ตั้งแต่โตพอจะไปไหนมาไหนคนเดียวได้ ฉันจริงจังกับการปฏิบัติภารกิจไร้สาระส่วนตัวทำนองนี้พอๆ กับที่เพื่อนๆ สมัยวัยรุ่นตามกรี๊ดศิลปิน หรือบล็อกเกอร์ยุคนี้จริงจังกับการฮอปปิ้งคาเฟ่ร้านใหม่ๆ หากจะพยายามมีเหตุมีผลให้ความหมกมุ่นนี้ ก็คงเพราะมันเป็นกิจกรรมชวนอยู่กับเมืองอย่างสนุกสนานขึ้น เหมือนบางคนรู้สึกพึงใจที่ได้บันทึกฟ้าสีพิเศษยามพระอาทิตย์ตกที่เหมือนภาพวาดของศิลปิน แม้จะเงยหน้ามองจากกระจกรถที่จอดนิ่งสนิทบนถนนมาแล้วครึ่งชั่วโมง หรือบางคนก็เสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อได้เห็นแมวตัวอ้วนโผล่มาเดินไถขาออดอ้อน ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งทะเลาะกับหน่วยงานให้บริการด้วยเรื่องน่าหงุดหงิดมา

ฉันว่าพวกเราทุกคนมีทักษะ ‘สุขง่าย’ เพราะเรารู้อยู่แก่ใจว่ามันค่อนข้างยากเย็นที่จะมีความสุขเต็มเม็ดเต็มหน่วยด้วยคุณภาพชีวิตที่ดี จากระบบที่ดี ที่เมืองเมืองนี้ไม่อาจมอบให้

นอกจากภารกิจที่แล้วเสร็จบ้าง (ไม่เสร็จบ้าง) ข้างต้น ฉันเพิ่งค้นพบกิจกรรมสุขง่ายแบบใหม่ที่ตอบโจทย์ชีวิตวัยนี้มากขึ้น นั่นก็คือการนั่งมอเตอร์ไซค์วินเพื่อไซต์ซีอิ้งเมือง!

ต้องเท้าความก่อนว่าฉันสนุกกับการเดินเมืองเข้าซอยโน้นออกซอยนี้บ้านนี้รั้วสวยจัง ก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นโหงวเฮ้งถูกต้องมาก โหย ฟาซาดตึกนั้นจ๊าบสุด อูย คุณยายร้านนั้นแต่งตัวสวยจัง ฯลฯ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราจะได้เห็นผ่านการเดินช้าๆ ในสถานที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อการเดินเมืองในยุคนี้ที่ต้องใส่หน้ากากป้องกันโรคระบาด บวกกับวัยวันที่เดี๋ยวปวดหลังเดี๋ยวล้าขาเดี๋ยวหน้าเหี่ยวฉันก็สูญเสียทักษะในการเดินยาวๆ ท่ามกลางอุณหภูมิปกติกรุงเทพฯ ไปเสียแล้ว แต่พอจะเดินห้างเดินคอมมิวนิตี้มอลล์ที่เก๋ไก๋สะดวกสบายแอร์เย็นฉ่ำ ก็ไม่อาจตอบความสุขที่ใจต้องการแบบแทนที่กันได้สักที

แต่กับการนั่งมอเตอร์ไซค์เที่ยวนั้น แม้จะหล่นหายการมองเห็นรายละเอียดระหว่างทางไปบ้าง หรือต้องหวาดเสียวหากดันเจอผู้ขับขี่โลดโผน แต่ในภาพใหญ่นับว่าพึงใจกว่า ซึ่งแรกๆ มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นจากความตั้งอกตั้งใจจะเรียกมอเตอร์ไซค์เที่ยวขั้นนั้น แต่เพราะความรีบของการไปตามนัดให้ทันหรือรถติดจนต้องหนีเข้าทางลัดด้วยมอเตอร์ไซค์ ทำให้ฉันพบว่ากรุงเทพฯ ยังมีซอกซอยล้ำลึกให้ร่าเริงในอีกมากนัก เมื่อไหร่ก็ตามที่มอเตอร์ไซค์พาลัดเลาะเข้าซอยใหม่ ฉันรู้เลยว่าตัวเองเผลอยิ้มและทำเป็นลืมกลิ่นหมวกกันน็อกอับๆ ได้หมดจด

เมื่อพบความบันเทิงจากการซ้อนท้าย หลังๆ ฉันจึงเริ่มออกแบบให้เกิดความบังเอิญอย่างจงใจ ด้วยการหาข้อมูลเบื้องต้นก่อนการโดยสาร หลังจากลงรถไฟฟ้าหรือออกจากสถานที่ไม่มักคุ้น ฉันมักจะไม่ลงไปที่ถนนทันที แต่เสิร์ชหาว่าซอยใกล้ๆ ซอยไหนทะลุออกไปอีกย่านน่าสนใจได้บ้าง และใกล้ๆ กันนั้นมีถนนที่ไปถึงแบบง่ายดายหรือเปล่า (เพราะถ้ามี มอเตอร์ไซค์มักเลือกวิ่งถนนใหญ่ ความบันเทิงก็จะไม่เกิด) จากนั้น ฉันก็จะลงไปต่อคิวมอเตอร์ไซค์ บอกที่หมายที่แน่ใจว่าจะได้เข้าซอยใหม่ๆ แล้วก็เพลิดเพลินใจกับการเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ลัดเลาะเข้าชุมชนเล็กใหญ่ทั่วกรุง และหากเจอจุดน่าสนใจแบบอดรนทนไม่ได้ ฉันก็มักบอกให้พี่วินจอด แล้วลงไปเดินเล่นมาให้ยิ้มกว้างหนึ่งยก ก่อนจะหามอเตอร์ไซค์ทางผ่านโบกแล้วไปต่อ

ในวันที่เหนื่อยหนัก เพิ่งผ่านการประชุมสะบักสะบอม มีงานรออยู่กองโตให้สะสาง หรือโกรธขึ้งกับความเซอร์เรียลของชาติ แต่แค่คิดว่าระหว่างทางจะยิ้มกับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้บ้าง ฉันก็คล้ายมีแรงเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย

นอกจากจะได้นั่งรับลมเย็นๆ ปะทะหน้า วินฯ บางคันชวนคุยเป็นมิตรอย่างไม่ทราบสาเหตุ (ฉันคงยิ้มร่าเริงจนเห็นชัดจากกระจกมองหลังแน่ๆ) บางคันบอกว่ามีร้านอร่อยแถวๆ นี้ พี่เคยลองกินหรือยัง หรือบางคันก็ไม่เก็บตังค์ เพราะเราโบกออกมาจากกลางซอยที่เขาต้องผ่านกลับมาวินอยู่แล้ว! (โอ๊ย ไม่ต้องค่าพี่ ให้หนูจ่ายเถอะ)

อ้อ แล้วสิ่งที่นับว่าเป็นโชคดีของฉัน คือเวลาที่พี่วินน้องวินถามฉันว่าเคยมาเท่าไหร่ พอบอกว่าไม่เคยมา ก็ปรากฏว่าไม่เคยถูกโขกสับราคาเกินจริงเลย

เท่านี้ก็มีความสุขแล้วล่ะเนอะ

The post ฮาวทูหาความสุขง่ายๆ ด้วยการนั่งมอเตอร์ไซค์วินไซต์ซีอิ้งเมือง appeared first on a day magazine.

ประโยคบอกเล่าที่น้ำเสียงและแววตาบรรจุความอิ่มอกอิ่มใจแบบล้นทะลัก ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่ต้องถามย้ำว่าที่สามีฉันพูดถึงคือร้านข้าวแกงในซอยเงียบที่ไม่มีอะไรโดดเด่นร้านนั้นจริงๆ น่ะหรือ

“คุณไม่รู้อะไร ข้าวหุงแข็งๆ ตักพูนๆ ราดกับข้าวสามอย่างเป็นหย่อมๆ มันคือจิตวิญญาณของข้าวราดแกง” เขายังคงปลื้มปริ่มใจ เพราะตั้งแต่ล็อกดาวน์และเราทุกคนอยู่ติดบ้าน ฝากท้องกับอาหารทำเองเป็นหลัก ร้านอาหารตามสั่งข้างบ้านเป็นรอง และอาหารเดลิเวอรีเป็นบางที สิ่งที่เขาโหยหาเป็นอย่างยิ่งคือการได้กินข้าวราดแกงรสชาติสามัญ

เวลากินข้าวด้วยกัน บทสนทนาบนโต๊ะอาหารในบ้านมักจะวนเวียนอยู่กับเมนูที่เขาอยากกิน ไม่ว่าจะเป็นผัดหนังหมูใส่ลูกชิ้น ผัดสายบัวกับหมูสามชั้น ผัดถั่วงอกใส่เลือดหมู แกงเผ็ดใส่ฟัก ทั้งที่อาหารตรงหน้าเป็นกรรเชียงปูผัดคื่นช่าย น้ำพริกตะลิงปลิง แกงปูใบชะพลู หรือเมนูหากินยากในร้านข้าวแกงทั่วไป และแม้ว่าแม่ผู้ดูแลกับข้าวในสำรับจะลองผัดหนังหมู (แต่ใส่เห็ดฟางกับหมูสับ) ผัดสายบัว (แต่ใส่กุ้ง) หรือแกงเผ็ดฟักนุ่มๆ (แต่ใส่เนื้อไก่ไร้กระดูก) ก็ยังไม่ตอบโจทย์ในใจ

ฉันเคยประชดว่าลองตักกับข้าวที่แม่ทำราดข้าวดูสิ แต่เขาก็ยืนยันว่ากับข้าวฝีมือแม่อร่อยเกินมาตรฐานร้านข้าวแกงเกินไป ยังไงก็ไม่เหมือนกัน

ฉันเคยทำหน้า ‘อะไรมันจะขนาดนั้น’ ใส่เขาไป จึงได้คำอธิบายยืดยาวว่าเขาโตมาในวัฒนธรรม ‘ท้องใครท้องมัน’ หลังจากตาที่เคยเป็นพ่อครัวประจำบ้านแก่จนเข้าครัวไม่ไหว และแม่ที่เป็นแม่ค้าขายขนมไทยวุ่นอยู่หน้าเตาและหน้าแผงทั้งวัน ทำให้เขาฝากท้องไว้กับข้าวราดแกงในตลาดมาตั้งแต่สมัยมัธยมจนกระทั่งแต่งงานแล้วเข้ามาใช้วัฒนธรรมการกินที่บ้านฉันนี่แหละ

และที่น่าเห็นใจคือการต้องมาพบกับวัฒนธรรมการกินที่แตกต่างกันสุดโต่ง บ้านฉันจำเป็นต้องกินข้าวร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตา จะทำเองหรือแกะจากถุงใส่ถ้วยก็ต้องรอให้พร้อมหน้า ยกช้อนกินพร้อมกัน หิวยังไงก็ห้ามกินก่อน อิ่มแล้วยังไงก็ยังต้องนั่งอยู่บนโต๊ะจนทุกคนกินเสร็จสิ้น ไม่มีกับข้าวเก็บไว้ในตู้เย็นหรือตู้กับข้าวให้มาเปิดกินเวลาไหนก็ได้ เป็นเวลา เคร่งครัด และมีพิธีรีตอง ทั้งที่ก็อยู่กันแค่สองสามคนนี่แหละ 

