เรารู้จักเธอผ่านกระทู้พันทิปแนะนำที่ชื่อ ‘แม่ผมเกษียณไปเป็น Backpacker’ ซึ่งเขียนโดยนรพิชญ์ เนื้อหาเล่าเรื่องการไปเที่ยวแบ็กแพ็กของคุณแม่วัย 63 ปี เรื่องของคุณแม่นักเดินทางทั้งสนุกและปลุกความอยากเที่ยวของคนหนุ่มสาวชนิดที่อ่านจบแล้วอยากออกเดินทางทันที

คนอ่านสนใจว่าป้าแป๋วเตรียมตัวในการเดินทางคนเดียวยังไง ส่วนเราสงสัยว่าสำหรับหญิงสาวหลังวัยทำงานก่อร่างสร้างตัว การเดินทางทำให้เธอมีชีวิตอีกครั้งยังไง

ก่อนเกษียณ ป้าแป๋วเป็นข้าราชการที่มีอายุงานกว่า 39 ปีในกระทรวงสาธารณสุข เป้าหมายในวัยทำงานคือการเก็บเงินสร้างชีวิตและครอบครัว ในใจลึกๆ กาญจนาอยากออกไปดูโลกกว้าง แต่เธอไม่เคยได้โอกาสนั้น

เมื่อถึงวัยเกษียณ กาญจนาโชคดีที่ลูกๆ โตเป็นผู้ใหญ่ สามีก็ไม่เคยห้าม น้ำหนักที่เคยวางอยู่บนบ่าก็ลดน้อยลงจนแทบจะเดินตัวปลิว ด้วยนิสัยรักการอ่าน ชอบละลายเวลาไปกับห้องสมุด อดีตข้าราชการสาวสะดุดตากับหนังสือที่เล่าเรื่องการเดินทางที่เรียกว่าแบ็กแพ็ก เธอตัดสินใจว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยการสำรวจโลกกว้างเพียงลำพัง

“เรารู้สึกว่าเราก็ยังแข็งแรง เพราะเพิ่งหยุดทำงานแต่เราเหมือนรถที่ยังวิ่งเร็วๆ อยู่ จะหยุดอยู่เฉยๆ มันก็อยู่ยาก เรายังอยากไปไหนมาไหนก็เลยเลือกที่จะเดินทาง” ป้าแป๋วพูดตาเป็นประกาย “การเดินทางคนเดียวมันเป็นความคล่องตัว อย่างเวลามีโปรโมชั่นเครื่องบินเราก็จองได้เลย ไม่ต้องถามใครว่าจะมีเวลาตรงกับเราไหม แค่นั้นเอง”

ปี 2015 แบ็กแพ็กทริปแรกของป้าแป๋วคือการไปพม่า 2 อาทิตย์ด้วยวิธีแสนอินดี้คือนั่งรถทัวร์ไปเหนือสุดของไทยแล้วหารถเข้าเมืองเมียวดีด้วยตัวเอง เธอแบ่งเงินเก็บและเงินบำนาญที่ได้ทุกเดือนเป็นเชื้อเพลิงในการเดินทาง ทุกทริปใช้เวลาประมาณ 2 อาทิตย์ ระหว่างวางแผน เธอคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นอันดับต้นๆ Google และหนังสือนำเที่ยวสารพัดเล่มทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น ระหว่างเดินทาง เธอจะโพสต์ลงเฟซบุ๊กหรือไลน์หาครอบครัวว่าอยู่ที่ไหน ทุกทริปจะเลี่ยงทุกสถานการณ์เสี่ยง ถ้าลงเครื่องบินดึกดื่น เธอจะยอมนอนที่สนามบิน รอให้ฟ้าสว่างแล้วค่อยออกเดินทาง “จริงๆ เป็นคนมีอายุก็ทำให้ไม่อันตรายเหมือนกันนะ เราสามารถนอนห้องพักรวมในโฮสเทลได้เลย เพราะไม่มีใครมาสนใจเราหรอก” คุณแม่นักเดินทางเล่า

นอกจากความปลอดภัย สุขภาพก็เป็นเรื่องสำคัญ เธอดูแลตัวเองอย่างดีเพราะเชื่อว่าร่างกายคือแหล่งพลังงานสำคัญในการเดินทาง “เราไม่อยากกินยาตลอดชีวิต เราจึงตรวจสุขภาพทุกปี ออกกำลังกายทุกวัน กินอาหารแบบไม่ตามใจปากมากนัก แม้คนเราจะหลีกเลี่ยงเรื่องโรคภัยไข้เจ็บไม่ได้ในท้ายที่สุด แต่มันไม่ควรจะมาเร็วเกินไป ควรมีเวลาให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตบ้าง”

ป้าแป๋วเล่าประสบการณ์เดินทางให้คนในครอบครัวฟัง ลูกชายอ่านแล้วก็ยุให้เธอเปิดเพจเฟซบุ๊กเล่าเรื่องให้คนอื่นอ่าน เธอบอกว่าสนใจประวัติศาสตร์ของแต่ละประเทศเป็นพิเศษ สถานที่ห้ามพลาดทุกทริปคือพิพิธภัณฑ์และแกลเลอรี่

แท้จริงแล้วความสุขของนักเดินทางวัยเกษียณ ไม่ใช่สถิติจำนวนประเทศที่ไปเยือน แต่เป็นการสำรวจเรื่องราวของบ้านเมืองด้วยสายตาตัวเอง

“การศึกษาประวัติศาสตร์ของแต่ละประเทศก็เหมือนเราได้รู้จักพ่อและแม่ของคนในประเทศนั้น เราจะรู้ว่าทำไมคนชาตินี้ถึงมีนิสัยแบบนี้ แล้วการเดินทางไปเห็นด้วยตาก็ช่วยยืนยันประวัติศาสตร์ที่เรารู้ว่ามันเป็นจริง มันเป็นความสุขเล็กๆ ในบั้นปลายชีวิตของเรา”

เธอหัวเราะและส่ายหัวเมื่อเราถามถึงจุดมุ่งหมายของการเดินทางของคนอายุหลัก 6 ป้าแป๋วไม่สนใจ “อายุปูนนี้แล้วอย่าถามถึงจุดมุ่งหมายเลย เราแค่อยากใช้เวลาที่เหลือทำสิ่งที่เรามีความสุข การเดินทางทำให้เราเพลิดเพลิน สนุกกับชีวิต และเติมเต็มในสิ่งที่ขาดไป ตราบใดที่ยังมีแรงแบบนี้ ก็ยังอยากจะเดินทางต่อไป จนกว่าจะไปไม่ไหว”

ดูจากโปรแกรมเที่ยวยาวเหยียดทั้งปี เราเห็นแล้วว่าเธอยังสนุกกับการใช้ชีวิต 65 คือตัวเลขอายุที่เธอกำหนดว่าจะหยุดพักเพื่อประเมินตัวเอง ถ้าร่างกายร้องหาที่พักเธอจะไม่ปฏิเสธ บ้านแสนสงบและหนังสือนับร้อยพร้อมให้ความสุขในบั้นปลาย

แต่ถ้ายังไหว เราคงได้เห็นการเดินทางของป้าแป๋วในวัยขึ้นเลข 7 เพราะเธอเชื่อว่าการเดินทางไม่ใช่การทำสถิติ แต่เป็นการออกกำลังกายที่ทำให้เธอแข็งแรง มีเรี่ยวแรงไปต่อทั้งกายและใจ

Facebook | ป้าแบ็คแพ็ค

(จากคอลัมน์ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า – a day 189 พฤษภาคม 2559)

ภาพ มณีนุช บุญเรือง

The post กาญจนา พันธุเตชะ แห่งเพจ ‘ป้าแบ็คแพ็ค’ appeared first on a day magazine.

ตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร ก็เคยคิดเช่นนั้น เขาไม่กล้าฝันว่าอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูนเพราะคงทำให้แม่ไม่สบายใจ แต่การวาดการ์ตูนกลับกลายเป็นความสุขและเป็นพื้นที่ที่เขาจะได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเองมากที่สุด จนในที่สุดผลงานของเขาก็ได้รับการยอมรับทีละเล็กทีละน้อย การ์ตูนของเขาได้ลงคอลัมน์การ์ตูนเล็กๆ ในนิตยสารไทย ไปจนถึงจัดนิทรรศการในมุมเมืองใหญ่ๆ ที่ญี่ปุ่น ประเทศที่นับเป็นเมืองหลวงมังงะของโลก ทั้ง hesheit, ควันใต้หมวก, everybodyeverything ที่ก่อเกิดคาแรกเตอร์ที่ใครหลายคนรักอย่าง ‘มะม่วง’ นอกจากนี้เขายังทำแอนิเมชัน วาดปกซีดีและหนังสือหลายเล่ม และยังแสดงดนตรีประกอบแอนิเมชันอีกด้วย

หากมีใครพูดว่าอาชีพนักวาดการ์ตูนไร้สาระและไม่มีอนาคต ลองอ่านชีวิตของชายคนนี้ดู

ไม่กล้าฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน

ถ้าถามความฝันในวัยเด็กของวิศุทธิ์ เขาไม่กล้าฝันว่าอยากจะเป็นนักเขียนการ์ตูนสักนิด เพราะเส้นทางของอาชีพนั้นดูเลือนลางซะเหลือเกินที่จะบอกแม่หรือบอกครู แม้เขาจะรักการวาดการ์ตูนเป็นที่สุด

“มันไม่เรียกว่าความฝันหรอก เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้”วิศุทธิ์บอกกับเราแบบนั้นเมื่อถามว่าเคยฝันอยากเป็นนักวาดการ์ตูนไหม หากใครถามว่าอยากจะเป็นอะไร เขาจะตอบว่าอยากเป็นหมอ เป็นสถาปนิก หรือเป็นชาวนาแบบคุณตา เพราะอาชีพนักเขียนการ์ตูนนั้นดูเป็นเรื่องเด็กๆ มากกว่า

“เราก็เลยไม่ฝันอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูน แต่ก็ยังวาด วาดทุกวันให้เพื่อน 5 คนอ่านจนกระทั่งจบประถมก็ไม่มีเพื่อนพวกนั้นแล้ว เราก็เลยเลิกวาดการ์ตูนไปพักหนึ่ง เพราะเราไม่กล้าให้ใครอ่านการ์ตูนทะลึ่งตึงตังที่เราวาด ทั้งๆ ที่เราเรียนโรงเรียนชายล้วนนะ เพราะว่าเพื่อนแต่ละคนดูโตขึ้นแล้ว ดูฉลาดกันแล้ว ม.1 แล้วเราก็ไม่ได้เอาการ์ตูนไปโชว์ใครอีก”

นักเรียนศิลปะที่วาดรูปไม่เก่ง

หลายคนอาจไม่รู้ว่าวิศุทธิ์เรียนจบจากสาขาการออกแบบภายใน คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยหวังในใจว่าแม้ไม่ได้เป็นนักวาดการ์ตูน ก็ขอให้เขาได้เรียนศิลปะ ขอให้วาดเขียนได้เก่งขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่า เขาเป็นนักเรียนศิลปะที่โดนอาจารย์ดุว่าเกือบทุกวิชา ผลงานวาดรูปที่เขาตั้งใจออกไอเดียเต็มที่กลับไม่ตรงใจอาจารย์ หนำซ้ำยังยังถูกวิจารณ์ให้อายเพื่อน อายรุ่นน้อง จนเขาเสียความมั่นใจไปไม่น้อย

“เราเข้าไปเรียนเพราะคิดว่าอาจารย์จะสอนให้เราวาดรูปได้สวยๆ แต่ปรากฏว่าเข้าไปแล้วนักเรียนทุกคนวาดรูปสวยอยู่แล้ว อาจารย์ก็ไม่มานั่งสอนวิธีวาดรูปสวยๆ เขาก็สอนอย่างอื่น เข้าไปวันแรกอาจารย์บอกว่าวาดอะไรก็ได้ เราวาดงานอาร์ตๆ ไอเดียเยอะๆ ระหว่างที่เพื่อนๆ วาดรูปแรเงาทรงเรขาคณิตซึ่งก็เหมือนๆ กันไปหมด แต่ปรากฏว่าอาจารย์ชมและให้เกรด A นักเรียนที่วาดรูปแรเงาเรขาคณิตเหล่านั้น เราก็สงสัยว่ารูปของเราคงได้ A อีกแบบ ปรากฎว่าอาจารย์ก็โชว์งานของเราจริงๆ แต่โชว์เพื่อประจาน ได้เกรด F บ้าง D บ้าง”

ไม่ใช่แค่รูปวาดเท่านั้นที่วิศุทธิ์โดนอาจารย์ว่า แม้แต่ลายมือที่เขียนกำกับในแปลนงานก็ยังโดนวิจารณ์ไปด้วย

