พ่อต้องเข้างานหัวค่ำกลับตีสองทุกวันจนร่างกายอ่อนเพลีย
แต่พ่อก็ต้องตื่นมาส่งผมไปโรงเรียนอีก ด้วยระยะทางที่ไกล
ท่าทางอิดโรยของพ่อผมออกมาเด่นชัดชีวิตพ่อวนเวียนไปแบบนี้เกือบปีโดยไม่เคยบ่นให้ผมและน้องฟัง
แต่แม่เล่าว่าพ่อมาระบายความรู้สึกแบบนี้อยู่หลายครั้ง จนกระทั่งคืนหนึ่ง
ผมจำได้ว่าพ่อกับแม่ทะเลาะกันเรื่องที่ต้องตื่นมาส่งผมไปโรงเรียน
บางครั้งพ่อกลับตื่นเสียเที่ยง คืนนั้นผมคิดไปว่าพ่อเราจะทนเรื่องทั้งหมดนี้ต่อไปไหวเหรอ?

เช้าวันต่อมา มีเหตุให้เราทั้งสี่ พ่อแม่
ผมและน้องสาวผมต้องออกเดินทางไปกันหมด พ่อเพิ่งจะตื่นมาเพราะเพลียมาก
หนำซ้ำยังทะเลาะกับแม่อีก พ่อต้องไปส่งผมที่โรงเรียน แล้วพ่อ แม่และน้องก็จะต้องไปทำธุระกันต่อ

หลังจากเสียงสตาร์ตรถมอเตอร์ไซต์ไม่นาน สิ่งที่ผมถามตัวเองเมื่อคืนก็มีคำตอบ พ่อระบายความรู้สึกของตัวเองตลอดทาง
พ่อที่ทำงานมาหนักหนาทั้งวันต้องมารองรับอารมณ์คนในบ้านอีก
พ่อผมได้หลั่งน้ำตาลูกผู้ชายออกมาครั้งแรก
บนถนนเส้นนั้นแม้มันจะเต็มไปด้วยเสียงรถยนต์ เสียงผู้คนในตลาด หูผมมันอื้ออึงไปหมด
สมองผมเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ผมทำได้เพียงนั่งฟังพ่อ

ผมเพิ่งได้เข้าใจพ่ออย่างที่ผมและแม่ผมอาจเข้าใจได้ยาก ถ้าไม่ได้ลองเป็นพ่อเอง

ผมนึกอะไรไม่ออกเลยบนรถมอเตอร์ไซต์คันนั้น
จนมาถึงโรงเรียน พ่อส่งผมลงพร้อมกระเป๋าเรียนหนังมันเงาหนักๆ แล้วรีบไปธุระต่อ
ผมคิดว่าเหตุการณ์ทุกอย่างบนรถคันนั้นมันเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อตกเย็น เหตุการณ์ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติหมดแล้ว
พ่อยังคงออกไปทำงานเช่นเดิม แม่ยังคงกลับมาทำงานบ้านเช่นเดิม ไม่มีใครพูดถึงเรื่องราวเมื่อเช้านี้อีกเลย
สิ่งที่เกิดขึ้นอาจเป็นอารมณ์เพียงชั่ววูบของพ่อที่มีเหตุการณ์หลายๆ เรื่องมารุมเร้าในจิตใจ
จนต้องระเบิดความรู้สึกข้างในซึ่งอาจจะอ่อนไหวเกินกว่าผมจะเคยรู้ เหตุการณ์บนมอเตอร์ไซต์คันนั้น
บนหนทางที่ยาวไกลหลายกิโลเมตรช่วยให้ผมได้เข้าใจพ่ออย่างลึกซึ้ง

เวลาในวันนั้นมันรวดเร็วจริงๆ แต่มันเป็นหนึ่งในห้วงเวลาที่สำคัญกับชีวิตผมเลย

ไม่ว่าพ่อจะประกอบอาชีพแบบไหน หรือจะทำงานหนักจนดูแลเรื่องในบ้านได้น้อยแค่ไหน เพียงมองย้อนกลับไปวันนั้น ผมก็เข้าใจพ่อได้ทันทีครับ

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ผมเห็นน้ำตาของพ่อ appeared first on a day magazine.