แม้วันไหนติดละครอยากจะกินข้าวหน้าทีวี ก็ต้องพร้อมอกพร้อมใจกินหน้าทีวีร่วมกัน

จริงๆ ฉันชอบฟังผู้คนเล่าเรื่องวัฒนธรรมการกินประจำบ้าน สบโอกาสมักจะชวนคนคุยเรื่องนี้ ชอบที่ได้รู้ว่าบ้านเพื่อนหน้าหมวยไม่เคยกินน้ำพริกในบ้าน บ้านเพื่อนอีกคนหนึ่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาไม่ได้ เพราะโต๊ะกินข้าวถูกแบ่งพื้นที่ครึ่งหนึ่งไว้วางของ เลยต้องสลับกันนั่งทีละคนสองคน บ้านพี่คนหนึ่งมีกับข้าวในฝาชีเกิน 8 อย่าง แต่ทุกอย่างถูกอุ่นซ้ำทุกวันจนกว่าจะกินหมดเกลี้ยง และน้องคนหนึ่งที่กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัว (คล้ายบ้านฉัน) มาตลอด เลยทำให้ไม่ชินสักทีกับการต้องกินข้าวคนเดียว

“แต่เราชอบกินข้าวคนเดียวมากเลยนะ” ฉันแย้งกึ่งต่อบทสนทนา นั่นเพราะฉันชอบการกินข้าวคนเดียวระดับต้องหาเวลาให้โอกาสเหล่านี้ และพอพูดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง ฉันก็รู้ว่าฉันยังชอบทำกับข้าวกินคนเดียวมากพอๆ กันด้วย 

มันมีความแตกต่างอยู่ ระหว่างทำอาหารกินด้วยกันกับคนอื่นและทำอาหารกินเองคนเดียว สำหรับอย่างหลัง มันเป็นความร่าเริงเล็กๆ ในใจเหมือนได้กลับไปเป็นเด็ก ป.4 ที่หัดเข้าครัวเอง ทำได้แค่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กะปริมาณน้ำให้ไม่มากไปหรือไม่น้อยเกินก่อนตอกไข่ เหยาะเครื่องปรุงแปลกประหลาดอะไรลงไปสักอย่าง และชื่นชาม (ชื่นชมผลงานในชาม) ว่าช่างเอร็ดอร่อยและมีพรสวรรค์เหลือเกินนะเรา

ระหว่างเขียนต้นฉบับนี้ฉันอดรนทนไม่ได้จนต้องพักหน้าจอไปแกะซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ต้มเส้นหม้อหนึ่ง หยิบเบคอนออกมาแค่หนึ่งชิ้นหย่อนใส่กระทะให้น้ำมันหอมฟุ้งละลายออกมา ดาวไข่ให้ขอบกรอบแต่ไข่แดงยังสุกล่างเยิ้มบน ตักพักไว้ โยนกะหล่ำปลีหั่นที่เหลือจากผักแนมที่ซื้อส้มตำมากินที่บ้าน ผัดกับน้ำมันเบคอนที่เหลือในกระทะให้ได้กลิ่นและรส ทิ้งให้บางส่วนไหม้นิดๆ ที่กำลังหอม คีบเฉพาะเส้นที่ได้ที่แล้วมาผัดต่อ เติมเครื่องปรุงที่แถมมาในซอง เหยาะน้ำมันพริกและคุกกิ้งสาเกไปอย่างไม่มีเหตุผล ตักใส่จาน โปะด้วยไข่ดาว ถ่ายรูปแบบไม่มีเป้าหมายว่าจะอวดใคร แล้วก็ลงมือกินอาหารผงชูรสเพียบ ประโยชน์ต่ำนี้ด้วยใจเบิกบาน

แล้วฉันก็เข้าใจความ ‘อะไรจะขนาดนั้น’ ในข้าวราดแกงของเขาขึ้นมา

The post บางทีเราก็มีความสุขกับการได้กินข้าวราดแกงที่ถูกต้อง หรืออาหารผงชูรสเพียบ ประโยชน์ต่ำด้วยใจเบิกบาน appeared first on a day magazine.

ฉันชวนคนข้างๆ คุยทำลายความเงียบในห้องที่ร้อนเหนอะด้วยอุณหภูมิเดือนเมษายน และเฉื่อยเฉาด้วยสถานการณ์โรคระบาดที่ไม่อาจใช้ชีวิตปกติสุข

เมื่อเขารับลูกถามหาคำอธิบาย ฉันจึงขยายความต่อว่ามันเป็นช่วงเวลาชวนเหนื่อยเหมือนตอนลุ้นฟุตบอลนัดชิงสักนัด ที่เมื่อหมดเวลา 90 นาทีตามเกมแล้วยังไม่มีผลแพ้ชนะ ช่วงเวลาพิเศษแค่ 30 นาทีที่เพิ่มเข้ามาเพื่อให้ทั้งสองฝั่งใช้แรงเฮือกสุดท้ายเอาชนะกันให้ได้ตามกฎนั่น สำหรับฉัน (ผู้ดูบอลไม่ค่อยจะประสา) รู้สึกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยหน่ายและทรมานแรงของนักเตะไม่ว่าจะฟากไหน ความพยายามฮึดสู้มักจะถูกสกัดกั้นจากฝั่งตรงข้ามได้ง่าย หรือไม่ก็แรงล้าขาตายจนพลาดการจบเกมอย่างน่าเสียดายหลายต่อหลายครั้ง

และในบางครั้ง หลายทีมก็เลือกเล่นให้หมดเวลาเพื่อหวังจะไปสู้เฮือกสุดท้ายที่การยิงลูกโทษ

เล่ามาตั้งยาว, ฉันแค่พยายามจะเปรียบเทียบว่า ความเหนื่อยล้าในใจตอนนี้มันเหมือนฉันกำลังเป็นนักเตะที่วิ่งมาทั้งเกมจนสะบักสะบอม และปลอบใจกัดฟันสู้ว่ารอให้ผ่านไปจนถึงยิงลูกโทษเถอะ!

ในช่วงแรกของการระบาดในประเทศ ฉันประเมินว่าตัวเองตื่นตัวและรับมือสถานการณ์ได้ค่อนข้างดี นอกจากการป้องกันตัวจากโรคระบาด ฉันยังปรับตัวเรื่องการงานได้ไว รับมือเรื่องเงินทองและธุรกิจในระยะสั้นได้อย่างไม่หนักใจมาก คึกคักกับการเวิร์กฟรอมโฮม แข็งขันเรื่องอาหารการกินแบบไม่กักตุน แบ่งงบประมาณไว้อุดหนุนร้านค้าประจำที่ได้รับผลกระทบ ยังพอได้สนับสนุนการช่วยเหลือกลุ่มเปราะบางที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตนี้เท่าที่พอปันไหว แถมยังมีแก่ใจทักทายถามไถ่เพื่อนทางไกลเรื่องกำลังใจที่ปกติมักหลงลืม

เท่าที่ชนชั้นกลาง ผู้ประกอบการ และผู้มีหนี้สินพร้อมภาระคนหนึ่งพึงกระทำได้ ฉันแน่ใจว่าได้จัดการไปแล้วครบถ้วน

แม้รู้แต่ต้นว่ามันจะยืดยาว แต่เมื่อเราก้าวย่างอยู่บนระยะอันยืดยาวและเชื่องช้านั้น ณ เวลาจริง มันกลับหนืดหน่ายกว่าที่คิด อนาคตที่ไม่แน่นอน เรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ และอะไรต่อมิอะไรค่อยๆ เหือดพลังที่พร้อมสู้ให้แห้งขอด ฉันเริ่มเฝ้ารอวันที่สถานการณ์จะกลับมาเป็นปกติทั้งที่ยังจินตนาการภาพนั้นไม่ออกด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยการได้ออกไปยิงกันคนละลูกและรู้ผลแพ้ชนะไปเลยอาจจะง่ายดายกว่าตอนนี้ และแม้จะรู้ว่าฉันยังโชคดีกว่าอีกหลายชีวิตที่รู้ผลแพ้ไปแล้วตั้งแต่นาทีนี้ ไม่ว่าจะกิจการที่ต้องปิดตัวไป งานที่ไม่มีทำ เงินที่ไม่มีใช้ ข้าวที่ไม่มีกิน แต่นั่นก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหนักหนา มากกว่ารู้สึกดีที่ยังโชคดีอยู่ดีนั่นแหละ

หลังปล่อยให้ฉันฟูมฟายเต็มที่ คนที่เชี่ยวชาญการดูฟุตบอลมากกว่าบอกกับฉันว่าไม่เสมอไป ทีมที่เป็นต่อมักไม่ยอมให้เกมยืดไปจนถึงลูกโทษที่ควบคุมยากหรอก ยังไงก็ต้องพยายามปิดเกมให้ได้, แน่นอน ฉันเถียงออกไปว่าคนอย่างฉันไม่มีทางจะเป็นทีมที่ได้เปรียบกับเขาหรอก

แล้วฉันก็เอะใจขึ้นมา ว่าชีวิตมักต่อเวลาพิเศษแบบนี้ให้เราอยู่เสมอ

ช่วงเวลาที่ต้องกัดฟันผ่านมันไปมาในรูปแบบหลากหลาย ทั้งวิชาเรียนที่ไม่ชอบ งานที่ไม่ใช่ การพักฟื้นหลังผ่าตัด ชีวิตหลังน้ำท่วมใหญ่ ความขัดแย้งที่ไม่อาจไกล่เกลี่ย ระบอบที่บิดเบี้ยว ความตายและการพรากจาก มันไม่เหมือนกันเสียทีเดียวกับสถานการณ์นี้หรอก แต่ก็ทำให้เราพอเห็นศักยภาพในการอดทนรอของตัวเองอยู่บ้าง และค่อยๆ แกะรอยดูว่าเราผ่านแต่ละช่วงเวลามาได้ยังไง

เพราะไม่ใช่แค่เวลาที่เคลื่อนผ่าน เราเองก็ต้องเคลื่อนไหวไปด้วยเหมือนกัน

บางเรื่อง เรารับมือด้วยการมีวินัยในการทำกายภาพบำบัด บางเรื่องเราใช้วิธีหนีหายด้วยการหมกมุ่นและลงมือทำบางอย่าง บางเรื่องเราผ่านมาได้ด้วยความอิ่มเอมใจจากการให้ บางเรื่องเราได้แต่ซึ้งใจในการเป็นผู้รับ บางเรื่องเราก่นด่าก็พอบรรเทาใจ และบางเรื่องเราก็ผ่านมาได้เพียงแค่เห็นคุณค่าในตัวเอง

ณ บรรทัดนี้ ฉันกำลังประเมินดูว่าจะผ่านเรื่องนี้ไปแบบไหน

เท่าที่รู้ ฉันจะเริ่มต้นด้วยการให้กำลังใจตัวเอง

The post ความเหนื่อยล้าในใจตอนนี้มันเหมือนฉันกำลังเป็นนักเตะที่วิ่งมาทั้งเกมจนสะบักสะบอม appeared first on a day magazine.

“ทำไมงี่เง่าจังวะ”

ย้อนไปไกลมากในวันที่ยังไม่มีความรัก หรือพูดชัดๆ ว่ายังไม่มีแฟน ฉันเคยสงสัยเอาจริงๆ จังๆ ว่าทำไมเพื่อนที่มีแฟนแล้วถึงขยันงอนแฟนกันนัก เวลาทะเล่อทะล่าเข้าไปอยู่ในบรรยากาศมาคุระหว่างเพื่อนและแฟนเพื่อน ช่างเป็นช่วงเวลาที่ต้องทำตัวคล้ายอากาศธาตุ วุ่นหรือสนใจสิ่งอื่น ทั้งที่จริงได้ยินได้ฟังทุกรายละเอียดของการประชดประชัน ถกเถียง ถากถาง ชนิดที่ต้องยกย่องในใจว่าทำไมเพื่อนเรา (และแฟนมัน) ถึงเก่งกาจเรื่องนี้กันเหลือเกิน, หมายถึงเก่งกาจในการทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่น่ะนะ

ด้วยความไร้เดียงสา ฉันตั้งอกตั้งใจเอาไว้ว่าถ้ามีแฟนเมื่อไหร่ฉันจะไม่งี่เง่า งอแง และทำนิสัยแย่ๆ อย่างนั้นใส่คนรักเด็ดขาด

แน่นอน, ย่อหน้านี้ฉันต้องสารภาพว่าฉันทำไม่ได้ และที่น่าละอายใจยิ่งกว่าคือฉันออกจะเก่งกาจกว่าเพื่อนด้วยซ้ำในการทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผิดและรู้สึกผิดมากด้วยคำพูดบางอย่าง แววตาบางอย่าง และอากัปบางอย่างที่น่าขนลุกขนพอง ฉันอาจจะไม่ใช่คนรักช่างจับผิด จู้จี้ ขี้บ่น หรือขี้หึง แต่ฉันเป็นเจ้าของความสัมพันธ์ที่ใจร้าย ช่างจดช่างจำ ไม่เคยยอมรับว่าผิด และเก่งเรื่องโยนความผิดอย่างร้ายกาจ ซึ่งสิ่งที่น่าละอายใจที่สุดก็คือฉันไม่เคยยอมรับ (แม้แต่กับตัวเอง) ว่าฉันเป็นคนแบบนั้น ดีลกับความสัมพันธ์แบบนั้น และทำร้ายคนที่รักกันแบบนั้น

2.

