมไม่หยิบเรื่องราวชีวิตสุดพลิกผันของตัวเองมาใส่ในเพลงบ้าง “สมมติผมเล่าเรื่องว่าผมลำบาก ชีวิตผมเดินทางมาแบบนี้ แม่งคงออกมาฮาหมด”

นอกจากเหตุผลว่าไม่อยากพรีเซนต์เรื่องราวเศร้าๆ ออกมาให้คนอื่นฟัง อีกเหตุผลที่เขาบอกเรา คือยังไม่โตพอจะแต่งเพลงเกี่ยวกับชีวิต

เดือนมิถุนายนมี 30 วัน กันเนอร์มีคิวเล่นคอนเสิร์ตทั้งหมด 22 งาน 

ในวันธรรมดาที่ปราศจากงานใดๆ ชายหนุ่มอายุย่าง 27 ปียังคงตื่นมาดูการ์ตูน Sponge Bob และกินซีเรียลเป็นอาหารเช้า

เพื่อนผมมันชื่อชาลี ส่วนผมวิลลี่ วองก้า

คนก่อนมาจากปากี คนนี้มาดากัสกา

เรารู้ว่ากันเนอร์เป็นทั้งดีไซเนอร์และศิลปินที่ไม่มีใครเหมือน นอกจากการทำเพลง TikTok ของเขายังปรากฏภาพชายตัวสักลาย ทรงผมประหลาด เล่นสนามบอลกับลูกสาวตัวน้อยที่เขาตั้งชื่อให้ว่า ‘ชอว์ตี้’ เพราะดูฮิปฮอปดี 

เขาพูดถึงลูกสาวอย่างกระตือรือร้น บอกเราว่าเธอกำลังเข้าเรียนเตรียมอนุบาลและชอบพูดเจื้อยแจ้วเป็นต่อยหอย ส่วนกิจกรรมที่เขาชอบทำกับลูกที่สุดคือการซื้อของเล่นให้ เพราะมันทำให้เขาคิดถึงตัวเองตอนเด็ก ๆ 

ปัจจุบันกันเนอร์ยุติความสัมพันธ์กับคนรัก แม้ไม่ได้อยู่ร่วมกันฉันท์ครอบครัว เขาก็ไปหาลูกทุกอาทิตย์ที่ว่าง “ผมไม่ได้ไปไหน ถึงไม่ได้เป็นแฟน เขาก็เป็นแม่ของลูกผมตลอดชีวิต”

จากเคยนึกภาพไม่ออกว่าตัวเองจะเป็นพ่อคนได้ยังไง ลูกสาวบีบบังคับให้เขาต้องมีความรับผิดชอบ และเปลี่ยนให้หนุ่ม (เคย) เลือดร้อน ใจเย็นลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

ไม่ใช่แค่หน้าตาที่ถอดแบบกันมาเปี๊ยบ เขาอยากให้ชอว์ตี้เติบโตมาเป็นคน ‘ฮา ๆ’ เหมือนกัน และใช้สูตรชอบเรียนก็เรียน ไม่ชอบเรียนก็ไม่ต้องไป เหมือนที่แม่พร่ำสอนเขา ปล่อยลูกให้เติบโตและสนุกสนานตามวัย เพียงแต่กำชับไม่ให้ตะโกนกลางห้างเป็นพอ

กันเนอร์ย้ำเสมอว่าเขาไม่ใช่คนคิดมากอะไร ใช้เวลาคิดเรื่องเครียดครั้งล่าสุดนานกว่าเรื่องที่สุขที่สุดด้วยซ้ำไป ส่วนภาพร่างอนาคตของเขาก็ไม่ไกลเกิน 5 ปี เพื่อป้องกันความผิดหวัง คงเพราะชีวิตเพิ่งเคยลงตัวเป็นครั้งแรก และถึงคราวเป็นฝ่ายดูแลคนรอบตัวบ้าง

