ปฏิเสธไม่ได้ว่าสงครามเป็นผลพลอยของการที่มีมนุษย์อยู่บนโลก และดูเหมือนมันจะเกิดขึ้นเป็นวงจรซ้ำแล้วซ้ำอีก

สิงห์ – วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ชายหนึ่งคนกับกระเป๋ากล้องหนึ่งใบ เดินทางไปสำรวจพื้นที่สงคราม 8  แห่งผ่านซีรีส์สารคดีที่เขากลับมาทำอีกครั้งในบทบาทของนักเล่าเรื่องการเดินทางและสงคราม

a day มีโอกาสได้ไปดูเถื่อนTravel: Bad Bad World Cinematic Experience ซีรีส์สารคดีสงครามสุดเถื่อนที่พาคนดูไปเปิดโลกต่างแดน พร้อมตีแผ่มุมมืดของการห้ำหั่นกันเองของมนุษย์ เพื่อผลประโยชน์ของคนบางกลุ่ม ผ่านสองตอนที่ถูกนำมาฉายในครั้งนี้ EP.5 CONGO นรกดงดิบ และ EP.6 SYRIA มนุษย์ผู้สร้าง มนุษย์ผู้ทำลาย

ความรู้สึกก่อนเข้าโรงภาพยนตร์ในฐานะคนที่ไม่ได้อินประวัติศาสตร์มากนัก เหมือนได้พาตัวเองมาเปิดหูเปิดตาดูความเป็นไปของเพื่อนร่วมโลก ผ่านสารคดีสงครามจากสองประเทศที่คุณสิงห์ตั้งใจเรียบเรียงออกมาให้ดูต่อเนื่องกัน ราวกับเป็นภาพสะท้อนคนละด้านของโลกใบเดียวกัน ที่หนึ่งยังจมอยู่กับความสิ้นหวัง ส่วนอีกที่เริ่มค่อยๆ มองเห็นแสงสว่างแห่งการฟื้นฟู 

เรื่องราวเริ่มต้นที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ประเทศในแอฟริกากลาง คุณสิงห์นิยามไว้ว่า นรกดงดิบ 

หากมองจากแผนที่ทรัพยากรโลก ที่นี่คือดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ใต้ผืนดินเต็มไปด้วยแร่มีค่าหลากหลายชนิด ตั้งแต่ทองคำ ดีบุก โคลแทน ไปจนถึงโคบอลต์ โลหะสำคัญที่ใช้ผลิตแบตเตอรี่ลิเธียม-ไอออนในสมาร์ตโฟน คอมพิวเตอร์ และรถยนต์ไฟฟ้า ทุกวันนี้คองโกผลิตโคบอลต์ประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์ของทั้งโลก ทำให้กลายเป็นทรัพยากรที่อุตสาหกรรมเทคโนโลยีทั่วโลกต้องพึ่งพา

แต่ความอุดมสมบูรณ์นั้นกลับกลายเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้ประเทศนี้ต้องเผชิญความขัดแย้งยาวนาน ในพื้นที่ที่แร่มีค่ากระจายอยู่ใต้ดิน เหมืองจึงกลายเป็นทรัพยากรที่หลายฝ่ายต้องการควบคุม กลุ่มติดอาวุธบางกลุ่มยึดเหมืองหรือควบคุมเส้นทางขนส่งแร่เพื่อเก็บภาษีจากคนงาน รายได้จากแร่เหล่านี้ถูกนำไปใช้ซื้ออาวุธและดำเนินการสู้รบต่อไป 

แต่หากมองให้ลึกลงไปกว่าเรื่องของแร่ใต้ดินหรือการเมืองระหว่างกลุ่มอำนาจ สิ่งที่สารคดีพาเราไปเห็นชัดขึ้นคือ ชีวิตของผู้คน 

ในหลายพื้นที่ คนงานเหมืองจำนวนมากยังขุดแร่ด้วยมือ อุโมงค์ดินที่พวกเขาลงไปทำงานไม่มีโครงสร้างป้องกันความเสี่ยง อุบัติเหตุจึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน 

รายงานของ Amnesty International ยังเล่าว่ามีแรงงานเด็กจำนวนไม่น้อยในเหมืองโคบอลต์ของคองโก สำหรับหลายครอบครัวการลงเหมืองไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นหนทางเดียวในการหาเลี้ยงชีวิต

นี่คือความย้อนแย้งที่ชวนตั้งคำถามที่สุดของเรื่องนี้ แร่ที่ขุดขึ้นจากผืนดินของคองโกอาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยีล้ำสมัยในอีกซีกโลกหนึ่ง  แต่ในขณะเดียวกันมันกำลังพรากอะไรไปจากผู้คนต้นทางที่อาศัยอยู่เหนือแร่นั้น 

ด้วยวิธีเล่าของสิงห์ไม่ได้พาเราไปดูสงครามเพียงเพื่อความตื่นเต้น แต่กำลังพาเราไปยืนอยู่ตรงนั้น แล้วปล่อยให้คำถามค่อยๆ ดังขึ้นในหัวของคนดูเอง

“ซาลาๆๆๆ”

เสียงตะโกนที่ฟังดูเหมือนการเรียกหรือหยอกล้อของเด็กๆ แต่เมื่อรู้ความหมายของคำนั้น ความรู้สึกที่เราได้ฟังเรื่องราวความเป็นอยู่ของผู้คนในประเทศคองโกกลับยิ่งหนักอึ้งขึ้นทันที

Nzala (ซา-ลา) ในภาษาคองโก แปลว่า ความหิวโหย 

เสียงที่ถูกตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับตอกย้ำความจริงบางอย่างในประเทศที่ร่ำรวยทรัพยากร แต่ผู้คนกลับหิวโหย และไม่ได้รับแม้ความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ด้วยซ้ำ