“แม้แต่ลายมือคุณเนี่ย มันยังไม่เหมือนกับคนที่เรียนศิลปะเลย” อาจารย์ดุเขาจนเอือม ในขณะที่เพื่อนๆ ที่วาดรูปสวย วาดรูปดีในสายตาอาจารย์ก็สามารถรับงานสอนพิเศษวาดรูปและหาเงินได้ตั้งแต่ยังเรียนอยู่

“คือเราอายเพื่อน เพราะเพื่อนรับงานวาดรูปกันตั้งแต่ปี 1 แล้ว เราจะไปรับงานใครได้ ฝีมืออ่อน ติวน้องไม่เป็น งานดรอว์อิ้งของเราก็ถูกติดบอร์ดประจานตลอดเวลา ซึ่งมันก็อยู่ตรงบันไดที่ทุกคนต้องเดินผ่าน”

วาดรูปไม่เก่งให้เต็มที่

อาจารย์ว่าจนทำให้อายเพื่อนและรุ่นน้อง เลยทำให้ตั้มหันมาวาดรูปเพื่อปลดปล่อยอารมณ์

“เราก็อยากจะพิสูจน์ตัวเองให้คนอื่นเค้ายอมรับ เราจะได้หายอายแต่มันก็ต้องใช้เวลา ซึ่งจะพิสูจน์ด้วยวิชาที่เรียนตรงๆ ก็ไม่ได้ เพราะเราทำไม่ได้จริงๆ ก็เลยหาทางอื่น เล่นดนตรี ได้โชว์เพื่อนก็หายอายเป็นพักๆ นะ แต่สิ่งที่ทำให้เราหายอายได้จริงๆ เลยก็คือการวาดการ์ตูนนี่แหละ คือเราคิดขึ้นมาได้ว่า เฮ้ย ตอนประถมเราวาดการ์ตูนแล้วเพื่อนเราชมเรา ไม่ใช่สงสารเรา เราก็เลยหยิบกระดาษขึ้นมาวาดการ์ตูนอีกครั้ง”

คราวนี้เขาคิดใหม่ ทำใหม่ คือการวาดรูปของเขาไม่จำเป็นต้องวาดให้สวยหรือต้องถูกใจใครอีกแล้ว วาดให้เละ ไม่ต้องใช้ไม้บรรทัด หรือจะวาดให้หยาบคายยังไงก็ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้ตัวเองได้ระบายความรู้สึก จนเกิดเป็นการ์ตูน

hesheit ขึ้นมา เมื่อมีโอกาสเขาก็ลองให้เพื่อนสนิทอ่าน ไปจนถึงเพื่อนที่ไม่สนิทอ่าน จากที่เขาเคยกลัวว่าเพื่อนจะรับการ์ตูนแบบนี้ไม่ได้ สุดท้ายแล้วเพื่อนก็เข้าใจแล้วก็สนุกกับการ์ตูนของเขา เขาเริ่มมั่นใจกับลายเส้นของตัวเองมากขึ้น

พิสูจน์ตัวเอง

วันหนึ่งลายเส้นการ์ตูนแบบเขาก็เริ่มมีคนยอมรับ เขาลองส่งการ์ตูนที่เขาวาดไปที่นิตยสาร Katch ของบอย โกสิยพงษ์ ในใจคืออยากให้คนที่เขาชอบได้อ่านการ์ตูนของเขา แต่ด้วยลายเส้นและเนื้อหาการ์ตูนที่ไม่ธรรมดา ผลงานของเขาหรือ hesheit จึงได้ตีพิมพ์ในนิตยสารเป็นครั้งแรก

“ตอนนั้นที่ได้ลงนิตยสาร Katch ก็ช่วยให้เราหายอายขึ้นมาได้อีกนิด เพราะเราหาเงินได้เหมือนเพื่อนสักที ซึ่งตอนนั้นนิตยสาร Katch ก็ดังอยู่ โชคดีที่ได้พี่บอยมาช่วย โรคต่างๆ ในตอนนั้นของเราก็หายหมด โรคอาย โรคอีโก้ โรคไม่ฉลาด กลายเป็นว่าแฮปปี้มาก หลังจากนั้นก็เลยกล้าเขียนการ์ตูนและเพราะมันได้เงิน ซึ่งมันสำคัญมาก เพราะมันทำให้เราบอกแม่ได้ว่า เราได้เงินจากการวาดการ์ตูนนะ แม่จะได้ไม่ห่วงมาก”

โกอินเตอร์

วิศุทธิ์วาดการ์ตูนเรื่อยมาหลังลงคอลัมน์ในนิตยสาร Katch วันหนึ่งเขาตัดสินใจจะไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่น นับเป็นก้าวแรกที่ตัวเขาและการ์ตูนของเขาโกอินเตอร์ไปสู่สายตาคนญี่ปุ่นด้วย

“ในมือเราก็มีแต่ hesheit ซึ่งมันเป็นการ์ตูนเพี้ยนๆ ที่เราก็ต้องไปแจกคนที่เพี้ยนเหมือนกัน แถวที่พักเรามีร้านกาแฟที่ดูอินดี้ๆ อยู่ เราก็เอาการ์ตูน hesheit ไปเสนอแล้วก็แนะนำตัวเองว่ามาจากเมืองไทยนะ ลองอ่านดู จะขอวางขายได้ไหม เจ้าของก็บอกสนุกดีเอามาขายสัก 3 เล่ม วางไปเดือน สองเดือน ก็หายไปเล่มหนึ่ง หายไปสองเล่ม เจ้าของร้านก็บอกให้เอาการ์ตูนมาเติมที่ร้านหน่อย คือมันก็ขายได้ เราก็ทำแบบนี้กับอีก 2 – 3 ร้าน ซึ่งมันขายได้ ทำให้เรารู้ว่าคนญี่ปุ่นเขารับการ์ตูนแบบนี้ได้”

ไม่น่าเชื่อว่าวิศุทธิ์ไปอยู่ญี่ปุ่นแค่เดือนเดียว เขาก็ได้จัดนิทรรศการเป็นของตัวเองโดยได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนชาวญี่ปุ่น เป็นพื้นที่ที่ทำให้เขาได้รับโอกาสมากมายจากนักเขียน คอลัมนิสต์ และสำนักพิมพ์ญี่ปุ่นที่ชวนเขาวาดการ์ตูนหลายช่องทาง ทั้งวาดรูปประจำในกรอบเล็กๆ ของนิตยสารญี่ปุ่น ไปจนถึงวาดรูปหน้าปกให้นักเขียนชื่อดังอย่าง โยชิโมโตะ บานานา จนกลายเป็นโอกาสที่ทำให้เขาได้ตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนครั้งแรกในญี่ปุ่น everybodyeverything ที่มีตัวละครคาแรกเตอร์หลายๆ แบบ ถือกำเนิด ‘มะม่วง’ คาแรกเตอร์สาวน้อยน่ารักที่ครองใจชาวญี่ปุ่นและชาวไทยเรื่อยมา

“พอมีมะม่วง แม่ก็เริ่มเข้าใจการ์ตูนเรามากกว่าเรื่องอื่นๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่แม่รู้สึกว่าการ์ตูนที่เราวาดนั้นสวยหรือน่ารัก ซึ่งทำให้เราวาดมะม่วงต่อมาอีกพักใหญ่ เพราะมันทำให้แม่สบายใจ กลายเป็นการ์ตูนที่เป็นที่ยอมรับกับคนทั่วไปมากที่สุดจริงๆ แม่ก็เลิกชวนเราไปทำงานด้วยแล้วเพราะเราเป็นนักวาดการ์ตูนก็อยู่ได้ หาเงินได้”

เราถามวิศุทธิ์ว่าเขามีเป้าหมายหรือความฝันอะไรอีกไหม เพราะทุกวันนี้จากสายตาคนอื่น เขานับเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จแล้ว กลายเป็นไอดอลของนักเขียนการ์ตูนรุ่นเยาว์อีกหลายๆ คน วิศุทธิ์หยุดคิดสักพัก แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ไม่ได้ฝันอะไรอีกแล้ว คือเราได้เป็นนักเขียนการ์ตูนแล้ว และรู้สึกขอบคุณทุกคนที่ทำให้เราเป็นวันนี้ เพราะมันไม่ใช่ว่าอยู่มาวันรุ่งขึ้น เราจะได้เป็นนักเขียนการ์ตูนเลย มันต้องมีคนซื้อการ์ตูนเรา มีคนจ้างเราไปวาด มันถึงจะเรียกว่าประกอบอาชีพเขียนการ์ตูนได้ ซึ่งเราก็ยังเอนจอยกับสิ่งที่ทำอยู่”

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post การ์ตูนจากชีวิตของ วิศุทธิ์ พรนิมิตร นักวาดการ์ตูนไทยที่โด่งดังในเมืองมังงะของโลก appeared first on a day magazine.

เส้นทางการวิ่งในกรุงเทพฯ
ที่คนส่วนใหญ่รวมทั้งเราด้วยนึกถึงก็ไม่พ้นสวนสาธารณะยอดนิยมอย่างสวนจตุจักรหรือสวนลุมฯ แต่พอวิ่งในสวนเดิมบ่อยๆ วิ่งผ่านโค้งเดิม บ่อน้ำเดิม เป็ดถีบที่เดิม
กลับทำให้เราเบื่อการวิ่งไปโดยปริยาย เพราะความรื่นรมย์ในการวิ่งส่วนหนึ่งก็มาจากวิวที่สายตาของเรามองเห็นนี่แหละ
ทำให้เรานึกอยากลองวิ่งในเมืองดูบ้าง

แวบแรก
เราคิดว่าการวิ่งในเมืองจะเป็นเรื่องยาก เพราะส่วนใหญ่แล้ว
เราจะวิ่งในเมืองได้ก็ตามงานวิ่งที่มีการปิดถนนหนทางอย่างเรียบร้อยแล้ว
พานให้นึกไปว่า การวิ่งในกรุงเทพฯ นั้นเป็นเรื่องยากเกินกว่าจะจัดการตัวเอง

แต่ช้าก่อน
อย่าเพิ่งคิดเช่นนั้น เพราะแท้จริงแล้ว #CityRun ในกรุงเทพฯ นั้นไม่ได้ยากอย่างที่คิดเลย
ยิ่งในยุคที่เรามีอินเทอร์เน็ตตลอดเวลา Google Maps ก็คำนวณเส้นทางให้เราได้เป็นอย่างดีก็ทำให้วิ่งในเมืองง่ายขึ้นด้วย

เราคิดถึงแลนด์มาร์กขนาดใหญ่ในกรุงเทพฯ อย่างพระบรมรูปทรงม้า
เสาชิงช้า สะพานพระราม 8 และสะพานพระปกเกล้า แต่สำหรับมือใหม่หัด #CityRun อย่างเรา
ขอเริ่มวิ่งเบาๆ เป็นระยะทางสั้นๆ ก่อนคือ
ตั้งต้นที่ลานพระบรมรูปทรงม้าวิ่งไปหาเสาชิงช้า
เพราะผ่านถนนเส้นที่มีฟุตปาทกว้างขวาง
บางโซนก็มีทางจักรยานที่คนวิ่งอย่างเราใช้ร่วมได้
เส้นทางระหว่างลานพระบรมรูปทรงม้าไปจนถึงเสาชิงช้านั้นเป็นทางตรงซะส่วนมาก
จะได้ไม่ต้องหยุดข้ามถนนบ่อยๆ เป็น #CityRun ที่สะดวกสำหรับนักวิ่งในเมืองมือใหม่นักแล

แม้จะมีอุปสรรคอย่างเรื่องการต้องหยุดข้ามทางม้าลาย
หรือระวังคนเดินบนฟุตปาท แต่ก็การวิ่งในเมืองก็ยังมีข้อดีอีกมาก
คือมันทำให้เราไม่เบื่อ เพราะวิวสองข้างทางของเราเปลี่ยนไปตลอดเวลา
ระหว่างที่วิ่งไปเสาชิงช้า เราก็ต้องผ่านทั้งอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เวทีราชดำเนิน
หอสมุดเมืองกรุงเทพมหานคร ฯลฯ เป็นการวิ่งที่เพลินตามากทีเดียว

โชคดีชั้นที่สองของการวิ่งในเมืองคือ
คุณจะวิ่งผ่านตลาดและร้านอาหารแบบนับไม่ถ้วน ระหว่างที่วิ่งแล้วเจออาหารร้านไหนหน้าตาหน้ากินก็ปักหมุดไว้ก่อน
แล้วแวะกินข้าวตอนขากลับได้เลย สำหรับเรา เราวิ่งผ่านร้านเฮี้ยะไถ่กี่
เจ้าเด็ดเจ้าดังเรื่องกาแฟโบราณ ขากลับเราก็เลยกลับมาแวะกินกาแฟและไข่กระทะ
เป็นตอนจบของการวิ่งในเมืองที่สมบูรณ์

note: ระวังเวลาข้ามถนนมากที่สุด
รองลงมาเป็นการวิ่งผ่านตลาดต่างๆ ที่มีคนสัญจรเดินกันเยอะอยู่แล้ว

best time to run: วิ่งได้ทุกเวลาที่แดดไม่ร้อน
ถ้ามาวิ่งเสาร์-อาทิตย์จะเจอเพื่อนวิ่งด้วยเยอะเหมือนกัน
รู้สึกอบอุ่นใจ

map

gallery

สำหรับใครที่สนใจอยากลองวิ่งในเมืองดูบ้างแต่ยังใจไม่กล้าพอ เราอยากขอชวนมือใหม่ให้มาลองวิ่งแบบ #CityRun ได้ในกลุ่มวิ่ง NRC BKK จากไนกี้ ที่มีกิจกรรมวิ่งร่วมกันทุกวันพุธ พิเศษสุดๆ คือการวิ่งที่มีโค้ชและเพซเซอร์คอยวิ่งตามและให้คำปรึกษาด้วย ไม่ว่าคุณจะเป็นนักวิ่งสายไหน ลงทะเบียนไปวิ่งฟรี ได้รับคำปรึกษาฟรี แถมยังได้ของแถมเป็นความสนุกกลับมาอีกด้วย

nike.com

The post วิ่งแบบ #CityRun ในพระนครได้ง่ายๆ appeared first on a day magazine.