“ทำเป็นเด็กๆ ไปได้”

เหตุการณ์จำฝังใจในวัยประถมเกี่ยวกับชีวิตคู่ของฉัน คือการตื่นเช้ามาแล้วพบถ้อยคำประชดประชันถูกเขียนตัวโตๆ ด้วยปากกาไวต์บอร์ดหน้าบานประตูตู้เสื้อผ้า ฉันตกใจมาก รีบหากระดาษทิชชู่มาลบทิ้งก่อนแม่จะตื่นมาเจอ ฉันนึกโกรธพ่อที่เขียนอะไรแบบนี้ และวิ่งโร่ไปบ้านคุณยายเพื่อฟ้องว่าพ่อเขียนว่าแม่ ฉันไม่รู้หรอกว่าพ่อถูกยายจัดการอย่างที่ต้องการหรือไม่ แต่ความโกรธขึ้งในใจตามประสาลูกสาวคนเก่งถือหางคนเป็นแม่ทำให้ฉันไม่ยอมพูดกับพ่อไปหลายวัน

น่าจะนานระดับสิบปีที่ฉันตระหนักได้ในวันหนึ่งว่านั่นเป็นฝีมือแม่ที่ประชดประชันพ่อต่างหาก ฉันจึงตั้งปณิธานเอาไว้ว่าหากได้ใช้ชีวิตร่วมกับใคร ฉันจะเป็นผู้ใหญ่ที่พูดคุยกันด้วยเหตุผล ไม่ตัดพ้อเล่นเกมเป็นเด็กขี้งอนเด็ดขาด

ใช่, แม้จะพยายามอย่างมาก แต่ฉันก็ทำไม่ค่อยได้หรอก

3.

มันเป็นกระบวนการที่ออกจะยากสักหน่อยในการยอมรับว่าเราไม่อาจรู้เท่าทันอารมณ์ เอาชนะความงอแงงี่เง่าด้วยเหตุผลไม่ได้ และมองความสัมพันธ์แบบไม่แบ่งเขาแบ่งเราไม่สำเร็จ แต่พอยอมรับขึ้นมาจริงๆ ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าแล้วเราทำตัวงี่เง่าอย่างนั้นไปเพื่ออะไร ผลิตตรรกะผิดเพี้ยนเพื่อเอาชนะฝั่งตรงข้ามที่เราอยากให้เขาเข้าอกเข้าใจเราที่สุดทำไม

เรา ‘สู้’ ขนาดนั้นเพื่อปกป้องอะไรกันแน่

ในโลกนอกความสัมพันธ์ เราอาจจะพอเข้าใจคนขับรถแย่ๆ บนถนนว่าอยากหวงแหนทางที่ตัวเองจะได้วิ่งไปข้างหน้า พยายามเข้าใจนักการเมืองที่โกหกหน้าด้านๆ ว่าทำไปเพื่อปกป้องอำนาจ หรืออย่างน้อยที่สุด เราก็พอเข้าใจคนที่ออกมาปกป้องนักการเมืองหน้าด้านๆ อีกทีว่าเป็นเพราะเขาไม่อาจยอมรับว่าปกป้องคนผิดมาตลอด

แต่กับความสัมพันธ์, ความรัก–ไม่น่าจะใช่ ความถูกต้อง–มันไม่มีตั้งแต่เถียงกันว่าใครเป็นฝ่ายผิดแล้ว อนาคต–ยอมรับเถอะ นั่นมันข้ออ้าง ประชาธิปไตยในความสัมพันธ์–ใครเป็นฝ่ายค้านล่ะ ฯลฯ

ฉันตอบไม่ได้ แต่พยายามหาข้อสรุปว่าเราไม่ได้ปกป้องอะไรเลย หรือต่อให้มันมีสิ่งที่เราอยากปกป้องอยู่จริง เราก็ปกป้องมันไว้ไม่ได้อยู่ดี

4.

“ขอโทษให้มันจบๆ ไปเหรอ”

ฉันชอบความคลาสสิกของคำนี้เวลาทะเลาะกันกับคนรัก ไม่ว่าจะออกมาจากปากใคร มันคืออาวุธสุดท้ายที่เรามักหยิบมาใช้กันโดยอัตโนมัติเมื่อไม่อาจตกตะกอนความขุ่นข้องในใจแม้อีกฝ่ายจะยกธงยอมแพ้ เอาจริงๆ เมื่อถอดตัวเองออกมาจากสถานการณ์นั้น นี่เป็นประโยคที่เป็นมนุษย์เอามากๆ ไม่รู้ ไม่ตื่น ไม่เบิกบาน จนต้องเอ็นดูมัน เหมือนเราเอ็นดูแมวงี่เง่าเจ้าปัญหาที่มาอ้อนขอนอนตักทั้งที่เราเพิ่งดุมันไปเพราะมาแอบลับเล็บที่โซฟา

เลิกตั้งความหวังก็ไม่ผิดหวัง เลิกหวงแหนก็ไม่ต้องปกป้อง เลิกราก็ไม่ต้องรักษาไว้

แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็ปกป้องสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงต่อไปเถอะมนุษย์

The post ทำไมฉันถึงเก่งกาจในการทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผิด appeared first on a day magazine.

จริงๆ ฉันจำบริบทชัดๆ ไม่ได้ว่าอะไรทำให้ประโยคนี้อยู่ในบทสนทนาระหว่างการสัมภาษณ์ในหัวข้อที่ไม่เกี่ยวข้อง แต่จำผลการตีความในหัวตอนนั้นได้ว่า เจ้าของประโยคที่แต่งหน้าเต็มกำลังสอนฉันด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ แต่ชัดถ้อยชัดคำพอที่จะทำให้ฉันรู้สึกว่าการหน้าเปลือยเปล่ามาพบผู้ใหญ่ของฉันคือการไม่ให้เกียรติกัน

ฉันปล่อยผ่านประโยคนั้นไปเพราะคิดว่ามันไม่สำคัญกับงานตรงหน้า ไม่ทันถามตัวเองว่ารู้สึกอย่างไรด้วยซ้ำ แต่กลายเป็นว่าประโยคนี้อยู่กับฉันมาตั้งแต่อายุยี่สิบกว่าๆ เพื่อถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าฉันคิดอย่างไรกับมัน และคำตอบก็คือ แม้ในวันที่ไปเลือกซื้อลิปสติกแท่งใหม่ ฉันก็ยังไม่ซื้อชุดความคิดนี้อยู่ดี เพราะฉันจะทาลิปสติก เมื่อฉันอยากทาลิปสติกเท่านั้น

เอาเข้าจริง ฉันค่อนข้างเข้าใจสิ่งที่พี่คนนั้นบอกฉันด้วยหวังดี เขาคงคิดว่าเธอคงจะดูดีกว่านี้หากหวีผมเผ้าให้เรียบร้อย นั่งหลังตรงขึ้นหน่อย ฉาบหน้าบางๆ ด้วยแป้งผสมรองพื้นนิดหนึ่ง และเพียงเติมสีที่ปากให้ดูสดใส เพราะมันย่อมดูดีกว่าหน้าโทรมๆ คิ้วตกๆ และปากซีดจืดชืดที่ต้องทนมองตลอดชั่วโมงเพื่อพูดคุยกัน ในบางวิธีมองโลกของบางคน การแต่งหน้าคือวิธีแสดงออกถึงความใส่ใจตัวเอง อกผายไหล่ผึ่งคือบุคลิกภาพที่น่าเชื่อถือ เสื้อผ้าและกระเป๋าบ่งบอกรสนิยมไปจนถึงรายได้ ไปจนถึงดีเทลมากมายที่เรามักยึดฉวยไว้เพื่อตัดสินใครจากบริบทเท่าที่เราเห็น

ฉันเคยหัวเราะให้กับวิธีคิดของเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกกับฉันว่า ถ้าไปในที่ที่ไม่รู้ว่าควรเลือกกินข้าวร้านไหนดี เขาจะเลือกมองแม่ครัว ถ้าร้านไหนแม่ครัวแต่งตัวสวย เขาจะเข้าร้านนั้น เพราะถ้าแม่ครัวดูแลตัวเอง อาหารก็น่าจะอร่อยไปด้วย เพียงแต่ว่า ร้านที่เขาเลือกวันนั้น สำหรับฉันมันไม่อร่อยเว้ยแก

แน่นอน ฉันเติบมาในสังคมที่ความสวยเป็นเรื่องสำคัญเช่นเดียวกับเราจำนวนใหญ่ เราเห็นเพื่อนที่สวยถูกเลือกไปเป็นเชียร์ลีดเดอร์ในกีฬาสี เราชื่นชอบดาราในทีวีเป็นไอดอลด้านความงาม เราอยากเป็นนางเอกกะโปโลในละครที่อยู่ดีๆ ก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกเมคโอเวอร์ฉับพลัน เดินลงบันไดวนลงมาให้พระเอกมองตาค้าง เราเชื่ออย่างจริงจังว่าโฟมล้างหน้าในโฆษณาจะทำให้เราหน้าใสวิ้งจนหนุ่มๆ ที่เรียนพิเศษจะมองเห็นเราบ้าง เราคับข้องใจที่คนที่เราแอบชอบไม่เคยเห็นเราอยู่ในสายตาเพราะเราสวยไม่พอ

เราทุกข์ทรมานกับสิวที่ขึ้นบนใบหน้าและร้อนรนจนต้องไปพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เราอยากดัดฟันเพื่อให้โครงหน้าเปลี่ยน เราทนเหม็นเคมีอยู่ในร้านทำผมตลอดวันเพื่อยืดผมให้ตรงสวย เราเฝ้ามองกระจกแล้วคิดว่าคงจะดีกว่านี้ถ้าจมูกเราเล็กลงอีกหน่อย หรือถ้ารูขุมขนเราหดลงจนผิวหน้าละเอียดขึ้นอีกนิดก็คงดี ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดที่ว่ามาคือสิ่งที่มันฝังอยู่ในหัวจนทำให้เราไม่มั่นใจในตัวเอง

และเละเทะยิ่งกว่าเมื่อเราเอาความไม่มั่นใจนั้นไปถมใส่คนอื่นด้วยคำว่า “ไม่เห็นจะสวยเลย”

“ไม่เห็นจะสวยเลย มาเป็นนางเอกได้ยังไง” “เสียดาย พี่เขาออกจะหล่อ แต่ทำไมแฟนไม่เห็นจะสวย” “อย่าพยายามค่ะน้อง ไม่เห็นจะสวยขึ้นมาเลย” และสารพัดสิ่งที่เรา ‘ไม่เห็น’ ความงามอื่นๆ ที่นอกเหนือจากกรอบพิมพ์เดียวที่เราเข้าใจ กลายเป็นระบบนิเวศอันสมบูรณ์ที่เหมาะกับการเจริญเติบโตของความเกลียดชังร่างกายตัวเอง

ถ้ารู้เท่าทัน เราก็จะพบว่านี่มันช่างย้อนแย้งอย่างยิ่ง เราไม่ชอบที่ถูกใครบอกว่าไม่สวย แต่เราก็ตัดสินคนอื่นจากความไม่เห็นจะสวยด้วยเหมือนกัน

หรือในกรณีของฉัน ที่เกลียดการถูกบอกว่าไม่สวยต้องพยายาม เพราะฉันจะไม่พยายามใดๆ ทั้งสิ้น ฉันจะอยู่ในร่างโทรมที่ถูกตัดสินนี้ไปตลอดกาล!

กว่าจะหลุดจากกรอบของกรอบที่ต่อต้าน ฉันก็ใช้เวลาอยู่นานหลายปีกว่าจะค้นพบว่า ช่วงเวลาที่ได้ใช้ออยล์หอมๆ โปะหน้าโดยไม่ต้องหวังว่ามันจะลดริ้วรอยที่หน้าผากหรือไม่ หรือการได้เลือกลิปสติกสักแท่งที่ฉันชอบใจเพราะแบรนด์ให้ค่ากับความงามตามธรรมชาติ คือความสุขของการดูแลความงามในแบบของฉันเอง และนั่นทำให้ฉันชอบใจเทรนด์ body positivity ในช่วงนี้ที่เริ่มบอกให้เราทุกคนยอมรับความงามที่ร่างกายมีและเคารพร่างกายตัวเอง เพราะนั่นจะนำมาซึ่งการเคารพในร่างกายของคนอื่นด้วย

ฟังดูเป็นคอนเซปต์ที่ง่ายแสนง่าย แค่รู้สึกดีกับรูปลักษณ์ของตัวเอง ที่อาจจะไม่สวยตามพิมพ์นิยม จมูกโตไปนิด ขาโก่งไปหน่อย อ้วนเกินหรือผอมไป ซึ่งนอกจากจะสื่อสารกับปัจเจกเจ้าของร่างกาย มันยังเลยรวมไปถึงวิธีพูดกับแมสหมู่มาก พอกันทีคำว่าลดน้ำหนักเพื่อลดความอ้วน เมื่อวิธีการสื่อสารรุ่นใหม่จะพูดว่าเราจะออกกำลังกายเพื่อเป้าหมายที่ความแข็งแรงไม่ใช่ความผอมเพรียว เลิกซะทีการแซวกันด้วยรูปลักษณ์ อ้วน คล้ำ ดำ เตี้ย สิว ซึ่งก็คือการฟื้นฟูระบบนิเวศใหม่ให้ไม่พ่นความเกลียดชังใส่กันภายใต้หน้ากากของความ “ก็แค่ขำๆ มั้ยอะแก”

บางคนอาจรู้สึกว่า body Positivity จะทำให้เราหยุดอยู่กับที่เลิกดูแลตัวเองหรือเปล่า ลองดูในพันทิปสิ มีคนมากมายเปลี่ยนคำดูถูกเป็นพลัง น้องอ้วนดำคนนั้นค่อยๆ เปลี่ยนแปลงตัวเอง ลดน้ำหนักจนกลายเป็นสาวสวย ถ้าไม่ถูกบุลลี่ คนอ้วนเผละคงไม่คิดจะลุกขึ้นมาออกกำลังกาย ถ้าไม่อกหักจะเปลี่ยนตัวเองให้สวยขึ้นได้ยังไง แต่ฉันคิดว่า การใช้ความเกลียดชังเป็นแรงผลักดันก็ไม่ทำให้เรารักตัวเองอยู่ดี และการลบคำสบประมาทของใครควรเชื่อมโยงกับความสุขหรือความสะใจกันแน่

เอาเข้าจริง มันก็ยากเหมือนกันที่จะหลุดจากความเกลียดชังที่ฝังอยู่ในหัว แต่หลายๆ สำนักก็แนะวิธีรักและเคารพร่างกายตัวเองไว้หลากหลายรูปแบบ ถ้าพอจะหมวดรวมเข้าด้วยกัน หลักๆ ก็คงเป็นการตามฟอลโลว์ผู้คนที่หลากหลาย เราอาจจะมีนางแบบที่ชอบ อินฟลูเอนเซอร์คนโปรด หรือเซเลบริตี้ที่เราทั้งเลิฟและเฮต แต่ถ้าถอยออกมามอง เราเห็นความงามที่หลากหลายจากผู้คนบนโลกออนไลน์ของเราไหม ถ้ายังไม่มากพอให้เพิ่มความหลากหลายเข้าไป เพราะมันคือสื่อที่เราเสพทุกวันและเผลอไผลตัดสินตัวเองและใครเพราะความงามเลื่อนไวเหล่านี้

อีกกฎสำคัญคือการโละกางเกงเก็บหน้าท้องรัดติ้ว บราเสริมทรงแสนอึดอัด หรือกางเกงยีนส์ตัวโปรดที่ยัดขาเข้าไปไม่ได้แล้ว เอาล่ะ เรื่องเล่าหลายคนบอกว่าการลดน้ำหนักจนกลับไปใส่กางเกงตัวเดิมได้มันสุดฟิน แล้วพยายามยัดร่างลงในกางเกงตัวที่ว่าตลอดเวลา มันคือการรีดเค้นร่างกายที่ใจร้ายกับบั้นท้ายไปหน่อย

สุดสำคัญ งานเซลฟ์แคร์ต้องมา การดูแลตัวเองทั้งร่างกายและจิตใจคือการรักและเคารพร่างกายที่ชัดที่สุด จริงที่สุด และไม่ต้องสนใจใครที่สุด เลิกเปรียบเทียบตัวเองกับใคร เพราะความสวยฉาบหน้าจอบอกทุกข์และสุขของใครไม่ได้ทั้งสิ้น

หากร่างกายต้องการคำชม จงมอบให้มัน หากมันต้องการการปลอบประโลม จงเป็นเพื่อนที่อยู่ข้างๆ อะไรที่เราไม่กล้าพูดกับคนอื่นเพราะกลัวทำร้ายหัวใจใคร ก็อย่าเผลอพูดกับตัวเอง

และสุดท้าย อย่าก้าวก่ายความงามของใครอีกเลย

The post ด้วยรักและเคารพ ได้โปรดอย่าก้าวก่ายความงามของกันและกัน appeared first on a day magazine.

บนพื้นฐานว่าใครๆ ก็ชอบกินของอร่อย แต่สิ่งที่จะอาการหนักกว่าชาวบ้านชาวช่องอยู่สักหน่อยคือ ฉันจริงจังกับการกินของอร่อยจนเข้าขั้นหมกมุ่น ฉันทำอาหารเช้ากินเองเพราะเลือกแต่ของที่ชอบได้ กินสตรีทฟู้ดร้านอร่อยเป็นอาหารกลางวันสม่ำเสมอเพราะออฟฟิศที่อยู่รายล้อมไปด้วยร้านอร่อย เย็นจบมื้อด้วยร้านโปรดทั่วกรุง ไม่ก็มื้อเย็นเต็มคราบที่แม่ทำ

พันธกิจประจำเวลาว่างคือการหาของอร่อยกิน มีความสุขก็เฉลิมฉลองส่วนตัวด้วยการกินของอร่อย ทุกข์ก็บำบัดได้ด้วยร้านอร่อย แต่ถ้ายุ่งจนไม่มีเวลาถ่อไปร้านไกลๆ ฉันก็มีคอมบิเนชั่นส่วนตัวที่รู้ว่าจะมิกซ์แอนด์แมตช์อาหารทั่วไปยังไงให้ยังอร่อยได้อยู่

แต่เมื่อจุดเปลี่ยนชีวิตมาถึง ฉันเลือกพิกัดออฟฟิศที่ตั้งอยู่ในซอยลึกที่มีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น เครียดๆ เปิดประตูออกมาที่ระเบียงก็ได้ยินเสียงนกร้องและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกปีบโชยมา แต่ข้อเสียของย่านที่ว่าคือมีร้านอร่อยระดับจอมยุทธ์น้อยมากจนเกือบขาดแคลน ฉันไม่สามารถบริหารจัดการมื้อกลางวันให้อร่อยอย่างหลากหลายในหนึ่งสัปดาห์ได้ อาหารเย็นก็ออกจะแล้งไร้เพราะมักเป็นร้านในห้างสรรพสินค้าเป็นหลัก น้อยมากที่จะเดินดุ่มเข้าร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วผลลัพธ์อยู่ในแดนบวก ร้านอาหารตามสั่งที่ดีเด่นพอจะฝากท้องประจำก็ดันเปิดวันหยุดสองวันจนฝากความหวังไว้ไม่ได้

เพื่อความสะดวกสบายและไม่ต้องเดินตากแดดเที่ยงออกไปจาริกอาหารกลางวัน ฉันจึงเริ่มพกข้าวกล่องมาออฟฟิศบ่อยขึ้น วันไหนทำเองหรือแม่ทำให้ก็อร่อยดี แต่วันไหนแวะได้แค่ร้านข้าวแกงในปั๊มน้ำมันก็ต้องเป็นไปตามนั้น พอเห็นว่าการกินข้าวกล่องได้ของแถมเป็นเวลาเหลือในการจัดการงานยุ่งๆ ได้มากขึ้นเพราะไม่ต้องออกไปไหน ฉันก็ชักจะติดใจการกินเพื่ออยู่ มากกว่าการอยู่เพื่อกินที่ยึดถือตลอดมา

แต่ก็ตามประสาคนเยอะเรื่องแยะ ฉันก็ไม่อยากให้การกินแล้งไร้จิตวิญญาณของคนช่างกินจนเกินไป จึงออกกฎกับตัวเองและปฏิบัติอย่างเข้มข้น ชนิดที่ใส่ไว้ใน habit tracker ส่วนตัว เพื่อเช็กผลว่าทำได้มากน้อยแค่ไหน และนี่คือกฎที่ทำให้การอยู่เพื่อกินอย่างตีฟูจิตใจ และกินเพื่ออยู่ไปอย่างมีฟังก์ชั่น

ข้อที่หนึ่ง ต้องว่างอยู่บ้านเพื่อกินอาหารที่แม่ทำอย่างน้อย 2 ครั้งต่อสัปดาห์ ฟังก์ชั่นคือการได้กินของอร่อยและได้ใช้เวลากับแม่ที่ชักจะน้อยลงโดยไม่ได้ตั้งใจ สิ่งที่จับต้องได้เป็นรูปธรรมคือแม้แม่จะบ่นเวลาเราบอกว่าอยากกินอะไรก็ได้ที่แม่ทำ แต่ในที่สุดกับข้าวเต็มโต๊ะจะทำหน้าที่อย่างเต็มที่ และแม่จะแอบยิ้มทุกทีที่เราเติมข้าวอีกจาน     

ข้อที่สอง ต้องได้กินร้านอร่อยน่าพอใจอย่างน้อยสัปดาห์ละ 1 ครั้งก็ยังดี ฟังก์ชั่นเติมเต็มจิตใจและรักษาแววตาระยิบระยับเวลาได้กินของอร่อยของตัวเองเอาไว้ ในขณะที่ผู้หญิงคนอื่นๆ อาจจะรู้สึกว่าตัวเองสวยเมื่อแต่งหน้า สวยเมื่อมีคนมาจีบ สวยเมื่อได้เป็นที่ยอมรับในความสามารถ ฉันมักรู้สึกว่าตัวเองสวยขึ้นเมื่อได้กินของอร่อย โดยเฉพาะของอร่อยมากๆ จนดีใจที่ได้กิน จะบอกว่าหลงตัวเองก็ได้ แต่ฉันเชื่อจริงจังว่าหน้าตาอิ่มยิ้มตอนนั้นต้องสวยมากแน่ๆ 