ปัจจุบันกันเนอร์กลายเป็นเสาหลักของครอบครัว พ่อแม่เลิกกิจการอาหารตามสั่ง ลูกสาวกำลังจะใส่ชุดนักเรียน เพื่อนพี่น้องที่ไว้ใจกลายมาเป็นเพื่อนร่วมงาน แม้จะเหนื่อยยากกว่าชีวิตสำมะเลเทเมา อย่างน้อยก็ได้ใช้ลมหายใจอย่างภาคภูมิใจทุกวัน 

เขาเดินทางผิดพลาดมาเยอะ เติบโตพอจนไม่สนใจเสียงด่า และแข็งแกร่งพอจะกลับไปบอกตัวเองตอนอายุ 13 ให้ทำแบบเดิมอีกครั้งได้ 

“เพราะเด็กคนนั้นทําให้เป็นผมคนนี้ ผมแค่อยากกลับไปคุยกับเขาว่าใจเย็นๆ พยายามไม่ให้เดือดร้อนใคร ไม่หาเงินแบบผิดๆ ถ้าเกิดกลับไปเตือนมันแล้วแม่งกลายเป็นกลัวไปเลยทำไง ผมอาจจะไม่ได้ทําเพลงด้วยซ้ำ” 

กันเนอร์เป็นคริสเตียน ยังคงเข้าโบสถ์กับแม่ทุกครั้งที่มีโอกาส เราถามเขาว่าเหตุการณ์ไหนในชีวิตที่อยากขอบคุณพระเจ้าที่สุด เขาคิดเพียงไม่นานราวกับเตรียมคำตอบไว้

“วันที่เสื้อขายได้ วันที่พ่อผมฟรี แล้วก็วันนี้ ผมขอบคุณพระเจ้าทุกวัน”

“ผมไม่ได้เป็นคนมีความเชื่อลึก แค่รู้สึกว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็แล้วแต่พระเจ้า เพราะพระเจ้าไม่พาผมไปในที่ที่มันแย่แน่นอน”

ต่อให้คุณจะชอบเขาหรือไม่ก็ช่าง อ่านมาถึงตรงนี้แล้วอย่าปฏิเสธหัวใจเลยว่าไอ้ท่อน หวัดดีคับคนเลวมาแล้ว มันติดหูดีเหลือเกิน

Drip ดิวะ เหมือนกับหม่ำ เท่ง โหน่ง

ไม่ใช่ๆ!

The post หวัดดีคับคน (เคย) เลวมาแล้ว ‘GUNNER.NETWORK’ กับชีวิตฮือๆ ที่เล่าได้แบบฮาๆ appeared first on a day magazine.

แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคนรักของคุณดันเป็นหมอในโรงพยาบาลนั้น

สำหรับ ‘สิง’ นักมวยเก่าที่แขวนนวมไปรับจ้างต่อยตี ตัดสินใจบุกเดี่ยวเข้าไปงัดหน้าซอมบีด้วยมือเปล่า แบบที่บอสชาตรีเตรียมตบโบนัสให้งามๆ 

นั่นคือเรื่องย่อของ ‘ปากกัด ตีนถีบ’ (Ziam) ภาพยนตร์จาก Netflix เรื่องล่าสุดฝีมือการกำกับของกัลป์ กัลย์จาฤก กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ กันตนา กรุ๊ป และกรรมการผู้จัดการบริษัท กันตนา โมชั่น พิคเจอร์ส จำกัด นำแสดงโดย หมาก ปริญ สุภารัตน์ รับบทเป็น สิง, ณิชา ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ รับบทเป็น ริน และเวลา วันเวลา บุญนิธิไพสิฐ รับบทเป็น บัดดี้

นับเป็นการพาผลงานออริจินัลของกันตนา โมชั่น พิคเจอร์ส ไปฉายบน Netflix เป็นเรื่องที่ 2 ต่อจากการพาซีรีส์สืบสันดาน (Master of the House) ติด Top 10 โลก ในฐานะ Executive Producer