แม้จะไม่ได้เรียนทำหนังมาโดยตรง เขาขวนขวายให้ตัวเองได้ลองทำอยู่เสมอ โปรดักชันตอนนั้นจึงจะเป็นการถ่ายหนังที่ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ แม้จะโดนเปรียบเทียบกับคนเรียนหนังอยู่บ้าง ถูกรุ่นพี่วิจารณ์อยู่บ่อยๆ เขาก็ไม่ได้นั่งทนทุกข์อยู่กับคำพูดเหล่านั้น แต่เขาลุกขึ้นมาพัฒนาฝีมือตัวเองให้ดีขึ้น

ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เขาอยู่ในวงการมาหลายสิบปีจนมีหนังสร้างชื่ออยู่ไม่น้อย ตั้งแต่ มั่นใจว่าคนไทยเกินหนึ่งล้านคนเกลียดเมธาวี (หนังสั้น), 36 , Mary is happy, Mary is happy , The Master และหนังที่สร้างชื่อให้เข้ามากที่สุดอย่าง ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย.. ห้ามพัก.. ห้ามรักหมอ หนังที่มีคำวิจารณ์หลากหลายที่สุดเรื่องหนึ่ง และเป็นหนังที่ให้ความมั่นใจกับเขาได้ว่า ‘น่าจะเป็นคนทำหนังไปได้ตลอดชีวิต’

Take 1 : นักเล่าเรื่อง

ความรู้สึกของเด็กชายเต๋อเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว หนังในจอแก้วคือสิ่งมหัศจรรย์ เขาเติบโตมาในยุคที่หนัง CG กำลังเฟื่องฟู เมื่อโตขึ้นและเริ่มรู้จักกับหนังอินดี้ หนังทุนน้อย ที่เน้นการเขียนบทมากกว่าโปรดักชัน ซึ่งเขารู้สึกว่าความฝันว่าอยากจะเป็นคนทำหนังนั้นมีความเป็นไปได้

“เราอยากเป็นคนทำหนัง เพราะเรามีเรื่องอยากจะเล่าเยอะ เวลาเราไปเจอเรื่องที่น่าสนใจ เราก็รู้สึกว่าอยากจะเล่าต่อ อยากให้คนอื่นได้รู้ด้วย คือเราสนุกที่จะต่อเรื่องให้มันน่าสนใจมากขึ้น เป็นความสนุกแบบหนึ่งที่ผู้กำกับหรือนักเขียนบทสามารถทำสิ่งนี้ได้”

แต่ความฝันกับความเป็นจริงมักจะสวนทางกันอย่างประหลาด ช่วงที่เขาต้องเลือกคณะเรียนในมหาวิทยาลัยนั้นเป็นช่วงที่อุตสาหกรรมหนังและเศรษฐกิจไม่ได้ดีมากนัก เขาจึงเลือกที่จะเรียนคณะอักษรศาสตร์มากกว่าคณะนิเทศศาสตร์ที่ตรงกับสายของการทำหนังมากกว่า “ตอนนั้นมันเป็นยุคที่เศรษฐกิจมันไม่ค่อยดีมาก คนทำงานโฆษณาก็โดนเลย์ออฟเยอะ ที่บ้านเราก็มีฐานะกลางๆ อีกอย่างในยุคนั้นการทำหนังก็ค่อนข้างยาก คือพี่ๆ ผู้กำกับหลายคนก็ต้องไปอยู่วงการโฆษณาก่อนถึงจะได้กำกับ เราเลยรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ห่างไกลเรามาก จึงเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์เพื่อให้ที่บ้านสบายใจด้วย บวกกับเราก็อยากเรียนเหมือนกัน คือมันน่าจะให้ความรู้เราได้ในเรื่องความเข้าใจมนุษย์ แล้วก็น่าจะช่วยในเรื่องการเขียนบทภาพยนตร์ได้”

Take 2 : คนนอก

คนที่ทำหนังส่วนใหญ่ในยุคนั้นก็ต้องเป็นคนจากวงการโฆษณาหรือเป็นคนที่เรียนทำหนังมาโดยเฉพาะ อย่างต้อม เป็นเอก หรือเจ้ย อภิชาติพงศ์ ความเป็นคนนอกทำให้เขาหวั่นใจไม่น้อยว่าสุดท้ายแล้ว จะได้ทำภาพยนตร์และมีคนดูจริงๆ อย่างที่ใจฝันไว้

“คนอื่นเขาไม่สนว่าคุณเป็นใครมาจากไหน” เต๋อเล่าถึงช่วงเวลาที่เขาคิดว่าตัวเองนั้นช่างเป็นคนนอกวงสุดๆ สำหรับเด็กอักษรทำหนังไปเจอเด็กฟิล์มทำหนัง โปรดักชันและทักษะการถ่ายทำก็เรียกว่าคนละชั้นกัน ไหนจะเป็นเพื่อนรอบๆ ตัวที่เติบโตในหน้าที่การงานแล้ว

“เราไม่เก่งเลย” นี่คือคำที่เต๋อบอกเมื่อเราถามว่า การทำหนังสำหรับคนที่ไม่ได้เรียนมานั้นยากแค่ไหน “งานช่วงแรกๆ ของเราคือเราถ่ายแบบไม่รู้เทคนิคเลย เช่น เวลาถ่ายในที่มืดๆ เราก็เอากล้องตั้งถ่ายเลย เพราะเราไม่รู้เลยว่าแสงสลัวๆ ที่เราเห็นในหนังมันผ่านการจัดไฟมาเยอะมาก ซึ่งความผิดพลาดเหล่านั้นเรารู้ว่ามันต้องใช้อะไรบ้าง เป็นบทเรียนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังต้องฝึกอีกเยอะ

“ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราเป็นคนนอกอย่างสิ้นเชิงเลย คือไม่รู้จะเข้าไปในวงการหนังยังไงเลยด้วยซ้ำ มันไม่สนุก เป็นตัวเองนี่แหละที่คอยพูดกับตัวเองว่า ‘ทำได้แค่นี้หรอวะ’ ตัวเองมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือรู้น้อยไปหรือเปล่า แต่สิ่งที่ทำให้เราอยากจะทำมันต่อไปก็เพราะว่าเราชอบมันมากๆ อยากเป็นคนทำหนังมากๆ เท่านั้นเอง”

Take 3 : สู้กับความฝันกันสักตั้ง

“หลังจากเรียนจบ เราตั้งปณิธานของตัวเองว่า จะอยู่กับการทำหนังไปสัก 1 ปี คือโฟกัสสิ่งนี้อย่างเดียวจริงๆ ซึ่งก็นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ลำบากยากแค้นเหมือนกัน เราเชื่อว่าปีที่หนึ่งของการเป็นฟรีแลนซ์มันยากนะ เพราะคุณจะไม่ได้มีงานเยอะแยะมากมาย บางเดือนได้เงิน 4,000 – 5,000 บาท บางเดือนก็น้อยกว่านั้นด้วย แล้วการเป็นฟรีแลนซ์ มันเหมือนเราล่องเรือไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะถึงปลายทางหรือเปล่า เหมือนเราอยู่บนทะเลที่กว้างมาก ล่องเรือผิดทางหรือเปล่าก็ไม่รู้ บางเดือนที่มันว่างๆ เราก็พยายามไม่อยู่นิ่ง คือมีประกวดหนังเราก็ส่งประกวด ไม่ได้รองานฟรีแลนซ์ทำพรีเซนต์อย่างเดียว แต่คิดว่าเรากำลังต่อสู้ในสิ่งที่เราอยากทำร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมันไม่มีอะไรง่ายเลย”

เมื่อลอยอยู่ในทะเลอันกว้างใหญ่และมองไม่เห็นปลายทาง งานที่เลี้ยงชีวิตจริงๆ อย่างการตัดต่อหรือทำพรีเซนเทชันก็ไม่ใช่งานที่เขารัก จนวันหนึ่งเขาคิดที่ล้มเลิกการทำหนังไปแล้วด้วยซ้ำ “เคยมีบางเดือนที่ไปสมัครงานประจำด้วยนะ เริ่มส่งพอร์ตฯ ไปแล้วด้วย” แต่เมื่อยังลองไม่   ครบปีตามที่เขาตั้งปณิธานไว้ เขาจึงสู้กับใจตัวเอง กัดฟันลุกขึ้นมาทำให้สุดความสามารถก่อน ดีกว่ามานั่งเสียใจทีหลัง

Take 4 : มีที่ยืน

ระหว่างที่เป็นฟรีแลนซ์อยู่นั้น เขาส่งหนังสั้นประกวดในหลายๆ เวที จนเมื่อเขาสมัครเข้าไปฝึกตัดต่อที่ค่ายหนัง GTH เก้ง-จิระ มะลิกุล และวรรณ-วรรณฤดี พงษ์สิทธิศักดิ์ ผู้กำกับและนักเขียนบทมือฉมังจำหนังสั้นของเต๋อได้ จากหนังสั้นแนวทดลองเรื่อง Seeในเวทีประกวด Fat Film Festival เมื่อ พ.ศ. 2549 วิธีคิดของเขาเตะตานักเขียนบทมือฉมังสองคนนี้จนถูกชวนให้ไปฝึกเขียนบท จนเต๋อได้ร่วมเขียนบทภาพยนตร์ดังๆ มากมายอย่าง รถไฟฟ้า มาหานะเธอ , Top Secret วัยรุ่นพันล้าน ฯลฯ จึงได้ฝึกฝนฝีมือจากอาจารย์ในชีวิตจริง

ไม่นาน เขาก็เริ่มทำหนังสั้นและหนังยาวเป็นของตัวเอง

Take 5 : คำวิจารณ์เป็นสิ่งที่ดี

‘ห่วยเว่ย หรือ หนังแม่งบ้าบอ’ เป็นคำวิจารณ์ที่เต๋อได้ยินอยู่เรื่อยๆ

“หลายคนบอกว่า หนังเรื่อง Mary is happy, Mary is happyคือ หนังที่แม่งสร้างมาเพื่อหลอกเด็กไปดู หรือวิจารณ์ว่า นี่มันหนังที่ทำเพื่อเด็กแนวชัดๆ ซึ่งหนังเรื่องนี้แม่งโคตรไม่เด็กเลยนะ มันเป็นหนังกึ่งทดลองที่เราไม่คิดว่าเด็กๆ จะดูได้ แต่พอฉายไปแล้ว ฟีดแบ็กจากเด็กๆ หรือวัยรุ่นก็ดี เราก็ดีใจแหละ เพราะหนังเรื่องนี้คอนเซปต์จัดมาก ฮาร์ดคอร์แบบนี้เรารู้อยู่แล้วว่าต้องมีคนไปไม่ถึงฝั่งฝันแน่ๆ แล้วเราก็อาจจะยังไม่เก่งพอให้เรื่องมันพอใจกับทุกคนได้ บางทีที่เราดูก็มีวิจารณ์ตัวเองว่า ซีนไหนมันห่วยบ้าง เราตัดสินใจผิด แต่ถ้าเราอยู่กับคำวิจารณ์เหล่านั้น มันเสียเวลา น่าจะเรียนรู้มัน ปรับปรุงมันมากกว่า”