ข้อที่สาม กินผักให้ถึงครึ่งจานทุกมื้อเพื่อสุขภาพ จริงๆ มีสูตรการกินเพื่อสุขภาพมากมายเต็มโลกไปหมด แต่สิ่งนี้ค่อนข้างเป็นรูปธรรมและไม่หนักหน่วงจนเกินไป เอาเข้าจริงๆ มันก็ยากเหมือนกันนะหากเราไม่ได้จะเปลี่ยนชีวิตกินคลีนหรือเข้าครัวสามมื้อ แต่พอตั้งเป็นกฎแล้วก็ท้าทายตัวเองดี รู้สึกว่าในแต่ละมื้ออาจน่าเบื่อเพราะไม่อร่อย ก็ยังมีมิชชั่นให้พิชิตเป็นการครีเอตหรือการสรรหาเมนูผักมาโปะจานแล้วกินให้หมดให้ได้ ซึ่งผลลัพธ์ที่น่าพอใจคือลำไส้สามัคคีกับร่างกายมากขึ้น

ข้อที่สี่ หากไม่ใช่มื้ออร่อย กินเพื่ออิ่มทั่วไป ให้สั่งแบบไม่ใส่เนื้อสัตว์ จริงๆ ไอเดียนี้มาจาก Meatless Monday แคมเปญน่าสนใจที่ชวนคนทั่วไปตระหนักเรื่องสิ่งแวดล้อม คล้ายๆ การพกแก้ว พกถุงผ้า หรือไม่ใช้หลอดพลาสติกครั้งเดียวทิ้งนั่นแหละ แต่เป็นการลดผลกระทบในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของอุตสาหกรรมปศุสัตว์ แถมยังมีตัวเลขมายืนยันชัดเจนด้วยว่า หากเราลดการกินเนื้อสัตว์ทุกวันจันทร์พร้อมกันทั้งโลก จะเทียบเท่ากับการลดใช้รถยนต์ส่วนตัว 240 ล้านคันต่อปีเลยนะ นับเป็นเบอร์รองที่ประนีประนอมกว่าสายวีแกนหรือสายมังสวิรัติ แต่จากความพยายามที่ผ่านมา การหมดจดตลอดวันจันทร์เป็นเรื่องยากกว่าที่คิด เลยปลอบใจตัวเองว่า หากยังร่วม Meatless Monday ไม่ได้ เป็น ‘meatless บ้างดิ ก็ยังดี’ เพราะถ้ามื้อไหนมีคนกินด้วยก็ไม่อยากให้กฎของเราไปรบกวนใจจนไม่เอนจอยกับการกิน (ที่เรารู้ว่ามันสำคัญต่อจิตใจมากเลยนะ ฮ่า)

อันที่จริง ความไม่เป็นปึกแผ่นของพฤติกรรมก็อาจจะสร้างผลกระทบเชิงบวกต่อสิ่งแวดล้อมไม่ได้จริงเท่าไหร่ แต่พอสนใจเรื่องนี้และรับมาอยู่ในชีวิตมากขึ้น จากที่เคยซื้อของมาตุนแล้วต้องทิ้งเพราะหมดอายุบ่อยๆ กินบุฟเฟต์ตามใจคนรอบตัว หรือกินทิ้งกินขว้างกลายเป็นขยะกำจัดยากอยู่เสมอ เราก็ค่อยๆ ลด ละ เลิกพฤติกรรมเหล่านั้น ซึ่งก็ดูเหมือนจะดีกับโลกและกระเป๋าตังค์มากกว่าแต่ก่อน ที่แน่ๆ มันช่วยให้ฉันประนีประนอมกับมื้อกินเอาอิ่มได้ง่ายขึ้นด้วย

เป็นผลประโยชน์ทับซ้อนของการกินเพื่ออยู่และอยู่เพื่อกินที่เหมาะกับคนที่หมกมุ่นแต่เรื่องกินดีเหมือนกัน

The post ‘ฉันรู้สึกว่าตัวเองสวยขึ้นเมื่อได้กินของอร่อย’ เมื่อการกินมีฟังก์ชั่นของมัน appeared first on a day magazine.

ฟังดูเรียบง่าย และทำให้นึกได้ว่าฉันก็เคยใช้วิธีเดียวกันนั้นในวันที่ยังเด็กกว่านี้ ฉันเคยจริงจังกับการเขียนไดอารี บันทึกความรู้สึกในแต่ละวันเหมือนที่เด็กยุค 90s ชอบทำกัน แข็งขันเป็นกิจวัตรในบางปี หย่อนยานในบางช่วงชีวิต แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำสม่ำเสมอ จนเมื่อโตพอที่ชีวิตจะเจอเรื่องงี่เง่าหลากหลายนั่นแหละ ฉันก็ค้นพบว่าไดอารีของฉันมีแต่ถ้อยคำที่ฉัน ‘กลัวใจตัวเอง’ ยิ่งเมื่อกลับไปอ่าน ฉันก็พบว่าฉันเริ่มไม่ไว้ใจสมุดที่เป็นพยานหลักฐานสำคัญในการบอกว่าฉันเศร้า โกรธ เกลียด และเจ็บปวดกับเรื่องต่างๆ และคนอื่นๆ เพียงใด

ฉันเลิกเขียนไดอารีอย่างเป็นทางการ โดยไม่เคยรู้เลยว่ามันมีประโยชน์กับฉันแค่ไหน เพียงแค่ไม่ต้องกลับไปอ่านมันเท่านั้นเอง

ฉันมีอาชีพเป็นกองบรรณาธิการนิตยสารตั้งแต่เรียนจบ ตอนตัดสินใจออกมาเป็นฟรีแลนซ์ก็ยังชีพด้วยการเขียนล้วนๆ เมื่อเปิดออฟฟิศจิ๋วๆ ของตัวเองก็รับงานเล่าเรื่องผ่านการเขียนเป็นหลักมาตลอด แต่เพราะทำงานกับคอมพิวเตอร์ที่สามารถอันดูและอีดิตได้เท่าที่ต้องการ นั่นทำให้ฉันสูญเสียทักษะในการเขียนลงบนกระดาษไปอย่างสิ้นเชิง แค่เขียนการ์ดเล็กๆ เขียนโน้ตสั้นๆ เซ็นหนังสือให้ผู้อ่าน หรือแสดงความยินดีในสมุดอวยพรในงานแต่งงาน ฉันกลับทำได้ไม่ดีจนอายที่จะบอกว่าประกอบอาชีพนี้ มันตะกุกตะกัก ขัดเขิน และไม่มั่นใจ สิ่งที่ทำได้จึงเป็นการเขียนชุดคำแสนสั้น หรือใช้ประโยคไม้ตายที่เตรียมไว้เอาตัวรอดทุกครั้ง

แน่นอนว่าไม่มีทางกลับไปเขียนไดอารีอีกครั้งได้แน่นอน

เมื่อไม่ถนัดเขียนออกมาอีกต่อไปและไม่รู้วิธีล้างสิ่งอุดตันในใจด้วยวิธีอื่น แปลกดีเหมือนกันที่ฉันก็ค้นพบวิธีใหม่ ทุกครั้งที่อยู่ในสถานการณ์ที่อยากหนีไป สถานการณ์ที่ไม่อยากแบกรับไว้ หรือสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ฉันสามารถดึงตัวเองออกไปเป็นคนนอก เป็นผู้เฝ้ามอง เป็นผู้เขียน ในวันที่ต้องยืนอยู่ข้างเตียงของพ่อในโรงพยาบาลและหมอบอกว่าพ่อคงไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว ถ้อยคำในหัวของฉันเรียบเรียงออกมาได้เป็นฉากๆ …ชายร่างบางซูบบนเตียงหลับตานิ่ง เราเห็นชีวิตของเขาได้ผ่านหน้าจอที่แสดงอัตราการเต้นของหัวใจเท่านั้น ภรรยาและลูกสาวยืนฟังคำอธิบายของหมออย่างเงียบและง่าย ไม่ฟูมฟาย ไม่มีน้ำตา หลังหมอและพยาบาลออกจากห้องไป ผู้เป็นแม่จับมือลูกสาว และบอกคนบนเตียงว่า “ไม่ต้องห่วงทางนี้ แม่อยู่กับลูกได้”

หญิงสาวเลื่อนอ่านสเตตัสในแพลตฟอร์มออนไลน์ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอโกรธผู้คนที่ศรัทธาในสิ่งที่เธอไม่อาจศรัทธา บ้าคลั่งในสิ่งที่เธอคิดว่าไร้เหตุผล แล้วเธอก็ถกเถียงกับตัวเองว่า เธอต้องใจกว้างพอที่จะยอมรับความแตกต่างอย่างที่เธออยากให้คนคนนั้นยอมรับเช่นกันสิ แต่แล้วอีกฝั่งในใจก็พูดเสียงดังว่า เธออาจเข้าใจและยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่างในสังคมได้ดีกว่านี้ หากเพียงสังคมที่เธออยู่เอื้อให้ทุกคนมีคุณภาพชีวิตใกล้เคียงกัน แล้วใครจะเชื่อสวรรค์ ชังนรก แบบไหน ก็ช่างหัวมันเถอะ!

นั่นแหละ, วิธีนี้ทำให้ฉันแข็งแกร่งพอสมควรและผ่านวันเวลาน่าหดหู่ใจมาได้ แถมบางครั้งมันก็เป็นตุเป็นตะจนกลายเป็นเรื่องแต่งที่ฉันกลับไปอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนได้ โดยไม่กลัวใจตัวเอง

เรื่องสั้นและนิยายกลายเป็นอีกหลุมหลบภัยของฉัน

แม้จะมีผู้อ่านติดตามอยู่ในจำนวนที่น้อยนิด แต่ก็มีบ้างที่ได้รับการถามไถ่ว่าเมื่อไหร่จะเขียนหนังสืออีก ทุกครั้งฉันจะยิ้มแหยและบอกว่ายังอยากเขียนอยู่เสมอแต่ยุ่งเกินจะเขียนออกมา ซึ่งทุกครั้งที่ได้พูดออกไป ฉันก็พบว่ามันยากเหมือนกันที่จะกลับไปเปิดประตูหลุมหลบภัยที่เหมือนปิดตายมาหลายปี และสิ่งที่คิดต่อมาทุกทีคือ แล้วเดี๋ยวนี้ฉันหนีเข้าหลุมหลบภัยไหน

ใช่, ฉันไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นสักหน่อย มันต้องมีหลุมไหนที่ฉันหลบแว่บเข้าไปโดยอัตโนมัติในระดับที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัวบ้าง

จนกระทั่งสุดสัปดาห์ก่อน ฉันนั่งทดท้อในคืนวันอาทิตย์หน้าแพลนเนอร์ของตัวเองเหมือนเคย แค่คิดว่าจะต้องจัดการงานอะไรบ้างในแต่ละวันก็เผลอขมวดคิ้วและปวดต้นคอตามฟอร์ม แต่แทนที่จะจัดการงานอะไรสักอย่างสองอย่างให้เสร็จไปบ้าง ฉันกลับหยิบสมุดโน้ตเล่มโตที่ตั้งอกตั้งใจให้เป็นสมุดเลกเชอร์ของตัวเองออกมา หยิบ cookbook เล่มที่อ่านค้างไว้มาค่อยๆ แปล ค่อยๆ ทำความเข้าใจ แล้วสรุปความเข้าใจลงไปในสมุดเลกเชอร์นั้น คืนนั้นฉันเรียบเรียงความเข้าใจเรื่องรสอูมามิ แยกแยะออกมาผ่านศัพท์แสงเคมี (เท่าที่พอจะเข้าใจได้) คัดลอกกราฟวงกลมรสชาติลงสมุด จริงจังราวกับกำลังจะมีสอบวันรุ่งขึ้น แล้วก็นึกได้ว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย นี่คือกระบวนการที่ฉันชอบที่สุด

การหยิบเอาเลกเชอร์ของเพื่อนๆ หลายคนและหนังสือเรียนมายำรวมกัน แล้วสรุปออกมาเป็นเวอร์ชั่นที่ฉันเข้าใจเอง หลังเขียนเสร็จ ฉันพบว่าต้นคอเกร็งเครียดหายไป ทั้งๆ ที่สิ่งที่ทำอยู่ก็เคร่งเครียดไม่ต่างไปจากงาน เพราะมีการจัดการข้อมูล การเรียบเรียงชุดคำ (ที่พยายามขีดฆ่าคำผิดให้น้อยที่สุด) และเมื่อพลิกดูเลกเชอร์หน้าก่อนๆ ที่มีทั้งกระบวนการดริปกาแฟในเงื่อนไขเวลาต่างแบบจะให้รสชาติต่างกันยังไง มีวิธีหมักดองน้ำส้มสายชูจากผลไม้รสเปรี้ยว มีเรื่องช่องลมและการวางผังบ้านเรือนไทย มีเรื่องวัตถุดิบทดแทนในการทำอาหารแบบวีแกน ฯลฯ

ช่างเป็นวิธีคลายเครียดที่เคร่งเครียดดีแท้

แต่อย่างน้อยที่สุด, ฉันก็ได้กลับมาจับปากกาเขียนบนกระดาษอีกครั้ง

The post หยิบปากกาแล้วหนีไป! เมื่อคนมีอาชีพขีดๆ เขียนๆ ก็ยังต้องหนีความเครียดจากงานด้วยการเขียนอยู่ดี appeared first on a day magazine.