กัลป์จบปริญญาโทด้าน Film Producing ที่ New York Film Academy ประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อนกลับมานั่งแท่นเป็นผู้กำกับครั้งแรกจาก ห้องหุ่น ภาพยนตร์หุ่นขี้ผึ้งสยองขวัญในปี 2557 ชิมลางด้านโปรดิวเซอร์จาก อวสานโลกสวย ภาพยนตร์ปั่นประสาทเน็ตไอดอลที่แหวกแนวสุดในปี 2559 มาจนถึง The Up Rank อาชญาเกม ผลงานกำกับซึ่งสะท้อนด้านมืดวงการเกมในปี 2565

เราจะเห็นความพยายามสร้างสรรค์สิ่งใหม่บางอย่าง จากผลงานตลอด 10 ปีของกัลป์ แม้หลายเรื่องไม่ประสบความสำเร็จในแง่รายได้ แต่ก็สร้างการถกเถียงจนเป็นที่ฮือฮาในสังคม และนับเป็นความกล้าหาญของค่ายใหญ่อย่างกันตนาที่มอบรสชาติใหม่ๆ ให้ผู้ชม

มากไปกว่านั้น มันพอจะยืนยันได้ว่าชายคนนี้ชื่นชอบหนังลุ้นระทึกเสียเหลือเกิน

คุยกันคราวนี้ กัลป์บอกเราว่าเขียนบทเรื่องปากกัดตีนถีบไว้ตั้งแต่ 10 ปีก่อน

ตั้งต้นด้วยคำถามง่ายๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้านักมวยไทยสู้กับซอมบีด้วยมือเปล่า

แม้เป็นการกำกับภาพยนตร์แอกชันครั้งแรกในชีวิต กัลป์บอกว่าเขางัดมาทุกแม่ไม้มวยไทย ประหนึ่งนายขนมต้มกลับชาติมาเกิด

จากบทเมื่อ 10 ปีที่แล้วสู่ฝันที่กลายเป็นจริงของคนชอบหนังซอมบี

 หลังทำหนังเรื่องห้องหุ่นเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ผมมีความฝันว่าอยากทําหนังซอมบี เคยเขียนบทหนังเรื่องนี้เป็น Pitch Package ไปที่เทศกาลภาพยนตร์เกาหลี เข้ารอบ 20 โพรเจกต์สุดท้าย แต่ไม่ได้สานต่อ แล้วก็คิดว่าถ้าเกิดเป็นตัวละครที่มีความสามารถในการต่อสู้แบบ Martial Arts หรือมวยไทย เราจะสู้ซอมบีได้หรือเปล่า 

จนเมื่อปีที่แล้วมีโอกาสคุยกับ Netflix ผมขายเขาแบบ What If เนี่ยแหละว่าอยากเห็นภาพนักมวยต่อยกับซอมบีไหม เขาก็ตื่นเต้นว่าเฮ้ย มันจะเป็นยังไง อยากเห็นอะไรใหม่ๆ อยากทดลอง แล้วก็อยากพัฒนาวงการภาพยนตร์ของประเทศไทยไปด้วยกัน

ชื่อเรื่องภาษาอังกฤษมาจาก Siam คือประเทศไทย แต่เราอยากเล่นคําเป็นตัว Z ของซอมบี เพราะนี่เป็นเหมือนดิสโทเปียของประเทศไทยที่จะเกิดขึ้นในอนาคต 

ส่วนปากกัดตีนถีบมาจากโลกดิสโทเปียที่คนเราไม่มีจะกิน เกิดภาวะโลกร้อน อากาศร้อนขึ้น ต้นไม้ไม่มี อาหารหายาก ชีวิตคนในตอนนั้นต้องปากกัดตีนถีบอยู่แล้ว ยิ่งมีไวรัสเข้ามา ยิ่งตอบโจทย์คำว่าปากกัด ส่วนตีนถีบหมายถึงพระเอกที่ลุยเข้าไปช่วยชีวิตแฟนสาว