เขายอมรับว่าหนังของเขามีสไตล์เฉพาะตัวที่มีทั้งคนชอบและคนไม่ชอบอยู่แล้ว แม้คำวิจารณ์หนักๆ ในช่วงแรกๆ จะกระทบใจเขาอยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาเข้าใจว่าไม่สามารถเข้าไปนั่งในใจทุกคนได้ เขาจึงรับคำวิจารณ์มาปรับปรุงตัวอยู่เสมอ คอมเมนต์ไหนที่เน้นการด่าทอมากกว่า เขาก็ปล่อยไป ส่วนคอมเมนต์ไหนที่มีเหตุมีผลและเอามาพัฒนาฝีมือได้ ก็หยิบมาใช้

Take 6 : อยากเป็นคนทำหนังไปตลอดชีวิต

ฟรีแลนซ์ฯ เป็นหนังใหญ่ที่ทำให้เขารู้ว่า ด้วยสไตล์ไม่แมสแบบนี้ก็ขายได้ และน่าจะเป็นคนทำหนังไปตลอดชีวิตได้

“มันเป็นเป้าหมายใหม่ของเรา ตอนนี้พยายามคิดว่าจะทำยังไงให้ตัวเองสามารถทำหนังไปจนแก่ได้ มันไม่ใช่สิ่งที่ทำเพียง 1 ปีแล้วเห็นผล บางทีมันใช้เวลาเป็นสิบปี เพราะกว่าที่เราจะมาทำหนังเรื่อง ฟรีแลนซ์ฯ นับกลับไปตั้งแต่ตอนความสนใจอยากจะทำหนังก็เกือบยี่สิบปี

“แม่งไม่มีอะไรง่ายว่ะ บางที่เวลาเจอน้องๆ ที่อยากเป็นผู้กำกับ เราก็จะบอกว่า บางอย่างมันต้องใช้เวลาจริงๆ บางทีเราต้องรอไปเรื่อยๆ ว่าเมื่อไรจะถึงเวลาของเรา บางครั้งแย่ๆ หน่อยก็คิดกับตัวเองว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้หรือเปล่า บางคนรอมา 10 ปีก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้นเลย

“เราทำหนังมาหลายเรื่องแล้วก็จริง แต่เรื่องที่ห้ามันอาจจะไม่เวิร์กเลยก็ได้ เพราะทุกครั้งทำหนังเรื่องใหม่ มันก็เริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ต้องถามว่าสิ่งที่คุณรักคือสิ่งนี้ไหม ถ้าคุณรักมันแล้วได้ทำ แม้จะมองไม่เห็นจุดหมายเลย คุณก็จะมีความสุข”

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post กรอดูหนังชีวิตของ เต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ผู้กำกับและนักเขียนบทที่ตั้งเป้าว่าจะเดินตามฝันมาเกือบ 20 ปีแล้ว appeared first on a day magazine.

เรามาถึงศาลเจ้าอุสะตอนเย็นๆ
แล้ว เป็นช่วงที่ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำสาดแสงสีส้มไปกระทบที่เสาแดงโทริอิและศาลเจ้าสีแดงหลายหลัง
ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของศาลเจ้าแห่งนี้
ศาลเจ้าอุสะนับเป็นศาลเจ้าหลักของศาลเจ้ากว่าพันแห่งทั่วทั้งญี่ปุ่น
และถือเป็นศาลเจ้าศูนย์กลางของ Hachimangū ที่มีอยู่มากกว่า
40,000 แห่งทั่วญี่ปุ่นอีกด้วย

ทางเข้ามีเสาแดงโทริอิ 4 ต้นใหญ่รอต้อนรับอยู่
เราสังเกตเห็นทั้งเด็ก วัยรุ่น และคนสูงวัย ที่เข้ามาสักการะศาลเจ้าแห่งนี้
โดยเมื่อเดินข้ามเสาแดงต้นใหญ่มาแล้ว ก็จะเจอกับบ่อน้ำไหลและกระบวยไม้ไผ่วางผาดอยู่ ซึ่งจะพบเจอได้ตามศาลเจ้าเกือบทั่วญี่ปุ่น
เพราะถือเป็นตามธรรมเนียมของการเข้าศาลเจ้า และไปสักการะเทพเจ้า
จะต้องมีการชำระล้างร่างกายให้บริสุทธิ์ซะก่อน ทั้งล้างมือและล้างปาก
โดยคุณป้าไกด์นำทางก็สอนให้เราชำระล้างอย่างถูกต้องอยู่ไม่ห่างด้วย

หลังจากเดินขึ้นบันได้ท่ามกลางป่าเขียวที่ชุ่มชื้นไปหลายสิบขั้น
เราก็เห็นปลายทางเป็นอาคารวิหารหลักสีแดงเด่นเป็นสง่า และแน่นอน
เราต้องเดินเข้าประตูซ้าย (และออกประตูขวา) ตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่นด้วย
เมื่อเข้าไปถึง เราเห็นวิหารหลักสีแดงที่ใหญ่โตและสมบูรณ์มาก
ไม่น่าเชื่อว่าจะสร้างมาเป็นพันปีแล้ว บรรยากาศโดยรอบนั้นนิ่งสนิท
อากาศเย็นกว่าด้านล่างเพราะอยู่กลางป่าและบนเขา
อาคารนี้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสมบัติของชาติญี่ปุ่นอีกด้วย

เราเข้าไปสักการะศาลเจ้าใกล้ๆ
วิธีเคารพบูชาศาลเจ้าที่นี่นั้นคือ โค้ง 2 ครั้ง-ตบมือ 4 ครั้ง-โค้งอีก 1 ครั้ง
เป็นอันเสร็จพิธี

ด้านข้างมีต้นไม้ใหญ่ขนาดหลายคนโอบยืนตระหง่านให้ร่มเงาอยู่
คุณพี่ชาวญี่ปุ่นที่มาด้วยกันเล่าว่า ต้นไม้ต้นนี้มีอายุเป็นร้อยๆ ปี
ซึ่งก็เล่าขานกันมาว่าศักดิ์สิทธิ์มาก เคยมีไอดอลสาวจากวงญี่ปุ่นมาขอพร
ขอให้ตัวเองมีตำแหน่งอยู่ในอันดับต้นๆ ของกลุ่ม
ปรากฏว่าเธอก็สมปรารถนาอย่างที่ขอไว้ ต้นไม้ต้นนี้ก็เลยโด่งดังไม่แพ้ศาลเจ้าเลยทีเดียว
ว่าแล้ว เราก็ขอพรกับต้นไม้บ้าง (ฮา)

นอกจากศาลเจ้าและต้นไม้แล้ว
บริเวณนั้นยังมีแผ่นเขียนคำอธิษฐานอีกด้วย
เรียกว่าเป็นศาลเจ้าแห่งการขอพรอย่างแท้จริง

Usa Jingu Shrine

address:
Usa Jingu 872-0102 Oita-ken,
Usa-shi, Minami Usa, Oita Prefecture

hour: เปิดทุกวัน 05.30
– 21.00 น. (และเปิด 06.00 – 21.00 น. ตั้งแต่เดือนตุลาคม-มีนาคม) ส่วน Treasure hall เปิด 09.00 – 16.00 น.

how to get there: จากสถานีอุสะ ขึ้นรถบัสขนส่งโออิตะไปนาคัตสึ
ลงรถที่อุสะยะฮาตะ (นั่งรถบัสประมาณ 8 นาที)

ขอบคุณ
:
World Surprise Travel, Oita Tourism, JR Kyushu

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Usa Jingu Shrine : ศาลเจ้าอุสะ ศาลเจ้าที่คนญี่ปุ่นอยากจะไปขอพรสักครั้งหนึ่งในชีวิต appeared first on a day magazine.

เขาและเธอรู้ว่า ความเป็นไทยนั้นเท่เกินกว่าจะอยู่แค่ในเมืองไทย พวกเขาพัฒนาไอเดียนี้จนก่อร่างสร้างแบรนด์ได้อย่างไร ลองอ่านกันนะ

ไทยเท่

เดชา : “เราสองคนทำบริษัทออกแบบเฟอร์เจอร์หรือผลิตภัณฑ์ที่ชื่อ THINKK Studio แล้วก็มีโอกาสได้เข้าไปทำงานร่วมกับหน่วยงานของรัฐต่างๆ เช่น ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ ซึ่งโจทย์คือเขาอยากให้เราช่วยเข้าไปพัฒนางานฝีมือของชุมชนต่างๆ”

พลอยพรรณ : “เราได้เข้าไปออกแบบให้งานฝีมือเหล่านั้นมีราคามากขึ้น จากที่เคยขายได้ 50 – 100 บาท ก็ไปปรับเปลี่ยนดีไซน์ให้มันขายได้เยอะขึ้น เพราะเรามองเห็นว่างานฝีมือหรือภูมิปัญญาเหล่านี้มันน่าจะขายได้ในราคาดีและคุ้มค่ากว่าที่ชุมชนจะทำเพียงของที่ระลึกเพียงอย่างเดียว คนต่างชาติหรือชาวยุโรปก็จะให้ค่ากับงานฝีมือแบบนี้อยู่แล้ว ซึ่งเราและดีไซเนอร์หลายๆ คนก็เข้าไปช่วยออกแบบเพื่อเพิ่มมูลค่าสินค้าให้เยอะขึ้น กลายเป็นงานที่ค่อนข้างร่วมสมัยแล้วก็ใช้ได้ในชีวิตประจำวัน แต่กลายเป็นว่าสินค้าที่เราทำก็เหมาะกับตลาดส่งออกหรือชาวต่างชาติมากกว่า ซึ่งชุมชนก็ไม่ได้มีช่องทางที่จะเข้าไปขายในตลาดนั้นได้ จึงทำให้เราเสียดายว่าสิ่งที่ออกแบบมา ชุมชนอาจไม่ได้เอาไปใช้ หรือชุมชนก็ไม่มีรายได้ที่เพิ่มมากขึ้นจากตรงนี้ เราจึงคิดว่าน่าจะทำแบรนด์ขึ้นมาเพื่อช่วยขายของให้ชุมชน คือเรามองว่า ถ้าเราขายได้ เราก็สร้างงานให้คนในชุมชนได้”

ประกอบฝัน

พลอยพรรณ : “การสร้างแบรนด์เป็นความฝันของเรามานานแล้ว คือเราเรียนจบด้านออกแบบผลิตภัณฑ์ ก็อยากจะสร้างแบรนด์เฟอร์นิเจอร์เป็นของตัวเอง แต่พอมีจุดหนึ่งที่เราทำงานจริงจัง เปิดสตูดิโอเป็นของตัวเอง ก็อยากจะทำงานของสตูดิโอให้มีคุณภาพ โฟกัสที่งานออกแบบเป็นหลัก แต่หลังจากได้มีโอกาสเข้าไปช่วยชุมชน เราก็เริ่มคิดถึงการทำแบรนด์สินค้าเป็นของตัวเอง เพราะเราอยากจะพิสูจน์ตัวเองว่าดีไซน์ที่เราคิดออกมา มันจะขายได้ เลยตัดสินใจทำแบรนด์ THINGG อย่างจริงจัง โดยจะเน้นการผลิตของชิ้นเล็กๆ ก่อน เป็นสินค้าที่เราสามารถดูแลการผลิตเองได้”

เรียบง่ายและใช้งานได้จริง

พลอยพรรณ : “ปกติแล้วงานที่เราทำจะเรียบง่ายและมีความเป็นไทยเข้าไปผสมอยู่แล้ว ตอนที่คิดทำแบรนด์ THINGG ก็เช่นเดียวกัน คือเรามองเห็นว่าเมืองไทย วัสดุไทยที่มีเยอะมาก งานคราฟต์ก็มีเยอะมาก มันมีวัตถุดิบที่เอามาทำอะไรได้อีกเยอะ ส่วนหนึ่งเราคิดว่าถ้าเราออกแบบงานด้วยวัสดุทั่วไป มันก็จะกลายเป็นของอีกชิ้นหนึ่งในตลาดที่ไม่ได้มีเอกลักษณ์ บวกกับเราเป็นดีไซเนอร์ไทยด้วย ถ้าเราเอาเรื่องหัตถกรรมชุมชนมาใช้ก็น่าจะดี งานที่เราทำก็ได้กลับไปช่วยชุมชนด้วย ให้กลายเป็นคาแรกเตอร์ของแบรนด์ เรามีทั้งผลิตภัณฑ์งานคราฟต์ และผลิตภัณฑ์ที่ใช้เทคโนโลยีอุตสาหกรรมเข้ามาช่วย เพื่อให้ผลิตภัณฑ์ดีทั้งดีไซน์และคุณภาพ”