เมื่อรู้ว่าไม่มีใครเป็นอะไร ฉันเบาใจและอาสาตามไปสมทบด้วย เพราะคิดว่าเขาน่าจะหิวกาแฟจนปวดหัวมากกว่าจะต้องไปช่วยทุ่มเถียงเอาความอะไร จนเมื่อไปถึง ฉันเห็นเด็กหนุ่มวัยสิบหกนั่งหน้าจ๋อย ที่หัว แขน และขา มีแผลถลอกปอกเปิกกับพลาสเตอร์ที่ถูกแปะไว้ลวกๆ โดยหน่วยกู้ภัย รถมอเตอร์ไซค์ของเด็กไม่มี พ.ร.บ. เด็กจึงออกอาการกลัวลนยิ่งกว่าตอนรอดตายจากใต้ท้องรถของเราอย่างหวุดหวิด เมื่อตำรวจสั่งให้โทรหาผู้ปกครอง จนเมื่อเราเห็นพ่อของเด็กที่ไม่ยอมรับผิดชอบค่าเสียหายด้วยเหตุผลว่าเลิกกับแม่ของเด็กแล้ว และเด็กอยู่ในความปกครองของแม่ต่างหาก ฉันก็เริ่มเข้าใจแววตาหวั่นหวาดของเด็กและความค้อมยอมของแม่เด็กในอากัปกิริยาเล็กๆ น้อยๆ เมื่อได้คุยกับร้อยเวร จากนั้นทุกอย่างดำเนินไปตามกระบวนการ ประกันฯ ของรถยนต์ทั้งสองคันทำตามหน้าที่ ตำรวจเรียกผู้ปกครองมาตกลงรับผิดชอบค่าเสียหาย ว่ากล่าวเด็กผู้กระทำความผิดที่หาเรื่องเสียเงินให้พ่อแม่พอเป็นพิธี และตำหนิผู้ปกครองอย่างจริงจังเรื่องไม่ต่อ พ.ร.บ. เราเดินออกจาก สน.มาอย่างเงียบๆ ก่อนที่สามีของฉันจะพูดออกมาว่ากลับบ้านไป ไอ้น้องโดนพ่อหนักแน่

อาจไม่ใช่เวลา แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกตลอดกระบวนการใน สน.คือ หากเป็นฉันในวัยเท่านั้น ฉันจะรู้สึกแบบไหน แล้วภาพก็ชัดเจนออกมาเป็นฉากๆ ว่าฉันกำลังนั่งหงอน้ำตาคลอเบ้า มองดูแม่วิ่งเต้นขอผ่อนผัดจากหนักเป็นเบา และยกมือไหว้ขอโทษคู่กรณีซ้ำๆ ก่อนจะกลับไปรู้สึกผิดหนักอึ้งที่บ้านเพราะแม่จะไม่ด่าว่าอะไรฉันแม้แต่คำเดียว

ไม่ใช่ไม่ถูกลงโทษ แต่วัฒนธรรมการลงโทษของบ้านฉันคือการทำให้รู้สึกผิด

บ้านของเด็กคนนั้นคงไม่มีสตางค์สักเท่าไหร่ คงไม่ต่างจากฉันในวัยเด็กมากนัก แต่ฉันถูกเลี้ยงดูมาในฐานะลูกคนเดียวที่ได้รับการประคบประหงมดูแลอย่างดี แม่ให้สิ่งที่ดีที่สุดกับฉันเสมอท่ามกลางข้อจำกัดและเงื่อนไขมากมาย ฉันจึงรู้สึกเหนือกว่าเพื่อนร่วมสภาพแวดล้อมและคิดเองโดยไม่มีใครสอนว่าควรตอบแทนความรักที่ได้รับมาด้วยการเป็นเด็กดีอย่างที่สุด ฉันตั้งใจเรียน เรียบร้อย ไม่ค่อยออกนอกลู่นอกทาง แต่หากเด็กดีที่สุดคนนั้นทำอะไรผิด แม่ของฉันแค่เพียงมองด้วยหางตา หรือหนักหน่อยก็ทำเป็นไม่อยากพูดด้วยวันสองวัน ฉันก็พร้อมจะน้ำตาร่วงและสำนึกแล้วว่าทำผิดเพียงใด

พอคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ฉันก็ตระหนักเป็นครั้งแรกว่า ฉันถูกหล่อหลอมมาด้วยความรู้สึกผิด

ตั้งแต่ทำงานและเป็นฟันเฟืองหนึ่งในระบบเศรษฐกิจ ฉันรู้สึกมีความสุขมากที่หาเงินได้เอง มีความสุขที่ได้ซื้อและได้เป็นเจ้าของ ได้กินของอร่อย ได้มีชีวิตที่ข้อจำกัดและเงื่อนไขน้อยลง ด้วยรายได้ ครอบครัวเราได้เลื่อนขั้นเป็นชนชั้นกลาง สุรุ่ยสุร่ายได้เท่าที่เครดิตเอื้ออำนวย ลำบากและสบายเท่ารายได้ที่มี จนกระทั่งวันที่รู้สึกรู้สามากกว่าเรื่องตัวเอง ฉันรู้สึกว่ามีสายตาจากไหนก็ไม่รู้มากมายจ้องมองฉันอยู่ ฉันรู้สึกผิดที่เดินห้างฯ รู้สึกผิดที่ชอบกินของอร่อย รู้สึกผิดที่ซื้อเสื้อผ้าฟาสต์แฟชั่น รู้สึกผิดที่ช่างซื้อ ช่างสะสม รู้สึกผิดที่กินอาหารเหลือ รู้สึกผิดที่ใช้พลาสติก single use รู้สึกผิดที่เป็นรถอีกคันบนถนนที่ทำให้จราจรติดขัด รู้สึกผิดที่เจ้าหน้าที่มูลนิธิต้องมาพูดอะไรยืดยาวให้เราบริจาคเงินด้วยการตัดบัตรเครดิต แล้วก็รู้สึกผิดที่ใช้หนี้บัตรเครดิตไม่หมดเสียที ฯลฯ

พอรู้สึกผิดกับแทบทุกสิ่งของการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ แต่ก็รู้จักตัวเองดีว่าไม่อาจหนีเมืองไปไหนได้ ฉันจึงพยายามอย่างมากที่จะ ‘ไถ่โทษ’ ด้วยการเคี่ยวกรำตัวเองต่างๆ นานา ฉันเลิกช้อปได้ค่อนข้างเด็ดขาด งดกินทิ้งกินขว้าง บริหารจัดการขยะให้น้อยลง และกลับมามีความฝันจริงจังอีกครั้งว่าอยากมีบ้านหลังเล็กๆ ที่มีเฉพาะฟังก์ชั่นใช้งานเท่าที่จำเป็น อยู่ในที่ที่มีต้นไม้ มีลมเย็นพัดผ่าน แต่เมื่อยังทำไม่ได้ ฉันก็ได้แต่โละข้าวของที่อัดแน่นอยู่ในตึกแถว 4 ชั้น ด้วยหวังว่าความรู้สึกผิดต่อการเป็นเจ้าของจะลดลง

ฉันบริจาคเสื้อผ้าและข้าวของที่เก็บไว้โดยไม่ได้ใช้ให้มูลนิธิบ้านนกขมิ้นไปเต็มคันรถ และหวังว่ามันจะปลดปล่อยความรู้สึกหนักหนาของตัวเองไปได้บ้าง แต่เมื่อหันกลับมามองบ้านที่ยังเต็มไปด้วยข้าวของเกินใช้ ฉันก็ยังรู้สึกผิด แล้วที่มากไปกว่านั้น ฉันยังเอาความรู้สึกผิดนี้โยนใส่คนในบ้านไปโดยไม่รู้ตัว

ก่อนหน้านี้ ฉันนึกเสียใจที่แม่กลับมาลงโทษฉันด้วยหางตาและไม่พูดไม่จาด้วยบ่อยกว่าที่เคยเป็น ทั้งๆ ที่ฉันมั่นอกมั่นใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิดไปมากกว่ากลับมากินข้าวบ้านช้าเพราะรถติด หรือไม่หือไม่อือกับข่าวสารที่แม่ส่งมาทางไลน์ แต่เมื่อพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมแม่ถึงขาดผึงกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้ง่ายขึ้นนัก ฉันก็พบว่าฉันลิดรอนความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของแม่ไป ฉันห้ามแม่ซื้อข้าวของ (ที่เราเคยชอบ) เข้าบ้าน บ่นเวลาแม่ทำอาหารเยอะเกินจนเหลือกิน โละทิ้งเสื้อผ้าที่แม่ซื้อมาให้แต่ฉันไม่เคยใส่เลยสักครั้ง และอาจเคยใช้หางตาแบบเดียวกันเพื่อบอกว่าแม่ไม่ควรทำอย่างนั้นอย่างนี้

พอรู้สึกผิดกับเรื่องที่ทำให้คนอื่นรู้สึกผิด ฉันก็ไปต่อไม่ถูก

สามีบอกฉันว่า “อนุญาตให้ตัวเองมีความสุขบ้างเถอะ” เมื่อฉันอัดอั้นจนร้องไห้ออกมา

ไม่รู้เกี่ยวกันไหม ฉันนึกถึงพ่อแม่ของเด็กหนุ่มคนนั้น แล้วหวังว่าพวกเขาจะอนุญาตให้ลูกทำผิดในครั้งนี้

The post เรื่องของความผิด ความรู้สึกผิด และผู้กระทำความผิด ในโลกที่อะไรๆ ก็ผิด appeared first on a day magazine.