จากประเทศที่สงครามยังฝังตัวอยู่ใต้พื้นดิน ความรู้สึกของผู้ชมที่กำลังหนักอึ้งและถ่วงใจ ก่อนที่เรื่องจะพาเราเดินทางต่อไปยังสงครามกลางเมืองในซีเรีย ที่ค่อยๆ เปิดให้เห็นอีกด้านหนึ่งของมนุษย์ ด้านที่พยายามลุกขึ้นสร้างชีวิตใหม่ ทำให้หัวใจของคนดูค่อยๆ คลายลงจากแววตาแห่งความหวังของชาวซีเรีย

ภาพบรรยากาศหลังสงครามกลางเมืองในซีเรียที่มีหลายฝ่ายเข้ามาเกี่ยวข้อง ยืดเยื้อกินเวลานานกว่าทศวรรษ ระหว่างรัฐบาลภายใต้การนำของประธานาธิบดี Bashar al-Assad กับประชาชนที่ลุกขึ้นมาต่อต้าน เมืองหลายแห่งถูกระเบิดจนเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง อาคารที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน โรงเรียน หรือร้านค้า เหลือเพียงโครงปูนที่พังทลายเป็นฝุ่นควันของสงคราม

ท่ามกลางความสูญเสียเหล่านั้น สารคดีพาเราไปเห็นอีกบรรยากาศหนึ่ง ผู้ลี้ภัยบางส่วนเริ่มทยอยเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของตัวเอง หลังต้องอพยพออกไปใช้ชีวิตในต่างแดนมานานหลายปี เมืองที่เคยเงียบงัน ค่อยๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผู้คนเริ่มเก็บกวาดเศษซากปรักหักพัง ซ่อมแซมบ้าน เปิดร้านเล็กๆ ริมถนน สีหน้าและแววตาของผู้คนดูมีความหวังกับการเริ่มต้นใหม่

ในสถานที่ที่มนุษย์เคยทำลายกันเองอย่างหนักหน่วงที่สุด มนุษย์ก็ยังคงเป็นคนกลุ่มเดียวกันที่พยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ ช่วงหนึ่งของสารคดี คุณสิงห์ยกคำพูดหนึ่งขึ้นมา ซึ่งฟังดูเรียบง่าย แต่กลับชวนให้คิดถึงรากของความขัดแย้งมากมายบนโลกใบนี้

“คนเราจะรักกันเกิดจากการสอนให้รักกัน การที่คนเราจะเกลียดกันก็เกิดจากการสอนให้เกลียดเช่นกัน”

ประโยคสั้นๆ แต่อธิบายสงครามจำนวนมากบนโลกได้อย่างตรงไปตรงมา เพราะบางครั้ง สิ่งที่ผลักให้มนุษย์หันอาวุธเข้าหากัน อาจไม่ได้เกิดจากความแตกต่างเพียงอย่างเดียว แต่อาจเกิดจากสิ่งที่เราเรียนรู้มาตลอดชีวิตว่าอีกฝ่ายคือศัตรู

การเดินทางครั้งนี้ คุณสิงห์ได้ร่วมลงพื้นที่กับเจ้าหน้าที่ของ UNHCR หรือสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ ซึ่งทำงานช่วยเหลือผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่นทั่วโลก ทั้งการจัดหาที่พักชั่วคราว อาหาร สิ่งของจำเป็น รวมถึงการสนับสนุนให้ผู้คนสามารถกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านเกิดของตัวเองได้อย่างปลอดภัย

ตลอดระยะเวลากว่า 2 ชั่วโมง การเล่าเรื่องของสิงห์มีการไล่ระดับความเข้มข้นของเรื่องราวได้ดีมาก ผ่านภาพบรรยากาศ สีหน้า แววตาของผู้คน เนื้อหาช่วงสงครามในคองโกหนักหน่วงเสียจนทำให้เรานั่งลุ้นเอาใจช่วยผู้คนที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์สงครามที่ไม่รู้จะสิ้นสุดลงเมื่อไร ก่อนที่เรื่องราวจะค่อยๆ คลายความหนักในใจผู้ชม 

เราเองรู้ตัวอีกทีว่าปมตรงหัวคิ้วที่ขมวดอยู่ตลอดการรับชมเริ่มคลายลงเช่นกัน เมื่อเรื่องราวพาไปสู่อีกด้านหนึ่งของสงครามในซีเรียที่กำลังคลี่คลาย 

หลังจากดูจบสิ่งที่ตกกระทบในความรู้สึกของเรา สารคดีสองตอนนี้กำลังสะท้อนคำถามเดียวกัน โลกใบนี้เต็มไปด้วยทรัพยากรที่มนุษย์แย่งชิงกัน หรือเต็มไปด้วยอุดมการณ์ที่ทำให้มนุษย์แบ่งฝั่งกัน แต่ท้ายที่สุดแล้วคนที่ต้องแบกรับผลของสงครามกลับเป็นผู้คนธรรมดาที่ต้องการมีชีวิตสงบสุข 

สิ่งที่ทำให้สารคดีชุดนี้น่าสนใจและอยากชวนให้คนที่มองว่าสงครามเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ ฟังดูไกลตัวได้มาลองรับชม เพราะเราเองก็เคยเป็นคนหนึ่งที่มองสงครามแบบนั้น แต่สารคดีชุดนี้ทำให้เห็นชัดขึ้นว่า เบื้องหลังของความขัดแย้ง และสงคราม แท้จริงแล้วคือชีวิตของผู้คนจริงๆ

สำหรับใครที่อยากติดตามเรื่องราวเต็มๆ ของสองพื้นที่ความขัดแย้งนี้ สามารถรอติดตามสารคดีซีรีส์ Bad Bad World EP.5 CONGO  นรกดงดิบ และ EP.6 SYRIA  มนุษย์ผู้สร้าง มนุษย์ผู้ทำลาย ได้ทาง YouTube ช่อง เถื่อนTravel วันที่ 21 และ 28 มีนาคมนี้

The post เถื่อนTravel: Bad Bad World Cinematic Experience เมื่อสงครามขยับเข้าประชิด แต่ความคิดถึงเพื่อนมนุษย์กลับถอยห่างออกไป appeared first on a day magazine.