เดชา : “ถ้าเราโฟกัสว่าอยากจะแข่งกับเวทีโลก เราก็ต้องสร้างเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากงานออกแบบทั่วไปให้ได้ ซึ่งสำหรับงานฝีมือของชาวบ้าน บางทีมันคือการลดทอนงานแค่นิดเดียว ไม่ต้องเย็บหรือสานให้ซับซ้อนแบบที่ชุมชนเคยทำก็สวยแล้ว แล้วก็ออกแบบให้งานฝีมือเข้ามาอยู่ในชีวิตประจำวันของคนมากขึ้น จากที่เคยเป็นแค่ของฝากหรือของชำร่วย เพราะจริงๆ แล้วคนสมัยก่อนจะใช้เครื่องใช้หัตถกรรมในชีวิตประจำวันกันจริงๆ ซึ่งเราก็จะพยายามออกแบบโดยเติมฟังก์ชันการใช้งานลงไป”

ทำงานร่วมกับชุมชน

พลอยพรรณ : “เราคุยกับคนในชุมชนเลยว่าเขามีสินค้าอะไรบ้าง เช่น เดิมทีเขาสานกระเป๋า สานตะกร้าอยู่ เราก็จะมาคิดว่าวัตถุดิบเหล่านั้นจะนำมาทำอะไรได้อีก ซึ่งก็แล้วแต่ชุมชนว่าปกติทำงานฝีมือแบบไหน เช่น บางบ้านที่เน้นเรื่องการทอผ้า เราก็ให้เขาทอผ้ามาส่ง เพื่อนำไปใช้เป็นวัตถุดิบตั้งต้นเพื่อประกอบกับส่วนประกอบอื่นๆ อย่างโคมไฟของเรา ที่เกิดจากการสานของใบลาน แต่เดิมของชุมชนทำเป็นรองเท้า เป็นกล่องทิชชู่ คือขายในปริมาณเยอะแต่ได้กำไรนิดเดียว”

เดชา : “หลักการคิดออกแบบหรือพัฒนาสินค้าของเราก็จะคิดว่า จะทำอย่างไรที่จะเพิ่มมูลค่าของสินค้าได้ บางทีให้เขาได้ทำงานน้อยลง เสียวัสดุน้อยลง แต่ได้กำไรมากขึ้นกว่าเดิม คือเราไม่ได้บอกว่าต้องปรับเปลี่ยนอะไร แต่การทำงานกับชุมชนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย คือถ้าเราเข้าไปคุยกับ 10 ชุมชน อาจจะมีแค่หนึ่งชุมชนที่เราสามารถร่วมงานกันต่อได้ ทั้งในเชิงคุณภาพของการผลิตแล้วก็ความเชื่อใจซึ่งกันและกัน”

ไทยคิด ไทยดีไซน์

เดชา : “SARN lamp (โคมไฟสาน) เป็นสินค้าที่เราทำงานร่วมกับชุมชนบ้านทับลานที่จังหวัดปราจีนบุรี เขาจักสานหมวก กระเป๋า รองเท้า จากใบลานอยู่แล้ว ซึ่งใบลานของชุมชนนี้จะมีสีขาว ซึ่งทำให้เรานำไปย้อมสีได้สดกว่าพวกไม้ไผ่ แล้วก็ใช้การย้อมสีใบลานแล้วนำมาสานแบบเล่นสีตัดกัน เกิดเป็นลายแพตเทิร์นใหม่ขึ้นมา”

พลอยพรรณ : “ความเป็นไทยที่เราใส่เข้าไปในงาน เราไม่ได้ตะโกนออกไปว่าฉันเป็นดีไซเนอร์ไทยหรือฉันมาจากประเทศไทยนะ เราใส่กลิ่นอายเข้าไปเพื่อให้งานออกแบบนั้นมันสนุก ดูไม่เครียด ดูไม่เพอร์เฟกต์ ซึ่งเรามองว่านี่คือคาแรกเตอร์ที่ตรงกับงานออกแบบของเรา คือมันไม่ได้ดูเนี้ยบกริบหรือไทยจ๋า แต่มันมีดีไซน์ที่น่าสนใจ สนุก และก็น่าจะเซอร์ไพรส์ใครหลายคนเมื่อรู้ว่าไอเดียของสินค้าชิ้นนั้นคืออะไรหรือเอาวัสดุมาจากไหนมากกว่า”

meet the dream shop

location: Siam Discovery | 3rd Floor

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ โดยวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่ Siam Discovery

ภาพ มณีนุช บุญเรือง

The post THINGG : เฟอร์นิเจอร์ที่มีกลิ่นอายของงานคราฟต์แบบไทยๆ appeared first on a day magazine.

ทำไมเขาถึงรักการวิ่งขนาดนี้ ลองอ่านเลย แล้วคุณจะลองออกไปวิ่งเพื่อสิ่งที่รักดูสักครั้ง

ทำไมคุณถึงหันมารักการวิ่ง
“ผมวิ่งมาตั้งแต่เด็ก เพราะตอนเด็กๆ ผมป่วยบ่อย แล้วที่เริ่มวิ่งจริงจัง มันก็เริ่มต้นจากงานแม่เมาะฮาล์ฟมาราธอนครั้งแรก ซึ่งเราก็ได้ลงวิ่งเป็นครั้งแรกด้วย ผมเป็นคนแม่เมาะ ที่หมู่บ้านก็เกณฑ์คน เกณฑ์เด็กๆ ไปวิ่ง พอโตขึ้นมาหน่อย เราก็เป็นคนชอบเล่นกีฬา เล่นฟุตบอล ก็เลยได้วิ่งออกกำลังกายมาโดยตลอด แล้วก็มีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่เราหมกมุ่นซ้อมดนตรีเพราะเราอยากจะเป็นนักดนตรี มีช่วงที่ทำงานเยอะ ไปเล่นคอนเสิร์ตเยอะ มีช่วงที่เราปาร์ตี้สำมะเลเทเมาอยู่พอตัว จนเราหยุดคิดว่าเราควรจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง เพื่อเพิ่มขีดความสามารถ เพิ่มพลังเพื่อใช้ในการแสดงคอนเสิร์ต เพราะรู้สึกว่าร่างกายเราอ่อนแอมาก ร้องไม่กี่เพลงก็เหนื่อยแล้ว เลยรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ต้องตั้งใจที่จะออกกำลังกายเพื่อฟิตพลังตัวเองขึ้นมา ซึ่งเราก็เลือกที่จะกลับมาวิ่ง กลับมาเล่นกีฬาหลายๆ อย่าง”

“ตอนที่กลับมาวิ่งอีกครั้งก็ต้องค่อยๆ ฝึกซ้อมไปจากวิ่งน้อยๆ ก่อน แล้วก็มีตารางวิ่งที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนทฤษฎีไมโล* ที่ว่าต้องเริ่มฝึกซ้อมจากอ่อนๆ ก่อน แล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เป็นทฤษฏีการเพิ่มความหนักหน่วงทีละน้อยในการฝึก แต่จากคนที่เคยวิ่งไกลๆ วิ่งมากๆ มาก่อน เราก็หงุดหงิดใจเหมือนกันนะ มาเริ่มต้นใหม่ผมก็รู้สึกไม่ดีกับตัวเองหรอก แต่ก็ค่อยๆ พยายามฝึกเรื่อยๆ เอาชนะตัวเองให้ได้ เมื่อเราฝึกเยอะๆ ออกกำลังกายเยอะๆ เพดานของกำลังเราก็สูงขึ้น ร่างกายก็เก็บพลังไปใช้ในคอนเสิร์ตได้มาก และทำให้แสดงคอนเสิร์ตได้ดี”

(*ทฤษฎีไมโล คือทฤษฎีสำหรับการเตรียมตารางออกกำลังกายทุกประเภท โดยเริ่มจากการฝึกแบบน้อยๆ หรือว่าอ่อนๆ ไปก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ เพิ่มความเข้มข้นของตารางฝึกซ้อมขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายก็จะปรับสภาพและแข็งแรงขึ้นไปตามที่ต้องการ)

คุณเป็นสายวิ่งแบบไหน วิ่งเร็วหรือวิ่งเรื่อยๆ
“จริงๆ แล้วผมจะดูช่วงเวลาว่าผมจะใช้กล้ามเนื้อขาวหรือกล้ามเนื้อแดง กล้ามเนื้อแดงคือการวิ่งไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเป็นกล้ามเนื้อขาวก็จะเป็นการวิ่งเร็วๆ นานๆ ถ้าหนึ่งสัปดาห์ของผมจะวิ่งทั้งสองแบบ คือวิ่งยาวบ้าง วิ่งไป 2 – 3 ชั่วโมงเลย ใช้เวลาวิ่งไปแล้วก็ฟังเพลงไป แต่จริงๆ เราก็ชอบเล่นฟุตบอลมาก เราก็ไปวิ่งตอนที่เล่นฟุตบอลด้วย ก็เลยต้องบาลานซ์ว่าจะออกกำลังกายแบบไหน เช่นว่า วันนี้ไปเตะฟุตบอล อีกวันไปวิ่ง อีกวันวิ่งนานๆ วันไหนจะต้องพักบ้าง ก็ไม่รู้ว่าการบ้าพลังมันเป็นคำที่ดีหรือไม่นะ แต่รู้สึกว่ามันคงต้องใช้ แล้วอยู่ในวงการนี้ ถ้าไม่ออกกำลังกายแล้วออกไปโชว์ ถ้ามันแย่ลงแล้วมันก็ยาก เด็กเดี๋ยวนี้เก่ง เราก็ต้องพัฒนาตัวเองอยู่ตลอด ก็ถือว่าเป็นหน้าที่ คนในวงจะรู้เลยว่าผมจะกินอะไร ผมจะทำอะไร แต่ก่อนคนในวงจะงงๆ มากว่าเรารักการออกกำลังกายขนาดนั้นเลยเหรอ ทุก 4 โมงเย็นถึง 2 ทุ่ม จะติดต่อผมไม่ได้เลย แต่ตอนนี้ทุกคนในวงหรือทีมงานจะรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของเรา เรารู้สึกว่าเราต้องออกกำลังกายจริงๆ เพื่อการแสดงคอนเสิร์ตที่ดี เรารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย พรุ่งนี้ถ้านอนน้อย อยากจะปาร์ตี้กินเบียร์ มันก็ไม่ดี คอนเสิร์ตพรุ่งนี้ก็เจ๊ง ก็คงไม่มีคนอยากดู ไม่มีคนจ้าง เราก็คงเจ๊งไปด้วย”

คุณเป็นคนมีวินัยเรื่องการออกกำลังกายมากเลยใช่มั้ย
“ผมก็รู้สึกว่าเป็นคนมีวินัยนะ แต่ผมไม่ได้เครียดขนาดนั้น แต่ที่เรามีแบบแผน วางตารางชีวิตเพื่อออกกำลังกายนั้นมันเกิดจากการที่เรารู้ว่าเราอยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไร พฤติกรรมทั้งหลายของผมก็จะปรับเปลี่ยนให้เราเป็นคนแบบนั้น ถ้าบอกว่า Lomosonic เป็นวงที่แสดงสดได้เป็นบ้าเป็นหลังหรือสุดยอด ก็คิดกลับไปว่าทำไมเราถึงสามารถแสดงดนตรีสดได้เป็นบ้าเป็นหลังขนาดนั้น เราต้องออกกำลังกายเพื่อให้เรามีกำลัง มีพลังเพื่อใช้บนเวที แต่ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เข้าสังคมเลยนะ จริงๆ ผมก็ดื่มนะแต่ก็ต้องเลิก เพราะสุดท้ายผมรักการร้องเพลงมากกว่า ผมรักการที่จะอยู่บนเวทีมากกว่า เมื่อเราเลือกสิ่งนี้ เราก็ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมที่จะต้องเป็นคนแบบนั้นให้ได้ ถ้าจะแตกแถวไปปาร์ตี้บ้าง ไปดื่มบ้างก็ขอให้มีวันว่างเยอะๆ ให้ผมได้จัดการชีวิตได้”

“มันไม่ใช่ว่าออกกำลังกายแล้วจะไปกร่างกับคนอื่นว่าเราดีกว่าคนอื่น จริงๆ คือทุกคนมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ เราจะออกกำลังกาย เขาจะไม่ออกกำลังกายก็แล้วแต่ ผมไม่ได้บอกใครๆ ไปทั่วว่าเราออกกำลังกายทุกวันนะ แต่อย่างน้อยคือถ้ามีเด็กเห็นเราวิ่ง เห็นเราออกกำลังกายแล้วเด็กคนนั้นลุกขึ้นมาวิ่งบ้าง หรือไม่ติดยา ผมก็ดีใจนะ”