การไปต่อจากความสำเร็จของสืบสันดาน ที่ใช้เวลาสร้างเพียง 6 เดือน

ถามว่ากดดันมั้ยที่ไปต่อจากสืบสันดานที่ประสบความสำเร็จมาก เราก็กดดันทุกเรื่องที่ทํานะ แต่เราทําให้ดีที่สุด แล้วก็เชื่อว่างานของเรามันดี 

เราใช้คนเขียนบท 5 คน ทํางานกันเป็นทีม เพราะฉะนั้นทุกคนจะมีส่วนร่วมในบทภาพยนตร์เรื่องนี้ ช่วยกันออกไอเดีย

สืบสันดานใช้เวลาทำ 2 – 3 ปี เรื่องนี้ใช้เวลาประมาณ 6 เดือน 

ข้อดีที่หนังเรื่องนี้ถ่ายทำเร็ว เพราะในระหว่างทาง 10 ปีมานี้ ผมได้พัฒนาความรู้เรื่องซอมบี้ต่างๆ อยู่บ้าง บทเลยมีการต่อยอดมากขึ้น ด้วยความที่เราดูหนังซอมบีมาเยอะ เราก็เอาหลายๆ อย่างมาพัฒนาร่วมกัน แม้กระทั่งหนังสือที่เกี่ยวกับซอมบีของฝรั่ง แม้จะไม่ใช่เรื่องจริง แต่เขาก็เขียนขึ้นมาเป็นเรื่องเป็นราวว่าทําไมถึงเกิดซอมบีขึ้น ต้องป้องกันตัวเองยังไง 

แล้วจริงๆ ก็ได้แรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง 28 days later นี่แหละครับ ส่วนตัวผมเป็นแฟนหนังของ Danny Boyle แล้วก็เป็นหนังในความทรงจําวัยรุ่นที่ชอบมากๆ 

ตอนนี้หนังซอมบีก็กลายเป็นประเภทหนึ่งของหนัง ผมว่าทุกคนเข้าใจตรงกลางร่วมกันแล้วว่าซอมบีคืออะไร แต่ความช้าของหนังเรื่องนี้คือการดีไซน์โลกดิสโทเปียและตัวละครซอมบีขึ้นมา

ด้วยเชื้อไวรัสของเรามาจากปลา เราก็คิดว่ามีอะไรเป็นองค์ประกอบที่น่าสนใจบ้าง เราอยากได้ความเร็วของซอมบี อยากได้รูปร่างหน้าตาของซอมบี ผมวางไว้ว่ามี 4 สเตจด้วยกัน

หนึ่ง โดนกัดแล้วกําลังจะเป็นซอมบี้ 

สอง เป็นซอมบี้แล้ว พอฟื้นขึ้นมาแล้วดวงตาจะเปลี่ยนเป็นสีดํา เริ่มมีเส้นเลือดเพิ่มขึ้นตามร่างกาย 

สาม เป็นซอมบี้มาสักพักแล้วมันเริ่มดุ เริ่มมีบาดแผล 

สุดท้าย คือการกลายเป็นปลา

นักแสดงตัวแบกที่แบกทั้งหนังและความหวังของมนุษย์

หนึ่ง เราต้องหานักแสดงที่เล่นคิวแอกชันได้แน่น และจะดีมากถ้าเป็นนักกีฬาอยู่แล้ว จะช่วยส่งเสริมกันขึ้นไปอีก ที่สําคัญคือในแต่ละฉาก มันไม่ใช่แอกชัน ต่อยตีกันเพียวๆ แต่ต้องมีการแอกติงที่ดีด้วย เพราะเราถ่ายเป็นช็อตๆ เลยเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เราถามหมากว่าสนใจรับบทสิงไหม แล้วก็ไม่ได้เห็นเขาเล่นหนังมานานแล้ว เราอยากลองเปลี่ยนลุคเขาดูด้วย เพราะเขาเป็นคนผิวดี หล่อ ใส แต่เราต้องการให้เขาเหมือนอยู่ในโลกยุคนั้น รวมถึงณิชาที่รับบท ริน เป็นคนผิวขาว มีออรานักแสดง 