เรารู้จักศิลปินหนุ่มจากสิงคโปร์ที่ชื่อ ‘Rangga Jones’ บนหน้าฟีด TikTok ผ่านบทเพลงที่เรียบง่าย แต่ตรงไปตรงมาที่สะท้อนความรู้สึกที่ลึกซึ้งจนไปแตะหัวใจใครหลายคน ราวกับกำลังอ่านใจของเราในวันที่เปราะบางที่สุด

เพลงฮิต TikTok ที่ปลดล็อกสู่ Playlist ในดวงใจใครหลายคน

“Oh baby, I swear

Oh, you got me infatuated 

just by the way that you move

that you move…”

ท่อนฮุกจากเพลง Infatuated ที่ใครหลายคนอาจจะคุ้นหูจาก TikTok ช่วงปลายปีที่แล้ว ก่อนจะรู้ตัวอีกที เพลงนี้ก็ดันติดอยู่ในหัว และในใจของคนไทยนับแสน 

ต้นทางของไวรัลนั้นมาจากบัญชี TikTok ที่ใช้ชื่อว่า Rangga Jones ศิลปินป็อป – อาร์แอนด์บีจากสิงคโปร์ที่โพสต์คลิปเพลงของตัวเอง พร้อมข้อความว่า “เพลงนี้ยังไม่เสร็จดี แต่ถ้า Presave ถึงเป้า จะปล่อยเวอร์ชันเต็ม” คำอธิบายเพียงไม่กี่บรรทัดกลายเป็นคำชวนที่ทำให้แฟนๆ ชาวไทย เริ่มช่วยกันกด Presave เพื่อปลดล็อกให้เพลงเต็มได้ลงบนสตรีมมิงแพลตฟอร์ม  

ในโลกของการสตรีมเพลงออนไลน์ Presave เปรียบได้กับการจองไว้ก่อน เพื่อให้เพลงถูกเพิ่มลงในไลบรารีของเราทันทีที่เพลงปล่อยออกมา นอกจากนี้ยังเหมือนบารอมิเตอร์วัดระดับความอยากฟังที่แท้จริงจากผู้ฟังด้วยเช่นกัน ยิ่ง Presave เยอะ เท่ากับยิ่งมีแรงผลักดันให้ปล่อยเร็วขึ้น ในกรณีของ Rangga Jones ไม่ได้แค่ปลดล็อกเพลง แต่เป็นการปลดล็อกโอกาสของเขาในประเทศไทยด้วย

เรามีโอกาสได้เจอ Rangga Jones เป็นครั้งแรกในบรรยากาศช่วงเย็นที่ออฟฟิศ a day อากาศเย็นกำลังสบาย แสงแดดบางๆ รินผ่านกระจกหน้าต่าง เขามาถึงแบบไม่เร่งรีบ พูดจาด้วยรอยยิ้มเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เหมือนไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตจะพาเขามายืนจุดที่แฟนเพลงไทยเรียกชื่อเขาได้ขนาดนี้ 

ไหนๆ เขาก็มาถึงไทยแล้ว เราก็ไม่พลาดที่จะชวนเขามาพูดคุยเกี่ยวกับแรงบันดาลใจ เบื้องหลังการเขียนเพลง และอัลบั้มใหม่จากเรื่องราวความรักของเขาเอง นับเป็นศิลปินหน้าใหม่ที่น่าจับตามองในวงการดนตรีของสิงคโปร์  

ก้าวแรกบนเส้นทางดนตรี แค่เริ่มด้วยความชอบ ฝันก็เดินทางไกลเอง

ย้อนกลับไปช่วงที่ Rangga Jones ยังเป็นนักเรียน เขาอาจไม่ได้ฝันไกลขนาดนี้ สิ่งเดียวที่เขามีในตอนนั้นคือความชอบในการร้องเพลง กับกล้องหนึ่งตัว เพื่อทำคลิปคัฟเวอร์เพลงบน YouTube เขาเริ่มเล่าว่า “จริงๆ เพิ่งเริ่มปล่อยเพลงตัวเองตอนปี 2019 ตอนนั้นแค่อยากมีหน้าโปรไฟล์ใน Spotify ก็เลยแต่งเพลงเองเพลงแรกแล้วปล่อยเลย”

เขาเล่าด้วยน้ำเสียงขำๆ ปนเขินๆ แต่ก็เต็มไปด้วยประกายบางอย่างในสายตา จากจุดเริ่มต้นแบบลองผิดลองถูก Rangga เริ่มเขียนเพลงใหม่ออกมาเรื่อยๆ แต่ละเพลงค่อยๆ พาเขาเข้าใกล้วงการเพลงมากขึ้นจนในปี 2020 เขาได้เข้าร่วมโครงการ Noise Music Mentorship ซึ่งเป็นเวทีบ่มเพาะศิลปินรุ่นใหม่ในสิงคโปร์ และเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เขาก้าวมาเป็นศิลปินอย่างเต็มตัว

จากนั้นเขาได้ขึ้นแสดงในสถานที่ระดับประเทศอย่าง Esplanade Concert Hall และ The Sands Theatre และในปีถัดมา เขาได้เป็นหนึ่งในศิลปินที่ได้รับเลือกจาก Spotify RADAR 2021 พร้อมปล่อยผลงานแรก A Little Bit Patient ที่มียอดสตรีมทะลุกว่า 43 ล้านครั้ง ก่อนที่เพลงฮิตอย่าง Call Me จะตามมาติดๆ ด้วยยอดสตรีมอีกกว่า 30 ล้านครั้ง และในปี 2024 เสียงของเขาก็เดินทางไกลข้ามทะเลจน Infatuated กลายเป็นเพลงที่คนไทยเปิดวนไม่รู้จบ