ก่อนจะเล่าเรื่องนุกะอย่างละเอียด ขอออกตัวก่อนว่าฉันกำลังเห่อเรื่องการหมักๆ ดองๆ หรือ fermentation อย่างเอาจริงเอาจัง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้คิดจะสนใจมากกว่าแค่หาบ๊วยมาดองเหล้าได้ก็ฟินใจแล้ว อาจจะเพราะเทรนด์ในโลกอาหารบวกกับความตะกละทำให้ฉันเริ่มเห็นความสำคัญของความนัวจากไหปลาร้า ความซับซ้อนของน้ำปลาที่หมักอย่างดีด้วยเวลายาวนาน กลิ่นคาวคลุ้งที่อัดแน่นจนกลายเป็นความหอมชวนน้ำลายสอของกะปิ รสอูมามิระริกลิ้นแบบมีจุดร่วมเดียวกันของเต้าเจี้ยว มิโสะ และถั่วเน่า รวมไปถึงวัตถุดิบหมักๆ ดองๆ จากทั่วโลกที่เป็นสาเหตุของความอร่อยของอาหารที่มากกว่ารสเปรี้ยว หวาน มัน เค็ม

ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยสนใจใคร่รู้อะไรทำนองนี้ (ยกเว้นการหมักดองงานเอาไว้เพราะทำไมเสร็จสักทีนั่นแหละ) ตอนได้ดองไข่เค็มร่วมโหลกับเพื่อนสมัย ป.4 ก็ไม่ได้มีอะไรอยู่ในความทรงจำ ยิ่งขิงดองตอนมัธยมต้นยิ่งแล้วใหญ่เพราะได้แต่สงสัยว่าในเมื่อเราไม่ได้ชอบกินสักหน่อย ทำไมเราต้องมาดองขิงส่งครูด้วย แล้วที่ครูวิชาสุขศึกษาบอกว่าการกินของหมักของดองจะทำให้ท้องเสียอีกล่ะ ตกลงคุณครูเขาได้คุยกันไหม ชีวิตคืออะไรกันแน่นะ

จนกระทั่งมีการศึกษาและสื่อสารออกมาอย่างจริงจังว่าอาหารหมักดองมี ‘โพรไบโอติกส์’ ที่เป็นประโยชน์ต่อระบบทางเดินอาหาร เพราะเจ้านี่เป็นแบคทีเรียสายขาวที่ไปสร้างสมดุลในลำไส้ ปราบเหล่าจุลินทรีย์ร้ายไม่ให้มาก่อกวนเรา แถมช่วยให้ร่างกายเราดูดซึมอาหารได้ดีขึ้นด้วย ขณะเดียวกันเจ้าแบคทีเรียสายขาวเหล่านี้ยังช่วยย่นเวลาและย่อยโมเลกุลในอาหารให้ละเอียดจนดูดซึมเข้าร่างกายดีขึ้น เรียกว่าจากผู้ร้ายในวิชาสุขศึกษากลายเป็นของดีเลอค่าจนเหล่าเชฟและร้านอาหารระดับโลกมากมายหันมาเล่นในสนามนี้กันอย่างจริงจัง อย่างร้าน noma นี่ก็จริงจังถึงขั้นมี fermentation lab เป็นของตัวเองเลยล่ะ

และเมื่อกระแสสนใจมากขึ้น ความรู้ความเข้าใจหรือแม้แต่ไกด์ให้ทดลองทำก็มีมากขึ้นตามไปด้วย แม้กำแพงด่านแรกจะยากเย็นเล็กน้อยสำหรับฉัน เพราะการต้องทำความเข้าใจว่ามันอาหารหมักดองแต่ละชนิดมีแบคทีเรียแตกต่างกัน เช่น ในคอมบูชะหรือน้ำส้มสายชู เป็นแบคทีเรียรูปแท่งที่เรียกว่า acetic acid bacteria ที่จะเปลี่ยนแอลกอฮอล์ให้เป็นกรดแอซิติกก่อน ต้องการออกซิเจนในกระบวนการ ส่วน lactic acid bacteria ในผักดอง กิมจิ จะเติบโตได้ดีในที่ที่ไม่มีอากาศ ซึ่งยอมรับว่าตอนแรกตั้งใจจะปล่อยผ่าน คิดว่าปู่ย่าตาทวดที่ดองผักกูด หมักปลาร้า ไม่เห็นจะต้องเข้าใจสิ่งนี้ แต่พอเริ่มลงมือหมัก เปิดโหลดองเข้าจริงๆ ก็ต้องมาทำความเข้าใจอยู่ดีว่าตกลงโหลนี้จะปิดฝาหรือเปิดฝาให้อากาศเข้าดีนะ ถ้าพูดสนุกๆ ก็ต้องบอกว่า ‘ถ้าตอนเรียนได้ทำอะไรสนุกอย่างนี้ก็ตั้งใจเรียนไปนานละ’ แต่ถ้าให้พูดจริงๆ ก็คือ ‘ต่อให้ลงมือทำจริงๆ ก็ยากอยู่ดีนะ อย่าโทษคุณครูเลยแก’

กลับมาที่ ‘นุกะ’ หลังจากอินเรื่องหมักๆ ดองๆ แล้วทดลองหมักน้ำส้มสายชู ดองหน่อไม้ หมักโยเกิร์ต ไปตามเรื่องตามราว ฉันก็ได้ข่าวว่า ‘จอยรักคลับ’ เปิดคอร์สชวนทำนุกะกับเชฟจีสแห่งร้าน DAG ที่มีโหลหมักดองเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ บวกกับความทรงจำจากหนังญี่ปุ่นเรื่อง Ringo Restaurant ที่นางเอกหอบไหใส่รำข้าวไปทุกที่เพราะเป็นมรดกตกทอดจากคุณยาย ฉันก็หอบข้อความไปสมัครกับคลับทันใด เพราะรู้สึกได้ถึงงานหมักสายโรแมนติก ด้วยเจ้านุกะสุเกะนี้คือรำข้าวอายุยืนที่จะเติบโตและแก่เฒ่าไปพร้อมกับเรา เหมือนร้านขนมปังในฝรั่งเศสที่สืบทอดยีสต์ประจำตระกูลอายุร้อยปีด้วยการดูแลเลี้ยงดูทุกวัน ซึ่งเจ้านุกะนี้ก็ต้องการการดูแลแค่ต้องเปิดโหลปลุกด้วยการคนทุกวันเท่านั้นเอง

ในคลาส ฉันได้พบเพื่อนร่วมกระบวนการหมักที่กว่าครึ่งก็อยากมาเรียนเพราะเคยเห็นนุกะจากหนังหรือซีรีส์ (และอยากเป็นอย่างนางเอกในนั้นบ้าง!) เราคุยกันถึงขั้นว่าจะต้องปลุกเจ้านุกะด้วยการคนด้วยมืออย่างละมุนละไม เพราะนุกะคือสิ่งมีชีวิตที่เราต้องดูแลอย่างดี เพื่อให้มันทำหน้าที่ผลิตรสอูมามิและแบคทีเรียแล็กติกที่ดีให้กับผักหรือเนื้อสัตว์ของเรา เชฟบอกว่าหากนุกะหมักบ่มได้ที่ แค่ฝังผักหัวลงไปหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นก็จะได้ผักดองรสกรอบเข้มข้นมากินแล้ว แต่ขอเตือนว่าให้หาช้อนหรือพายคนก็ได้ ไม่ต้องโรแมนติกมากหรอก (ฮ่า)

ฉันปฏิเสธเชฟในใจขณะที่หอบนุกะกลับบ้าน หมายมั่นปั้นมือจะดูแลประคบประหงมอย่างดี เพราะเชื่อว่าการสัมผัสด้วยมือทำให้เรารู้แน่ชัดว่านุกะแห้งหรือเปียกเกินไปไหม ไม่สบายหรือเปล่า ต้องดูแลช่วยเหลืออะไรเป็นพิเศษไหม แต่แค่คืนแรกกลิ่นนุกะก็ฉุนกึกติดมือจนล้างไม่หมด คืนที่สองฉันเลยเซย์เฮลโลแล้วขอมีระยะห่างด้วยการดูแลนุกะด้วยอุปกรณ์เสมอมา แต่ก็ตามฟอร์มว่าเมื่อไม่อยู่บ้านหลายวัน ฉันก็ฝากฝังให้แม่ช่วยปลุกนุกะให้แทน พอกลับมาแล้วก็ดูแลขาดๆ หายๆ ตามประสาคนยุ่งไม่มีสมาธิที่วันๆ จะเผลอไผลหลงลืมอะไรสักอย่างสองอย่าง

จนนุกะของฉันเริ่มป่วย ดูไม่เฮลท์ตี้เหมือนตอนมาอยู่ด้วยกันใหม่ๆ ไม่ว่าจะยุ่งอย่างไรฉันก็ต้องกลับมาเปิดโหลดูแลมันทุกคืน ในวันที่เหนื่อยมากๆ ฉันก็เผลอคุยกับนุกะด้วยซ้ำว่าอย่าเพิ่งเป็นอะไรไป ช่วงเวลานี้ลำบากหน่อยแต่ก็ต้องสู้ต่อ อย่าปล่อยให้ราดำมาทำให้เราต้องจากกันนะ และเมื่อปลดล็อกสนทนากับนุกะได้ ฉันก็เริ่มเข้าใจนางเอกซีรีส์ที่พร่ำเพ้ออยู่หน้าไห ไปพร้อมๆ กับเข้าใจฟีลลิ่งของสาวญี่ปุ่นมากมายที่หลงรักคิตตี้เพียงเพราะมันไม่มีปาก แต่พร้อมรับฟังพวกเธอเสมอนั่นเอง

บางวัน ฉันตลกตัวเองที่อาการหนักยืนคุยกับสิ่งมีชีวิตคนละอาณาจักรได้ แต่ในวันที่ยาก แตงดองรสชัดที่เพิ่งออกจากโหลนุกะก็ปลอบฉันว่า ‘กัมบัตเตะเนะ’

กลายเป็นว่าการเข้าใจหลักการวิทยาศาสตร์เรื่องการหมักดองที่อุตส่าห์พยายาม ก็ไม่อาจสู้ความโรแมนติกที่รับรู้ถึงการมีชีวิตของแบคทีเรียได้ สมกับที่เกิดมาเป็นคนอย่างนี้จริงๆ

The post ฮัลโหลเทสต์ : การทดลองสนทนากับของหมักดองในความดูแล appeared first on a day magazine.

ไม่ว่าจะเป็นการเอาตุ๊กตุ่นยางของเล่นวัยเด็กไปยัดในโหลยาดองกบไฟกะพริบจนเต็ม กลายเป็นโคมไฟเก๋ ฉีกเสื้อยืดย้วยลายวินเทจมาห่อปกสมุดโน้ตถูกใจเด็กแนวยุคนั้น หยิบกล่องคุกกี้สีแดงที่ได้จากการจับฉลากปีใหม่มาโมให้กลายเป็นนาฬิกาแสนป๊อป และข้าวของอีกมากมายก่ายกองที่สนุกเป็นบ้า

ถึงแม้ฉันจะลงมือทำตามบ้างอยู่สัก 2-3 ชิ้นเท่านั้นตามประสาคนขี้เกียจ แต่คอลัมน์นี้กลับปลูกฝังทัศนคติ ‘ทำเองก็ได้…ง่ายจัง’ ลงในหัวฉันอย่างหยั่งรากลึกและแข็งแรงจนขุดรากถอนโคนไม่ได้
 

บวกรวมกับสภาพแวดล้อมที่มีแม่คอยตัดเสื้อให้ใส่ เย็บกระเป๋าให้ถือ ตัดผ้าคลุมโซฟาเองก็ได้ เรือนปลูกต้นไม้ก็สร้างได้เอง ฉันจึงยิ่งเข้าข่ายคนไม่ยอมเสียสตางค์ให้สารพัดช่างจนคนรอบข้างบอกว่าเพลาๆ บ้างเทอะ! (เสียงหลงกว่า ‘เถอะ’ แบบปกติ) เพราะถึงแม้ข้อดีคือประหยัดสตางค์จ้างคนนั้นคนนี้ แต่ข้อเสียก็คือบ้านตึกแถวสี่ชั้นอัดแน่นไปด้วยข้าวของที่ ‘น่าจะเอามาทำอะไรสักอย่าง’ หมกไว้อย่างเหงาหงอย เพราะใจหนึ่งก็รู้ดีว่า งานดีไอวายสไตล์ที่เคยชอบได้อีสกอนไปแล้ว หลายต่อหลายชิ้นก็ไม่ได้สปาร์กจอยอย่างที่มาริเอะ คนโดะ ไกด์ไว้ให้ แถมชีวิตช่วงนี้ก็ต้อง do it แต่งาน จนรู้สึกผิดว่าถ้าทำงานไม่เสร็จแล้วจะไปทำอะไรเล่นร่าเริงได้
 