สิ่งที่ผมชอบที่สุด คือแววตาของณิชา มันมีความหวัง แต่ก็มีความกลัวอะไรสักอย่างอยู่ในตัวเองโดยธรรมชาติ ซึ่งเหมาะกับตัวละครนี้ที่มีหลายมิติในใจ

ส่วนตัวละครบัดดี้ เราแคสติงเด็กหลาย 10 คนกว่าจะได้น้องเวลามา ตอนแรกเรากังวลมาก ต้องเวิร์กชอปเพื่อทำความเข้าใจพอสมควร แต่น้องเป็นเด็กที่มีสมาธิมากๆ เล่นดรามาได้ พอสั่งแอกชันปั๊บเขาก็ทําได้ดีเสมอ ทั้งที่เป็นหนังเรื่องแรกของเขา 

ตัวละครสมทบอย่างพี่เจสัน ยัง เราสนิทกับเขาอยู่แล้ว เป็นพี่เป็นน้องกันเลย ซึ่งเราอยากได้ตำรวจจริงๆ ที่เวลาจับปืน เวลาสั่ง เขารู้ดีว่าต้องทำอะไร ก็เลยขอเขาว่ามาช่วยแวบหนึ่งได้ไหมพี่ เขาก็ตอบรับเลยทันที 

แล้วผมคิดว่าในหนังควรมีนักมวย เพราะอดีตของสิงเป็นนักมวยเก่า เราอยากให้สิงมีเพื่อนเป็นนักมวยที่ทำงานด้วยกัน สนิทกัน ก็เลยคิดถึงพี่แสนชัยขึ้นมา เขามีความเป็นธรรมชาติ มีสำเนียงเป็นเอกลักษณ์ พอคนดูเห็นพี่แสนชัยในหนังก็จะได้อีกอารมณ์หนึ่ง เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นเขา

เราทํางานร่วมกันกับนักแสดง บางทีเขาจะมีไอเดียเสนอว่าอยากลองแบบนี้ดูมั้ยพี่ เช่น ฉากสุดท้าย ไอเดียเรา คืออยากให้หมากวิ่งมาหา แต่พอมานั่งคุยกัน หมากบอกว่าเขาอยากเดินมากกว่า เราก็บอกว่าเอาดิ ถ้ายูคิดว่าเดินมาแล้วเจ็บกว่า อีโมชันนัลกว่า ก็ลองดู ขอแค่มาหยุดอยู่ตรงนี้ ด้วยอารมณ์แบบนี้ก็พอ เราไม่ติดเลย 

ถ่ายทอดผลลัพธ์ของการใช้พริวิเลจแบบผิดๆ ด้วยปลากลายพันธุ์

หนึ่งในเหตุผลของโลกดิสโทเปียนี้ คือการเกิดภาวะโลกร้อน น้ำเอ่อขึ้นมาจากข้างล่าง มีสึนามิ มีแผ่นดินไหว พอน้ำเอ่อล้นขึ้นมา ไอ้เชื้อโรคต่างๆ ใต้ทะเลก็ลอยขึ้นมาพร้อมปลาที่ไม่ควรจะอยู่เหนือน้ำ 

ข่าวทุกวันนี้ก็จะเห็นปลาติดเชื้อเยอะขึ้น แล้วสิ่งสําคัญ คือโลกในหนังไม่มีอาหาร มีแต่แมลง การได้ปลามาสักตัวหนึ่ง โดยการนําเข้ามาด้วยวิธีการผิดๆ ยิ่งส่งผลให้เชื้อกลายพันธุ์ไปอย่างรวดเร็ว 