ย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจทำให้เขาเริ่มเส้นทางดนตรี คือ Justin Bieber กับ Ed Sheeran “ผมจำได้ว่าเคยดูสารคดีของ Justin Bieber แล้วรู้สึกอินมากๆ ทำให้อยากลองตามฝันดูบ้าง ส่วน Ed Sheeran ผมชื่นชมในทักษะการแต่งเพลงของเขา และเรื่องราวชีวิตที่ลุกขึ้นมาสู้จนยืนตรงจุดนี้ได้น่าทึ่งมาก” 

บางทีการได้เห็นใครบางคนกล้าก็ทำให้เรากล้า แม้จะเริ่มต้นด้วยเพลงที่ไม่มีใครฟังเลยก็ตาม และบางเพลงก็ไม่จำเป็นต้องมีความฝันใหญ่ตั้งแต่แรก ขอแค่เริ่มด้วยความตั้งใจ

เมื่อความอินเล็กๆ กลายเป็นไวรัล Infatuated ของ Rangga Jones และความคิดถึง HYBS ที่ตามมา

เบื้องหลังของเพลง Infatuated มีจุดเริ่มต้นที่อบอุ่นกว่าที่เราคิดไว้ Rangga เล่าว่า “ในช่วงหนึ่งผมฟังเพลงของ HYBS วนไปมาอยู่ทุกวัน แล้วรู้สึกอินจนเกิดแรงบันดาลใจอยากทำเพลงที่มีกลิ่นอายคล้ายกัน ความนุ่มนวลแบบ Lo-Fi อารมณ์เย็นๆ ค่อยๆ ปล่อยใจล่องลอย เพลงนี้แต่งออกมาจากจินตนาการล้วนๆ ไม่มีเรื่องจริงประกอบ” 

เขาปล่อยให้เมโลดี้กับเนื้อร้องพาไปเอง แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่ฟังดูจริงที่สุดในสายตาแฟนเพลงพีกกว่านั้น คือเขาเลือกใช้ภาพของวง HYBS ประกอบโพสต์ TikTok เพลงนี้ แล้วมันก็ดันไวรัล “ตกใจเหมือนกันที่มันไปได้ไกลขนาดนั้น ดีใจมากที่ Wim กับ James Alyn เองก็สนับสนุนเช่นกัน ต้องขอบคุณพวกเขา เพราะทั้งเสียงและสไตล์ของ HYBS มีอิทธิพลกับผมมากจริงๆ”

วง HYBS หรือ (Have You Been Shrimp?) วงดนตรีดูโอ้จากไทยที่หลายคนรัก เพิ่งประกาศยุติบทบาทไปเมื่อช่วงต้นปีที่แล้ว ยิ่งทำให้การฟัง Infatuated ในช่วงเวลาปลายปีของปีเดียวกัน กลายเป็นการระลึกถึงกลิ่นอายแบบ HYBS อย่างไม่ตั้งใจ เขากล่าวทิ้งท้ายว่า Infatuated เปลี่ยนชีวิตเขาเลย เขามีแฟนเพลงชาวไทยเยอะขึ้นมาก ซึ่งเป็นการสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยได้รับ ประทับใจมากที่แฟนๆ ไม่ได้แค่ฟัง Infatuated แต่ยังย้อนกลับไปฟังเพลงอื่นด้วย

เบื้องหลังอัลบั้มที่พูดแทนหัวใจ Everything I’ve Wanted To Say

หลังจากปล่อยเพลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2019 และสะสมยอดสตรีมหลักสิบล้าน Rangga กลับมาพร้อมอัลบั้มที่บันทึกหัวใจที่เคยเจ็บของคนที่กลับมารักได้อีกครั้ง

“บางความรู้สึกเราเก็บไว้นานจนลืมไปว่ามันยังอยู่ จนวันที่เราเขียนมันออกมาเป็นเพลง”
ประโยคเรียบง่ายนี้ของ Rangga Jones อาจเป็นคีย์เวิร์ดที่นิยามอัลบั้ม Everything I’ve Wanted To Say ได้ครบถ้วนในบรรทัดเดียว โปรเจกต์เต็มชุดแรกของเขา 

“จุดเริ่มต้นของอัลบั้มเกิดขึ้นหลังจากผมปล่อยเพลง Pushing Me Away ไปได้ไม่นานเลยครับ พอปล่อยเพลงนั้นแล้ว ผมรู้เลยว่าอยากทำโปรเจกต์ที่พูดถึงสิ่งที่เคยผ่านมา และเล่าให้ฟังว่าตอนนี้ผมเป็นยังไง” 

เขาเล่าด้วยสีหน้านิ่งขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำบางอย่างเหมือนยังอุ่นๆ อยู่ พลางขยายความต่อ “แรงบันดาลใจของอัลบั้มนี้ มาจากประสบการณ์ส่วนตัวของผม ช่วงสองปีก่อนที่เจอกับความรักที่เจ็บปวดที่สุด ผมอยากเขียนเพลงเพื่อถ่ายทอดประสบการณ์ และปลดปล่อยความรู้สึกที่เก็บไว้ทั้งหมดในหัว ตอนนี้หายดีแล้ว และได้ตกหลุมรักอีกครั้ง”