นอกเหนือจากเรื่องพละกำลังที่เราได้มาจากการวิ่ง ยังค้นพบอะไรอีกมั้ย
“เคยอ่าน เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง ของฮารูกิ มูราคามิ เขาเป็นนักเขียนที่ชอบวิ่งมาราธอน เวลาที่วิ่งเขาจะชอบคิดถึงเรื่องเก่าๆ ผมเองก็เหมือนกัน มันเป็นช่วงเวลาที่เราได้คิดเรื่องต่างๆ ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องปัญหา ส่วนใหญ่เวลาที่วิ่ง มันเป็นช่วงเวลาที่เราได้ทบทวนตัวเอง”

นักร้อง ศิลปิน มักไปทัวร์คอนเสิร์ตที่ต่างจังหวัดบ่อยๆ หรือไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไร คุณหาเวลาออกกำลังกายให้ตัวเองอย่างไร
“เวลาที่ผมไปทัวร์ต่างจังหวัด เราจะบังคับให้ตัวเองต้องไปวิ่งอยู่เสมอ สมมติว่ารถตู้วิ่งไปสกลนครหรืออุดร ผมจะให้เขาจอดดรอปผมลงก่อนสัก 15 – 20 กิโลเมตร ก่อนจะเข้าเมืองเพื่อที่จะได้วิ่ง ไม่งั้นอ้วนฉิบหายเลย เพราะเรามีของกิน มีเซเว่นตลอดเวลา ผมไม่อยากหาข้ออ้างให้ตัวเองว่าไม่มีเวลา เรารู้สึกว่าเราต้องทำ ต้องออกกำลังกาย คือถ้าเราไม่ทำ เราก็ไม่สามารถควบคุมคอนเสิร์ตได้ หรือมันทำให้การแสดงของเราดรอปลง เราก็คิดว่ามันไม่โอเค เพราะดนตรีเป็นสิ่งที่สามารถวัดผลกันได้ คุณจะเห็นเลยว่านักร้องเหนื่อยแค่ไหน หรือคุมคอนเสิร์ตไหวไหม ที่เราออกกำลังกายทุกวันนี้ก็เพื่อสิ่งนั้น ก็เพื่อเป็นนักร้องที่อยู่ไปได้นานๆ ก็เหมือนกับทุกอาชีพนะ คือถ้าคุณอยากทำข้าวผัดที่อร่อย คุณก็ต้องฝึกซ้อมเยอะๆ เพื่อให้เราเก่งในด้านนั้นๆ เราวิ่งเพื่อที่จะรักษาสิ่งที่เราต้องการ สิ่งที่เรารัก”

มีเคล็ดลับอะไรให้เหล่ารันเนอร์ที่อยากออกไปวิ่งต่างจังหวัดบ้างไหม
“ถ้าเจอหมาอย่าวิ่งหันหลัง หรือจะวิ่งใส่เลยก็ได้ ไม่งั้นมันจะวิ่งไล่กัด (ฮา) และอย่าวิ่งในถนนส่วนบุคคลนะ มันผิดกฎหมาย หลายคนอาจจะไม่รู้”

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post วิ่งเพื่อความฝันของ บอย-อริย์ธัช พลตาล นักร้องนำแห่งวง Lomosonic appeared first on a day magazine.

เซดริกเกิดและโตที่นิวยอร์ก
ดังนั้นเขาจึงรู้จักเมืองนี้เป็นอย่างดี เมื่อเขาเข้ามาเป็นกัปตันนำทีมวิ่ง
เขาจึงออกแบบเส้นทางการวิ่งที่แสนพิเศษได้ เพราะหนึ่งในหัวใจหลักของทีมวิ่ง The Bridge คือการนำเสนอนิวยอร์กในมุมใหม่ให้นักวิ่งท้องถิ่นรู้จักซอกซอยของเมืองตัวเองมากขึ้น
และนำเสนอนิวยอร์กในมุมโลคอลให้นักวิ่งต่างถิ่นได้รู้จักและรักมัน
แต่สิ่งที่ทำให้กลุ่มวิ่ง The Bridge ต่างจากกลุ่มวิ่งอื่นๆ คือเป้าหมายของการวิ่งในทีมนี้ไม่ได้เพื่อวิ่งให้เก่งขึ้น
วิ่งให้เร็วขึ้นเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการวิ่งที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่
และกลายเป็นแรงบันดาลใจฉุดให้หลายคนลุกขึ้นมาวิ่งได้จริงๆ

การวิ่งของกลุ่มนี้เป็นแบบไหน
เลื่อนลงไปอ่านกันเลย

การวิ่งในเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์ก
คุณจัดเส้นทางวิ่งอย่างไร
การจัดเส้นทางวิ่งในนิวยอร์กนั้นเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับผม
เพราะเราวิ่งในเมืองมากว่า 13
ปีแล้ว ดังนั้นทุกวันนี้ที่เราออกไปวิ่ง
เราไม่ได้จัดเส้นทางการวิ่งอย่างจริงจังหรือมีแผนที่การวิ่งที่ชัดเจน
แต่ผมจะเลือกเส้นทางวิ่งก่อนที่จะออกวิ่งเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น โดยเลือกว่าใครมาร่วมวิ่งกับเราในวันนั้นบ้าง เช่น ถ้ามีเพื่อนมาเที่ยวนิวยอร์กเป็นครั้งแรก
ผมก็จะจัดเส้นทางวิ่งเพื่อเพื่อนคนนั้นเลย เป็นเส้นทางวิ่งที่ทำให้เขารู้จักเมือง

แต่ใช่ว่าการวิ่งในนิวยอร์กจะเป็นเรื่องง่าย
เพราะมันมีหลายฤดู ช่วงอากาศร้อนก็ร้อนมาก ช่วงหน้าหนาวก็หนาวและวิ่งยากมาก
เราจึงคำนึงเรื่องอากาศในวันที่วิ่งควบคู่กันไปด้วย ฝนตกก็อาจจะต้องหาอุโมงค์ยาวๆ
เพื่อวิ่ง หรือถ้าลมแรง เราจะไม่วิ่งขึ้นสะพานเพราะจะมีลมต้านเยอะ
ถ้าอากาศดีก็จะขึ้นอยู่กับคนที่วิ่งมากกว่า เช่นว่ามีคนจะซ้อมวิ่งมาราธอน
หรือสำรวจเส้นทางการวิ่งมาราธอนที่ต้องลงแข่ง แต่ไม่ว่าอากาศจะเป็นแบบไหน
กลุ่มเราก็ไม่เคยหยุดวิ่งในวันพุธเลย ฝนตกก็จะวิ่ง หิมะตกหนักก็จะวิ่ง
อย่างน้อยก็จะมีคนมา 20 คนเป็นอย่างต่ำ ถ้าอากาศปกติก็จะมีคนมาร่วมวิ่งกันประมาณ 70 คน

การวิ่งกันเป็นกลุ่มแบบ
BridgeRunners นั้นดีอย่างไร
สำหรับบางคน
เขาอาจจะชอบวิ่งกับเพื่อนหรือเป็นกลุ่มมากกว่า ผมเลยรู้สึกว่า BridgeRunners ทำหน้าที่มากกว่าแค่การเป็นกลุ่มวิ่ง
หลายคนบอกผมว่า ถ้าไม่มีกลุ่ม BridgeRunners เขาคงไม่ได้ออกมาวิ่งและคงเลือกนอนอยู่บนโซฟามากกว่า
ผมรู้สึกว่ากลุ่มของเรานั้น กระตุ้นให้คนออกมาวิ่งได้จริงๆ ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง ผมมีเส้นทางการวิ่งในนิวยอร์กกว่า 200 เส้นทาง
กลุ่มเราไม่ได้วิ่งแค่ในสวนสาธารณะเพียงอย่างเดียว เราวิ่งไปในเส้นทางใหม่ๆ
เห็นวิวใหม่ๆ แล้วอีกอย่าง การวิ่งในกลุ่มนี้ก็เป็นการได้พบปะเพื่อนฝูง
ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ ได้วิ่งท่ามกลางกลุ่มคนที่คุณจะอุ่นใจแน่ๆ
ว่าจะมีคนคอยซัพพอร์ตระหว่างที่วิ่ง บางคนวิ่งไม่ไหว อยากจะเดิน
ก็มีเพื่อนที่คอยเดินเป็นเพื่อนคุณ หรือดูแลคุณไปตลอดทาง หลังจากวิ่งเสร็จ
กลุ่มเราก็มานั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน ดื่มเบียร์หรือปาร์ตี้กัน บางคนบอกว่า “วันที่เขาชอบที่สุดในสัปดาห์คือวันพุธ” (เป็นวันวิ่งของ
BridgeRunners) เพราะมันสนุก

สำหรับนักวิ่งที่อยากไปลองวิ่งที่นิวยอร์ก
คุณคิดว่าเส้นทางวิ่งไหนดีที่สุด
วิ่งบนสะพานเลย
ผมรู้สึกว่าสิ่งที่สวยงามของการไปบนสะพานคือ คุณจะได้ใช้เวลานิ่งๆ
ชั่วขณะหนึ่งกับเมืองนั้นอย่างแท้จริง
คุณจะได้รับประสบการณ์ชมวิวของเมืองที่ยอดเยี่ยมมาก ทั้งตึก Empire State เทพีเสรีภาพ คุณจะเห็นแม่น้ำที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
เห็นวิวและเส้นขอบฟ้าของเมืองๆ นั้น ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเลย

คุณคิดว่าการวิ่งอาจเป็นการเดินทางที่ดีที่สุดในการมองเห็นเมืองในมุมใหม่หรือเปล่า
ใช่เลย
ถ้าคุณมีคนที่ใช่ มีคนที่รู้จักเมืองนั้นจริงๆ
มาช่วยจัดเส้นทางการวิ่งที่จะนำเสนอเมืองนั้นๆ ได้ ซึ่งคนในกลุ่ม The Bridge นั้นกระจายอยู่หลายประเทศทั่วโลก
บางครั้งเวลาที่ผมไปเที่ยวที่ไหนก็จะบอกเพื่อนในกลุ่มไว้ แล้วเพื่อนๆ
ในประเทศนั้นก็จะหาเส้นทางวิ่งที่ดีที่สุดให้ผมได้รู้จักกับเมืองๆ
นั้นผ่านการวิ่งได้จริงๆ เพราะผมไม่อยากเป็นคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในรถบัส
และทัวร์เมืองเหมือนกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ผมอยากจะวิ่งผ่านเมือง วิ่งตามซอกซอย แล้ววันที่
2 – 3 หลังจากนั้นผมก็สามารถใช้ชีวิตแบบคนพื้นที่ได้แล้ว
ที่สำคัญ การวิ่งเป็นการเดินทางที่ทำให้เราไม่ต้องเจอรถติด หรือไม่ต้องรอรถแท็กซี่
ไม่ต้องรอเปลี่ยนสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินให้หงุดหงิดใจ

นอกเหนือจากการวิ่งเพื่อท่องเที่ยวแล้ว
คุณคิดว่าการวิ่งแบบ city run นั้นให้อะไรกับเราได้อีกบ้าง
หลายเส้นทางการวิ่งของกลุ่มเรานั้นเป็นการเรียนรู้วัฒนธรรม
ประวัติศาสตร์ของเมืองนั้นได้ เช่น เราพาทีมไปวิ่งแถวบ้านของ David Bowie ฮีโร่ของใครหลายๆ คนที่เพิ่งเสียชีวิตไป เพราะเราอยากให้ทุกคนรู้จักชายคนนี้
ได้เรียนเรื่องประวัติศาสตร์ผ่านการวิ่ง
ซึ่งคุณอาจจะเจอสิ่งที่คุณไม่เคยเห็นเลยในชีวิตนี้ก็ได้
แม้มันจะเป็นพื้นที่แถวบ้านของคุณเองด้วยซ้ำ เพราะยิ่งใกล้ตัว
คุณยิ่งไม่เคยสนใจหรือสังเกตเห็นหรอก

คนอื่นสามารถเข้าไปร่วมวิ่งกับกลุ่ม
BridgeRunners ได้มั้ย
เราไม่ได้ประชาสัมพันธ์เปิดรับให้ทุกคนเข้ามาวิ่งด้วยกัน
ส่วนใหญ่จะบอกต่อแบบปากต่อปากมากกว่า
แต่ผมเชื่อว่ากลุ่มของเราสามารถชวนคนอื่นให้ลุกขึ้นมาวิ่งได้
เพราะเราอยากให้ผู้คนได้รับแรงบันดาลใจจากสิ่งที่เราทำ
แล้วก็สร้างกลุ่มวิ่งแบบนี้ในประเทศของตัวเองบ้าง ดังนั้นยิ่งคนวิ่งเยอะ
เราก็สามารถกระตุ้นให้คนอื่นเห็นมากขึ้น แล้วก็อยากจะลุกขึ้นมาวิ่งมากขึ้น
ยิ่งถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เป็น influencer ได้ หรือเป็นคนที่มีคนติดตามอยู่บ้าง
คนที่เห็นคุณวิ่งอาจจะลุกขึ้นมาลองวิ่งบ้าง
อาจจะตั้งต้นด้วยความคิดว่าอยากจะเท่เหมือนคุณก็พอแล้ว