ซึ่งเราก็คิดเปรียบเทียบกับแมลงสาบ มันจะมีทฤษฎีว่าเมื่อเจอแมลงสาบ 1 ตัว เราจะเจอแหล่งของมันอีกไม่รู้เท่าไหร่ แต่ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เราเลยหยิบทฤษฎีนี้มาผสมผสานกับการแพร่กระจายเชื้อไวรัส

ในหนังซอมบี การแพร่เชื้อครั้งแรกมักสําคัญที่สุดเสมอ เพราะเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่อง เราเลือกให้คนดูเห็นภาพการติดเชื้อในโต๊ะการประชุมของผู้นําธุรกิจ เพราะจริงๆ แล้วพวกเขาไม่ควรจะนําปลาเข้ามาอย่างผิดกฎหมาย เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

เราตั้งใจให้คนกลุ่มนี้ติดเชื้อเป็นกลุ่มแรก เพราะคนอื่นทำตามกฎกันหมด มีแค่ไม่กี่คนในโลกที่มีพริวิเลจมากกว่าคนอื่น แต่เลือกใช้พริวิเลจในทางที่ผิด มันมักจะเกิดปัญหาตามมาเสมอ

ออกแบบโลกดิสโทเปียด้วยฝีมือมากกว่า CG

ปัจจัย 4 ที่เหลืออยู่ในโลกตอนนั้น คือการแพทย์ โรงพยาบาลเป็นสิ่งจําเป็นมากในการดํารงชีวิต แล้วยิ่งโลกผิดเพี้ยน มีไวรัสเต็มไปหมด เราจะเห็นผู้คนไม่ปกติที่ร่างกายผอมกะหร่องเต็มไปหมด ผมก็คิดว่าโรงพยาบาลน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แล้วเราอยากเล่าในพื้นที่แคบๆ เหมือนเป็นหนังเอาชีวิตรอดในพื้นที่จํากัด เวลาจํากัด เพื่อเรื่องราวเข้มข้นมากๆ เรื่องทั้งหมดเลยอยู่แค่ในตัวตึก

เราถ่ายทั้งหมด 4 ที่ ลานข้างหน้า คือโรงแรมร้างที่ชลบุรี เราก็ไปเซตอัปให้เป็นโรงพยาบาล แล้วก็มีโรงพยาบาลจริงๆ แถวทองหล่อ แล้วก็สร้างเซตชั้น 10 ที่แอกชันทั้งหมด เพราะมันจะต้องเละเทะประมาณหนึ่ง คงไม่มีใครได้ใช้ (หัวเราะ) ส่วนดาดฟ้าเป็น CG ล้วนครับ

ผมพยายามทําซอมบี้ด้วยการแต่งหน้าเอฟเฟกต์ แล้วผสมผสาน CG เข้าไปให้น้อยที่สุด รู้สึกว่ามันเข้าถึงคนมากกว่า เรียลกว่า ดุดันกว่า ซึ่ง CG ทั้งหลายแหล่ใช้เพื่อเติมเต็มให้สมบูรณ์ ไม่ใช่ใช้เพื่อสร้างโลกใหม่ เพราะเราไม่ใช่หนัง Sci-Fi

Make Up Artist ทำงานหนักมาก แล้วก็เยอะมาก (เน้นเสียง) ซอมบีตัวหนึ่งแต่งหน้า 3 – 4 ชั่วโมง แล้ววันหนึ่งมี 50 – 60 ตัว ช่างแต่งหน้าเอฟเฟกต์มาเกือบทั้งประเทศ 

เรามี Reference ให้ บอกว่าชอบแบบนี้ ลองไปออกแบบดู ถ้าจำไม่ผิดผมน่าจะใช้จมูกของโวลเดอมอร์เป็นตัวอย่าง บวกกับปลาที่เราใช้ เขาก็ไป Mix & Match เองจนออกมาเป็นแบบนี้