10 เพลงในอัลบั้มนี้เปรียบเสมือนการเยียวยาตัวเอง และการเชื่อมต่อกับคนฟัง  ปล่อยความรู้สึกทีละท่อน จนรวมกันกลายเป็นอัลบั้มที่ชื่อว่า Everything I’ve Wanted To Say เราจะได้ฟังเพลงที่เล่าพัฒนาการของความรู้สึกตั้งแต่แผลสดๆ ของคนที่กำลังถูกผลักออกจากความสัมพันธ์ จนถึงช่วงเริ่มเยียวยา และสุดท้าย คือความรู้สึกอบอุ่นเมื่อพบว่าตัวเองกลับมารักใครสักคนได้อีกครั้ง 

สำหรับเราฟังแล้วเหมือนนั่งคุยกับใครสักคนที่กำลังเล่าเรื่องหัวใจอย่างจริงใจที่สุด บางท่อนอาจทำให้คุณสะอึก บางเพลงอาจทำให้คุณเงียบไปนานหลายวินาที อยากให้ทุกคนฟังตั้งแต่แทร็กแรกไปจนจบ เพราะทุกเพลงมันเป็นตัวแทนของเรื่องราวจริงในชีวิตผมทั้งหมด 

เขายอมรับตรงไปตรงมาว่าความรักครั้งเก่าให้บทเรียนสำคัญที่สุดในชีวิต “ผมได้เรียนรู้ว่าการสื่อสาร คือทุกอย่าง เราควรพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาตรงๆ เสมอ” เหมือนเป็นสิ่งที่เขาเองก็เพิ่งเข้าใจ หลังจากต้องเสียมันไปเพราะความเงียบ และนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมอัลบั้มนี้จึงพูดทุกอย่างแบบไม่อ้อมค้อม

เมื่อเราถามว่าเวลาเขียนเพลงเกี่ยวกับความรักที่เจ็บปวด เขาทำเพื่อเยียวยาตัวเอง หรือเพื่อเชื่อมต่อกับผู้ฟังมากกว่ากัน เขาหัวเราะนิดหนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่ลังเลว่า “ทั้งสองอย่างเลยครับ”

Rangga เลือก Love Again เป็นซิงเกิลหลัก เพลงที่เต็มไปด้วยแสงอ่อนๆ ของการเริ่มใหม่ เขาเขียนเพลงนี้ในวันที่หัวใจเริ่มกลับมาเต้นอย่างเป็นธรรมชาติอีกครั้ง 

พร้อมให้เหตุผลว่า “มันเป็นตัวแทนของช่วงเวลาปัจจุบันของชีวิต และไม่อยากให้เพลงที่เน้นในอัลบั้มเป็นอะไรที่สะท้อนแค่ความรู้สึกเมื่อสองปีก่อน” เพลงนี้จึงเป็นเหมือนกล่องของขวัญใบสุดท้ายในอัลบั้มที่เปิดออกมาแล้วอุ่นจนมือเปียก

เพลงของ Rangga ไม่ได้เล่าเรื่องความรักในอุดมคติ แต่เล่าถึงความรักในชีวิตจริงที่บางวันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บางวันเต็มไปด้วยความกลัว ความคาดหวัง ความเจ็บปวด และการเยียวยา มันคือวงจรที่เราทุกคนล้วนต้องผ่านไม่ช้าก็เร็ว และบางทีความรักก็ไม่ได้หายไปไหน แค่มันพาเราผ่านช่วงเวลาที่พัง จนกว่าเราจะพร้อมกลับมารักอีกครั้ง

Rangga Jones กับการสวมหลายบทบาทในโลกดนตรี

ในวงการดนตรีสมัยนี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ศิลปินจะสวมหมวกหลายใบ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะรับมือกับมันไหว Rangga Jones คือหนึ่งในคนที่พยายามอยู่กับมันอย่างซื่อสัตย์ 

“มันเหนื่อยนะ โดยเฉพาะเวลาที่คิดอะไรไม่ออก มันเครียดมากจริงๆ” เขาพูดพลางหัวเราะเบาๆ ราวกับคนที่รู้ดีว่าความเครียดบางทีไม่ได้เลวร้ายเสมอไป พร้อมพูดต่อว่า “แต่ก็ชอบที่สามารถทำเองได้ทุกอย่าง มันสนุกมาก เวลาที่ไอเดียมันไหลออกมาโดยไม่ต้องอธิบายให้ใครฟัง”

 แม้จะถนัดทำเพลงคนเดียวเป็นหลัก แต่ในอัลบั้มล่าสุดอย่าง Everything I’ve Wanted To Say สองเพลงในอัลบั้ม ‘If You Don’t’ กับ ‘Love Again’ เขาทำร่วมกับมือกีตาร์ Rangga เล่าด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร เหมือนกำลังพูดถึงเพื่อนที่รู้ใจกันดี

เมื่อถามต่อว่าเคยวางแผนไหมว่าอยากเป็นศิลปินแบบไหน “ตอนนั้นผมเข้าวงการมาในฐานะศิลปินเลย จุดเริ่มต้นจริงๆ คือโครงการ NOISE Mentorship ปี 2020” ที่เปิดโอกาสให้ได้เจอคนในวงการเพลง และได้ลองปล่อยเพลงอย่างจริงจัง มันเป็นหมุดหมายแรกที่ทำให้รู้ว่าเขาอาจจะไปได้ไกลกว่าที่คิดก็ได้ การเป็นทั้งคนแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ในตัวเอง 

“ผมไม่ได้แยกชัดขนาดนั้นนะครับ ผมทำหลายอย่างไปพร้อมกัน ซึ่งไม่ใช่ทุกวันจะมีไอเดียใหม่ๆ ผมเลือกที่จะไม่ฝืนเมื่อเจอทางตันทางความคิด เพราะเรียนรู้แล้วว่าบางทีการหยุดพัก ก็อาจสร้างพื้นที่ให้เสียงเพลงตัวจริงได้กลับมา”