แต่อย่างที่บอก ประโยค ‘ทำเองก็ได้ง่ายจัง’ มันกลายเป็นเนื้อตัว เมื่อพอจะมีโอกาสทำอะไรเองได้ใจมันก็เลือกวิธีทำเองสิแทนซื้อสิด้วยคำว่าง่ายจังเสมอ อย่างในช่วงหลังๆ มานี้ฉันตั้งใจเลิกใช้สเปรย์ดับกลิ่นตัวเพราะไม่อยากทิ้งกระป๋องสเปรย์แบบรู้สึกผิด หนีไปใช้โรลออนแบบลูกกลิ้งก็ยังรู้สึกไม่ต่างกัน เลยลองเสิร์ชเล่นๆ ดูว่ามนุษย์เขาเปลี่ยนไปใช้อะไรดับกลิ่นน้องเต่ากันบ้าง ก็ตามฟอร์มว่าต้องไปเจอสูตรดีไอวายทำเองก็ได้ง่ายจังในเว็บไซต์ต่างประเทศที่มีหลากหลายสูตร ทั้งสูตรสเปรย์น้ำไร้แอลกอฮอล์ สูตรครีมที่ใช้น้ำมันมะพร้าวและเชียบัตเตอร์ (ที่แค่แทนค่าอุณหภูมิเมืองไทยเข้าไปก็เหนอะเนอะแล้ว)

หลังจากเทียบสูตรดูความเป็นไปได้ของวัตถุดิบ ฉันก็พบว่าสูตรที่ใช้น้ำแร่ เกลือหิมาลายัน ทีทรีออยล์ และเบกกิ้งโซดาดูจะเข้าท่าที่สุด เพราะวัตถุดิบก็มีอยู่ในบ้าน ขาดก็แค่ Witch Hazel สมุนไพรยอดฮิตจากอเมริกาที่ดีเด่นเรื่องการรักษาสิวและมีสารแอนติออกซิแดนต์ที่ดีเด่นมาก แต่ในอีกแง่หนึ่งก็ช่วยยับยั้งเชื้อแบคทีเรียอันเป็นต้นกำเนิดของกลิ่นตุจากเต่าที่รักแร้ จึงกลายเป็นส่วนผสมสำคัญที่ต้องตามหา แถมชื่อก็ดูเป็นแม่มดปรุงยาจนรู้สึกอยากจะร่ายมนตร์ขึ้นมาซะอย่างนั้น (แม้จริงๆ แล้วคำว่า Witch ในชื่อของมันจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับแม่มดก็ตาม)

ขอบคุณโลกอินเทอร์เน็ตที่มีทุกอย่าง ฉันสามารถกดสั่งซื้อวิตช์ฮาเซลเกรดเครื่องสำอางได้ในราคาสู้ไหว สามวันส่งถึงบ้านทันใจ จากนั้นก็แค่ตวงๆ เทๆ คนๆ ตามสูตร (ที่หยวนเองบ้างนิดหน่อย) แล้วบรรจุขวดสเปรย์ที่มีอยู่ในบ้าน ฉันก็ได้สเปรย์ระงับกลิ่นมาด้วยเวลาอันรวดเร็ว ทำเองก็ได้ง่ายจังตามนั้นจริงๆ

แต่แน่นอนว่าเวลาใช้ไม่ได้ง่ายดายสะดวกสบายเหมือนสเปรย์กระป๋องแห้งทันที สวมเสื้อได้ทันใจ เพราะสเปรย์น้ำสูตรนี้ไม่ได้แห้งง่ายระเหยไวได้ดังใจนัก หลังอาบน้ำเสร็จฉันต้องวางแผนฉีดรักแร้ทิ้งไว้พักหนึ่ง ก่อนจะไปทาครีม ตบเซรั่ม เลือกแมตช์ชุด หรือโอ้เอ้จนรักแร้แห้งได้ที่จึงจะแต่งตัวได้ แต่เมื่อเทียบกับผลลัพธ์ของรักแร้ที่ไม่ถึงกับแห้งผากเหมือนมีอะไรไปฉาบให้เหงื่ออั้นเอาไว้ กลิ่นไม่ชอบมาพากลก็ไม่รุนแรงเท่าตอนไม่ใช้อะไรเลย และรู้สึกเองว่ารักแร้ปลอดภัยใกล้ชิด (สารสกัดจาก) ธรรมชาติมากขึ้น

ที่สำคัญที่สุดคือรักแร้ไม่ดำเหมือนตอนใช้โรลออนด้วยนะ

ได้ทำก็เริ่มเอาใหญ่ พอได้รู้จักน้ำสกัดใบย่านางเป็นผลิตภัณฑ์โอทอปกลั่นมาบรรจุขวดสเปรย์ให้ฉีดคลายร้อนเพราะใบย่านางมีฤทธิ์เย็น เสิร์ชดูต่อก็พบว่ามีแอนติออกซิแดนต์และมีสารต้านเชื้อแบคทีเรียเหมือนๆ กันกับวิตช์ฮาเซลนี่นา ก็น่าจะเข้าท่ากับจั๊กกะแร้เราเหมือนกัน ฉันก็เลยลองเปลี่ยนสูตรจากสมุนไพรอเมริกันมาเป็นสมุนไพรไทยๆ บ้านเรานี่แหละ มีขายราคาเบาอยู่มากมาย ซึ่งผลลัพธ์ก็อยู่ในระดับใกล้เคียงกัน กล่าวคือทำง่ายใช้ยาก แต่ก็สบายใจสบายกระเป๋าสตางค์ดี และความมั่นอกมั่นใจนี้ ก็นำไปสู่การกวนสบู่ ทำน้ำยาบ้วนปาก ปรุงแชมพูสระผม หรือโขลกสครับจากข้าวสารไว้ขัดตัวเองแบบไม่ง้อไมโครบีดส์ ซึ่งยากกว่าการทำสเปรย์ที่ว่านี่อยู่มาก แต่ก็ไม่ได้ยากเกินจะพยายามดูสักตั้ง

เอาเข้าจริงๆ ฉันสนุกและภูมิอกภูมิใจกับการทำเองก็ได้ง่ายจังในหมวดหมู่เครื่องอุปโภคในชีวิตประจำวันมากกว่าหมวดประดิดประดอยมาก เพราะนอกจากจะได้ใช้จริงทุกวัน ไม่ใช่ทำเสร็จภูมิใจแล้วตั้งโชว์ไว้อย่างนั้น ที่สำคัญคือมันเหมือนได้ปลดล็อกสิ่งที่เราเชื่อมาตั้งแต่เด็กว่าจะต้องซื้อและซื้อตามที่โฆษณาสั่ง แถมเชื่อจริงๆ จังๆ ว่าผลิตภัณฑ์เหล่านั้นจะให้ผลลัพธ์อย่างที่สัญญา สิวขึ้นมาสักเม็ดก็ทุรนทุรายวุ่นวายใจอยู่กับสิวที่ไม่ยอมยุบอยู่นั่น แล้วก็ต้องรบเร้าให้แม่ซื้อเจลล้างหน้าที่ยืนยันกับเราด้วยนางแบบหน้าสวยปิ๊งว่าสิวจะหายในวันสองวันอย่างที่เขาเปรียบเทียบบีฟอร์อาฟเตอร์เอาไว้ อยากมีวงแขนขาวไว้ใส่สายเดี่ยวโหนราวรถเมล์โดยไม่ต้องขวยเขิน ทั้งที่จริงๆ โรลออนที่ว่าเป็นตัวการทำให้รักแร้เราดำมากขึ้นนี่นา แถมเราก็ไม่ได้อยากให้ผู้ชายเอาหน้ามาคลอเคลียใกล้ๆ จั๊กกะแร้ด้วย หรืออยากให้รอยตีนกาไม่มากล้ำกรายทั้งที่อายุอานามก็เพิ่มขึ้นทุกปี แต่เราก็เชื่อว่าน้ำตบรุ่นนั้นแบรนด์นี้จะเนรมิตให้เราได้ ซึ่งพอเราได้มาทำเองใช้เอง สังเกตผลลัพธ์ตามจริง อะไรดีไม่ต้องให้บุ๋มว่าดี เพราะเรานี่แหละรู้ดีที่สุด

อะไรไม่เวิร์กก็หาทางใหม่ ถ้าจะต้องซื้ออะไรใช้เพราะทำเองไม่ได้ก็ไม่ได้คาดคั้น และไม่คาดหวังอะไรเพราะไม่ได้สัญญิงสัญญาอะไรกับตัวเองไว้แต่แรก

จากที่เคยรู้สึกผิดหน้ากระจกเพราะเซตปรนนิบัติผิวหน้าที่กัดฟันซื้อมาไม่ให้ผลลัพธ์น่าพึงพอใจนอกจากกลิ่นหอมที่ปลอบใจไปวันๆ พอได้ลดละการช้อปปิ้ง ไม่ต้องอ่านรีวิวเครื่องสำอาง เดินห้างและดรักสโตร์น้อยลง ไม่แพ้ทางบีเอตามเคาน์เตอร์ ฉันก็พบว่าชีวิตส่วนที่ต้องหมกมุ่นกับรูขุมขน ริ้วรอย ความชี้ฟูของผม หรือรอยด่างดำตามจุดต่างๆ ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เพราะถึงบางอย่างจะทำเองไม่ได้ แต่ก็ใช้ชีวิตได้ง่ายจังมากขึ้น

เอ๊ะ ตกลงว่ามันจะง่ายหรือมันจะยาก เอาเป็นว่าฉันชอบที่ชีวิตแบบทำเองก็ได้ง่ายจังพาให้เราได้เรียนรู้เรื่องไม่ง่าย แต่ถ้าทำได้แล้วดีจังขึ้นมา (อนุญาตให้ทวนประโยคซ้ำเพื่อความเข้าใจอีกครั้งหนึ่ง)
 

แจกสูตรสเปรย์รักแร้แบบแห้งช้าแต่ชอบ

วัตถุดิบ

น้ำแร่หรือน้ำกลั่น 90 มิลลิลิตร (เกือบๆ ครึ่งถ้วยตวง)

วิตช์ฮาเซลหรือน้ำสกัดใบย่านาง 30 มิลลิลิตร

เกลือหิมาลายันสีชมพู 2 ช้อนโต๊ะ

เบกกิ้งโซดา ½ ช้อนโต๊ะ

ทีทรีออยล์หรือเอสเซนเชียลออยล์กลิ่นที่ชอบ 10 หยด

วิธีทำ (ง่ายๆ)

อุ่นน้ำบนเตาให้พอร้อน ใส่เกลือและเบกกิ้งโซดาลงไปคนให้ละลาย ทิ้งไว้ให้เย็น ใส่วิตช์ฮาเซลหรือเอสเซนเชียลออยล์ลงไป คนให้เข้ากัน บรรจุใส่ขวดสเปรย์เก่าที่มีในบ้าน เสร็จเร็วมาก ถ้ายังไม่ฟินให้หาเชือกมาผูก หาโบมาพัน หรือแปะเอ็มทีเทปเก๋ๆ เพื่อยืดเวลาและความยากให้มากขึ้นอีกนิด

The post DIY ชีวิตแบบทำเองก็ได้ ไม่ง่ายหรอก (แต่ก็ดีออกนะ) appeared first on a day magazine.