Magic Moment ของผู้กำกับนักฟังเสียง

ปกติแล้วเวลาผมทำงาน ผมจะใช้เพลงทำงานด้วยเสมอ ถ้าเกิดดูสืบสันดาน หรืองานต่างๆ ของผม มักจะมีเพลย์ลิสต์ที่อยากใช้เป็นเครื่องมือผสมผสานให้สมบูรณ์ขึ้น แล้วก็จะคุยกับคนตัดต่อว่า “เฮ้ย เพลงนี้เหมาะไหม?” เขาก็จะบอกว่า “เฮ้ย หรือเพลงนี้ดี?” โยนกันไปโยนกันมา

บางทีเรามี Reference เป็นภาษาอังกฤษ จังหวะใช่ แต่เนื้อไม่ได้ เราอยากได้ภาษาไทย แล้วก็หาไปเรื่อยๆ จนอยู่ดีๆ ก็เจอเพลงฉากสุดท้ายที่เป็น Magic Moment เพราะหาอยู่นานมากกว่าจะเป็นเพลงอะไร แล้วคนตัดต่อก็เสนอเพลงนี้ เรานั่งฟังจนรู้สึกว่าเออ อันนี้แหละ มันอีโมชันนัลมาก

หนังแอกชันเรื่องแรกของเจ้าพ่อหนังทริลเลอร์ที่ใส่เต็มสุดในชีวิต

ปกติเราทำแต่หนังทริลเลอร์ พอไปทําอย่างอื่น ไม่ว่าจะหนังเรื่องไหน ก็จะวนกลับมาทริลเลอร์อยู่อย่างนี้ จะโรแมนติกคอเมดีก็ไม่มีใครให้ทํา กลายเป็นถนัดแนวนี้ไปเลย (หัวเราะ)

คอเมดีเป็นศาสตร์ที่ยากมาก คนเราตลกไม่เท่ากัน ซึ่งมุกที่คนทั้งโลกเห็นแล้วตลกคืออะไรวะ แต่หนังผี หนังทริลเลอร์มันเป็นความรู้สึก 

ยุคเราเด็กๆ หนังประเภทนี้เยอะมาก เช่น Child’s Play, A Nightmare On Elm Street เป็นหนังที่เด็กไม่ควรดู แต่เด็กมันชอบ แล้วก็กลายเป็นหนังไอคอนิกมาถึงทุกวันนี้

แต่เราอยากทำหนังแอกชันมานานมาก เพราะเราก็ชอบดู แต่โอกาสทำหนังแอกชันในประเทศไทยมันน้อย พอได้ทำแล้วเราก็ใส่เต็มที่

Netflix ให้โอกาสคนอย่างพวกเราที่เป็น Filmmaker ได้ใช้ศักยภาพ ได้พัฒนาตัวเอง แล้วก็เชื่อว่าเรามีคุณภาพไม่ต่างจากต่างประเทศ ซึ่งผลงานที่ออกมาก็แสดงให้เห็นว่าทีมงานตั้งใจมาก แล้วก็หวังว่าในอนาคตมันจะเป็นบันไดหนึ่งที่ทําให้ Filmmaker ทุกคนได้มีโอกาสทําสิ่งเหล่านี้ 

ผมผ่านอะไรมาพอสมควร ทั้งดีและไม่ดี ภูมิคุ้มกันค่อนข้างเยอะแล้ว เราก็ทําเต็มที่ของเรา ไม่เสียใจในสิ่งที่ทํา ทีมงานทุกคน นักแสดงทุกคนเห็น หรือแม้กระทั่ง Netflix เองก็ตาม ซึ่งเราห้ามความคิดใครไม่ได้หรอก

ถ้าดูจบแล้วทุกคนบอกว่าสะใจมาก สำหรับผม มันจบแล้ว

ประเด็นต่างๆ ที่อยู่ข้างใน ใครดูแล้วได้อะไรก็หยิบไปนะ แค่ออกมาแล้วตื่นเต้น สนุก เร้าใจ มองสิงเป็นไอคอนิกฮีโร่ มองว่าแม่งเท่ พระเอกสุดๆ เราก็ดีใจแล้ว 