 ระหว่างที่เขาพูด ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะทุกอย่างง่ายขึ้น แต่เพราะเขาเข้าใจแล้วว่ากระบวนการสร้างงาน ไม่ได้ต้องเร่งเสมอไป บางเพลงเกิดจากการรอคอย และบางเพลงอาจต้องใช้ความเงียบก่อนจะได้ยินอะไรบางอย่างชัดเจน

เมื่อวาดความฝันไว้ชัด ทุกก้าวจึงมีเป้าหมาย

จากเด็กหนุ่มที่เติบโตในวงการดนตรีจากจุดเล็กๆ อย่างการคัฟเวอร์เพลงลงยูทูบ สู่ศิลปินที่กำลังเป็นที่จับตามองในวงการเพลงป็อป เขาไม่เคยหยุดลงมือทำ และไม่เคยหยุดฝัน

“เป้าหมายใหญ่ของผมตอนนี้ คือการได้ออกทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลก ผมชอบการแสดงสดและอยากเจอแฟนๆ ของผมทั่วโลก โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผมอยากไปแสดงที่ไทย อินโดนีเซีย แล้วก็ฟิลิปปินส์มากๆ ตอนนี้กำลังวางแผนกับทีมอยู่ หวังว่าจะได้เริ่มช่วงปลายปีนี้ หรือต้นปีหน้า” เขาพูดด้วยแววตามุ่งมั่นเหมือนฝันนั้นมันชัดเจนมากพอให้มองเห็นเวทีแล้วจริงๆ

“ประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่ Rangga อยากมาให้ได้สักครั้ง และที่ผ่านมา ผมเคยร่วมงานกับศิลปินไทยคนหนึ่งมาแล้วอย่าง Patrickananda ในเวอร์ชันรีมิกซ์ของเพลง Infatuated ครับ ตอนนี้กำลังมีโปรเจกต์ร่วมกับศิลปินไทยอีกคนที่อยู่ระหว่างดำเนินการ แต่ขออุบไว้ก่อน รอฟังตอนปล่อยเพลงพร้อมกันครับ” 

นอกจากการเดินทางออกทัวร์ และการทำงานร่วมกับศิลปินในภูมิภาค Rangga ก็ยังมีลิสต์ในฝันแบบศิลปินรุ่นใหม่ทุกคน รายชื่อที่ฟังดูอาจไกล แต่เขาก็พูดมันออกมาอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิด “ถ้ามีโอกาสผมอยากร่วมงานกับศิลปินในฝันที่ผมชื่นชอบอย่าง Justin Bieber, Ed Sheeran, Lauv และ Keshi”

การได้พูดคุยกับ Rangga Jones ในวันนี้ทำให้เราได้เห็นถึงพลังของความตั้งใจเล็กๆ ที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นจากความรักในเสียงดนตรี เขาเล่าเรื่องราวผ่านบทเพลงด้วยความซื่อสัตย์กับความรู้สึกมากที่สุด และนั่นเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ใครหลายคนรู้สึกเข้าถึงอารมณ์เพลงของเขา ไม่แปลกใจเลยที่ Rangga Jones มีทั้งอัลบั้ม เพลงฮิต และแฟนเพลงจากหลากหลายประเทศ จากจุดเล็กๆ ที่เขาเริ่มต้นในห้องนอน กลายมาเป็นศิลปินที่มีคนรอฟัง แม้ความฝันบนเวทีระดับโลกจะดูยิ่งใหญ่ แต่ด้วยหัวใจที่มุ่งมั่นไม่เปลี่ยนไปเลยจากวันแรก เราเชื่อว่าระยะทางนั้นคงไม่ไกลเกินเอื้อม

The post เสียงจากหัวใจที่พา ‘Rangga Jones’ เดินตามความฝันสู่เวทีระดับโลก appeared first on a day magazine.

ใกล้ปลายคลองหลอด เลียบวัดราชบพิธในย่านเก่าของกรุงเทพฯ มีร้านกาแฟเล็กๆ ที่ไม่มีป้ายชื่อ ดูเผินๆ เหมือนเป็นร้านน้ำชง Oldschool มุงด้วยหลังคาสังกะสีใต้ร่มเงาตึก เก้าอี้สนามจำนวนหนึ่งที่วางเรียงราย และชายวัยกลางคนที่ชื่อว่า ‘ลุงต่าย’ เจ้าของร้านกาแฟที่ใช้หม้อต้ม Moka pot เป็นอาวุธประจำกาย

คอลัมน์ ‘ที่ชอบ’ ไม่ได้ตั้งใจมารีวิวกาแฟ หากอยากชวนคุณฟังบทสนทนาเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในร้านลุงต่าย บทสนทนาที่ทำให้ใครหลายคนตั้งใจวนกลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความต้องการกาเฟอีนซะทีเดียว แต่เพราะอยากเติมใจให้เต็มด้วยความอบอุ่นแบบเดิมอีกสักหน่อย

กาแฟที่ดีก็เหมือนบทสนทนา ต้องค่อยๆ ทำความเข้าใจ

เรามาถึงร้านลุงต่ายตอนประมาณสิบเอ็ดโมง แดดเริ่มแรง แต่มีร่มเงาเล็กๆ จากต้นไม้ริมคลองช่วยบังไว้บ้าง ลุงต่ายเพิ่งเปิดร้าน กำลังวุ่นๆ กับการจัดของ เราเดินเข้าไปแนะนำตัว ลุงต่ายหันมายิ้มด้วยท่าทางเหมือนคนที่คุ้นเคยกับการมีใครสักคนแวะเข้ามาแบบนี้ ยังไม่ทันได้นั่งดี ลุงก็เริ่มถาม

“ชอบกินกาแฟแบบไหน ใส่นม หรือกาแฟดำ คั่วอ่อน กลาง หรือเข้ม?”

