ท่ามกลางแสงไฟและความเคลื่อนไหวที่ไม่เคยหยุดนิ่งของเมืองใหญ่ยังมีมุมเล็กๆ ที่เงียบสงบซ่อนตัวอยู่ พื้นที่ตึกร้างขนาดใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคนไร้บ้านมองผ่านๆ อาจดูเหมือนเป็นเพียงภาพธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมือง แต่หากมองให้ลึกลงไปอีกนิดจะพบว่า ตึกร้างและคนไร้บ้าน ต่างมีเรื่องราวที่เชื่อมโยงกัน
.
ครั้งหนึ่งตึกร้างเคยเป็นเพียงแบบแปลนแห่งความฝันเป็นพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยชีวิต เสียงหัวเราะ และจังหวะก้าวเดินของผู้คน เช่นเดียวกับคนไร้บ้านทุกคนต่างมีเรื่องราวในอดีต เคยมีครอบครัว มีความฝันและเคยเป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อนสังคมตามบทบาทของตน เรื่องราวที่ร้อยเรียงคนและสถานที่เข้าด้วยกันคือการเป็น ‘สิ่งบันทึกความทรงจำ’ ที่ครั้งหนึ่งเคยมีความหมายมีคุณค่า และเคยเต็มไปด้วยความหวัง ก่อนที่กาลเวลาและสถานการณ์จะพาให้ทุกอย่างแปรเปลี่ยนไป
.
ตึกร้างตั้งอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง ผู้คนเดินผ่านไปมาโดยไม่มีใครหยุดมอง หรือมองเพียงผ่านตาไปเท่านั้น ไม่ต่างจากคนไร้บ้านที่ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่สาธารณะ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา แต่กลับแทบไม่มีใครหยุดพูดคุยด้วย ความเงียบในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่มีตัวตน แต่เป็นการดำรงอยู่เคียงข้างความเฉยเมยของเมืองใหญ่ ทั้งตึกและผู้คนเหล่านี้ยังคงยืนหยัดอยู่ตรงนั้น เป็นส่วนหนึ่งของภาพเมืองที่ทุกคนมองเห็น เพียงแต่ต่างคนต่างเดินผ่านไปตามจังหวะชีวิตของตัวเอง
.
ในขณะที่เมืองรอบข้างหมุนไปอย่างรวดเร็ว มีเทคโนโลยีและอาคารทันสมัยเกิดขึ้นใหม่ตลอดเวลา ตึกร้างกลับเปรียบเสมือนพื้นที่ซึ่งจังหวะเวลาถูกชะลอให้ช้าลง โครงสร้างของมันค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกับชีวิตของคนไร้บ้านที่ต้องใช้พลังงานส่วนใหญ่ไปกับการดูแลและประทังชีวิตในแต่ละวัน จนอาจขาดโอกาสในการก้าวไปพร้อมกับจังหวะที่เร่งรีบของสังคมภายนอกทั้งสองต่างอยู่ในสภาวะการพักรอ มองดูความเป็นไปของโลกที่หมุนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เฝ้ารอโอกาสและความเข้าใจ ที่จะช่วยชุบชีวิตให้กลับมามีชีวาอีกครั้ง
.
ตึกร้างและคนไร้บ้านจึงไม่ใช่เพียงภาพของความผุพังหรือความเหงาหงอย หากแต่เป็นภาพสะท้อนแห่งความงดงามในความเงียบที่เตือนให้เราเห็นว่าเมืองใหญ่ไม่ได้มีเพียงความเจริญรุ่งเรืองและความเร่งรีบเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องราวของความทรงจำ การดำรงอยู่ และจังหวะชีวิตที่แตกต่าง ซ่อนตัวอยู่อย่างอดทนท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย
