ชื่อชิ มาจากทาเคชิ
เป็นชื่อที่เจ้าของก่อนหน้าใช้เรียกชิ แต่พอมาอยู่บ้านใหม่ก็ถูกเรียกสั้นๆ ว่า ‘ชิ’ ชิเป็นหมาสีขาวทั้งตัวพันธุ์เจแปนนิส สปิตซ์ หน้าตาน่ารัก ขนาดตัวก็ไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป แรกพบกับชิ ฉันก็ชอบมันและดีใจที่ได้เลี้ยงหมาเป็นครั้งแรก
เป็นความฝันเหมือนเด็กทั่วๆ ไปที่อยากมีสัตว์เลี้ยงน่ารัก แรกๆ
บ้านของฉันต้องปรับตัวเพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่
ซึ่งฉันก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ในการดูแลชิด้วย นั่นก็คือการเช็ดอึ เช็ดฉี่
และให้อาหารในวันที่แม่บ้านไม่มาทำงาน คือ วันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์รวม 3 วัน

งานที่ฉันได้รับมอบหมายมา
อาจจะดูง่ายๆ
แต่สำหรับตัวฉันในเวลานั้นที่อยู่ในสถานะของลูกคนเดียวที่ถูกตามใจมาแต่เล็ก
ฉันจึงมีนิสัยขี้รำคาญ หงุดหงิดง่าย ไม่ค่อยอดทน ชอบมีข้ออ้างต่างๆ
มาอ้างทั้งกับตัวเองและกับคนอื่น เมื่อมีน้องใหม่เข้ามาเพิ่มงานที่ไม่เคยทำมาก่อน
มันจึงดูยากและน่ารังเกียจที่ต้องมาเช็ดอึและฉี่เหม็นๆ
ทั้งยังต้องคอยเติมข้าวเติมน้ำให้มีอยู่ในชามตลอด
เพราะเมื่อไหร่ที่แม่หรือน้าเจอว่าอาหารหรือน้ำในชามข้าวของชิหมด ก็จะว่าฉันได้

ช่วงแรกของการปรับตัวอยู่กับบ้านใหม่ของชิค่อนข้างจะทุลักทุเล
เราต้องเป็นผู้ปรับตัวเข้าหามันมากกว่าที่จะบังคับมันให้อยู่ในโอวาทได้
อาจเพราะอายุของมันตอนที่มาอยู่บ้านใหม่ก็ประมาณปีกว่าแล้ว
ทำให้นิสัยที่มีติดตัวมาอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นอยู่ แก้ได้ยากมาก
ชิจะมีนิสัยที่ชอบเห่า ขี้ระแวง และกัดทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่คนในบ้าน…

ทำให้ฉันจากที่เคยชอบก็กลับไม่ชอบที่มันชอบเห่าเสียงดัง
เอาแต่ใจ จะออกไปข้างนอกบ้านก็เขี่ยประตู ขูดจนประตูแทบจะพังถ้าเราไม่ยอมเปิดให้
ชอบกัดทำลายข้าวของ ขาเก้าอี้และโต๊ะไม้สักทุกตัว รองเท้า ทิชชู่
และกัดฉันด้วยในบางครั้งที่มันไม่พอใจ …ฉันจึงมองว่ามันเป็นหมาไม่ดี แว้งกัดแม้แต่เจ้าของทั้งเก่าและใหม่
บวกกับการที่ฉันต้องมาเช็ดอึเช็ดฉี่เหม็นๆ ให้มันที่ฉี่อึในบ้าน
จะสอนจะดุด่ายังไงมันก็ยังไม่เลิกนิสัยนี้ ทำให้เมื่อมันเข้ามายุ่มย่าม
มาเห่าให้เปิดประตู หรือมาทำอะไรก็ตามกับฉัน ฉันจะไม่ชอบ และผลักไสมันไปไกลๆ
ด้วยความรำคาญ

ความรู้สึกของฉันกับชิตอนนั้นจึงเป็นแค่ผู้อยู่ร่วมบ้านเดียวกันที่ฉันต้องอดทนอยู่กับมันไปเท่านั้น
นานเข้ามันก็เริ่มไม่อยู่ในสายตาของฉัน

ผ่านไปไม่นาน
ชิก็เริ่มโตขึ้น และพอจะเข้ากับวิถีชีวิตในบ้านใหม่ได้ นิสัยก็เริ่มเปลี่ยนไป
จากหมาที่ชอบกัดข้าวของเละเทะ ก็เริ่มกัดน้อยลง รวมถึงกัดคนในบ้านน้อยลงด้วย
แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ยังไม่ค่อยชอบมัน
เพราะยังชินแต่กับนิสัยที่มันชอบกัดทำลายของและไม่ฟังใคร
มีแต่น้าเท่านั้นที่อยู่บ้านกับมันบ่อยที่สุด และพอจะรับนิสัยมันได้