“ลูกค้าหน้าใหม่ ลุงมักถามเยอะหน่อย ไม่ใช่เพราะอยากรู้อะไรเยอะแยะ แต่อยากชงให้ถูกใจที่สุด เพราะผมไม่ใช่คนกิน ลูกค้าเป็นคนกิน ผมต้องทำตามใจลูกค้าในสไตล์ของผม” คำพูดของลุงฟังดูง่ายๆ แต่ชัดเจน เหมือนกาแฟที่ลุงกำลังจะชงให้เราแก้วนั้น กาแฟดำ คั่วอ่อน กลิ่นดอกไม้ลอยบางๆ มากับโทนเบอร์รี เปรี้ยวแบบเบาๆ  แต่พอให้ตื่นตัวขึ้นหลังเดินลุยแดด 

บางร้านเกิดจากฝัน ร้านนี้เกิดจากการเริ่มต้นใหม่

บ่ายแก่ๆ ที่แสงอาทิตย์ส่องเฉียงลอดมุมตึกเข้ามา บรรยากาศร้านดูเงียบแดด และอบอ้าวพอสมควร ไม่ได้มีอะไรชวนให้อยากนั่งนานนัก แต่ผู้คนกลับทยอยเข้ามาเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน เหมือนรู้จักร้านนี้กันมานาน เราเริ่มสงสัยว่าอะไรกันที่ทำให้ร้านกาแฟเล็กๆ ริมคลองแห่งนี้มีแรงดึงดูดเฉพาะตัวแบบนั้น

‘ลุงต่าย’ เล่าว่าร้านนี้ไม่ได้เกิดจากความฝัน แต่เกิดจากการพังทลายของบางเรื่องในชีวิต บทสนทนาที่ขมขึ้นเล็กน้อย มันเป็นบทสนทนาที่ฟังแล้วตื่น คล้ายๆ กับรสกาแฟในแก้วที่เราถืออยู่ ครั้งหนึ่งลุงเคยปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่จับกาแฟอีกเลย หลังจากเลิกรากับแฟน และต้องอยู่ร่วมกับอาการซึมเศร้าที่เกาะติดไม่ห่าง

“สองเดือนแรกหลังเลิกรากับแฟน ไม่ทำอะไรเลย ก็รู้สึกดีนะ แต่พออยู่นานๆ รู้สึกเหงา จากที่เคยทำงานทุกวัน เจอลูกค้าทุกวัน อยู่ดีๆ ก็ไม่มีอะไรเลย วันหนึ่งก็ทนความว่างเปล่าไม่ไหว เลยกลับมาชงกาแฟอีก”

สาเหตุที่ร้านมาอยู่ตรงริมคลองแถววัดราชบพิธ ไม่ใช่เพราะทำเล หรือกลยุทธ์การตลาดใดๆ ลุงต่ายบอกว่าแค่เดินผ่านแล้วชอบ บรรยากาศเงียบดี มีวิววัด มีต้นไม้ มีปลาว่ายผ่าน มีกระรอกเล่นโยคะบนต้นไม้ ผู้คนละแวกนี้ก็ใช้ชีวิตกันเรียบง่าย น่ารักแบบไม่พยายามจะเป็นอะไรเลย อีกอย่างไม่อยากให้เดินทางมาง่ายเกินไป อยากให้คนที่มาคือตั้งใจมาจริงๆ กาแฟทุกแก้วที่นี่เบลนด์กันสดๆ ตามใจคนดื่ม ไม่มีสูตรตายตัว บางคนชอบขม บางคนชอบกลิ่น บางคนแค่อยากได้อะไรอุ่นๆ สักอย่างในมือ ลุงต่ายบอกว่าถ้าเราตั้งใจมาดื่ม ผมก็ตั้งใจชงให้ 

Moka Pot กับการไม่ประนีประนอมเรื่องมาตรฐาน

“รอได้นะครับ ผมจะชงให้เต็มที่”

เสียงลุงต่ายพูดพร้อมรอยยิ้มเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปดูเตาไฟที่มี Moka Pot ตั้งอยู่ กลิ่นกาแฟเริ่มลอยอุ่นขึ้นในอากาศ  ครั้งหนึ่งลุงเคยขายกาแฟอยู่ท้ายรถกระบะ  Moka Pot จึงเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมที่สุด แต่วันนี้แม้จะมีตัวเลือกมากขึ้น ลุงก็ยังเลือกใช้เครื่องชงแบบอิตาเลียนตัวเดิม เพราะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำ

Moka Pot คือเครื่องมือบ้านๆ ที่ให้รสที่หลากหลาย กลิ่นหอมเฉพาะตัว และต้องการเวลา ไม่ใช่แค่เวลาบนเตา แต่คือเวลาที่คนชงจะต้องอยู่กับมันจริงๆ ทุกขั้นตอนล้วนเป็นงานแมนวล ตั้งแต่เบลนด์กาแฟตามสั่ง ชงสดแก้วต่อแก้ว คุมไฟด้วยมือ จนถึงจังหวะที่ยกหม้อกาแฟลงจากเตาแล้วค่อยๆ เทลงแก้ว กลิ่นหอมที่ฟุ้งขึ้น ผสมเสียงซ่าบางเบาในร้านเล็กๆ มันเหมือนการแสดงสดประจำวัน

หลายคนบอกว่าลุงต่ายไม่ต่างจากศิลปินคนหนึ่ง กาแฟของเขาเหมือนงานคราฟต์ หรือ ศิลปะขนาดย่อมที่จัดวางอยู่ริมถนน และสิ่งที่ทำให้มันมีพลัง คือความตั้งใจ

ลูกค้าบางคนกล่าวว่า “ผมมาหาลุงเพราะ Moka Pot ถ้าอยากแค่กินกาแฟ ผมกินที่ไหนก็ได้”