ความตั้งใจของเราก็อยากให้มันเวอร์อยู่แล้วแหละ แต่ในความเวอร์ก็มีอะไรซ่อนอยู่เยอะเหมือนกัน

ผมว่าเรื่องนี้ ยังมีลายเซ็นบางอย่างของผม แต่จัดเต็มกว่า เรียกว่าใส่สุดที่สุดในชีวิต เหนื่อยที่สุดตั้งแต่ทำมา เพราะมันใช้เวลานาน ดีเทลเยอะ แล้วก็ได้ใช้เทคนิคใหม่ๆ หลายๆ อย่าง ซึ่งเราสนุกกับมันมาก พอใจกับสิ่งที่ออกมามาก ในอนาคตถ้ามีโอกาสก็อยากทําแอกชันที่ใหญ่ขึ้น มีไดนามิกมากขึ้น มีลูกเล่นมากขึ้น

แล้วถ้าโลกนี้มีวันสิ้นสุดมนุษยชาติจริง ผมก็คงอยู่กับครอบครัว 20 – 30 คนที่บ้าน แล้วก็นั่งดู Netflix ด้วยกัน เพราะถ้าเจอแบบในหนังน่าจะหมดแรงตั้งแต่ดอกแรกแล้วครับ (หัวเราะ)

กันตนายุคใหม่ในมือผู้นำรุ่น 3 ที่คลาสสิกแต่มีสไตล์

ถามว่าก้าวผ่านความคลาสสิกของกันตนาไหม เรียกว่าผมพามันไปอีกจุดหนึ่งได้แล้วกัน 

ผมใช้ความรู้ ข้อคิด วิธีการต่างๆ จากสิ่งที่ว่ากันว่าคลาสสิก จากผู้ใหญ่ที่อยู่กันตนา มาผสมผสานกับวิธีการของผมให้ลงตัวที่สุด จนเกิดเป็นสไตล์ใหม่ แล้วก็คงมีอะไรใหม่ๆ ต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่ทิ้งกลิ่นอายของเรา

แน่นอน คุณภาพต้องถึง ที่สำคัญเรื่องเล่าของเราต้องโกลบัลมากขึ้น

ผมว่ามนุษย์มีรัก โลภ โกรธ หลงเป็นพื้นฐาน ตัวละคร หรือเรื่องราวก็ควรที่จะเข้าถึงคนกลุ่มคนทั่วไปได้ง่าย นี่น่าจะเป็นเรื่องหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากผู้ใหญ่ที่บ้าน ซึ่งผมก็เสริมเทคนิคกับเรื่องเล่าใหม่ๆ ให้ตรงกับยุคสมัยนี้ แม้กระทั่งกับสืบสันดานเองก็ตาม 

ไม่ว่ามันจะถูกเรียกว่าละคร ไม่ว่ามันจะถูกเรียกว่าซีรีส์ มันก็เป็นรสชาติของคนไทย ซึ่งเป็นรสชาติที่คนต่างประเทศก็ชอบ ไม่ได้ไม่ชอบ แล้วเราก็ไม่ได้เป็นเหมือนซีรีส์เกาหลี ไม่ได้เป็นเหมือนซีรีส์ฝรั่ง เราเป็นของเราแบบนี้แหละ 

บางทีเราพยายามจะหนีตัวเอง อยากจะนู่นอยากจะนี่ แต่บางอย่างก็ดีและตอบโจทย์อยู่แล้ว เราแค่ต้องจับนู่นมาผสมนี่เพื่อเพิ่มคุณภาพ คุยกับผู้กํากับที่เขามีวิสัยทัศน์ แล้วก็พัฒนามันออกมาให้ได้ตามเป้าหมายที่เราตั้งไว้

The post ‘กัลป์ กัลย์จาฤก’ ผู้กำกับผู้พาซอมบี้ปะทะมวยไทยใน ‘ปากกัด ตีนถีบ’ ที่อยากให้ดูจบแล้วโคตรสะใจ appeared first on a day magazine.