มีคืนหนึ่ง
ชิป่วยเป็นไข้ ไม่ยอมกินอาหารหรือน้ำ ฉันซึ่งเป็นคนสังเกตเห็นคนแรกจึงบอกที่บ้าน
เราจึงเริ่มคิดที่จะพามันไปหาหมอ แต่การอุ้มชิ
และพามันไปหาหมอเป็นเรื่องที่ทุลักทุเลมาก
เนื่องจากชิเป็นหมาที่ขนาดตัวใหญ่ประมาณหนึ่ง และมีนิสัยขี้ระแวงมาก
ชอบวิ่งออกไปนอกบ้านไปยังถนนในหมู่บ้านทุกครั้งที่มีโอกาส เมื่อถูกอุ้มจึงดิ้นมาก
และไม่ยอมเข้าไปร้านหมอ

ในที่สุดน้าของฉันก็พามันเข้าไปได้
ชิถูกวางบนโต๊ะตรวจของหมอ เรา 4 คนที่ไปด้วยตอนนั้นต้องทำหน้าที่จับชิไว้ไม่ให้ดิ้นไปแว้งกัดหมอตอนหมอฉีดยา
และเจาะเลือด ชิทั้งเห่า กัด และดิ้นอย่างสุดชีวิตเหมือนรู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร
เมื่อเข็มแทงลงไปยังเนื้อของมัน
ชิก็ทั้งดิ้นและร้องแสดงความรู้สึกกลัวอย่างที่สุดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ชิฉี่ราดลงบนโต๊ะตรวจของหมอ มันเป็นภาพที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
และยังติดตาจำได้จนถึงทุกวันนี้

หลังจากวันนั้น
ฉันก็เริ่มเฝ้าสังเกตมันมากขึ้นๆ โดยไม่รู้ตัว ฉันจึงได้รู้นิสัยของชิมากขึ้น
รู้ว่ามันเริ่มจะป่วยตอนไหน
และจะรู้ว่าชิมีไข้โดยจับที่หูของมันแล้ววัดเอาว่ามันตัวร้อนขึ้นหรือเปล่า
ทำให้ฉันเป็นคนเดียวในบ้านที่แยกแยะได้ว่าชิมาเห่าจะกินขนมหรือจะออกจากบ้านหรือจะขึ้นไปบนที่นอน
ยิ่งจับตาดูมันมากขึ้น ฉันก็ยิ่งมีความรู้สึกผูกพันและมองเห็นมุมน่ารักของมันมากขึ้นเรื่อยๆ

จากที่เคยโกรธและตะคอกใส่ชิเมื่อมันกัดของพังกระจุยกระจาย
ฉันก็เริ่มที่จะใจเย็นลงและเก็บของให้เป็นระเบียบมากขึ้น เมื่อมันฉี่อึในบ้าน
ฉันก็คอยเช็ดทำความสะอาดให้ละเอียดให้กลิ่นจางไปชิจะได้ไม่มาฉี่อึซ้ำในบ้าน ฉันพยายามเข้าใจและไม่ไปรำคาญเมื่อมันปืนเก้าอี้
เกาะโต๊ะ และใช้เท้าตะกุยข่วนขาฉันเวลากินข้าว
ฉันเลือกที่จะเหลือเนื้อบางส่วนที่รสจืดๆ ในจานไว้ให้ชิพอได้กินให้หายอยาก

พักหลังมานี้ฉันจึงรู้สึกว่า
เราจึงได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นในวันหยุด ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เราก็อยู่ด้วยกัน
แต่เป็นฉันที่ไม่เคยให้ความสำคัญและมองชิในสายตา

พอลองย้อนดู
ฉันรู้สึกเปลี่ยนแปลงไปกว่าแต่ก่อนมาก ชิช่วยฝึกให้ฉันอดทน เป็นคนใจเย็นลง
ละเอียดอ่อน และเข้าใจผู้อื่นมากขึ้น
ฉันอาจพูดไม่ได้เต็มปากเต็มคำว่าหลังจากได้เจอชิ ฉันสามารถเปลี่ยนแปลงไปเป็นคนใหม่ได้
แต่ฉันมั่นใจว่า ชิเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลง
เป็นชิ้นส่วนสำคัญที่หล่อหลอมให้ฉันเป็นอยู่ทุกวันนี้ ขอบคุณที่เราได้เจอกันและใช้เวลาร่วมกันมากว่า 7 ปีแล้ว…

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่หมาของฉันป่วย appeared first on a day magazine.