แต่การมากินที่นี่ คือการมารอดู Performance ที่ไม่เหมือนใคร เป็นการมาดื่มบทสนทนา กลิ่นควัน และความละเอียดอ่อนในวิธีของลุง ลุงต่ายชิมกาแฟทุกแก้วก่อนเสิร์ฟ ถ้าไม่ได้ก็ทำใหม่ทันที เพราะเขารู้ว่าการรอคอยมาพร้อมความคาดหวัง โดยเฉพาะกับลูกค้าใหม่ที่มีคนบอกต่อมา การเจอกันครั้งแรกจึงสำคัญ ถ้าแก้วแรกประทับใจ ต่อให้ไกลแค่ไหน เขาก็จะกลับมาอีก

สวนหลังบ้านที่มีกลิ่นกาแฟกับเสียงคุยเบาๆ ของคนแปลกหน้า

“ทำไมถึงมาซื้อกาแฟร้านลุงต่ายเหรอคะ”

เราลองโยนคำถามสั้นๆ นี้ออกไป ท่ามกลางช่วงบ่ายที่หน้าร้านเริ่มคึกคัก ผู้คนเดินเข้า เดินออก บางคนยืนรออย่างใจเย็น บางคนยิ้มแล้วขยับให้คนอื่นเข้ามาแทรกในร่มเงาไม้ บางคำตอบที่ได้กลับมา คือเพราะกาแฟ แต่ก็มีอีกหลายคำตอบที่คล้ายจะบอกว่าพวกเขามาเพราะ กาเฟอีนชนิดอื่น อย่างบทสนทนาระหว่างรอกาแฟแก้วโปรด

ด้วยคาแรกเตอร์ของลุงต่ายเป็นคนง่ายๆ ตรงไปตรงมา ไม่ปรุงแต่ง เป็นนักเล่าเรื่องข้างทางที่พร้อมจะเล่าได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่เพลงยุค 90 ทีมฟุตบอลพรีเมียร์ลีก หรือแม้แต่ปัญหาความรักของใครสักคน ลุงมีวิธีพูดที่จริงใจ และนั่นแหละคือเสน่ห์เฉพาะของที่นี่ที่ไม่เหมือนร้านกาแฟทั่วไป

ลูกค้าของลุงก็หลากหลายอย่างเหลือเชื่อ ตั้งแต่เจ้าของร้านกาแฟในละแวกนี้ พระสงฆ์ นักท่องเที่ยวต่างชาติ เชฟร้านอาหารยุโรปย่านสุขุมวิท หรือแม้แต่คอกาแฟตัวจริงที่แวะมาเพื่อพูดคุย แลกเปลี่ยนมุมมอง และแน่นอนเพื่อรอคิวกาแฟสักแก้วที่ถูกใจจนไม่กล้านอกใจ

สำหรับลุงต่าย ร้านนี้ คือสวนหลังบ้านของคนคุ้นเคย คุณจะนั่งก็ได้ ไม่นั่งก็ได้ ไม่สั่งอะไรเลยก็ไม่เป็นไร ผ่านมานั่งพัก นั่งคุย หรือจะนั่งเงียบๆ คนเดียวก็ไม่มีใครว่า ลุงไม่ได้เปิดร้านนี้เพื่อทำกำไรเป็นหลัก แต่อยากให้คนที่แวะมาได้นั่งพัก ได้จิบกาแฟ ได้ฟังเสียงอะไรบางอย่างในใจตัวเองที่เงียบไปนาน และได้กลับออกไปพร้อมความรู้สึกดีๆ เพราะสำหรับลุงต่ายแล้ว กาแฟไม่ใช่แค่เครื่องดื่มอีกต่อไป แต่มันคือเครื่องมือในการเยียวยา เป็นเหตุผลที่เขายังยืนหยัดอยู่ตรงนี้ในทุกๆ วัน

สำหรับในมุมผู้เขียนที่มีโอกาสได้ใช้เวลาทั้งวันขลุกตัวอยู่ในบรรยากาศของร้านกาแฟลุงต่าย ได้นั่งคุยกับลุง ฟังเสียงจอแจของลูกค้าทั้งขาประจำ และคนที่แวะเวียนมา ก่อนกลับเลยถือโอกาสยกเรื่องของตัวเองมาเล่าบ้าง ไม่ใช่เพราะอยากเล่าอะไรเป็นพิเศษ แต่อยากเข้าใจความรู้สึกของลูกค้าขาประจำที่ไม่ได้ตั้งใจมาซื้อกาแฟแก้วหนึ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนมาเที่ยวบ้านเพื่อน นั่งคุยสารทุกข์สุขดิบ

ทำให้พอจับจุดได้ว่ากาแฟ Moka pot อาจไม่ใช่ของหายากอะไร แต่ช่วงเวลาระหว่างตั้งตารอกาแฟ ทำให้เราช้าลง พอจะฟังอะไรบางอย่างจากใครบางคน ช้าพอจะปล่อยให้บางความคิดตกตะกอนในใจ บางทีอาจจะช้าพอที่จะรู้ตัวว่าเรารู้สึกเหนื่อยมานานแล้ว แต่ไม่เคยได้ยินเสียงนั้นมาก่อนเลย ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ไม่ได้มีใครแวะมาแค่หากาแฟเรียกสติในช่วงเร่งรีบ แต่มาเพราะอยากมีพื้นที่ให้พักกาย พักใจ นั่นแหละสิ่งที่เรารู้สึกหลังจากกลับออกมาพร้อมกลิ่นกาแฟที่ยังอุ่นอยู่ในความทรงจำ

The post ‘Uncle Tai Coffee’ ร้านกาแฟข้างทางที่เสิร์ฟกาแฟด้วยหัวใจ และบทสนทนา appeared first on a day magazine.