หลายๆ
ประเทศที่คุณวิ่งนั้นมีอะไรที่แตกต่างกันบ้าง
พอวิ่งหลายๆ
ประเทศ คุณจะรู้เลยว่าบางเมืองนั้นมีมลพิษอยู่เยอะ อย่างเกาหลีใต้
ผมจะรู้สึกหายใจลำบากหรือเจ็บหน้าอก แต่นอกนั้น เกาหลีใต้ก็เป็นเมืองที่สวยมาก
หรืออย่างกรุงเทพฯ ก็มีวัฒนธรรมการวิ่งที่แตกต่างจากนิวยอร์ก คือไม่มีใครวิ่งริมถนนเลย
ทุกคนวิ่งในสวนสาธารณะกันหมด ช่วงที่มากรุงเทพฯ ผมไปวิ่งที่สวนลุมฯ มา ตอน 6 โมงเย็นทุกคนหยุดยืนนิ่งกันหมดเพื่อเคารพธงชาติ
ผมคิดว่ามันโคตรเจ๋งเลย ผมเรียนรู้เรื่องความแตกต่างทางวัฒนธรรมจากการวิ่งได้
รู้จักบ้านเมือง รู้กฎหมาย หรือรู้จักเพื่อนใหม่ๆ จากกลุ่มวิ่งในแต่ละประเทศ เช่น
บางคนอยากไปเที่ยวเกาหลีใต้เพราะอยากวิ่งกับกลุ่ม PRC หรืออยากไปนิวยอร์กเพราะอยากจะไปวิ่งกับกลุ่ม
Bridge The Gap

ประสบการณ์การวิ่งในเมืองไทยของคุณเป็นอย่างไรบ้าง
มันยากสำหรับผมเหมือนกันนะ
เพราะเลนถนนเราไม่เหมือนกัน ผมมีโอกาสวิ่งไปสะพานพระราม 8 เป็นสะพานที่สวยมาก ได้มองเห็นวิวแม่น้ำ วิวของเมือง ซึ่งสำหรับผมเอง
ผมคิดว่ามันไม่ยากเลยที่จะจัดเส้นทางวิ่งไปที่สะพานพระราม 8 ผมอาจจะวิ่งผ่านชุมชน
วิ่งข้ามสะพานและลอดใต้สะพานเพื่อทำระยะทางให้ได้ตามต้องการ และอีกที่หนึ่งที่ผมไปวิ่งมาคือภูเขาทอง
ผมรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ที่คุณสามารถจัดเส้นทางวิ่งไปบนนั้นได้ เมื่อถึงจุดหมาย
เราก็สามารถถ่ายรูปเมือง ถ่ายรูปแสงไฟต่างๆ แค่เห็นวิวสวยๆ ก็มีความสุขแล้ว
ซึ่งคุณอาจจะเริ่มต้นนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปเริ่มวิ่งที่นอกเมือง
หรือวิ่งออกไปจากกลางใจเมืองแล้วค่อยนั่งรถไฟกลับเข้ามาก็ได้

คุณคิดอย่างไรกับวัฒนธรรมการวิ่งทั่วโลกในตอนนี้
เมื่อก่อนคนที่ออกมาวิ่งมักจะเป็นคนที่ใส่สายรัดหัว
ใส่ถุงเท้าสูงๆ คือเป็นคนธรรมดาที่ออกกำลังกายเท่านั้นเอง
แต่ผมรู้สึกว่าตอนนี้มุมมองมันเปลี่ยนไปแล้ว คนที่ออกมาวิ่งเป็นคนเท่ๆ เช่น
นักร้อง ดารา เจ้าของร้านเก๋ๆ นักออกแบบ ดีเจ แร๊พเปอร์ ซึ่งคนเหล่านี้เป็น influencer คนหนึ่งในสังคม
เป็นคนที่เมื่อคนอื่นเห็นแล้วจะอยากทำตาม อยากออกมาวิ่งบ้าง
เพราะวิ่งมันเท่แล้ว
สุดท้ายแล้วเขาอาจจะไม่ชอบวิ่งก็ได้ แต่อย่างน้อยก็ได้ออกมาลองขยับร่างกายดู
เพราะการวิ่งไม่ใช่ของสำหรับทุกคน เหมือนที่ซูชิก็ไม่ใช่ของอร่อยสำหรับทุกคน
อย่างน้อยคุณก็ได้ลอง ได้หากีฬาที่ตัวเองชอบในที่สุด

แล้วทำไมคุณถึงชอบวิ่งล่ะ
ผมวิ่งอาทิตย์ละ 5 วัน วันละ 5 กิโลเมตรก็จริง แต่ทุกวันนี้ผมไม่ใด้วิ่งเพื่อตัวเองอีกแล้ว ผมไม่วิ่งมาราธอน ผมไม่วิ่งเพื่อทำเวลาที่ดีที่สุดวิ่งอีกแล้ว แต่เป็นการวิ่งเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นลุกขึ้นมาวิ่งบ้าง รายการวิ่งมาราธอนทั้งหลาย ถ้าไม่ได้วิ่งเพื่อการกุศลผมก็ไม่วิ่ง ผมจะนำทีมเชียร์คนอื่นในงานมาราธอนมากกว่า ผมอยากสนับสนุนคนวิ่งเหล่านี้ให้เข้าเส้นชัย ให้เอาชนะใจตัวเองให้ได้ ผมรู้สึกว่าผมไม่น่าจะให้แรงบันดาลใจใครได้ด้วยการวิ่งมาราธอนอีกแล้ว เราวิ่งเพื่อให้คนอื่น ถ้าคุณอยากวิ่งไมล์เดียว เราจะวิ่งไมล์เดียวเพื่อคุณ ถ้าคุณวิ่งแล้วอยากเดิน เราจะเดินเพื่อคุณ ผมถึงคิดว่าอยากจะทำกลุ่มวิ่ง BridgeRunners ไปตลอดชีวิต อย่างน้อยก็วิ่งให้บางคนเห็นและลุกขึ้นมาวิ่ง ก็เปลี่ยนโลกได้บ้างแล้ว

instagram.com/bridgerunners

ภาพ
ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์ และ instagram @cedrichernandez

The post Cedric Hernandez : นักวิ่งผู้ก่อตั้งกลุ่ม NYC BridgeRunners ที่เชื้อชวนให้ทุกคนอยากวิ่งไปแตะขอบฟ้า appeared first on a day magazine.

26 เมษายน 2560 ที่ผ่านมานั้น มีการเปิดตัว NRC BKK ชุมชนนักวิ่งอย่างเป็นทางการในงาน
NRC Open House ที่รวมตัวเหล่ารันเนอร์ที่สวนลุมพินีไว้อย่างแน่นขนัดร่วมร้อยชีวิต
ซึ่งกรุงเทพฯ นั้นนับเป็นเมืองที่ 3 ที่เปิดตัว NRC ประจำเมืองในแถบเอเชีย ต่อจากมะนิลา
ฟิลิปปินส์ และจาการ์ตา อินโดนีเซีย

การวิ่งในฉบับของ
NRC BKK เป็นอย่างไร
เลื่อนลงไปหาคำตอบได้เลย

ทำความรู้จักกับ
NRC BKK

NRC นั้นเป็นแอพพลิเคชันวิ่งจาก
Nike ที่หลายๆ คนอาจจะเคยใช้อยู่บ้าง ฟังก์ชันปกติจะใช้จับตำแหน่งการวิ่ง
วัดระยะเวลาการวิ่ง สร้างโปรแกรมฝึกซ้อมให้นักวิ่งได้
และถูกพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จนมีฟังก์ชันมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการสร้างคอมมูนิตี้
ชาเลนจ์การวิ่งกับเพื่อน รวมถึง Run Club ที่เป็นเหมือนคอมมูนิตี้นักวิ่งที่เชื่อมต่อกันกว่า
40 เมืองทั่วโลก ความพิเศษของชมรมวิ่ง NRC คือการมีโค้ชและเพซเซอร์ (Pacer) ให้ในทุกๆ เซกชัน
เพื่อให้คำแนะนำและพัฒนาศักยภาพของนักวิ่งทุกคน

และเพื่อสื่อสารกับนักวิ่งทั่วไป
ไนกี้ติดตั้งจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ไว้ในร้าน Nike Shop สาขา Siam
Square One และที่สาขา Siam Discovery สองจอนี้ทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ชุมชนวิ่ง NRC BKK ให้คนที่สนใจเข้าไปลงทะเบียนเข้าร่วมการวิ่งในทุกๆ
เซกชันได้แบบไม่จำกัดว่าใครจะเป็นนักวิ่งลมกรด หรือเป็นนักวิ่งฝึกหัด

ชมรมวิ่งที่มีโค้ชและเพซเซอร์ให้นักวิ่งทุกเซกชัน

ความพิเศษของ
NRC BKK นั้นคือการมีโค้ชผู้เชี่ยวชาญการวิ่งที่ผ่านการอบรมหลักสูตรตามมาตรฐานสากลของไนกี้
2 คนคือ โค้ชเป้ง-สาธิก ธนะทักษ์ และ โค้ชเพนท์-เกยูร เลาหสุขไพศาล ซึ่งจะช่วยฝึกสอนคนที่เข้าร่วม
NRC BKK ให้วิ่งอย่างถูกวิธี สอนให้เพิ่มความเร็วเพื่อปลดล็อกสมรรถภาพในการวิ่งให้ดีขึ้นอีกด้วย

เรานึกสงสัยว่านักวิ่งแบบไหนที่ต้องการโค้ชมาสอนแบบตัวเป็นๆ
บ้าง

“จริงๆ
แล้วทุกคนต้องการโค้ช ขนาดไทเกอร์ วูดส์ นักกอล์ฟที่เก่งที่สุดในโลกยังต้องมีโค้ชเลย อยู่ที่ว่าจะต้องการฝึกในแง่มุมไหน
เช่นจะเป็นการพัฒนาร่างกาย ต้องการคำแนะนำ หรือต้องการความเป็นเลิศ เพราะโค้ชเองก็มีหลายแบบหลายระดับ” โค้ชเป้งกล่าว

โค้ชของ
NRC ทั้งสองคนนี้มีสโลแกนในการควบคุมการฝึกฝนว่า
‘ร่างกายของคุณจะมีเวอร์ชันใหม่ที่ดีกว่าเดิม’ โค้ชเพนท์ย้ำถึงความสำคัญของการมีโค้ชว่า “บางคนซ้อมเยอะแต่ได้ผลน้อย
วิ่งมานาน วิ่งเยอะมาก แต่ก็มีอาการบาดเจ็บสะสม เราอยากทำให้การวิ่งของ NRC
BKK นั้นมีโปรแกรมการวิ่งที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด
เมื่อเรามีเวอร์ชันร่างกายที่ดีกว่าแล้ว เราไม่เจ็บ ก็จะออกมาวิ่งบ่อยขึ้น
เวลาดีขึ้น เราก็อยากจะออกมาวิ่งอีก
ตัวเองก็รู้สึกดีแล้วก็ได้พัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ”

นอกจากโค้ชแล้ว
NRC BKK ยังมีเพซเซอร์ที่จะวิ่งไปกับเหล่ารันเนอร์ถึง
19 คนที่จะกระจายกันวิ่งในกลุ่มเพซต่างๆ เรียกว่านักวิ่งกว่าร้อยชีวิตที่เข้าร่วมวิ่ง NRC นั้นจะได้รับคำแนะนำเรื่องการวิ่งทุกคนแน่ๆ

ให้ทุกวันพุธ
เป็นวันของ NRC BKK

งาน
NRC Open House นั้นเริ่มมีกิจกรรมสนุกๆ
ตั้งแต่ 5 โมง ภายในงานมีบูทดีเจเปิดเพลงให้การรวมตัวของเหล่ารันเนอร์สนุกมากขึ้น
นอกจากนั้นยังมีโซน Apple
Watch ที่ให้นักวิ่งลองหยิบยืมใส่ Apple Watch ซีรีส์ที่ร่วมมือกับไนกี้อีกด้วย ระหว่างที่เรากำลังเล่นสนุกกับโซนแทตทู Sexy
Pace ที่มุมหนึ่งของงาน ก็มีนักวิ่งอีกหลายคนถ่ายรูปในมุมต่างๆ
ซึ่งทำให้บรรยากาศคึกคักตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานเลย

สักพักก็เริ่มกิจกรรมบนเวที
นักวิ่งทั้งหลายรวมตัวกันฟังแรงบันดาลใจในการวิ่งจาก บอย-อริย์ธัช พลตาล นักร้องนำแห่งวง Lomosonic ที่หลงใหลการวิ่งมาแต่ไหนแต่ไร
และ Cedric Hernandez กัปตันทีมวิ่ง NYC BridgeRunners ที่บินไกลมาจากนิวยอร์ก
เขาเล่าเรื่องกลุ่มนักวิ่ง BridgeRunners ที่ไม่ได้เน้นวิ่งเร็ว
แรง ทะลุลิมิตของตัวเองเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการวิ่งที่ได้ท่องเที่ยว
ได้รู้จักเมืองนั้นๆ และสร้างความสุขให้ชีวิตด้วย

ตอน
6 โมงตรง
นักวิ่งร่วมร้อยชีวิตถูกแบ่งกลุ่มตามระดับความเร็ว (pace) ตั้งแต่
5 – 8 ช่วงแรกจะเป็นการสอนการวอร์มร่างกายอย่างถูกวิธีจากโค้ช NRC
ทั้งสองคน เมื่อเครื่องเริ่มติด
เหล่ารันเนอร์จึงเริ่มออกตัวไปทีละกลุ่ม

เราวิ่งอยู่ในกลุ่มเพซ
7 เซกชันนี้ของ NRC คือ Ready Set Go Run ที่จะคอยกระตุ้นให้เราวิ่งตามเพซที่ใจหวังไว้
กระตุ้นให้เราวิ่งเร็วขึ้นเพื่อทำลายขีดจำกัดของร่างกายตัวเองด้วย
ระหว่างที่วิ่งก็เริ่มสนุกเพราะมีเพื่อนวิ่งด้วยกันเยอะมาก
กลายเป็นว่าเพื่อนวิ่งเหล่านี้ทำให้เราวิ่งได้มากขึ้นกว่าเดิม เหนื่อยก็ไม่ได้ยอมแพ้และหยุดพัก
แต่ค่อยๆ วิ่งจนทำได้ตามเป้าหมายที่ตั้งใจ นอกจากเพื่อนวิ่งแล้ว
ยังมีเพซเซอร์ที่กระตุ้นเราเรื่อยๆ แถมยังแนะนำวิธีท่าวิ่งที่ถูกต้อง
วิธีแก้การจุกอย่างมืออาชีพ วิ่งไป 35 นาทีก็ครบกำหนด 5
กิโลเมตรตามเซกชัน หลังจากนั้นก็มาคูลดาวน์กันที่จุดเดิม ยืดเส้นยืดสายอย่างถูกวิธี
พักดื่มน้ำให้ร่างกายสดชื่นแล้วก็ทักทายเพื่อนใหม่ที่ได้จากการวิ่ง

แม้เราจะเป็นคนที่วิ่ง
5K อยู่เป็นประจำ
แต่เมื่อได้มาวิ่งกับกลุ่มคน วิ่งโดยมีโค้ชและเพซเซอร์แล้ว
เรารู้สึกว่าตัวเองได้ปลดล็อกขีดจำกัดในการวิ่งไปได้มากกว่าเดิม เราวิ่งได้เร็วขึ้น
และไม่ได้หยุดพักเดินเลย ซึ่งนับเป็นการฝึกใจที่ดีเหมือนกันนะ

รันเนอร์คนไหนพลาดงานเปิดตัวไปก็ไม่ต้องเป็นกังวล
เพราะสามารถเข้าไปลงทะเบียนวิ่งในรอบวันพุธต่อไปได้เรื่อยๆ เพราะ Nike เขาสัญญาว่าจะมีกิจกรรมวิ่งทุกวันพุธไปยาวๆ
เข้าไปเช็กตารางการลงทะเบียนได้ที่ www.nike.com/bangkok ลงทะเบียน จองกิจกรรมและจดตารางวิ่งของตัวเองลงปฏิทินไว้ได้เลย

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post ตามไปดูกลุ่ม NRC BKK ที่จะเปลี่ยนให้ทุกวันพุธของคุณเป็นวันที่ได้ออกไปวิ่ง! appeared first on a day magazine.

จากคนที่ทำอาหารไม่เป็นเลย
ทำให้ช่วงแรกที่เข้าไปเรียนทำขนม เขามักจะโดนเชฟผู้สอนดุอยู่เสมอ
เชฟนนหยัดยืนขึ้นมาด้วยวิธีคิดแบบไหน ลองมาอ่านกันเลย

จุดเปลี่ยนในชีวิต

“เราไม่เคยมีแววเรื่องการเป็นเชฟมาก่อนเลย
ดำเนินชีวิตตามเด็กสายสามัญมาโดยตลอด เรียนจบมัธยมก็เรียนที่คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาฯ
พอเรียนจบก็ไปทำงานสายเอเจนซี่ในเฮาส์เล็กๆ สักหนึ่งปี
แล้วก็ออกมาเรียนต่อปริญญาโทการตลาด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วก็ช่วยทำงานที่บ้านด้วย
จุดเปลี่ยนมันเข้ามาตรงที่บริษัทที่บ้านเริ่มอยู่ตัวมากขึ้น
เราก็อยากจะเรียนเพิ่มเติมแต่ไม่อยากเรียนสายวิชาการแล้ว สนใจงานออกแบบของสถาบัน TDRI
แต่พอเราไปงาน Open House เราก็ไม่ได้ตื่นเต้นมาก
ระหว่างทางที่เราออกจาก TDRI แล้วรถติดข้างๆ โรงแรมดุสิตธานีพอดี
หันไปทางซ้ายมือ เจอเลอ กอร์ดอง เบลอ พอเห็นแล้วเราก็ไปสมัครเลยทันที
โดยเลือกเรียนพวกของหวาน เพราะตั้งแต่เด็ก เราชอบกินขนมมาก
ก็เลยอยากทำของหวานที่เราชอบให้เป็น”

ขยันให้มาก

“ตอนที่เข้าไปเรียนครั้งแรกเรามีความรู้เป็นศูนย์เลย
เพราะทำอาหารไม่เป็น ไม่เคยทำด้วย
ไปเรียนวันแรกก็โดนเชฟด่าว่าทำไมสิ่งที่เราทำมันน่าเกลียดขนาดนี้
แต่เราก็สนุกกับมันนะ เราเรียนเฉพาะวันเสาร์เพราะต้องทำงานที่บ้านจันทร์-ศุกร์ การเรียนวันเสาร์ทำให้เรามีเวลามากเพื่อฝึกในคลาสคือตั้งแต่ 8 โมงถึงหนึ่งทุ่ม ทุกครั้งที่เรียนเสร็จก็จะกลับไปฝึกต่อที่บ้าน
เชฟไม่ได้บอกให้เรากลับไปฝึกนะ แต่เราอยากทำเอง เพราะเราอยากเก่งขึ้น”

“แต่ก่อนร้านหนังสือไม่ใช่จุดหมายของการไปเดินห้างฯ เลย
แต่เมื่อได้เรียน ได้สนใจการทำขนมแล้วมันทำให้เราชอบเดินไปร้านหนังสือ
เลือกซื้อหนังสือทำอาหารและขนมเสมอ พอเห็นเมนูแบบใหม่ๆ เราอยากทำให้ได้
อยากฝึกฝีมือให้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ อย่างตอนที่เรียนมันจะจัดอันดับกัน
จากที่เคยเป็นที่โหล่ เราก็กลายเป็นคนที่ติดอันดับหนึ่งในห้าของคลาสได้
ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันเกิดจากการที่เรามีแพสชันให้กับการทำขนมจริงๆ”

เปิดร้านเพื่อส่งต่อความสุข

“การเปิดร้านมันต้องใช้ปัจจัยความพร้อมหลายด้าน
ใจจริงเราอยากเปิดร้านนะ แต่มีผู้ใหญ่เคยบอกว่า
อย่าทำให้ความสุขในการทำขนมเป็นสิ่งที่รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำ
เพราะเมื่อเปิดร้านแล้ว คุณก็ต้องดูแลเรื่องการเงิน พนักงาน ฯลฯ
จนเราไม่ได้ทำขนมหรือเครียดกับมัน มันเลยเป็นคำที่เรากลัวมาก
โปรเจกต์การเปิดร้านเลยไม่ได้เป็นรูปเป็นร่างสักทีแม้เราจะอยู่ในวงการทำอาหารมา
5 – 6 ปีแล้ว”

“แต่เมื่อเราเริ่มทำงานที่หลากหลายขึ้น
เป็นคอลัมนิสต์ เป็นพิธีการรายการทำอาหาร แล้วก็ประกวดชนะเวทีเล็กๆ มา
ก็เริ่มมีคนถามว่าจะกินขนมจากเราได้ที่ไหน ซึ่งเราไม่ได้ทำขนมวางขายที่ไหนเลย
ก็เลยจุดประกายความคิดเราว่าถึงเวลาที่จะเปิดร้านแล้ว
ประกอบกับครอบครัวก็อยากมีธุรกิจที่แตกออกมาด้วย ก็เลยตัดสินใจเปิดร้านแรกที่ The COMMONS ซึ่งเราก็รู้สึกดีที่ไม่ได้เปิดร้านเร็วกว่านั้น
เพราะเราก็ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปด้วย เรามองออกว่าขนมแบบไหนที่ลูกค้าชอบหรือไม่ชอบ”

พร้อมหรือไม่พร้อม
แค่ต้องลงมือทำ

“ถ้าเราฟังเสียงคนรอบข้างก็คงไม่ได้เปิดร้าน
เคยได้ยินไหมว่ารอให้พร้อมก่อนแล้วค่อยทำ แต่สำหรับเรา
ถ้ารอจนพร้อม เราคงไม่ได้เปิดร้านสักร้านเลยก็ได้
ตั้งแต่สาขาแรกแล้วที่แม้ว่าเราจะมีเวลาเตรียมตัวตั้ง 3 ปี
แต่ถึงเวลาจริงๆ เราก็ไม่ได้พร้อมขนาดนั้น แต่เราเลือกที่จะลงมือทำไปเลย ค่อยๆ
เรียนรู้ไปกับมันดีกว่า แม้มันจะมีความผิดพลาด เราก็ยังแฮปปี้นะ มันทำให้เราเก่งขึ้นเรื่อยๆ”

ออกแบบขนมให้แตกต่าง

“ขนมไม่ใช่ปัจจัยหลักของชีวิต
แต่เราเชื่อว่าการกินขนมคือความสุข ความสุนทรีย์ของอารมณ์
ดังนั้นเราจึงทำร้านขนมให้สวย น่าเข้าไปนั่งกิน หน้าตาของขนมก็ต้องน่ากิน
ทำให้ว้าว! ทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าการกินขนมครั้งนี้คุ้มค่า
ซึ่งเราก็ออกแบบการนำเสนอเมนูที่เน้นประสาทสัมผัสในหลายๆ ด้าน
เพราะเมื่อเห็นลูกค้ามีปฎิกิริยาที่ดีต่อขนมที่เราเสิร์ฟ
ถ่ายรูปเมนู หรือตื่นเต้นกับจานข้างหน้า เราก็มีความสุขแล้ว
เมนูขนมที่เราออกแบบจะไม่เลียนแบบใคร ทำให้แตกต่างดีกว่า แล้วก็เลือกวัตถุดิบที่ดีมีคุณภาพ
ซึ่งเกิดจากการพิถีพิถันทดลองแล้วว่าอะไรดีที่สุด”

ความสุขของการทำตามฝัน

“หลายคนบอกว่า
ไม่มีเวลาที่จะทำในสิ่งที่อยากทำหรือสิ่งที่รัก แต่เราว่าไม่จริงหรอก
เราทำงานเกือบทั้งวันแล้ว แต่ก็ฝึกหัดทำขนมหลังเลิกงาน ดังนั้นเราเชื่อว่าถ้าคุณชอบอะไรสักอย่าง คุณจะหาเวลาให้มันได้ คุณต้องทุ่มเทให้มันจริงๆ
แม้การเปิดร้านจะเครียดแค่ไหน พอย้อนกลับไปคิดดูแล้ว
เรารู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องแล้วที่เลือกเปิดร้านในวันนั้น
เรารู้สึกบรรลุเลยนะ เพราะเราเจอสิ่งที่ต้องการทำแล้ว
คือรู้สึกว่าตายไปก็ไม่เสียดาย เพราะเราได้ทำสิ่งที่เรารักแล้ว”

meet the dream shop

location | My Kitchen @ Siam Discovery

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ
โดยวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง
แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว
พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่ Siam Discovery

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post BRIX Dessert Bar : ชิมขนมหวานหน้าตาชวนกรี๊ด จากเชฟหนุ่มไฟแรงที่เคยทำอาหารไม่เป็นเลย appeared first on a day magazine.